Het waren weer 2 hectische weken op het werk. Holding en andere aandeelhouder hebben ruzie gekregen en zijn druk bezig met het slijpen van de messen en het gooien met modder. Omdat wij een deel van onze spullen in opslag bij de tweede aandeelhouder hadden staan, waren mijn collega's de hele week druk bezig met het verslepen van spullen en stapelen op ons eigen terrein.
De werken die we voor tweede aandeelhouder uitvoerden, mochten niet meer uitgevoerd worden waardoor we ineens mensen op andere plekken moesten inzetten (gelukkig was dat door het mooie weer van de afgelopen weken geen probleem).
Baas werd ook in het modder gooien betrokken doordat de holding hem een patser noemde (natuurlijk niet rechtstreeks, zoiets gaat altijd via-via). De holding was ook niet blij dat Baas nog steeds contact onderhield/onderhoudt met de tweede aandeelhouder. Als de cijfers over het eerste halfjaar besproken zouden worden, zou de holding verder kijken. Baas heeft dat opgevat als een verkapte ontslagaanzegging (over de cijfers heeft Baas al iets langer problemen met de holding) en is met zijn adviseurs om de tafel gaan zitten.
De situatie is op dit moment als volgt: Holding wil wel verder op de ingeslagen weg maar niet in het tempo waarin Baas bezig is. Baas wil (en kan) niet een stapje minder hard lopen omdat de trein die hij in beweging heeft gezet net op stoom begint te komen. Daarom heeft Baas besloten voor eigen rekening, met back-up van een oud-werkgever, verder te gaan.
Wat heeft dat voor gevolgen voor mij?
Baas en Holding hebben elkaar al een week lang niet echt gesproken, officieel weten geen van beiden van de plannen van de ander. Via-via denk ik dat ze alles al wel weten, Baas in ieder geval. Dus mijn eerste punt van aandacht is dat ik op mijn werk op mijn woorden moet passen. Als er iets is wat ik de afgelopen maanden heb geleerd, is dat het roddelcircuit perfect functioneert.
Daarnaast heeft Baas aangegeven dat hij graag wil dat ik voor hem blijf werken. Ik zal dus, naast mijn dagelijkse werk, bezig zijn met de voorbereidingen van het nieuwe bedrijf van Baas. Die voorbereidingen kunnen diverse zaken beslaan, financiële ondersteuning, organisatorische ondersteuning, secretariële ondersteuning en mentale ondersteuning. Ik hoef dus niet bang te zijn dat ik mijn tijd niet doorkom.
Voor iemand die van pionieren en van uitdagingen houdt, had ik het niet beter kunnen treffen.
Er is echter een groot nadeel: mijn reistijd verdubbelt van een half uur naar een uur en de te rijden kilometers gaan van 20 naar ongeveer 60 (enkele reis). Ik zal heel eerlijk zijn dat ik daar enorm tegenop zie. Ik zie mij elke avond al tegen 18.00 uur thuis komen, dan nog eten in elkaar moeten draaien en dan tegen 19.30 uur pas tijd hebben voor de andere dingen die ook gedaan moeten worden. Omdat ik er ook vroeger uit moet, zal ik echt rond 21.30 uur moeten beginnen met de "slaap-rituelen" zodat ik rond 22.00 uur het licht uit kan doen.
Hoewel de kans groot is dat ik veel energie uit mijn werk zal halen, voelt 2 uur per dag "vrije" tijd wel als heel erg weinig.
Voorlopig heb ik tegen Baas gezegd dat hij op mijn kan rekenen en gaan Man en ik met Coach om de tafel om te kijken of de afspraken over huishoudelijke taken hier in huis anders kunnen. Ik hoop dat ik daardoor iets meer lucht krijg zodat ik een leuke baan niet hoef te laten lopen.
Labels
administratie
amnesty
asperger
auto
beesten
bestuur
bewegen
breien
budgeteren
buiten
computerspelletje
doelen
duits
duurzaam
eten
frans
gedicht
gezondheid
gistvrij
internet
kabouter
kantoren
koken
mantelzorg
muziek
naaien
OCPD
ondernemerschap
opruimen
overdenkingen
pinnen
relatie
stamboom
stichting
stuiterbolletje
top2000
uiterlijk
verbazing
vermoeidheid
vogels voeren
werk zoeken
wijzer worden
Posts tonen met het label overdenkingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overdenkingen. Alle posts tonen
zaterdag 8 juni 2013
zaterdag 25 mei 2013
"Dom bezig"
Ik draai nu zo'n 46 jaar op deze wereld mee en ik zou, als ik een beetje opgelet zou hebben, nu wel kunnen weten wat voor mij de beste manieren zijn om mijn leven te leiden. Net zoals ik van huis uit een wandelaar ben, ben ik ook van huis uit een schrijver. Dus dan is het wel "erg dom" dat ik in een hectische periode van mijn leven niet achter de computer kruip om al schrijvend orde in de chaos aan te brengen. Maar goed, uiteindelijk is het kwartje gevallen en ga ik proberen het schrijven in dit blog weer op de rit te krijgen. Dinsdag heb ik een oogmeting en ik hoop dat ik met een nieuwe bril ook minder het gevoel heb dat mijn ogen van vermoeidheid uit mijn kassen puilen.
Onder het motto "zo de wind waait, staat mijn hoedje" ben ik nog regelmatig de speelbal van mijn baas en de holding of van baas of holding alleen, want ieder op zich is ook heel goed om regelmatig van inzicht of mening te veranderen. Het blijft lastig dat er nog steeds niemand is die tijd heeft om zaken uit te leggen en daardoor gaat er regelmatig iets fout wat met 5min uitleg niet had hoeven te gebeuren.
Het scheelt een stuk dat ik nu over een eigen laptop beschik (het heeft 4 weken geduurd maar het is gelukt!) en ik heb van de holding toestemming gekregen om in het factureringsprogramma te werken. Alleen loopt die samenwerking nog niet helemaal soepel, de ene keer had ik iets niet mogen doen terwijl ik het de andere keer juist wel had moeten doen. Op zich niet erg, ware het niet dat de manier waarop een en ander gecommuniceerd wordt behoorlijk te wensen overlaat.
Gemiddeld 1x in de 2 weken staat de boel weer eens op scherp waarna baas dreigt voor zichzelf te gaan beginnen. Inmiddels is duidelijk dat hij dan echt 100% van plan is mij als rechterhand mee te nemen, dus ik hoef niet bang te zijn dat ik mijn baan kwijt raak. Nu ik de afgelopen 2 weken ineens meer dan tijd te kort kom en niet uit mijn neus zit te eten uit verveling, is het werken op zich ook een stuk aantrekkelijker geworden. Het idee van zzp-en heb ik nog niet helemaal laten varen. Baas is erg flexibel en ik weet zeker dat het hem niks kan schelen of ik via een uitzendbureau werk of als zzp-er. Hij zal er ook geen moeite mee hebben als ik vanaf de bouwkeet als zzp-er voor meerdere opdrachtgevers tegelijk werk. Maar voor voorlopig laat ik alles maar even zoals het is. Komende week is weer zo'n week van slikken of stikken, dat eerst maar even afwachten.
Man heeft zijn training "persoonlijke effectiviteit" afgerond waardoor we nu weer ruimte hebben om samen met Coach aan het verbeteren van de relatie te werken. Ik blijf het lastig vinden dat ik echt overal om moet vragen omdat Man geen oog heeft voor mijn emotionele behoeften, maar door te vragen wordt mijn leven wel een heel stuk gemakkelijker. Op zijn manier houdt Man van mij en daarom wil hij echt wel bijna alles voor mij doen. Het is niet altijd een succes maar over het algemeen gaat het goed, krijg ik het iets gemakkelijker, ben daardoor minder gestrest en kan daardoor ook weer meer autistisch gedrag van Man op een aardige manier handelen.
Man blijft het moeilijk vinden te voelen en zeggen wat hij wil, dat zal ook nog wel voor de nodige problemen zorgen. De laatste keer dat non-verbaal bleek dat Man graag iets wilde, wat hij verbaal glashard ontkende was (gelukkig) toen Coach er was. Toen was er voor Man geen ontkomen aan en moest hij wel toegeven dat hij in de zomervakantie liever alleen op vakantie wilde gaan. Ik ben soort van flexibel en vind het niet erg om ook alleen op stap te gaan, dus van mij mag ie. Het blijft wel sneu dat Man bijna nooit krijgt wat hij wil omdat hij het niet voelt en/of niet durft te zeggen terwijl het heel vaak voor mij geen enkel probleem is om hem te geven wat hij graag wil. Op mijn lijstje van "dingen om beter in mijn vel te zitten" staat het zoeken van lotgenotencontact. Ik ben ervan overtuigd dat er vast meer vrouwen zijn die een partner met Asperger hebben.
Nu ik dit jaar alleen op vakantie ga, wil ik proberen een start te maken van een fietstocht richting Rome. Ik ben verplicht bouwvak (een GROOT nadeel van het hebben van werk) en nu mijn voeten nog steeds dienst weigeren, ben ik van plan op in 3 vakanties naar Rome te fietsen. Vorige week heb ik dan ook weer mijn reisblog "heropend".
Ik hoop jullie vanaf nu weer wat regelmatiger op de hoogte te houden van het reilen en zeilen hier. Door mijn werk krijg ik genoeg inspiratie, hoewel ik daar nooit om verlegen heb gezeten. Zodra mijn energie nog weer toeneemt, zal ik ook weer regelmatig bij iedereen buurten.
Onder het motto "zo de wind waait, staat mijn hoedje" ben ik nog regelmatig de speelbal van mijn baas en de holding of van baas of holding alleen, want ieder op zich is ook heel goed om regelmatig van inzicht of mening te veranderen. Het blijft lastig dat er nog steeds niemand is die tijd heeft om zaken uit te leggen en daardoor gaat er regelmatig iets fout wat met 5min uitleg niet had hoeven te gebeuren.
