Even een kort berichtje van deze kant. Door een enorme samenloop van zaken, ben ik zo vreselijk moe dat bloggen er volledig bij inschiet. Hierbij een korte update van 3 weken werken.
Het werk gaat net zo hectisch en/of chaotisch als de sollicitatieprocedure (of is zelfs nog erger). Baas laat elke dag weten dat het belachelijk is dat ze me niet een maand eerder hebben aangenomen omdat hij nu amper tijd heeft om mij in te werken. Gelukkig ben ik niet heel erg dom (wel blond), dus ik leer snel maar ik kan niet veel leren van een baas die vooral onderweg is.
De holding is er nog niet in geslaagd om in 3 weken een laptop voor mij te regelen. Als Baas geen tijd heeft om tussen zijn afspraken door langs de bouwkeet te rijden om mij zijn laptop te geven, zit de kans erin dat ik 's morgens een telefoontje krijg dat het weinig zin heeft die dag aan het werk te gaan. Op dit moment worden mijn werktijden dus erg door Baas bepaald want als hij wel tijd heeft om op kantoor (in de bouwkeet) te zijn, dan moet ik er ook zijn. Anders is er nog minder tijd om mij in te werken.
Daarnaast is Baas druk bezig datgene te doen waarvoor hij is aangenomen: het binnenhalen van grote projecten. Dit gaat echter sneller dan in eerste instantie gedacht waardoor de kans bestaat dat de aandeelhouders hun hakken in het zand zetten. Het is dus elke dag weer spannend bij wie ik vanaf dat moment in dienst ben. Baas is niet van plan de trein die hij in gang heeft gezet te laten lopen en als de aandeelhouders dwars liggen, begint hij voor zichzelf en dan ga ik met hem mee. Zoals het nu lijkt gaan de aandeelhouders schoorvoetend akkoord en in dat geval krijg ik over een week of 2 een tweede baas erbij. Aankomende donderdag is het erop of eronder (tenminste als ik het goed begrepen heb).
Doordat er nu al een tweede persoon bij komt, is het idee van langzaam opbouwen en dat ik een deel van de materialen onder mij zal krijgen een gepasseerd station. Als alle plannen van Baas doorgaan, zitten er echter voor mij wel kansen op financieel gebied. Maar volgens Baas kan ik niet voor 2 personen duizendpoot zijn en ook de financiën erbij doen. In dat geval zal ik moeten kiezen en een gok nemen. Het kan zijn dat ik pas over een half jaar voor die keuze sta maar het kan ook over een maand al zover zijn.
Daarnaast zijn er nog de aanpassingen die doorgevoerd moeten worden in ons huishouden, het helpen van Man met een training "persoonlijke effectiviteit" (hij moet als autistisch persoon oefenen in non-verbale communicatie) en de vergaderingen die ik bij moet wonen en die allemaal ineens in 1 week op de agenda stonden. De sportarts stuurde mij door naar een fysiotherapeut voor een echt enorm pijnlijke behandeling (nog 3x te gaan) En dan zul je ook altijd zien dat de weekenden na de eerste werkweken vol afspraken stonden die ik niet kon afzeggen. Man wil heel graag helpen maar kan mij niet de steun geven die ik nodig heb omdat die vooral op emotioneel vlak ligt. Daarom doet hij zijn best om alles extra goed te doen waardoor er nog meer chaos ontstaat dan ik aan kan.
Alles bij elkaar is het erg vermoeiend en mijn hoofd draait overuren. Daardoor slaap ik ook minder dan anders en dat helpt ook niet mee om een fit en fris gevoel te hebben. Ik weet dat dit tijdelijk is, over een paar maanden snap ik meer wat er van mij verwacht wordt, heb ik het huishouden weer op de rit en zal ik ook beter slapen. Nog even doorzetten en dan komt het vanzelf weer goed. Tot die tijd kan het dus zijn dat ik mij hier minder laat zien maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan jullie denk.
Labels
administratie
amnesty
asperger
auto
beesten
bestuur
bewegen
breien
budgeteren
buiten
computerspelletje
doelen
duits
duurzaam
eten
frans
gedicht
gezondheid
gistvrij
internet
kabouter
kantoren
koken
mantelzorg
muziek
naaien
OCPD
ondernemerschap
opruimen
overdenkingen
pinnen
relatie
stamboom
stichting
stuiterbolletje
top2000
uiterlijk
verbazing
vermoeidheid
vogels voeren
werk zoeken
wijzer worden
maandag 1 april 2013
zondag 10 maart 2013
Omgaan met deadlines
Allereerst bedankt voor de felicitaties. De twijfel is nog steeds aanwezig en daar is vrijdag een soort van faalangst bijgekomen. Baas is op mijn eerste werkdag in geen velden of wegen te bekennen en daarom kreeg ik vrijdagmorgen instructies over wat ik maandag moet gaan doen. Toen leek het heel logisch maar nu ik daar een paar dagen over na heb kunnen denken, ben ik daar niet meer zo zeker van. Er zal niks anders opzitten dan springen en hopen dat het zwembad vol water blijkt te zitten.
