Auto stuk?

Vrijdag kwamen Man en ik na een lange barre tocht door storm en regen weer thuis van een weekje Rome. Zaterdag en zondag had ik eindelijk tijd om mijn verjaardagscadeautje uit te proberen: het nieuwste Layton-spelletje op de nieuwe spelcomputer. Volgens de opgeslagen gegevens ben ik nu zo'n 19 uur aan het spelen geweest. Het mag duidelijk zijn dat ik de afgelopen dagen geen gezellig gezelschap voor Man ben geweest.

Het leven bestaat echter niet alleen uit het spelen van spelletjes. (Ik heb een theorie over het mysterie en wil graag weten of ik gelijk heb of niet en dat motiveert enorm om fanatiek door te spelen.) Dus om te voorkomen dat ik deze morgen direct weer verder ging, heb ik mijzelf een lijst met taken opgelegd die gedaan moeten zijn voordat ik met de spelcomputer op de bank mag zitten. De planning was als volgt: ontbijten en boodschappenlijst voor 5 dagen in elkaar draaien, boodschappen doen, sportschool, douchen, lunchen en ervoor zorgen dat ik om 15.00 uur in de stad ben voor een afspraak. Mocht er dan tussenin nog ruimte zijn, dan mocht ik proberen om te zien of ik deze keer de mummies zou overleven (gisteren zijn ze me al 5x fataal geweest). Zo moeilijk kon het niet zijn.

De boodschappenlijst was zo klaar, inclusief de zaken die nodig waren om de voorraad in de koelkast aan te vullen. Ik stap vol goede moed in de auto, draai de sleutel om en .... niks! Ik draai de sleutel weer terug, steek de sleutel nog een keer in het contact, draai weer op en weer ... niks! Buurvrouw komt thuis van haar werk en ik vraag of zij kan komen luisteren. Ze heeft geen idee wat het kan zijn maar een lege accu klinkt als redelijk aanneembaar. Er zit niks anders op dan Man bellen en vragen waar de acculader ligt en Buurman werd door Buurvrouw naar mijn auto gestuurd om de lader te bevestigen. De auto heeft 2 uur aan de lader gestaan en nu hoop ik dat hij start om mij naar de stad te brengen.

Ik kan er niet goed tegen als dingen die vaak gebruikt worden kuren vertonen. Zeker omdat ik in februari van dit jaar ook al problemen met de accu heb gehad. Toen is de accu vervangen voor een nieuw exemplaar en de 3 maanden dat ik onderweg was voor mijn voettocht en de auto stil heeft gestaan, is niet van invloed geweest op de capaciteit van de accu. Dat een week stil staan in minder koud weer dan in februari dit effect op de accu heeft, maakt dat ik niet veel vertrouwen in de accu heb. Ik vind het dan ook doodeng om straks naar de stad te rijden, bang om straks op de grote parkeerplaats te staan en niet weg te kunnen.

Ik hoop echter dat de auto het blijft doen want door al het wachten op het laden van de accu, liep de planning natuurlijk volledig in de soep. De boodschappen moeten nog steeds gehaald worden en tijd om de sportschool met een bezoek te vereren heb ik ook niet gehad. Maar daardoor had ik wel tijd om bij Buurvrouw gezellig een kop thee te drinken en even bij te kletsen.

Het ontstaan van een tijdrovende en frustrerende gewoonte

Om te beginnen, dank jullie wel voor de motiverende reacties op mijn blog van zondag. Dat geeft de burger moed, zeker omdat de training bij het centrum vandaag voor geen meter wou. En dan helpt het ook niet als je door een misverstand een afspraak verkeerd in de agenda hebt gezet. Als alles goed gaat, wordt donderdag besloten of het "beweegrantsoen" in stand wordt gehouden. Ik hou jullie op de hoogte, maar nu wat anders.

Er is een tijd geweest dat ik geprobeerd heb al zelfstandige een inkomen bij elkaar te vergaren. Dat is om verschillende redenen niet het succes geworden wat ik in mijn hoofd had en uiteindelijk ben ik er in september 2010 defintief mee gestopt.
In die tijd begon ik mijn dag met het opstarten van mijn computer om mijn mails te controleren en vervolgens stond ik mijzelf toe een spelletje te spelen. Freecel en spider waren mijn favorieten.

Ik hou van het spelen van computerspelletjes. Ik ben dan ook de trotse bezitter van zo'n leuke uitklapbare handheld-console en ik verheug me elk jaar weer op mijn verjaardag zodat ik aan Man een nieuw spelletje kan vragen. Vervolgens ben ik de rest van die dag voor niemand meer aanspreekbaar. Het eten komt te laat op tafel, bedtijd bestaat niet meer en als het niet lukt, heb ik een humeur om op te schieten. Ik heb een aantal spelletjes die ik dus niet (meer) speel, om de doodeenvoudige reden dat het mijn functioneren en mijn menselijkheid aantast.

In de tijd dat ik als zelfstandige aan het werk was, had ik die spelcomputer nog niet en moest ik het dus doen met de genoemde kaartspelletjes. Het zal nu vast niemand meer verbazen dat het niet bij 1 spelletje bleef. En voordat ik het wist, was mijn dag al half om met spelletjes spelen en was al het andere werk blijven liggen. Het was duidelijk dat dit niet op ging schieten, vandaar dat ik mijzelf maar een limiet stelde: zowel freecel en spider mocht ik net zolang spelen totdat ik beiden 3x gewonnen had. Daarna moest ik iets anders gaan doen.

Ik kreeg een baan, ontdekte een forum, kreeg een spelcomputer en mijn behoefte aan spelletjes spelen op de computer verdween. Maar kennelijk was de chaos in mijn hoofd na alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden dermate groot dat ik mijzelf ineens weer achter de computer bevond met de kaartspelletjes op het scherm.
Het was minstens 3 jaar geleden dat ik voor het laatst zo fanatiek achter de computer had gezeten, maar de regel "per spelletje 3x uitkomen en dan stoppen" zit nog steeds in mijn systeem ingebakken.

Alleen heb ik wel de indruk dat de computer mij expres niet uit laat komen. Bij spider ben ik soms wel een half uur bezig om 1x uit te komen. Freecel gaat wat gemakkelijker. En zodoende zit ik regelmatig weer uren achter de computer of de laptop, kom soms te laat op bed want ik moet en ik zal 3x per spelletje uitkomen.
Soms zit ik me af te vragen of gewoonten ooit zullen slijten.