Het scheelt een stuk dat ik nu over een eigen laptop beschik (het heeft 4 weken geduurd maar het is gelukt!) en ik heb van de holding toestemming gekregen om in het factureringsprogramma te werken. Alleen loopt die samenwerking nog niet helemaal soepel, de ene keer had ik iets niet mogen doen terwijl ik het de andere keer juist wel had moeten doen. Op zich niet erg, ware het niet dat de manier waarop een en ander gecommuniceerd wordt behoorlijk te wensen overlaat.
Gemiddeld 1x in de 2 weken staat de boel weer eens op scherp waarna baas dreigt voor zichzelf te gaan beginnen. Inmiddels is duidelijk dat hij dan echt 100% van plan is mij als rechterhand mee te nemen, dus ik hoef niet bang te zijn dat ik mijn baan kwijt raak. Nu ik de afgelopen 2 weken ineens meer dan tijd te kort kom en niet uit mijn neus zit te eten uit verveling, is het werken op zich ook een stuk aantrekkelijker geworden. Het idee van zzp-en heb ik nog niet helemaal laten varen. Baas is erg flexibel en ik weet zeker dat het hem niks kan schelen of ik via een uitzendbureau werk of als zzp-er. Hij zal er ook geen moeite mee hebben als ik vanaf de bouwkeet als zzp-er voor meerdere opdrachtgevers tegelijk werk. Maar voor voorlopig laat ik alles maar even zoals het is. Komende week is weer zo'n week van slikken of stikken, dat eerst maar even afwachten.
Man heeft zijn training "persoonlijke effectiviteit" afgerond waardoor we nu weer ruimte hebben om samen met Coach aan het verbeteren van de relatie te werken. Ik blijf het lastig vinden dat ik echt overal om moet vragen omdat Man geen oog heeft voor mijn emotionele behoeften, maar door te vragen wordt mijn leven wel een heel stuk gemakkelijker. Op zijn manier houdt Man van mij en daarom wil hij echt wel bijna alles voor mij doen. Het is niet altijd een succes maar over het algemeen gaat het goed, krijg ik het iets gemakkelijker, ben daardoor minder gestrest en kan daardoor ook weer meer autistisch gedrag van Man op een aardige manier handelen.
Man blijft het moeilijk vinden te voelen en zeggen wat hij wil, dat zal ook nog wel voor de nodige problemen zorgen. De laatste keer dat non-verbaal bleek dat Man graag iets wilde, wat hij verbaal glashard ontkende was (gelukkig) toen Coach er was. Toen was er voor Man geen ontkomen aan en moest hij wel toegeven dat hij in de zomervakantie liever alleen op vakantie wilde gaan. Ik ben soort van flexibel en vind het niet erg om ook alleen op stap te gaan, dus van mij mag ie. Het blijft wel sneu dat Man bijna nooit krijgt wat hij wil omdat hij het niet voelt en/of niet durft te zeggen terwijl het heel vaak voor mij geen enkel probleem is om hem te geven wat hij graag wil. Op mijn lijstje van "dingen om beter in mijn vel te zitten" staat het zoeken van lotgenotencontact. Ik ben ervan overtuigd dat er vast meer vrouwen zijn die een partner met Asperger hebben.
Nu ik dit jaar alleen op vakantie ga, wil ik proberen een start te maken van een fietstocht richting Rome. Ik ben verplicht bouwvak (een GROOT nadeel van het hebben van werk) en nu mijn voeten nog steeds dienst weigeren, ben ik van plan op in 3 vakanties naar Rome te fietsen. Vorige week heb ik dan ook weer mijn reisblog "heropend".
Ik hoop jullie vanaf nu weer wat regelmatiger op de hoogte te houden van het reilen en zeilen hier. Door mijn werk krijg ik genoeg inspiratie, hoewel ik daar nooit om verlegen heb gezeten. Zodra mijn energie nog weer toeneemt, zal ik ook weer regelmatig bij iedereen buurten.
zondag 10 maart 2013
Omgaan met deadlines
Allereerst bedankt voor de felicitaties. De twijfel is nog steeds aanwezig en daar is vrijdag een soort van faalangst bijgekomen. Baas is op mijn eerste werkdag in geen velden of wegen te bekennen en daarom kreeg ik vrijdagmorgen instructies over wat ik maandag moet gaan doen. Toen leek het heel logisch maar nu ik daar een paar dagen over na heb kunnen denken, ben ik daar niet meer zo zeker van. Er zal niks anders opzitten dan springen en hopen dat het zwembad vol water blijkt te zitten.
De afgelopen dagen heb ik nagedacht over de opmerkingen van LLMM naar aanleiding van mijn verhaal over types die gestructureerd hun werkzaamheden plannen en types die pas in actie komen als het er echt op aankomt. Het artikel waarin dit onderscheid werd uitgelegd stond nog maar zeer recent in de krant en oplossingen werden niet echt aangedragen. Maar ik denk wel dat er een aantal dingen zijn die kunnen helpen als je een "deadline"-type bent.
Om te beginnen kun je mentaal het nodige voor elkaar krijgen. Als je weet dat je tot het "deadline"-type behoort, schiet je er weinig mee op om jezelf elke avond op de kop te geven omdat je "weer" niet gedaan hebt wat je, als je tot het andere type zou behoren, had moeten doen. Accepteren dat je bent zoals je bent, is dus een belangrijke stap vooruit. Dan gaat er geen nutteloze energie verloren met het proberen te voldoen aan eisen waar je toch niet aan kunt beantwoorden. Die tijd en energie kun je beter besteden aan leukere dingen.
Hetzelfde geldt ook na het klaren van de klus. Beter jezelf de hemel in prijzen dat het je weer gelukt is de boel voor elkaar te krijgen dan tegen jezelf te zeggen: het is weer gelukt maar dit wil ik nooit meer. De kans dat je het ooit op een andere manier gaat doen is vrijwel nihil, dus probeer er aan te wennen en hou er rekening mee. Gun jezelf als beloning voor het halen van de deadline een paar dagen freewheelen om jezelf weer op te laden en te ontspannen na de enorme inspanning die je hebt geleverd.
Afhankelijk van hoe goed je jezelf voor de gek kan houden, kun je tussendoelen stellen. Voor scholieren en studenten was dat de tip die in het artikel werd gegeven. De docent geeft tussendoelen die gehaald moeten worden waardoor het niet allemaal op het eind moet gebeuren. Het idee van mini-deadlines klinkt mij redelijk in de oren maar voor mij persoonlijk moet er dan wel een andere persoon zijn aan wie ik dan verantwoording af moet leggen als ik het niet gedaan heb. Anders lijkt het teveel op planmatig gestructureerd werken waar ik dus niet geschikt voor ben. Ik kan bijvoorbeeld tegen mezelf zeggen dat ik elke maand 4 hoofdstukken Duitse taal moet doen maar zonder een stok achter de deur wordt het hem niet. Die stok moet komen in de vorm van iemand anders die ik teleurstel omdat ik niet gedaan heb wat ik heb beloofd en/of geld wat ik anders nodeloos over de balk loop te smijten. Die andere persoon moet wel het lef hebben om je aan te spreken op het niet nakomen van de gemaakte afspraken.
En probeer realistisch te zijn in de tijd die je nodig hebt om je deadline te halen. Ik kan mij nog goed de paniek herinneren tijdens een klus op mijn werk. Ik moest vrijdag iets voor elkaar hebben en toen ik de opdracht kreeg had ik nog zeeën van tijd. Op woensdag, 2 dagen voordat het klaar moest zijn, ben ik begonnen en toen bleek dat ik eigenlijk al te laat was. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de boel voor elkaar gekregen, maar het was nipt en geen pretje. Dus als je denkt dat je 3 dagen nodig hebt, tel er dan voor de zekerheid minimaal 1 dag bij.
Dit zijn mijn overdenkingen naar aanleiding van hoe je je leven een beetje gemakkelijker kunt maken als je een "deadline"-type bent. Ik weet nog maar sinds kort dat ik tot dit type behoor en dat ik er beter maar het beste van kan maken dan te proberen mijzelf te lopen veranderen in iemand ie ik niet ben. Dus al deze overwegingen en tips moeten nog in de praktijk worden uitgetest om te zien of ze daadwerkelijk zullen werken. Ik sta open voor meer suggesties.
De afgelopen dagen heb ik nagedacht over de opmerkingen van LLMM naar aanleiding van mijn verhaal over types die gestructureerd hun werkzaamheden plannen en types die pas in actie komen als het er echt op aankomt. Het artikel waarin dit onderscheid werd uitgelegd stond nog maar zeer recent in de krant en oplossingen werden niet echt aangedragen. Maar ik denk wel dat er een aantal dingen zijn die kunnen helpen als je een "deadline"-type bent.
Om te beginnen kun je mentaal het nodige voor elkaar krijgen. Als je weet dat je tot het "deadline"-type behoort, schiet je er weinig mee op om jezelf elke avond op de kop te geven omdat je "weer" niet gedaan hebt wat je, als je tot het andere type zou behoren, had moeten doen. Accepteren dat je bent zoals je bent, is dus een belangrijke stap vooruit. Dan gaat er geen nutteloze energie verloren met het proberen te voldoen aan eisen waar je toch niet aan kunt beantwoorden. Die tijd en energie kun je beter besteden aan leukere dingen.
Hetzelfde geldt ook na het klaren van de klus. Beter jezelf de hemel in prijzen dat het je weer gelukt is de boel voor elkaar te krijgen dan tegen jezelf te zeggen: het is weer gelukt maar dit wil ik nooit meer. De kans dat je het ooit op een andere manier gaat doen is vrijwel nihil, dus probeer er aan te wennen en hou er rekening mee. Gun jezelf als beloning voor het halen van de deadline een paar dagen freewheelen om jezelf weer op te laden en te ontspannen na de enorme inspanning die je hebt geleverd.