De afgelopen dagen heb ik nagedacht over de opmerkingen van LLMM naar aanleiding van mijn verhaal over types die gestructureerd hun werkzaamheden plannen en types die pas in actie komen als het er echt op aankomt. Het artikel waarin dit onderscheid werd uitgelegd stond nog maar zeer recent in de krant en oplossingen werden niet echt aangedragen. Maar ik denk wel dat er een aantal dingen zijn die kunnen helpen als je een "deadline"-type bent.
Om te beginnen kun je mentaal het nodige voor elkaar krijgen. Als je weet dat je tot het "deadline"-type behoort, schiet je er weinig mee op om jezelf elke avond op de kop te geven omdat je "weer" niet gedaan hebt wat je, als je tot het andere type zou behoren, had moeten doen. Accepteren dat je bent zoals je bent, is dus een belangrijke stap vooruit. Dan gaat er geen nutteloze energie verloren met het proberen te voldoen aan eisen waar je toch niet aan kunt beantwoorden. Die tijd en energie kun je beter besteden aan leukere dingen.
Hetzelfde geldt ook na het klaren van de klus. Beter jezelf de hemel in prijzen dat het je weer gelukt is de boel voor elkaar te krijgen dan tegen jezelf te zeggen: het is weer gelukt maar dit wil ik nooit meer. De kans dat je het ooit op een andere manier gaat doen is vrijwel nihil, dus probeer er aan te wennen en hou er rekening mee. Gun jezelf als beloning voor het halen van de deadline een paar dagen freewheelen om jezelf weer op te laden en te ontspannen na de enorme inspanning die je hebt geleverd.
Afhankelijk van hoe goed je jezelf voor de gek kan houden, kun je tussendoelen stellen. Voor scholieren en studenten was dat de tip die in het artikel werd gegeven. De docent geeft tussendoelen die gehaald moeten worden waardoor het niet allemaal op het eind moet gebeuren. Het idee van mini-deadlines klinkt mij redelijk in de oren maar voor mij persoonlijk moet er dan wel een andere persoon zijn aan wie ik dan verantwoording af moet leggen als ik het niet gedaan heb. Anders lijkt het teveel op planmatig gestructureerd werken waar ik dus niet geschikt voor ben. Ik kan bijvoorbeeld tegen mezelf zeggen dat ik elke maand 4 hoofdstukken Duitse taal moet doen maar zonder een stok achter de deur wordt het hem niet. Die stok moet komen in de vorm van iemand anders die ik teleurstel omdat ik niet gedaan heb wat ik heb beloofd en/of geld wat ik anders nodeloos over de balk loop te smijten. Die andere persoon moet wel het lef hebben om je aan te spreken op het niet nakomen van de gemaakte afspraken.
En probeer realistisch te zijn in de tijd die je nodig hebt om je deadline te halen. Ik kan mij nog goed de paniek herinneren tijdens een klus op mijn werk. Ik moest vrijdag iets voor elkaar hebben en toen ik de opdracht kreeg had ik nog zeeën van tijd. Op woensdag, 2 dagen voordat het klaar moest zijn, ben ik begonnen en toen bleek dat ik eigenlijk al te laat was. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de boel voor elkaar gekregen, maar het was nipt en geen pretje. Dus als je denkt dat je 3 dagen nodig hebt, tel er dan voor de zekerheid minimaal 1 dag bij.
Dit zijn mijn overdenkingen naar aanleiding van hoe je je leven een beetje gemakkelijker kunt maken als je een "deadline"-type bent. Ik weet nog maar sinds kort dat ik tot dit type behoor en dat ik er beter maar het beste van kan maken dan te proberen mijzelf te lopen veranderen in iemand ie ik niet ben. Dus al deze overwegingen en tips moeten nog in de praktijk worden uitgetest om te zien of ze daadwerkelijk zullen werken. Ik sta open voor meer suggesties.
De afgelopen dagen heb ik nagedacht over de opmerkingen van LLMM naar aanleiding van mijn verhaal over types die gestructureerd hun werkzaamheden plannen en types die pas in actie komen als het er echt op aankomt. Het artikel waarin dit onderscheid werd uitgelegd stond nog maar zeer recent in de krant en oplossingen werden niet echt aangedragen. Maar ik denk wel dat er een aantal dingen zijn die kunnen helpen als je een "deadline"-type bent.