Afhankelijk van hoe goed je jezelf voor de gek kan houden, kun je tussendoelen stellen. Voor scholieren en studenten was dat de tip die in het artikel werd gegeven. De docent geeft tussendoelen die gehaald moeten worden waardoor het niet allemaal op het eind moet gebeuren. Het idee van mini-deadlines klinkt mij redelijk in de oren maar voor mij persoonlijk moet er dan wel een andere persoon zijn aan wie ik dan verantwoording af moet leggen als ik het niet gedaan heb. Anders lijkt het teveel op planmatig gestructureerd werken waar ik dus niet geschikt voor ben. Ik kan bijvoorbeeld tegen mezelf zeggen dat ik elke maand 4 hoofdstukken Duitse taal moet doen maar zonder een stok achter de deur wordt het hem niet. Die stok moet komen in de vorm van iemand anders die ik teleurstel omdat ik niet gedaan heb wat ik heb beloofd en/of geld wat ik anders nodeloos over de balk loop te smijten. Die andere persoon moet wel het lef hebben om je aan te spreken op het niet nakomen van de gemaakte afspraken.
En probeer realistisch te zijn in de tijd die je nodig hebt om je deadline te halen. Ik kan mij nog goed de paniek herinneren tijdens een klus op mijn werk. Ik moest vrijdag iets voor elkaar hebben en toen ik de opdracht kreeg had ik nog zeeën van tijd. Op woensdag, 2 dagen voordat het klaar moest zijn, ben ik begonnen en toen bleek dat ik eigenlijk al te laat was. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de boel voor elkaar gekregen, maar het was nipt en geen pretje. Dus als je denkt dat je 3 dagen nodig hebt, tel er dan voor de zekerheid minimaal 1 dag bij.
Dit zijn mijn overdenkingen naar aanleiding van hoe je je leven een beetje gemakkelijker kunt maken als je een "deadline"-type bent. Ik weet nog maar sinds kort dat ik tot dit type behoor en dat ik er beter maar het beste van kan maken dan te proberen mijzelf te lopen veranderen in iemand ie ik niet ben. Dus al deze overwegingen en tips moeten nog in de praktijk worden uitgetest om te zien of ze daadwerkelijk zullen werken. Ik sta open voor meer suggesties.
woensdag 6 maart 2013
Ja gezegd
Ik vind het doodeng maar ik heb ja gezegd tegen de baan. Mijn gevoel twijfelt nog steeds of ik er goed aan heb gedaan maar ik heb de verstandelijke argumenten de doorslag laten geven. En natuurlijk is het ook waar wat een vriendin mailde: een proeftijd geldt voor 2 kanten dus jij kunt ook nee zeggen. Zo had ik het nog niet bekeken maar het is wel waar. Bovendien word ik ingehuurd door een uitzendbureau dus dan zit ik waarschijnlijk niet eens aan een opzegtermijn vast.
Maandag ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.
Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.
Maandag ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.
Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.
donderdag 7 februari 2013
Logisch nadenken
Het is niet prettig als je het gevoel hebt dat je hele leven op drijfzand staat en omdat enig gevoel van controle wel prettig is, zocht ik die controle in andere zaken. Zo had ik bijna al een trailer gekocht om een tumbleweedhouse (de Fencl vind ik erg leuk) te bouwen en ben ik 3 breiprojecten gestart. Het kopen van enorme hoeveelheden wol voor de breimachine (de wol is deze maand in de aanbieding) heb ik gelukkig kunnen voorkomen. Het nadeel van dit soort acties is dat ik me steeds meer opgejaagd voel, vanwege alle nieuwe ideeën in mijn hoofd nog minder slaap dan ik al deed en dat de chaos bijna niet meer te overzien is. Het levert in ieder geval niet de rust op waar ik zo naar verlang. En dan schiet de gedachte door mijn hoofd: Wat deed ik in 2011 en 2012 anders?
Elke situatie is natuurlijk anders en wordt beleefd in de context van alle omstandigheden die op dat moment een rol spelen. Op dit moment spelen de relatie en het voor elkaar krijgen van betaald werk de hoofdrol. In 2011 waren dat de 3 mensen binnen mijn schoonfamilie die in zeer korte tijd het loodje legden en de ontdekking dat ik aan een (in potentie dodelijke) chronische ziekte bleek te lijden en als het niet ontdekt was, had ik nu niet meer achter mijn pc gezeten. Daarnaast heb ik tijdens mijn tocht ook wel momenten gehad waarop ik er mentaal volledig doorheen zat, maar ook daar heb ik mij doorheen geslagen. Waarom kost het dan nu zoveel moeite om mij staande te houden?
En opeens wist ik het, het komt door het wandelen. Wat ik in 2011 (en in 2012 helemaal) deed, was wandelen. Ik liep, weer of geen weer, 5x per week een half uur tot een uur buiten. En dan niet gewoon een rondje lopen maar echt trainen via een schema met een hartslagmeter. Beweging en een frisse neus halen, een combinatie die veel aangeraden wordt bij psychische belasting. Dan zou de oplossing om iets beter tegen deze drijfzandperiode te kunnen zeer eenvoudig zijn, gewoon weer gaan wandelen en ik zit beter in mijn vel. Helaas is wandelen op dit moment niet mogelijk.
Tijdens mijn grote tocht heb ik mijn hakken zwaar overbelast waarna mijn huisarts mij verboden heeft te wandelen als het niet functioneel is. Omdat de pijn nog steeds niet verdwenen is (van een heel erg stekende pijn is het afgezwakt naar een soort van chronisch zeurend iets) ben ik afgelopen maandag naar de sportarts gegaan. Hij was niet erg hoopvol op een herstel en heeft mij doorgestuurd naar het ziekenhuis voor foto's en een echo. De wachttijd voor de echo is zo'n 6 weken, dus eind maart kan ik op zijn vroegst de uitslag verwachten. Tot die tijd heb ik nog steeds een wandelverbod met misschien de mogelijkheid dat ik nooit meer kan wandelen zoals ik tot nu toe gedaan heb.
Om toch aan de combinatie bewegen en buiten te voldoen zit ik nu aan fietsen te denken maar als ik ergens een bloedhekel aan heb dan is het fietsen. Fietsen heeft voor mij niet die meditatieve cadans die wandelen wel heeft. Bovendien moet je een keer zoveel fietsen om conditioneel hetzelfde effect te bereiken als wandelen. Dat houdt dus in dat ik met fietsen 1 tot 2 uur onderweg ben. Aan de andere kant, als wandelen echt niet meer mogelijk is, is de fiets de enige kans om ervoor te zorgen dat ik op eigen kracht Rome bereik.
Van het weekend zal ik mijn sportfiets van spinnenwebben en stof ontdoen en controleren of alles nog goed is en werkt. Maar als iemand een andere mogelijkheid weet om, zonder de voeten te belasten buiten te bewegen dan hou ik mijn van harte aanbevolen.
PS: ik breng nog even mijn Give Away onder de aandacht.
Elke situatie is natuurlijk anders en wordt beleefd in de context van alle omstandigheden die op dat moment een rol spelen. Op dit moment spelen de relatie en het voor elkaar krijgen van betaald werk de hoofdrol. In 2011 waren dat de 3 mensen binnen mijn schoonfamilie die in zeer korte tijd het loodje legden en de ontdekking dat ik aan een (in potentie dodelijke) chronische ziekte bleek te lijden en als het niet ontdekt was, had ik nu niet meer achter mijn pc gezeten. Daarnaast heb ik tijdens mijn tocht ook wel momenten gehad waarop ik er mentaal volledig doorheen zat, maar ook daar heb ik mij doorheen geslagen. Waarom kost het dan nu zoveel moeite om mij staande te houden?
En opeens wist ik het, het komt door het wandelen. Wat ik in 2011 (en in 2012 helemaal) deed, was wandelen. Ik liep, weer of geen weer, 5x per week een half uur tot een uur buiten. En dan niet gewoon een rondje lopen maar echt trainen via een schema met een hartslagmeter. Beweging en een frisse neus halen, een combinatie die veel aangeraden wordt bij psychische belasting. Dan zou de oplossing om iets beter tegen deze drijfzandperiode te kunnen zeer eenvoudig zijn, gewoon weer gaan wandelen en ik zit beter in mijn vel. Helaas is wandelen op dit moment niet mogelijk.
Tijdens mijn grote tocht heb ik mijn hakken zwaar overbelast waarna mijn huisarts mij verboden heeft te wandelen als het niet functioneel is. Omdat de pijn nog steeds niet verdwenen is (van een heel erg stekende pijn is het afgezwakt naar een soort van chronisch zeurend iets) ben ik afgelopen maandag naar de sportarts gegaan. Hij was niet erg hoopvol op een herstel en heeft mij doorgestuurd naar het ziekenhuis voor foto's en een echo. De wachttijd voor de echo is zo'n 6 weken, dus eind maart kan ik op zijn vroegst de uitslag verwachten. Tot die tijd heb ik nog steeds een wandelverbod met misschien de mogelijkheid dat ik nooit meer kan wandelen zoals ik tot nu toe gedaan heb.
Om toch aan de combinatie bewegen en buiten te voldoen zit ik nu aan fietsen te denken maar als ik ergens een bloedhekel aan heb dan is het fietsen. Fietsen heeft voor mij niet die meditatieve cadans die wandelen wel heeft. Bovendien moet je een keer zoveel fietsen om conditioneel hetzelfde effect te bereiken als wandelen. Dat houdt dus in dat ik met fietsen 1 tot 2 uur onderweg ben. Aan de andere kant, als wandelen echt niet meer mogelijk is, is de fiets de enige kans om ervoor te zorgen dat ik op eigen kracht Rome bereik.
Van het weekend zal ik mijn sportfiets van spinnenwebben en stof ontdoen en controleren of alles nog goed is en werkt. Maar als iemand een andere mogelijkheid weet om, zonder de voeten te belasten buiten te bewegen dan hou ik mijn van harte aanbevolen.
PS: ik breng nog even mijn Give Away onder de aandacht.
donderdag 31 januari 2013
Vechten tegen of vechten voor
Soms denk je dat je al een heel eind gevorderd bent met het accepteren van de situatie waar je in zit om vervolgens met je neus op de harde feiten gedrukt te worden dat je nog een lange weg te gaan hebt. In mijn geval waren er 3 behoorlijk heftige confrontaties met Coach voor nodig om te ontdekken dat ik over een hoop dingen in de relatie heel erg boos ben.
Diep van binnen kan ik nog niet accepteren dat Man niet zal veranderen en dat er een aantal dingen zullen zijn die ik nooit zal krijgen, zoals het gevoel dat ik voor hem de nummer 1 ben. Dat ik ervan baal dat ik met Man mee moet naar afspraken omdat hij niet in staat is een accuraat verslag van de desbetreffende afspraak te geven en geen benul heeft van mogelijke financiële consequenties.
De prijs van die boosheid is echter hoog, vooral omdat ik niet doorhad dat ik boos was. Ik wist wel dat ik al een tijdje in de overlevingsstand stond, wat per definitie "vechten tegen" is. Omdat ik niet doorhad dat ik boos was en overeenkomstig reageerde, had ik de laatste 2 weken ruzie met iedereen om mij heen terwijl ik eigenlijk alleen maar begrip en steun wilde en nodig had. Het lukte me niet om mijn gevoelens op een goede manier duidelijk te maken en daardoor vervreemde ik van de mensen om mij heen.
Het "vechten tegen" moest omgezet worden in "vechten voor". Het was een zware strijd maar voor voorlopig heb ik het voor elkaar gekregen. Het ging ten koste van een hoop tranen, boze woorden, gekwetste vrienden en slaap. Ik zou willen dat ik deze strijd volledig gestreden had maar ik ben bang dat dit niet het geval zal zijn. Dus de komende periode zal ik deze strijd nog wel een paar keer vaker moeten voeren. Het is alleen jammer dat de transformatie van "vechten tegen" naar "vechten voor" deze keer behoorlijk onbewust is gegaan. Ik hoop dat ik er toch iets van geleerd heb en dat ik de volgende keer de situatie sneller in de gaten heb en in staat ben er iets aan te doen.
Diep van binnen kan ik nog niet accepteren dat Man niet zal veranderen en dat er een aantal dingen zullen zijn die ik nooit zal krijgen, zoals het gevoel dat ik voor hem de nummer 1 ben. Dat ik ervan baal dat ik met Man mee moet naar afspraken omdat hij niet in staat is een accuraat verslag van de desbetreffende afspraak te geven en geen benul heeft van mogelijke financiële consequenties.
De prijs van die boosheid is echter hoog, vooral omdat ik niet doorhad dat ik boos was. Ik wist wel dat ik al een tijdje in de overlevingsstand stond, wat per definitie "vechten tegen" is. Omdat ik niet doorhad dat ik boos was en overeenkomstig reageerde, had ik de laatste 2 weken ruzie met iedereen om mij heen terwijl ik eigenlijk alleen maar begrip en steun wilde en nodig had. Het lukte me niet om mijn gevoelens op een goede manier duidelijk te maken en daardoor vervreemde ik van de mensen om mij heen.
Het "vechten tegen" moest omgezet worden in "vechten voor". Het was een zware strijd maar voor voorlopig heb ik het voor elkaar gekregen. Het ging ten koste van een hoop tranen, boze woorden, gekwetste vrienden en slaap. Ik zou willen dat ik deze strijd volledig gestreden had maar ik ben bang dat dit niet het geval zal zijn. Dus de komende periode zal ik deze strijd nog wel een paar keer vaker moeten voeren. Het is alleen jammer dat de transformatie van "vechten tegen" naar "vechten voor" deze keer behoorlijk onbewust is gegaan. Ik hoop dat ik er toch iets van geleerd heb en dat ik de volgende keer de situatie sneller in de gaten heb en in staat ben er iets aan te doen.
woensdag 2 januari 2013
De eerste uitgave van het jaar
Om te beginnen wens ik iedereen een heel fijn en goed 2013 waarin alle plannen die op de plank liggen gerealiseerd mogen worden.
Hier is het nieuwe jaar begonnen met een inkijkje in de denkpatronen van Man.
Ik vroeg (naar mijn weten vriendelijk en zonder bijbedoelingen) of Man de bladeren in de container wilde stoppen als de containers weer op hun plek kwamen. De containers staan buiten de schutting in een hoek waar alle bladeren zich lekker kunnen verzamelen en het bleek inmiddels een behoorlijke stapel te zijn. Man voelde zoch direct aangevallen en begin zich direct te verdedigen. Ik zat stomverbaasd te kijken, het was echt alleen maar een simpel verzoek.
De vraag wat hebben jij en Schoonpa gedaan op oudejaarsdag leverde een heel minitieus verslag op van de hele middag en avond. Als ik dezelfde vraag aan een vriendin zou hebben gesteld, had ik alleen een verslag van de avond gekregen. En dan nog eerder in de vorm van " ik heb met mijn kinderen naar de tv gekeken en om 0.00 uur naar het vuurwerk". Het is in ieder geval sneller dan een beschrijving van " we hebben bomen gesnoeid, we hebben op nederland1 dat gekeken, dat was niet leuk dus toen gingen we naar een duitse zender en .....). Een belangrijke les voor mij want ik moet dus nog duidelijker worden in het formuleren van mijn vragen.
En het toppunt van de ochtend was de discussie over hoe laat Schoonpa die dag op de stoep zou staan. Met kerst was afgesproken dat Schoonpa eerst naar andere familie zou om dan rond 17.30 uur bij ons aan te schuiven voor een bord soep met brood. Andere familie besloot echter dat zij bij Schoonpa langs gingen, waarna Schoonpa tegen Man zei: "Als de andere familie vertrekt, kom ik jullie kant op." In mijn beleving zit er een enorm verschil tussen "als zij weggaan, kom ik jullie kant op" en "ik sta om 17.30 uur op de stoep". De eerste versie kan inhouden dat Schoonpa al om 16.00 uur op de stoep staat. Het is mij niet gelukt dat verschil aan Man duidelijk te maken. Man bleef vasthouden dat Schoonpa om 17.30 uur op de stoep zou staan. Maar eerder zou natuurlijk wel kunnen (om later te ontdekken dat eerder bij Man 17.25 uur is!).
Bovengenoemde "gesprekken" vonden plaats in een tijdbestek van 2 uur, het was nog maar 11.00 uur en ik was volledig uitgeput. Ooit zal ik een expert zijn in het doorgronden van die vreselijke niet-logische manier van denken en communiceren. Maar zo te zien heb ik nog een lange weg te gaan.
Door dit soort stress en de spanning over de baan zijn er de afgelopen maanden veel dingen blijven liggen en 1 van de voornemens van dit jaar is mijn leven wat meer gestructureerder aan te pakken. Niet dat dit een specifiek nieuwjaarsvoornemen is, dit voornemen steekt minstens 3x per jaar de kop op. Vooral op momenten dat ik het overzicht kwijt dreig te raken, kleine klusjes en attenties in de knel komen en door de bomen het bos niet meer zie, steekt dit voornemen zijn kop op. Ik heb mijzelf deze week nog gegeven om aan te rommelen, op te ruimen en schoon te maken en daarna ga ik werken met een weekplanning en opschrijven wat er aan dingen gedaan moet worden en wanneer ik dat ga doen. Er passen 5 weken op een A3-papier, dus dan kan ik ook direct zien of uitstel tot afstel gaat leiden.
Wat deze week in ieder geval moet gebeuren is het overzetten van bestanden op de minipc. De minipc (een minilaptop) heb ik in Frankrijk, tijdens mijn tocht, gekocht en ik word gillend gek van het werken op 2 pc's. Mails verzonden via de ene pc zitten niet op de andere pc en ik loop regelmatig met USB-sticks van boven naar beneden om uit te vinden waar de meest recente versie van een bestand staat.
De pc boven viert dit jaar zijn 10e verjaardag en zo langzaamaan zijn er veel zaken die niet meer werken omdat de software verouderd is. Zo kan ik bijvoorbeeld niet meer via IE reageren op blogs omdat blogspot niet meer onder die versie van IE werkt. Een nieuwere versie van IE kan er niet op want daarvoor is mijn Windows te oud. Maar als ik overstap naar de minipc voor dagelijks gebruik, wil ik dat wel doen op een manier die niet funest is voor je nek, rug en schouders.
Dus de eerste aanschaf voor dit jaar (volkomen ongepland) is de aankoop van een stander voor de minipc. Met een paar kleine aanpassingen past de minipc in de stander. Als je de laptop in een stander zet voor een betere werkhouding, dan heb je ook een los toetsenbord nodig. Dus zat er niks anders op dan ook een los toetsenbord bij te kopen. Er is echter een klein probleempje. De minipc is in Frankrijk gekocht en heeft derhalve een Frans toetsenbord. Inmiddels kan ik bijna alle toetsen blindelings vinden maar als ik er een qwerty-toetsenbord aan ga hangen, zit de kans erin dat ik een q krijg als ik de a intoets, of een z in plaats van een w. Ik zal dus alle toetsen op het nieuwe toetsenbord moeten voorzien van stickertjes met de juiste letter erop.
Als iemand een trucje weet hoe ik die stickers langdurig op de toetsen kan laten zitten dan hou ik mij van harte aanbevolen.
Hier is het nieuwe jaar begonnen met een inkijkje in de denkpatronen van Man.
Ik vroeg (naar mijn weten vriendelijk en zonder bijbedoelingen) of Man de bladeren in de container wilde stoppen als de containers weer op hun plek kwamen. De containers staan buiten de schutting in een hoek waar alle bladeren zich lekker kunnen verzamelen en het bleek inmiddels een behoorlijke stapel te zijn. Man voelde zoch direct aangevallen en begin zich direct te verdedigen. Ik zat stomverbaasd te kijken, het was echt alleen maar een simpel verzoek.