Om te beginnen kun je mentaal het nodige voor elkaar krijgen. Als je weet dat je tot het "deadline"-type behoort, schiet je er weinig mee op om jezelf elke avond op de kop te geven omdat je "weer" niet gedaan hebt wat je, als je tot het andere type zou behoren, had moeten doen. Accepteren dat je bent zoals je bent, is dus een belangrijke stap vooruit. Dan gaat er geen nutteloze energie verloren met het proberen te voldoen aan eisen waar je toch niet aan kunt beantwoorden. Die tijd en energie kun je beter besteden aan leukere dingen.
Hetzelfde geldt ook na het klaren van de klus. Beter jezelf de hemel in prijzen dat het je weer gelukt is de boel voor elkaar te krijgen dan tegen jezelf te zeggen: het is weer gelukt maar dit wil ik nooit meer. De kans dat je het ooit op een andere manier gaat doen is vrijwel nihil, dus probeer er aan te wennen en hou er rekening mee. Gun jezelf als beloning voor het halen van de deadline een paar dagen freewheelen om jezelf weer op te laden en te ontspannen na de enorme inspanning die je hebt geleverd.
Afhankelijk van hoe goed je jezelf voor de gek kan houden, kun je tussendoelen stellen. Voor scholieren en studenten was dat de tip die in het artikel werd gegeven. De docent geeft tussendoelen die gehaald moeten worden waardoor het niet allemaal op het eind moet gebeuren. Het idee van mini-deadlines klinkt mij redelijk in de oren maar voor mij persoonlijk moet er dan wel een andere persoon zijn aan wie ik dan verantwoording af moet leggen als ik het niet gedaan heb. Anders lijkt het teveel op planmatig gestructureerd werken waar ik dus niet geschikt voor ben. Ik kan bijvoorbeeld tegen mezelf zeggen dat ik elke maand 4 hoofdstukken Duitse taal moet doen maar zonder een stok achter de deur wordt het hem niet. Die stok moet komen in de vorm van iemand anders die ik teleurstel omdat ik niet gedaan heb wat ik heb beloofd en/of geld wat ik anders nodeloos over de balk loop te smijten. Die andere persoon moet wel het lef hebben om je aan te spreken op het niet nakomen van de gemaakte afspraken.
En probeer realistisch te zijn in de tijd die je nodig hebt om je deadline te halen. Ik kan mij nog goed de paniek herinneren tijdens een klus op mijn werk. Ik moest vrijdag iets voor elkaar hebben en toen ik de opdracht kreeg had ik nog zeeën van tijd. Op woensdag, 2 dagen voordat het klaar moest zijn, ben ik begonnen en toen bleek dat ik eigenlijk al te laat was. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de boel voor elkaar gekregen, maar het was nipt en geen pretje. Dus als je denkt dat je 3 dagen nodig hebt, tel er dan voor de zekerheid minimaal 1 dag bij.
Dit zijn mijn overdenkingen naar aanleiding van hoe je je leven een beetje gemakkelijker kunt maken als je een "deadline"-type bent. Ik weet nog maar sinds kort dat ik tot dit type behoor en dat ik er beter maar het beste van kan maken dan te proberen mijzelf te lopen veranderen in iemand ie ik niet ben. Dus al deze overwegingen en tips moeten nog in de praktijk worden uitgetest om te zien of ze daadwerkelijk zullen werken. Ik sta open voor meer suggesties.
woensdag 6 maart 2013
Ja gezegd
Ik vind het doodeng maar ik heb ja gezegd tegen de baan. Mijn gevoel twijfelt nog steeds of ik er goed aan heb gedaan maar ik heb de verstandelijke argumenten de doorslag laten geven. En natuurlijk is het ook waar wat een vriendin mailde: een proeftijd geldt voor 2 kanten dus jij kunt ook nee zeggen. Zo had ik het nog niet bekeken maar het is wel waar. Bovendien word ik ingehuurd door een uitzendbureau dus dan zit ik waarschijnlijk niet eens aan een opzegtermijn vast.
Maandag ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.
Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.
Maandag ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.
Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.
dinsdag 5 maart 2013
Vandaag duidelijkheid (eindelijk)
Afgelopen donderdag kreeg ik eerst telefoon van Mogelijk toekomstige baas en daarna van de holding. Gisteravond had ik een gesprek bij de holding. Het gesprek verliep naar mijn mening wel goed maar je weet nooit hoe je op de ander over bent gekomen. De 2 mensen binnen de holding die de beslissing nemen over mijn aanstelling gaan vanmorgen om de tafel zitten en vanavond krijg ik te horen of ik de baan heb of niet. Ik zou dus op dit moment heel blij moeten zijn, alleen ben ik dat niet. De twijfel is afgelopen donderdag begonnen en is na het gesprek van gisteravond niet verdwenen.