De vraag wat hebben jij en Schoonpa gedaan op oudejaarsdag leverde een heel minitieus verslag op van de hele middag en avond. Als ik dezelfde vraag aan een vriendin zou hebben gesteld, had ik alleen een verslag van de avond gekregen. En dan nog eerder in de vorm van " ik heb met mijn kinderen naar de tv gekeken en om 0.00 uur naar het vuurwerk". Het is in ieder geval sneller dan een beschrijving van " we hebben bomen gesnoeid, we hebben op nederland1 dat gekeken, dat was niet leuk dus toen gingen we naar een duitse zender en .....). Een belangrijke les voor mij want ik moet dus nog duidelijker worden in het formuleren van mijn vragen.
En het toppunt van de ochtend was de discussie over hoe laat Schoonpa die dag op de stoep zou staan. Met kerst was afgesproken dat Schoonpa eerst naar andere familie zou om dan rond 17.30 uur bij ons aan te schuiven voor een bord soep met brood. Andere familie besloot echter dat zij bij Schoonpa langs gingen, waarna Schoonpa tegen Man zei: "Als de andere familie vertrekt, kom ik jullie kant op." In mijn beleving zit er een enorm verschil tussen "als zij weggaan, kom ik jullie kant op" en "ik sta om 17.30 uur op de stoep". De eerste versie kan inhouden dat Schoonpa al om 16.00 uur op de stoep staat. Het is mij niet gelukt dat verschil aan Man duidelijk te maken. Man bleef vasthouden dat Schoonpa om 17.30 uur op de stoep zou staan. Maar eerder zou natuurlijk wel kunnen (om later te ontdekken dat eerder bij Man 17.25 uur is!).
Bovengenoemde "gesprekken" vonden plaats in een tijdbestek van 2 uur, het was nog maar 11.00 uur en ik was volledig uitgeput. Ooit zal ik een expert zijn in het doorgronden van die vreselijke niet-logische manier van denken en communiceren. Maar zo te zien heb ik nog een lange weg te gaan.
Door dit soort stress en de spanning over de baan zijn er de afgelopen maanden veel dingen blijven liggen en 1 van de voornemens van dit jaar is mijn leven wat meer gestructureerder aan te pakken. Niet dat dit een specifiek nieuwjaarsvoornemen is, dit voornemen steekt minstens 3x per jaar de kop op. Vooral op momenten dat ik het overzicht kwijt dreig te raken, kleine klusjes en attenties in de knel komen en door de bomen het bos niet meer zie, steekt dit voornemen zijn kop op. Ik heb mijzelf deze week nog gegeven om aan te rommelen, op te ruimen en schoon te maken en daarna ga ik werken met een weekplanning en opschrijven wat er aan dingen gedaan moet worden en wanneer ik dat ga doen. Er passen 5 weken op een A3-papier, dus dan kan ik ook direct zien of uitstel tot afstel gaat leiden.
Wat deze week in ieder geval moet gebeuren is het overzetten van bestanden op de minipc. De minipc (een minilaptop) heb ik in Frankrijk, tijdens mijn tocht, gekocht en ik word gillend gek van het werken op 2 pc's. Mails verzonden via de ene pc zitten niet op de andere pc en ik loop regelmatig met USB-sticks van boven naar beneden om uit te vinden waar de meest recente versie van een bestand staat.
De pc boven viert dit jaar zijn 10e verjaardag en zo langzaamaan zijn er veel zaken die niet meer werken omdat de software verouderd is. Zo kan ik bijvoorbeeld niet meer via IE reageren op blogs omdat blogspot niet meer onder die versie van IE werkt. Een nieuwere versie van IE kan er niet op want daarvoor is mijn Windows te oud. Maar als ik overstap naar de minipc voor dagelijks gebruik, wil ik dat wel doen op een manier die niet funest is voor je nek, rug en schouders.
Dus de eerste aanschaf voor dit jaar (volkomen ongepland) is de aankoop van een stander voor de minipc. Met een paar kleine aanpassingen past de minipc in de stander. Als je de laptop in een stander zet voor een betere werkhouding, dan heb je ook een los toetsenbord nodig. Dus zat er niks anders op dan ook een los toetsenbord bij te kopen. Er is echter een klein probleempje. De minipc is in Frankrijk gekocht en heeft derhalve een Frans toetsenbord. Inmiddels kan ik bijna alle toetsen blindelings vinden maar als ik er een qwerty-toetsenbord aan ga hangen, zit de kans erin dat ik een q krijg als ik de a intoets, of een z in plaats van een w. Ik zal dus alle toetsen op het nieuwe toetsenbord moeten voorzien van stickertjes met de juiste letter erop.
Als iemand een trucje weet hoe ik die stickers langdurig op de toetsen kan laten zitten dan hou ik mij van harte aanbevolen.
donderdag 6 december 2012
Slof
![]() |
| Niet zo'n slof Bron: www |
Mijn oma werd vroeger in de buurt met de nek aangekeken omdat ze vond dat haar dochters Nederlands moesten spreken in plaats van dialect. Omdat mijn vader ook met het Nederlands is opgegroeid, spreken mijn broer en ik geen van beiden Gronings. Ik kan het wel verstaan, wat scheelt als in het dorp een toneelvoorstelling in dialect wordt gehouden. En toch zijn er in de loop van die 42 jaar uitdrukkingen in mijn manier van spreken gekomen die echt uit het noorden komen.
De kermis gaat los in plaats van open. De brug is dicht terwijl hij echt open is. Mensen komen ergens weg in plaats van ergens vandaan en ik ga op bed in plaats van naar bed. Maar het mooiste vind ik het woord slof. Ik ken het alleen in combinatie met koekjes: De koekjes zijn slof. Laatst vroeg iemand wat ik bedoelde en ik was stomverbaasd. Voor mij is de term " sloffe koekjes" heel normaal en ik wist niet dat dit een noordelijke uitdrukking was. Direct in de Van D.ale gekeken en nee, slof in een andere betekenis dan een hoeveelheid voor sigaretten of iets warms aan je voeten, kwam er niet in voor.
Wat zijn "sloffe" koekjes? Sloffe koekjes zijn koekjes die in een niet goed afgesloten trommel hebben gezeten. Speculaasjes die je op brood meeneemt, zijn op het moment van eten ook slof, het knapperige is er af. Iemand gaf me een vertaling uit een Gronings woordenboek: klam, iets vochtig. Mijn tante kwam met week. Maar alledrie de vertalingen voelen niet als de juiste. Ik heb nog nooit iemand horen spreken over klamme of weke koekjes. Het geeft weer wat met de koekjes gebeurd is, maar zo zeg je het niet. Ik hoop dat iemand mij kan vertellen hoe elders in Nederland koekjes genoemd worden die in een niet afgesloten trommel hebben gezeten.
donderdag 29 november 2012
Van alles en nog wat
Allereerst hartelijk bedankt voor de felicitaties. Voor mijzelf voelt het nog niet als echt. Het ging allemaal zo raar dat ik er pas in geloof als ik een handtekening heb gezet. Inmiddels begin ik te snappen hoe mogelijk toekomstige baas in elkaar zit, namelijk dat zijn daadkracht en voortvarendheid niet overeenkomen met hoe het in de werkelijkheid gaat. Het verbaast me dan ook niet dat ik gisteren geen salarisvoorstel heb gekregen. Ik hoop alleen niet dat het inhoudt dat er weer een kink in de kabel is gekomen.
Iemand schreef dat het niet gemakkelijk is om werk te vinden als je boven de 45 bent. Dat was waar ik vanuit ging bij mijn zoektocht naar een baan: crisis, vrouw, ouder dan 45 en een gat van 2 jaar op mijn CV. Daar bovenop de luxe dat ik in mijn hele werkzame leven nog nooit een normale sollicitatieprocedure heb doorlopen. Ik werd altijd benaderd of ik ergens wilde komen werken. Mijn laatste baan ging zelfs via de onderhoudsmonteur van de CV-ketel. Ik had geen idee wat er bij het zoeken en vinden van een baan komt kijken, behalve dat je heel veel moet netwerken. Ik besef dan ook dat ik heel veel geluk heb gehad (als alles tenminste doorgaat). Aan de andere kant kom ik in een branche terecht die zeer crisisgevoelig is. Het hangt van de inzet van mogelijk toekomstige baas af of ik lang een baan heb of niet.
Een groot voordeel voor mij is dat ik iets kan waar veel vraag naar is maar waaraan ik een bloedhekel heb om het te doen. Als het water echt tot aan mijn lippen zou staan, kan ik altijd een bordje in de tuin zetten, visitekaartjes laten maken en mijn netwerk in gang zetten. Ik heb hooguit een kleine bijscholing nodig om mijn kennis weer actueel te krijgen. Ik zal er alleen niet gelukkig van worden maar als de financiële nood hoog zou zijn, is dat misschien bijzaak.
De feestdagen naderen en ik zie overal weer die leuke huisjes opduiken. Ik ben niet van de frutsels en versieringen. Het wordt nooit zo mooi als het plaatje in mijn hoofd of tijdschrift eruit ziet. Ik snap technisch helemaal hoe ik het moet doen maar op ontwerpgebied schiet ik schromelijk tekort. Een voordeel is wel dat ik minder tijd kwijt ben met schoonmaken (als ik dat al doe). Maar die verlichte kersthuisjes (evenals volledig aangeklede modeltrein-landschappen) hebben wel een enorme aantrekkingskracht op mij, zeker als de winkel zijn best heeft gedaan een vitrine te maken met boompjes, sneeuw en een ijsvloer. Dan zie ik al helemaal voor me hoe ik elk jaar thuis op een tafel een mooi wintertafereel maak om de donkere dagen in december gezelliger te maken. Alleen zijn die kersthuisjes wel heel erg duur en voor een leuk geheel heb je wel een aantal nodig. Nu stond laatst in een damesblad een site van iemand die workshops geeft in het maken van kersthuisjes, kersthuis.com. De foto's van de huisjes die op de site staan, zijn echt hartstikke leuk.
Het eerste wat ik zag toen ik op de site keek, was dat je een boek kunt bestellen waarin staat hoe je zelf een kersthuis kunt maken. Dat is veel goedkoper dan huisjes kopen en waarschijnlijk ook nog eens leuker om te doen ook. En dan begint het al helemaal te kriebelen bij mij. Ik weet dat ik technisch genoeg ben om het basishuis volledig aan te passen aan andere uitvoeringen. Het verzinnen van een andere gevel, een ander raam of zelfs een ander model is voor mij niet moeilijk als ik eenmaal de basis in mijn vingers heb. Wat voor mij wel moeilijk is, is ervoor zorgen dat het huisje met verf en details ook echt een leuk huisje wordt. De kans is groot dat het (natuurlijk en zoals altijd) net niet wordt hoe ik het voor ogen zie. Wat het er niet beter op maakt, is dat mijn hele omgeving mijn creaties meestal wel heel geslaagd vindt. Het zit dus vooral in mijn eigen hoofd. En nu twijfel ik of ik het boek aan zal schaffen en met de feestdagen ga zitten fröbelen aan een kersthuis of dat ik het toch maar zal laten.
Over het OCPD/Asperger-verhaal kom ik binnenkort nog terug. Net zoals ik ook een tijdje geleden geschreven heb dat ik uit zou leggen wat ik in mijn relatie met Man af heb moeten leren. Er is 1 ding dat ik op dat gebied wel even recht moet zetten.
Enige tijd geleden heb ik geschreven over waarom ik (voor voorlopig) bij Man bleef. Dat was vooral een financiële reden. Iemand reageerde daarop met dat het in zijn/haar beleving niet de echte reden was waarom ik bleef waar ik zat. Op dat moment kon ik geen andere reden bedenken. Dat was een verkeerde inschatting van mijn kant. Onlangs is in een gesprek met Coach namelijk duidelijk geworden dat ik, ondanks alles en hoe moeilijk het soms ook is, nog steeds heel veel van Man hou. Ik weet niet of dat voor de toekomst voldoende is, maar voor voorlopig is da( genoeg.
Iemand schreef dat het niet gemakkelijk is om werk te vinden als je boven de 45 bent. Dat was waar ik vanuit ging bij mijn zoektocht naar een baan: crisis, vrouw, ouder dan 45 en een gat van 2 jaar op mijn CV. Daar bovenop de luxe dat ik in mijn hele werkzame leven nog nooit een normale sollicitatieprocedure heb doorlopen. Ik werd altijd benaderd of ik ergens wilde komen werken. Mijn laatste baan ging zelfs via de onderhoudsmonteur van de CV-ketel. Ik had geen idee wat er bij het zoeken en vinden van een baan komt kijken, behalve dat je heel veel moet netwerken. Ik besef dan ook dat ik heel veel geluk heb gehad (als alles tenminste doorgaat). Aan de andere kant kom ik in een branche terecht die zeer crisisgevoelig is. Het hangt van de inzet van mogelijk toekomstige baas af of ik lang een baan heb of niet.
Een groot voordeel voor mij is dat ik iets kan waar veel vraag naar is maar waaraan ik een bloedhekel heb om het te doen. Als het water echt tot aan mijn lippen zou staan, kan ik altijd een bordje in de tuin zetten, visitekaartjes laten maken en mijn netwerk in gang zetten. Ik heb hooguit een kleine bijscholing nodig om mijn kennis weer actueel te krijgen. Ik zal er alleen niet gelukkig van worden maar als de financiële nood hoog zou zijn, is dat misschien bijzaak.
De feestdagen naderen en ik zie overal weer die leuke huisjes opduiken. Ik ben niet van de frutsels en versieringen. Het wordt nooit zo mooi als het plaatje in mijn hoofd of tijdschrift eruit ziet. Ik snap technisch helemaal hoe ik het moet doen maar op ontwerpgebied schiet ik schromelijk tekort. Een voordeel is wel dat ik minder tijd kwijt ben met schoonmaken (als ik dat al doe). Maar die verlichte kersthuisjes (evenals volledig aangeklede modeltrein-landschappen) hebben wel een enorme aantrekkingskracht op mij, zeker als de winkel zijn best heeft gedaan een vitrine te maken met boompjes, sneeuw en een ijsvloer. Dan zie ik al helemaal voor me hoe ik elk jaar thuis op een tafel een mooi wintertafereel maak om de donkere dagen in december gezelliger te maken. Alleen zijn die kersthuisjes wel heel erg duur en voor een leuk geheel heb je wel een aantal nodig. Nu stond laatst in een damesblad een site van iemand die workshops geeft in het maken van kersthuisjes, kersthuis.com. De foto's van de huisjes die op de site staan, zijn echt hartstikke leuk.
Het eerste wat ik zag toen ik op de site keek, was dat je een boek kunt bestellen waarin staat hoe je zelf een kersthuis kunt maken. Dat is veel goedkoper dan huisjes kopen en waarschijnlijk ook nog eens leuker om te doen ook. En dan begint het al helemaal te kriebelen bij mij. Ik weet dat ik technisch genoeg ben om het basishuis volledig aan te passen aan andere uitvoeringen. Het verzinnen van een andere gevel, een ander raam of zelfs een ander model is voor mij niet moeilijk als ik eenmaal de basis in mijn vingers heb. Wat voor mij wel moeilijk is, is ervoor zorgen dat het huisje met verf en details ook echt een leuk huisje wordt. De kans is groot dat het (natuurlijk en zoals altijd) net niet wordt hoe ik het voor ogen zie. Wat het er niet beter op maakt, is dat mijn hele omgeving mijn creaties meestal wel heel geslaagd vindt. Het zit dus vooral in mijn eigen hoofd. En nu twijfel ik of ik het boek aan zal schaffen en met de feestdagen ga zitten fröbelen aan een kersthuis of dat ik het toch maar zal laten.
Over het OCPD/Asperger-verhaal kom ik binnenkort nog terug. Net zoals ik ook een tijdje geleden geschreven heb dat ik uit zou leggen wat ik in mijn relatie met Man af heb moeten leren. Er is 1 ding dat ik op dat gebied wel even recht moet zetten.
Enige tijd geleden heb ik geschreven over waarom ik (voor voorlopig) bij Man bleef. Dat was vooral een financiële reden. Iemand reageerde daarop met dat het in zijn/haar beleving niet de echte reden was waarom ik bleef waar ik zat. Op dat moment kon ik geen andere reden bedenken. Dat was een verkeerde inschatting van mijn kant. Onlangs is in een gesprek met Coach namelijk duidelijk geworden dat ik, ondanks alles en hoe moeilijk het soms ook is, nog steeds heel veel van Man hou. Ik weet niet of dat voor de toekomst voldoende is, maar voor voorlopig is da( genoeg.
donderdag 15 november 2012
Waarom zo geheimzinnig?
Ik ben weer in de race voor een baan en deze keer ben ik, weer als enige kandidaat, zover dat ik "op zicht" mag komen. Maandagmorgen is het zover en als het klikt kan het best zo zijn dat de rest van die dag als eerste werkdag geldt. Anders wordt het donderdag.
Dat houdt ook in dat de kans groot is dat het eerste gesprek ook al salarisonderhandelingen met zich meebrengt. En dat is waar het ingewikkeld wordt.
Bij de vorige baankans was het bedrijf van mijn broer de bemiddelaar. Meestal is het zo dat de bemiddelaar voor zijn bemiddeling 2 tot 3 keer het bedongen salaris in rekening brengt. Mijn broer zou dus op grond van mijn bedongen salaris een factuur sturen. Normaal gesproken ga ik met de " salarisvraag" naar mijn broer maar dat zou nu niet mogelijk zijn geweest. Dan is namelijk sprake van een heel rare belangenverstrengeling. Gelukkig heb ik een loopbaanasviseur en had ik met hem die vraag kunnen bespreken. Ik heb voor die baan trouwens nog steeds geen definitief nee.
Bij deze baan is het mijn loopbaanadviseur die de bemiddelaar is, dus nu verdient hij eraan als ik die baan krijg. Hier geldt dezelfde mogelijke belangenverstrengeling, zijn verdiensten zijn afhankelijk van mijn bedongen salaris, dus houdt mijn loopbaanasviseur zich op dit moment op de vlakte als ik vraag naar een salarisindicatie. Omdat het gaat om een vacature die het liefste een week geleden al vervuld had moeten zijn en ik per direct beschikbaar ben, moet ik bij het eerste gesprek, indien nodig, een salarisindicatie paraat hebben. Een mail naar mijn broer leverde het volgende antwoord op: neem maar het bedrag wat je bij je laatste werkgever verdiende. Hè??
Voor zover het de lezers van dit blog nog niet duidelijk is, hoeveel ik verdien maakt mij eigenlijk niet zoveel uit en het heeft mij ook nog nooit geboeid. Zolang het gevoelsmatig in verhouding staat tot mijn arbeidsvreugde en mijn capaciteiten ben ik heel tevreden. Soms vind ik de secundaire arbeidsvoorwaarden en werkomgeving zelfs belangrijker dan hoeveel geld ik verdien. En onthouden hoeveel ik ooit ergens verdiend heb, vind ik nog zinlozer. In die zin is de salarisvraag de meest vervelende vraag die ik krijgen kan.