Het gesprek van gisteravond was heel verhelderend. Ik had al het vermoeden dat Mogelijk toekomstige baas meer toezegde dan waar hij toe gerechtigd is. Dat zit in de aard van het beestje en is ook 1 van de redenen waarom hij goed is in wat hij doet, namelijk klanten werven en verkopen. Het gevolg is wel dat hij regelmatig mensen voor een voldongen feit stelt die daar niet (altijd) blij mee zijn. Zo ben ik erachter gekomen dat hij zonder overleg met de holding op zoek is gegaan naar een assistente wat resulteerde in een holding die de hakken in het zand zette. Hetzelfde voor een deel van mijn taakomschrijving. Hij vindt wat en handelt in plaats van eerst te overleggen met direct betrokkenen. Met name degene binnen de holding waar ik het meest mee te maken krijg, ligt dan zeer dwars (naast het feit dat die man sowieso een nurks iemand is). Als ik deze baan krijg zal ik dus zeer goed op moeten letten dat ik niet "gesandwiched" wordt tussen Mogelijk toekomstige baas en de holding want die kans is zeer groot aanwezig.
Het tweede wat mij doet twijfelen ligt in het verlengde van het eerste. Mogelijk toekomstige baas heeft grootse plannen met het bedrijf en ik ben er van overtuigd dat hij is staat is om die te realiseren. Ik heb na het gesprek van gisteren echter mijn vraagtekens of de holding in staat is Mogelijk toekomstige baas de ruimte te geven diehij daarvoor nodig heeft. Het contrast tussen de werkwijze van Mogelijk toekomstige baas en holding (gecalculeerde risico's nemen versus afwachten en er 7 weken over slapen) is groot. Eén van de redenen waarom deze baan voor mij zo aantrekkelijk was, is gelegen in het feit dat er carrièremogelijkheden zijn als de plannen van Mogelijk toekomstige baas doorgaan. Mogelijk toekomstige baas moet van zeer goede huize komen om bij de holding voor elkaar te krijgen wat hij voor ogen heeft. Ik weet niet of hem dat gaat lukken en daarmee vallen of staan mijn mogelijkheden om na 2 jaar deze baan nog steeds leuk te vinden en door te groeien.
Het laatste punt waar ik pas donderdag mee geconfronteerd werd en wat tijdens het gesprek misschien nog wel heftiger bleek te zijn was het aantal te werken uren. In januari had ik een gesprek met Mogelijk toekomstige baas en daarbij heeft hij aangegeven dat ik 32 uur per week, verdeeld over 5 dagen zou komen te werken. Tijdens het telefoongesprek van afgelopen donderdag werd door hem gesproken over een flexibel contract van 24 tot 40 uur per week. Gisteren kreeg ik de indruk dat die 24 uur misschien nog aan de hoge kant is. Op zich heb ik daar wel begrip voor. In de periode van half november tot ongeveer begin maart ligt het werk praktisch stil terwijl het in de zomermaanden spitsroeden lopen is. In dat geval klinkt een flexibel contract niet onlogisch. Aan de andere kant ben ik op zoek naar financiële onafhankelijkheid en of ik met 24 uur (of nog minder) werk per week voldoende kan verdienen om op eigen benen te staan als ik het hier thuis niet meer trek, weet ik niet.
Over het salaris lijkt niet veel te onderhandelen zijn. Ze sturen mijn CV en werkomschrijving naar het uitzendbureau, die doen een voorstel en dan is het slikken of stikken.
Op dit moment weet ik het niet meer. Ik weet dat ik enorm veel van Mogelijk toekomstige baas kan leren en dat ik met de ervaring die ik in deze baan op doe, een zeer goede start als zzp-er kan maken. Ik weet ook dat een werksituatie met een overenthousiaste baas anders is dan als ik, zoals nu, langs de zijlijn toe sta te kijken.
Met mijn verstand kan ik ook beredeneren dat ik bij een echt dienstverband (zodra ik niet meer via het uitzendbureau hoef te werken) uren kan sparen voor magere perioden. Op die manier zou ik dan een terugval in inkomen kunnen compenseren.
En natuurlijk is dit een kans die ik niet moet laten lopen. Ik ben ouder dan 45 jaar, vrouw en heb inmiddels een gat op mijn CV van 2,5 jaar. Ik besef wel degelijk dat ik mij nu een hele mooie kans wordt geboden.