Maar als mijn broer zegt dat ik aan de hand van wat ik bij mijn vorige baas verdiende een reëel bedrag ga noemen, dan ga ik op zoek naar hoeveel dat was. Loonstroken heb ik niet meer, die gaan na ontvangst van de jaaropgave direct de prullenbak in. Daarnaast werkte ik niet elke week hetzelfde aantal uren, dus proberen van een nettobedrag een brutobedrag te maken zou geen goed beeld opleveren. Gelukkig bedacht ik ineens dat ik een tijdje terug in een doos mijn contract tegen was gekomen. En ja, daar stond een salaris op. Een kleine rekensom om van 13 perioden naar 12 maanden te komen en ik had een bedrag. Dit bedrag heb ik doorgemaild naar mijn broer voor controle en nu maar wachten op zijn antwoord.
Elke keer als ik hulp vraag voor een salarisindicatie wordt er geheimzinnig gedaan. Niemand heeft het lef om een bedrag te roepen, of 2 bedragen waarbinnen je dan uit zou moeten komen, zelf niet de deskundigen die dagelijks in de banenbranche werken. Soms verlang ik naar de tijd dat een baas tijdens het gesprek zei wat het salaris was en waar je akkoord mee kon gaan of niet (met een kleine onderhandelingsmarge). Het leven zou er een stuk eenvoudiger door worden.
PS: ik besef dat ik nu zelf ook geen bedrag noem. Dat doe ik niet omdat ik dat niet zou willen maar een salaris is afhankelijk van de functie en branche. Omdat ik (in ieder geval nu) nog niks over het soort werk en branche kan vertellen heeft het noemen van een bedrag geen enkele zin.
Dat houdt ook in dat de kans groot is dat het eerste gesprek ook al salarisonderhandelingen met zich meebrengt. En dat is waar het ingewikkeld wordt.
Bij de vorige baankans was het bedrijf van mijn broer de bemiddelaar. Meestal is het zo dat de bemiddelaar voor zijn bemiddeling 2 tot 3 keer het bedongen salaris in rekening brengt. Mijn broer zou dus op grond van mijn bedongen salaris een factuur sturen. Normaal gesproken ga ik met de " salarisvraag" naar mijn broer maar dat zou nu niet mogelijk zijn geweest. Dan is namelijk sprake van een heel rare belangenverstrengeling. Gelukkig heb ik een loopbaanasviseur en had ik met hem die vraag kunnen bespreken. Ik heb voor die baan trouwens nog steeds geen definitief nee.
Bij deze baan is het mijn loopbaanadviseur die de bemiddelaar is, dus nu verdient hij eraan als ik die baan krijg. Hier geldt dezelfde mogelijke belangenverstrengeling, zijn verdiensten zijn afhankelijk van mijn bedongen salaris, dus houdt mijn loopbaanasviseur zich op dit moment op de vlakte als ik vraag naar een salarisindicatie. Omdat het gaat om een vacature die het liefste een week geleden al vervuld had moeten zijn en ik per direct beschikbaar ben, moet ik bij het eerste gesprek, indien nodig, een salarisindicatie paraat hebben. Een mail naar mijn broer leverde het volgende antwoord op: neem maar het bedrag wat je bij je laatste werkgever verdiende. Hè??
Voor zover het de lezers van dit blog nog niet duidelijk is, hoeveel ik verdien maakt mij eigenlijk niet zoveel uit en het heeft mij ook nog nooit geboeid. Zolang het gevoelsmatig in verhouding staat tot mijn arbeidsvreugde en mijn capaciteiten ben ik heel tevreden. Soms vind ik de secundaire arbeidsvoorwaarden en werkomgeving zelfs belangrijker dan hoeveel geld ik verdien. En onthouden hoeveel ik ooit ergens verdiend heb, vind ik nog zinlozer. In die zin is de salarisvraag de meest vervelende vraag die ik krijgen kan.
Maar als mijn broer zegt dat ik aan de hand van wat ik bij mijn vorige baas verdiende een reëel bedrag ga noemen, dan ga ik op zoek naar hoeveel dat was. Loonstroken heb ik niet meer, die gaan na ontvangst van de jaaropgave direct de prullenbak in. Daarnaast werkte ik niet elke week hetzelfde aantal uren, dus proberen van een nettobedrag een brutobedrag te maken zou geen goed beeld opleveren. Gelukkig bedacht ik ineens dat ik een tijdje terug in een doos mijn contract tegen was gekomen. En ja, daar stond een salaris op. Een kleine rekensom om van 13 perioden naar 12 maanden te komen en ik had een bedrag. Dit bedrag heb ik doorgemaild naar mijn broer voor controle en nu maar wachten op zijn antwoord.
Elke keer als ik hulp vraag voor een salarisindicatie wordt er geheimzinnig gedaan. Niemand heeft het lef om een bedrag te roepen, of 2 bedragen waarbinnen je dan uit zou moeten komen, zelf niet de deskundigen die dagelijks in de banenbranche werken. Soms verlang ik naar de tijd dat een baas tijdens het gesprek zei wat het salaris was en waar je akkoord mee kon gaan of niet (met een kleine onderhandelingsmarge). Het leven zou er een stuk eenvoudiger door worden.
PS: ik besef dat ik nu zelf ook geen bedrag noem. Dat doe ik niet omdat ik dat niet zou willen maar een salaris is afhankelijk van de functie en branche. Omdat ik (in ieder geval nu) nog niks over het soort werk en branche kan vertellen heeft het noemen van een bedrag geen enkele zin.
donderdag 25 oktober 2012
Je neemt altijd jezelf mee
Naar aanleiding van mijn vorige berichtje kreeg ik de reactie dat het erop lijkt dat na de voetreis een omwenteling heeft plaatsgevonden en dat ik naar meer wereld snak. Dat laatste is zonder meer waar, de wereld is veel groter en leuker dan het dorp waar ik nu woon en mijn voetreis heeft ongetwijfeld aan dat besef bijgedragen. Maar ik betwijfel of mijn voetreis voor een omwenteling heeft gezorgd, het heeft eerder een hoop dingen tegelijkertijd in een stroomversnelling gebracht.
Ik zal heel eerlijk zijn, als ik vandaag de kans zou hebben om een koffer te pakken en naar het buitenland te gaan, dan was ik direct weg. Maar, ook weer eerlijk, er zou dan waarschijnlijk sprake zijn van een vlucht in plaats van een weloverwogen besluit en inmiddels heb ik geleerd dat ik mijzelf dan harder tegenkom dan noodzakelijk. Dus het buitenland moet nog even wachten totdat ik die zaken opgelost heb die opgelost moeten worden.
Er spelen op dit moment 3 dingen:
- wat wil en kan ik met mijn huwelijk en Man
- zorgen dat ik niet meer financieel afhankelijk ben van Man door het vinden van betaald werk(wat ook weer effect heeft op het eerste punt)
- een gebrek aan sociale contacten, ik heb genoeg vrienden om mijn verhaal kwijt te kunnen maar ken geen mensen om leuke dingen mee te ondernemen (wat ook weer van invloed is op het eerste punt en afhankelijk is van het tweede punt, als ik werk heb wordt mijn behoefte aan sociale contacten ook minder)
Deze dingen speelden ook al voor mijn voetreis, sterker nog, mijn voetreis is ontstaan uit het gevoel dat ik liever een voetreis ging maken dan zoeken naar werk. En de problemen in mijn relatie en het gevoel begraven te zijn in ons dorp speelt ook al veel langer. Dus ook zonder voetreis was ik tegen deze dingen aangelopen. Het grote verschil met de huidige situatie is dat ik ze dan waarschijnlijk geleidelijker op mijn dak had gekregen en nu komt het allemaal tegelijk. En vooral het gevoel dat het allemaal tegelijk komt en gevoelsmatig allemaal samenhangt, maakt dat ik het op dit moment even zwaar heb.
Een vertrek naar het buitenland zal ook geen verandering brengen in de 3 dingen die om een besluit of oplossing vragen. Ook in het buitenland zal ik moeten nadenken over mijn relatie en zal ik eenzaam en alleen op mijn kamer zitten omdat ik niemand heb om iets leuks mee te doen. En als ik naar het buitenland ga zonder werk, zal ik ook daar op zoek moeten naar iets wat geld in het laatje zal brengen. Je neemt jezelf en je problemen altijd mee dus kun je er beter iets aan doen op de plek waar je op dat moment bent. Hier heb ik in ieder geval mijn vrienden bij wie ik steun kan vinden als ik dat nodig heb.
Zodra ik op 1 van die drie punten de boel vlot heb getrokken zal het allemaal gemakkelijker gaan en ik heb er alle vertrouwen in dat me dat hoe dan ook gaat lukken. Ik moet "alleen" nog maar ontdekken hoe.
Ik zal heel eerlijk zijn, als ik vandaag de kans zou hebben om een koffer te pakken en naar het buitenland te gaan, dan was ik direct weg. Maar, ook weer eerlijk, er zou dan waarschijnlijk sprake zijn van een vlucht in plaats van een weloverwogen besluit en inmiddels heb ik geleerd dat ik mijzelf dan harder tegenkom dan noodzakelijk. Dus het buitenland moet nog even wachten totdat ik die zaken opgelost heb die opgelost moeten worden.
Er spelen op dit moment 3 dingen:
- wat wil en kan ik met mijn huwelijk en Man
- zorgen dat ik niet meer financieel afhankelijk ben van Man door het vinden van betaald werk(wat ook weer effect heeft op het eerste punt)
- een gebrek aan sociale contacten, ik heb genoeg vrienden om mijn verhaal kwijt te kunnen maar ken geen mensen om leuke dingen mee te ondernemen (wat ook weer van invloed is op het eerste punt en afhankelijk is van het tweede punt, als ik werk heb wordt mijn behoefte aan sociale contacten ook minder)
Deze dingen speelden ook al voor mijn voetreis, sterker nog, mijn voetreis is ontstaan uit het gevoel dat ik liever een voetreis ging maken dan zoeken naar werk. En de problemen in mijn relatie en het gevoel begraven te zijn in ons dorp speelt ook al veel langer. Dus ook zonder voetreis was ik tegen deze dingen aangelopen. Het grote verschil met de huidige situatie is dat ik ze dan waarschijnlijk geleidelijker op mijn dak had gekregen en nu komt het allemaal tegelijk. En vooral het gevoel dat het allemaal tegelijk komt en gevoelsmatig allemaal samenhangt, maakt dat ik het op dit moment even zwaar heb.