Hoe was dat ook alweer in het liedje? "It's a classical dilemma between the head and the heart".
Het gesprek van gisteravond was heel verhelderend. Ik had al het vermoeden dat Mogelijk toekomstige baas meer toezegde dan waar hij toe gerechtigd is. Dat zit in de aard van het beestje en is ook 1 van de redenen waarom hij goed is in wat hij doet, namelijk klanten werven en verkopen. Het gevolg is wel dat hij regelmatig mensen voor een voldongen feit stelt die daar niet (altijd) blij mee zijn. Zo ben ik erachter gekomen dat hij zonder overleg met de holding op zoek is gegaan naar een assistente wat resulteerde in een holding die de hakken in het zand zette. Hetzelfde voor een deel van mijn taakomschrijving. Hij vindt wat en handelt in plaats van eerst te overleggen met direct betrokkenen. Met name degene binnen de holding waar ik het meest mee te maken krijg, ligt dan zeer dwars (naast het feit dat die man sowieso een nurks iemand is). Als ik deze baan krijg zal ik dus zeer goed op moeten letten dat ik niet "gesandwiched" wordt tussen Mogelijk toekomstige baas en de holding want die kans is zeer groot aanwezig.
Het tweede wat mij doet twijfelen ligt in het verlengde van het eerste. Mogelijk toekomstige baas heeft grootse plannen met het bedrijf en ik ben er van overtuigd dat hij is staat is om die te realiseren. Ik heb na het gesprek van gisteren echter mijn vraagtekens of de holding in staat is Mogelijk toekomstige baas de ruimte te geven diehij daarvoor nodig heeft. Het contrast tussen de werkwijze van Mogelijk toekomstige baas en holding (gecalculeerde risico's nemen versus afwachten en er 7 weken over slapen) is groot. Eén van de redenen waarom deze baan voor mij zo aantrekkelijk was, is gelegen in het feit dat er carrièremogelijkheden zijn als de plannen van Mogelijk toekomstige baas doorgaan. Mogelijk toekomstige baas moet van zeer goede huize komen om bij de holding voor elkaar te krijgen wat hij voor ogen heeft. Ik weet niet of hem dat gaat lukken en daarmee vallen of staan mijn mogelijkheden om na 2 jaar deze baan nog steeds leuk te vinden en door te groeien.
Het laatste punt waar ik pas donderdag mee geconfronteerd werd en wat tijdens het gesprek misschien nog wel heftiger bleek te zijn was het aantal te werken uren. In januari had ik een gesprek met Mogelijk toekomstige baas en daarbij heeft hij aangegeven dat ik 32 uur per week, verdeeld over 5 dagen zou komen te werken. Tijdens het telefoongesprek van afgelopen donderdag werd door hem gesproken over een flexibel contract van 24 tot 40 uur per week. Gisteren kreeg ik de indruk dat die 24 uur misschien nog aan de hoge kant is. Op zich heb ik daar wel begrip voor. In de periode van half november tot ongeveer begin maart ligt het werk praktisch stil terwijl het in de zomermaanden spitsroeden lopen is. In dat geval klinkt een flexibel contract niet onlogisch. Aan de andere kant ben ik op zoek naar financiële onafhankelijkheid en of ik met 24 uur (of nog minder) werk per week voldoende kan verdienen om op eigen benen te staan als ik het hier thuis niet meer trek, weet ik niet.
Over het salaris lijkt niet veel te onderhandelen zijn. Ze sturen mijn CV en werkomschrijving naar het uitzendbureau, die doen een voorstel en dan is het slikken of stikken.
Op dit moment weet ik het niet meer. Ik weet dat ik enorm veel van Mogelijk toekomstige baas kan leren en dat ik met de ervaring die ik in deze baan op doe, een zeer goede start als zzp-er kan maken. Ik weet ook dat een werksituatie met een overenthousiaste baas anders is dan als ik, zoals nu, langs de zijlijn toe sta te kijken.
Met mijn verstand kan ik ook beredeneren dat ik bij een echt dienstverband (zodra ik niet meer via het uitzendbureau hoef te werken) uren kan sparen voor magere perioden. Op die manier zou ik dan een terugval in inkomen kunnen compenseren.
En natuurlijk is dit een kans die ik niet moet laten lopen. Ik ben ouder dan 45 jaar, vrouw en heb inmiddels een gat op mijn CV van 2,5 jaar. Ik besef wel degelijk dat ik mij nu een hele mooie kans wordt geboden.
Hoe was dat ook alweer in het liedje? "It's a classical dilemma between the head and the heart".
zaterdag 2 maart 2013
KKKKKKoud
Afgelopen week was de week waarin in principe meer duidelijkheid zou komen over de baan (waarover een andere keer meer) en van de spanning kwam ik niet veel verder dan voor de tv hangen. Na anderhalve dag tv-hangen kwam het inzicht dat ik dan net zo goed het tv kijken met iets nuttigs zou kunnen combineren, dus werd een breiproject uit de kast gehaald. Ik schoot lekker op tot gisteravond, 1 van de gebruikte wolsoorten was op. Omdat de wol minstens 4 jaar gelegen gekocht was, zat er voor vandaag niet veel anders op dan naar de stad te gaan en hopen dat er een alternatief in de juiste kleur beschikbaar zou zijn.
Het weerpraatje van het journaal had het erover dat de lente er echt aan zat te komen en toen ik vrijdag mijn neus buiten de deur stak, voelde het aangenaam aan. Misschien dat ik daarom het nieuwe ijs op de vijver negeerde en besloot de elektrische fiets te nemen voor een retourtje stad (van huis tot winkel 16km). Een beetje lichaamsbeweging leek mij een goed idee. Bovendien kan ik op deze manier wennen aan het idee dat ik vanwege mijn voeten misschien wel vaker de fiets moet pakken.
Ik fiets op de elektrische fiets nooit met maximale ondersteuning. Ik heb een elektrische fiets omdat mijn basissnelheid op een "normale" fiets met 21 versnellingen heel erg laag ligt. Op een goede dag haal ik 15km/u maar normaal gesproken ligt het nog lager. Dan doe je over 16km wel heel erg lang. Ik stel de ondersteuning zo in dat ik met dezelfde inspanning die ik op de normale fiets lever, rond de 20km/u rij.
Daarnaast geeft een elektrische fiets mij een gevoel van veiligheid. Nadat ik een keer van de fiets ben gesleurd en in elkaar ben geslagen omdat iemand meende recht te hebben op mijn tas (ik dacht daar toch wat anders over), voelde ik mij op een gewone fiets niet echt veilig meer en stapte ik elke keer hyperventilerend van de fiets. Als ik mij op de elektrische fiets onveilig voel, gooi ik de turbo erop en ben ik zo uit het zicht verdwenen.
De fiets uit de garage gehaald, banden opgepompt en het stof van bijna een jaar stil staan eraf gepoetst. In 2 uur was ik uit en thuis met 3 nieuwe bolletjes wol. Ik was tot op het bot verkleumd en het lukt me maar niet om weer warm te worden. Het was toch een stuk kouder dan ik dacht. Maar ik vind het toch wel een stoere actie.
Het weerpraatje van het journaal had het erover dat de lente er echt aan zat te komen en toen ik vrijdag mijn neus buiten de deur stak, voelde het aangenaam aan. Misschien dat ik daarom het nieuwe ijs op de vijver negeerde en besloot de elektrische fiets te nemen voor een retourtje stad (van huis tot winkel 16km). Een beetje lichaamsbeweging leek mij een goed idee. Bovendien kan ik op deze manier wennen aan het idee dat ik vanwege mijn voeten misschien wel vaker de fiets moet pakken.
Ik fiets op de elektrische fiets nooit met maximale ondersteuning. Ik heb een elektrische fiets omdat mijn basissnelheid op een "normale" fiets met 21 versnellingen heel erg laag ligt. Op een goede dag haal ik 15km/u maar normaal gesproken ligt het nog lager. Dan doe je over 16km wel heel erg lang. Ik stel de ondersteuning zo in dat ik met dezelfde inspanning die ik op de normale fiets lever, rond de 20km/u rij.
Daarnaast geeft een elektrische fiets mij een gevoel van veiligheid. Nadat ik een keer van de fiets ben gesleurd en in elkaar ben geslagen omdat iemand meende recht te hebben op mijn tas (ik dacht daar toch wat anders over), voelde ik mij op een gewone fiets niet echt veilig meer en stapte ik elke keer hyperventilerend van de fiets. Als ik mij op de elektrische fiets onveilig voel, gooi ik de turbo erop en ben ik zo uit het zicht verdwenen.
De fiets uit de garage gehaald, banden opgepompt en het stof van bijna een jaar stil staan eraf gepoetst. In 2 uur was ik uit en thuis met 3 nieuwe bolletjes wol. Ik was tot op het bot verkleumd en het lukt me maar niet om weer warm te worden. Het was toch een stuk kouder dan ik dacht. Maar ik vind het toch wel een stoere actie.
maandag 25 februari 2013
Niet doen
Op dit moment hoor ik regelmatig een reclame op de radio van een verzekeringsmaatschappij. Hij maakt het uit en zij roept dan blij dat ze dan eindelijk met haar vriendinnen kan gaan snowboarden. Uiteindelijk gaat het om het aan- en uitzetten van een reisverzekering maar deze reclame haalt bij mij het slechtste naar boven.
Het is stereotiep maar het zijn vooral vrouwen die zich aan dit soort gedrag schuldig maken. Zelfs generaties die beduidend jonger zijn dan ikzelf doen het (merk ik bij mijn nichtje en haar vriendinnen). Zodra er een man/relatie in beeld komt is dat voor veel vrouwen een reden om hun eigen leven (deels) op te geven. Om bij het voorbeeld te blijven dat in de reclame gebruikt wordt: Wat is er op tegen om, terwijl je een relatie hebt, met je vriendinnen naar de wintersport te gaan? Als hij echt van je zou houden dan zou hij je dat toch gunnen? (Ervan uitgaande dat je niet € 20.000,00 rood staat op de bank, niet gaat terwijl het jullie trouwdag is of een andere zwaarwegende reden).
Wij vrouwen zijn meesters in het wegcijferen van onszelf ten behoeve van onze partner en het idee dat een relatie vooral een "samen" is. Dus als hij niet van musea houdt, gaan wij ineens ook niet meer, hetzelfde geldt voor uitgaan, uit eten gaan met vriendinnen, vakantiebestemmingen, lekker een boek lezen op de bank en dergelijke. Terwijl we het aan de andere kant heel normaal vinden dat hij in zijn eentje gaat sporten, met vrienden een avond aan de bar hangt en mannendingen doet.
Ook ik heb mij aan dit soort gedrag schuldig gemaakt en er zijn ook zeker relaties op stuk gelopen. De leuke onafhankelijke vrouw waar desbetreffende man verliefd op is geworden verdween in iemand die volledig gericht werd op het idealistische en geromantiseerde samen wat ons door de media voorgespiegeld wordt. De man is degene die als prins op het witte paard al onze behoeften zal vervullen zodat we nooit meer een ander nodig hebben.
Ik heb inmiddels ontdekt dat dit een illusie is. Een mens is zo'n complex wezen dat er ook meerdere mensen nodig zijn om alle behoeften te vervullen. En zo is de moeizame reis ontstaan om mijn behoeften in kaart te brengen en serieus te nemen. Er zijn behoeften die Man heel goed kan vervullen maar er zijn ook behoeften waarvan Man niet snapt dat dat voor mij wezenlijk is. Vroeger (ook voordat Man in beeld was) gaf ik die behoeften op, nu doe ik dat niet meer maar alles natuurlijk wel binnen redelijke grenzen. Dus als ik nu iets wil en Man wil niet (bijvoorbeeld naar een theatervoorstelling) dan ga ik gewoon wel. Soms wil er iemand mee en anders ga ik in mijn eentje.
In het begin was ik bang dat door het loslaten van het idee van het romantische samen, de relatie volledig zou stranden. Maar het tegendeel is gebleken. Nu de druk op Man afneemt om in al mijn behoeften te voorzien is het thuis een stuk leuker geworden.
Ik vind het alleen jammer dat ik bij de generatie van mijn nichtje zie dat die nog steeds dezelfde fout maken als ik. Ik heb door schade en schande de les geleerd en ik had graag gezien dat haar generatie inmiddels wijzer zou zijn.
Het is stereotiep maar het zijn vooral vrouwen die zich aan dit soort gedrag schuldig maken. Zelfs generaties die beduidend jonger zijn dan ikzelf doen het (merk ik bij mijn nichtje en haar vriendinnen). Zodra er een man/relatie in beeld komt is dat voor veel vrouwen een reden om hun eigen leven (deels) op te geven. Om bij het voorbeeld te blijven dat in de reclame gebruikt wordt: Wat is er op tegen om, terwijl je een relatie hebt, met je vriendinnen naar de wintersport te gaan? Als hij echt van je zou houden dan zou hij je dat toch gunnen? (Ervan uitgaande dat je niet € 20.000,00 rood staat op de bank, niet gaat terwijl het jullie trouwdag is of een andere zwaarwegende reden).
Wij vrouwen zijn meesters in het wegcijferen van onszelf ten behoeve van onze partner en het idee dat een relatie vooral een "samen" is. Dus als hij niet van musea houdt, gaan wij ineens ook niet meer, hetzelfde geldt voor uitgaan, uit eten gaan met vriendinnen, vakantiebestemmingen, lekker een boek lezen op de bank en dergelijke. Terwijl we het aan de andere kant heel normaal vinden dat hij in zijn eentje gaat sporten, met vrienden een avond aan de bar hangt en mannendingen doet.
Ook ik heb mij aan dit soort gedrag schuldig gemaakt en er zijn ook zeker relaties op stuk gelopen. De leuke onafhankelijke vrouw waar desbetreffende man verliefd op is geworden verdween in iemand die volledig gericht werd op het idealistische en geromantiseerde samen wat ons door de media voorgespiegeld wordt. De man is degene die als prins op het witte paard al onze behoeften zal vervullen zodat we nooit meer een ander nodig hebben.
Ik heb inmiddels ontdekt dat dit een illusie is. Een mens is zo'n complex wezen dat er ook meerdere mensen nodig zijn om alle behoeften te vervullen. En zo is de moeizame reis ontstaan om mijn behoeften in kaart te brengen en serieus te nemen. Er zijn behoeften die Man heel goed kan vervullen maar er zijn ook behoeften waarvan Man niet snapt dat dat voor mij wezenlijk is. Vroeger (ook voordat Man in beeld was) gaf ik die behoeften op, nu doe ik dat niet meer maar alles natuurlijk wel binnen redelijke grenzen. Dus als ik nu iets wil en Man wil niet (bijvoorbeeld naar een theatervoorstelling) dan ga ik gewoon wel. Soms wil er iemand mee en anders ga ik in mijn eentje.
In het begin was ik bang dat door het loslaten van het idee van het romantische samen, de relatie volledig zou stranden. Maar het tegendeel is gebleken. Nu de druk op Man afneemt om in al mijn behoeften te voorzien is het thuis een stuk leuker geworden.
Ik vind het alleen jammer dat ik bij de generatie van mijn nichtje zie dat die nog steeds dezelfde fout maken als ik. Ik heb door schade en schande de les geleerd en ik had graag gezien dat haar generatie inmiddels wijzer zou zijn.
vrijdag 22 februari 2013
Geen loze woorden
Een kleine baanupdate.
Gisteren had ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas gemist. Balen, want ik wist dat ze deze week een belangrijke vergadering zouden hebben waarin (eindelijk) mijn aanstelling definitief zou worden. Direct teruggebeld, voicemail ingesproken en (weer) wachten. Geen telefoontje.
Vanmorgen voor de zekerheid met de bus naar de stad gegaan in plaats van met de auto omdat ik in de auto geen handsfree-mogelijkheid heb. Een goede gok want in de bus kreeg ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas. Van de 3 mensen die de beslissing over mijn aanstelling moeten nemen ligt er nu nog maar 1 dwars. Mogelijk toekomstige baas is het zo meer dan zat dat hij gedaan heeft wat hij tegen mij gezegd heeft dat hij zou doen: Hij heeft de aandeelhouders laten weten dat hij ontslag neemt als ik niet met ingang van 1 maart begin. En meer dan dat, hij heeft ook laten weten dat hij dan voor zichzelf gaat beginnen en daar is de nieuwe aandeelhouder niet blij mee (zacht uitgedrukt).
Nieuwe aandeelhouder heeft komende week een gesprek met de holding en dan is het buigen of barsten. En als Mogelijk toekomstige baas voor zichzelf gaat beginnen heeft hij ook een rechterhand nodig. Er zijn dus nog volop kansen voor mij.
Gisteren had ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas gemist. Balen, want ik wist dat ze deze week een belangrijke vergadering zouden hebben waarin (eindelijk) mijn aanstelling definitief zou worden. Direct teruggebeld, voicemail ingesproken en (weer) wachten. Geen telefoontje.
Vanmorgen voor de zekerheid met de bus naar de stad gegaan in plaats van met de auto omdat ik in de auto geen handsfree-mogelijkheid heb. Een goede gok want in de bus kreeg ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas. Van de 3 mensen die de beslissing over mijn aanstelling moeten nemen ligt er nu nog maar 1 dwars. Mogelijk toekomstige baas is het zo meer dan zat dat hij gedaan heeft wat hij tegen mij gezegd heeft dat hij zou doen: Hij heeft de aandeelhouders laten weten dat hij ontslag neemt als ik niet met ingang van 1 maart begin. En meer dan dat, hij heeft ook laten weten dat hij dan voor zichzelf gaat beginnen en daar is de nieuwe aandeelhouder niet blij mee (zacht uitgedrukt).
Nieuwe aandeelhouder heeft komende week een gesprek met de holding en dan is het buigen of barsten. En als Mogelijk toekomstige baas voor zichzelf gaat beginnen heeft hij ook een rechterhand nodig. Er zijn dus nog volop kansen voor mij.
Abonneren op:
Posts (Atom)