Een vertrek naar het buitenland zal ook geen verandering brengen in de 3 dingen die om een besluit of oplossing vragen. Ook in het buitenland zal ik moeten nadenken over mijn relatie en zal ik eenzaam en alleen op mijn kamer zitten omdat ik niemand heb om iets leuks mee te doen. En als ik naar het buitenland ga zonder werk, zal ik ook daar op zoek moeten naar iets wat geld in het laatje zal brengen. Je neemt jezelf en je problemen altijd mee dus kun je er beter iets aan doen op de plek waar je op dat moment bent. Hier heb ik in ieder geval mijn vrienden bij wie ik steun kan vinden als ik dat nodig heb.
Zodra ik op 1 van die drie punten de boel vlot heb getrokken zal het allemaal gemakkelijker gaan en ik heb er alle vertrouwen in dat me dat hoe dan ook gaat lukken. Ik moet "alleen" nog maar ontdekken hoe.
zondag 14 oktober 2012
Langs elkaar heen
Vanmorgen was ik rond 09.45 uur beneden, kroop met een grote pot thee achter de pc en zat te "wachten" tot Man zou verschijnen om samen te ontbijten. Toen hij 3 kwartier later nog niet was verschenen, stak ik mijn hoofd even om de schuttingdeur om te ontdekken dat hij met de nieuwe auto richting zijn vader was vertrokken. Geen idee wanneer hij weer boven water komt.
In 2000 hebben Man en ik voor het eerst hulp gezocht. Ik had het gevoel dat ik een huishoudster met seksuele diensten was in plaats van een volwaardige partner. Zolang het maar ging zoals Man vond dat het moest gaan, was er geen probleem. Alleen moest ik geen eigen verzoeken indienen en zeker niet verwachten dat die ingewilligd zouden worden. Of beter gezegd, na een hoop gezeur en gedoe van mijn kant kon ik afdwingen dat er rekening met mij werd gehouden. Het is niet bevorderlijk voor een relatie als 1 van de partners het gevoel heeft dat zijn/haar bestaan bij de ander afgedwongen moet worden.
Nadat ik de sessies bij die therapeute volledig uit kon tekenen (ik verdrietig omdat Man afspraken niet na was gekomen, Man die belooft het niet weer te doen, ik blij en vol goede moed waarna de volgende keer precies net zo ging), ben ik met de gesprekken gestopt. Man heeft 7 jaar bij haar doorgebracht, eigenlijk zonder resultaat. De diagnose OCPD was toen nog niet gesteld.
Vervolgens kwam een opruimcoach langs om samen met Man de garage onderhanden te nemen. Die coach had een klik met Man en deed naast opruimactiviteiten ook andere zaken. Ik kon ook goed met die coach overweg en zo werd weer een poging gedaan om elkaar beter te begrijpen en rekening met elkaar te houden. Wat er, gevoelsmatig, voor mij op neer kwam dat ik meestal de meest verstandige en meest wijze moest zijn.
Ondertussen veranderde er in de relatie met Man niet veel. Ik voelde me nog steeds een veredeld huishoudster met als enig doel het leven van Man zo leuk mogelijk te maken en dat ik ook wensen en verlangens had, leek er niet toe te doen.
In 2009 barstte de bom en was ik van plan de stekker eruit te trekken. Toen werd voor het eerst uitgesproken dat er met Man misschien meer aan de hand was. In eerste instantie werd gedacht aan Asperger maar uiteindelijk werd de diagnose OCPD gesteld.
Man en ik hebben nu iets meer dan 14 jaar een relatie, wonen 12,5 jaar samen onder 1 dak en zijn 5,5 jaar getrouwd. Ondanks gesprekken met onze coach boekt Man maar heel weinig vooruitgang, waar ik eerder kilometers maak.
Ondertussen hebben we elkaar, onbewust (en soms ook bewust, van beide kanten) enorm gekwetst en pijn gedaan. Daardoor zijn patronen ontstaan waarvan ik niet weet of die nog te doorbreken zijn en een goed gesprek is bijna onmogelijk geworden.
Man is zo bang dat hij iets verkeerds zal zeggen dat hij bij voorbaat zijn mond houdt of het komt er zo krom uit dat hij 7 verschillende versies nodig heeft om uit te zeggen wat hij zeggen wil. Ik ben dan de draad allang kwijt, snap er niks mee van en raak geïrriteerd. Daardoor neemt de angst bij Man om het verkeerd te doen alleen maar toe.
Ik kan iets wat voor mij heel belangrijk is aan Man vertellen om er dan na een dag (of soms nog korter) achter te komen dat hij het hele gesprek vergeten is. Wat weer een bevestiging is van mijn gevoel dat ik niet belangrijk voor Man ben, want hij neemt niet eens de moeite om iets te onthouden wat voor mij belangrijk is.
En zo leven we steeds meer langs elkaar heen, constant op onze hoede om niet gekwetst te worden, klaar om terug te slaan indien nodig. Gezien de stoornis van Man, vrees ik dat er op dit moment maar 1 persoon binnen onze relatie is die dit kan doorbreken. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik daar op dit moment niet de energie en motivatie voor op kan brengen. Het is zo zwaar altijd maar de verstandigste en meest wijze te zijn. En 9 van de 10 keer verandert er toch niks, behalve dat ik mij nog eenzamer voel dan daarvoor.
Soms zit ik mij af te vragen of er ondertussen niet zoveel tussen ons gebeurt is, dat het sowieso niet meer mogelijk zal zijn om het beschadigde vertrouwen te herstellen. Er is een gezegde dat 1 onaardige opmerking door 10 gemeende, lieve opmerkingen of daden ongedaan gemaakt kan worden. Volgens mij zitten Man en ik op minstens 10.000 lieve opmerkingen en daden van de ander te wachten. Misschien is dat gewoonweg te veel.
In 2000 hebben Man en ik voor het eerst hulp gezocht. Ik had het gevoel dat ik een huishoudster met seksuele diensten was in plaats van een volwaardige partner. Zolang het maar ging zoals Man vond dat het moest gaan, was er geen probleem. Alleen moest ik geen eigen verzoeken indienen en zeker niet verwachten dat die ingewilligd zouden worden. Of beter gezegd, na een hoop gezeur en gedoe van mijn kant kon ik afdwingen dat er rekening met mij werd gehouden. Het is niet bevorderlijk voor een relatie als 1 van de partners het gevoel heeft dat zijn/haar bestaan bij de ander afgedwongen moet worden.
Nadat ik de sessies bij die therapeute volledig uit kon tekenen (ik verdrietig omdat Man afspraken niet na was gekomen, Man die belooft het niet weer te doen, ik blij en vol goede moed waarna de volgende keer precies net zo ging), ben ik met de gesprekken gestopt. Man heeft 7 jaar bij haar doorgebracht, eigenlijk zonder resultaat. De diagnose OCPD was toen nog niet gesteld.
Vervolgens kwam een opruimcoach langs om samen met Man de garage onderhanden te nemen. Die coach had een klik met Man en deed naast opruimactiviteiten ook andere zaken. Ik kon ook goed met die coach overweg en zo werd weer een poging gedaan om elkaar beter te begrijpen en rekening met elkaar te houden. Wat er, gevoelsmatig, voor mij op neer kwam dat ik meestal de meest verstandige en meest wijze moest zijn.
Ondertussen veranderde er in de relatie met Man niet veel. Ik voelde me nog steeds een veredeld huishoudster met als enig doel het leven van Man zo leuk mogelijk te maken en dat ik ook wensen en verlangens had, leek er niet toe te doen.
In 2009 barstte de bom en was ik van plan de stekker eruit te trekken. Toen werd voor het eerst uitgesproken dat er met Man misschien meer aan de hand was. In eerste instantie werd gedacht aan Asperger maar uiteindelijk werd de diagnose OCPD gesteld.
Man en ik hebben nu iets meer dan 14 jaar een relatie, wonen 12,5 jaar samen onder 1 dak en zijn 5,5 jaar getrouwd. Ondanks gesprekken met onze coach boekt Man maar heel weinig vooruitgang, waar ik eerder kilometers maak.
Ondertussen hebben we elkaar, onbewust (en soms ook bewust, van beide kanten) enorm gekwetst en pijn gedaan. Daardoor zijn patronen ontstaan waarvan ik niet weet of die nog te doorbreken zijn en een goed gesprek is bijna onmogelijk geworden.
Man is zo bang dat hij iets verkeerds zal zeggen dat hij bij voorbaat zijn mond houdt of het komt er zo krom uit dat hij 7 verschillende versies nodig heeft om uit te zeggen wat hij zeggen wil. Ik ben dan de draad allang kwijt, snap er niks mee van en raak geïrriteerd. Daardoor neemt de angst bij Man om het verkeerd te doen alleen maar toe.
Ik kan iets wat voor mij heel belangrijk is aan Man vertellen om er dan na een dag (of soms nog korter) achter te komen dat hij het hele gesprek vergeten is. Wat weer een bevestiging is van mijn gevoel dat ik niet belangrijk voor Man ben, want hij neemt niet eens de moeite om iets te onthouden wat voor mij belangrijk is.
En zo leven we steeds meer langs elkaar heen, constant op onze hoede om niet gekwetst te worden, klaar om terug te slaan indien nodig. Gezien de stoornis van Man, vrees ik dat er op dit moment maar 1 persoon binnen onze relatie is die dit kan doorbreken. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik daar op dit moment niet de energie en motivatie voor op kan brengen. Het is zo zwaar altijd maar de verstandigste en meest wijze te zijn. En 9 van de 10 keer verandert er toch niks, behalve dat ik mij nog eenzamer voel dan daarvoor.
Soms zit ik mij af te vragen of er ondertussen niet zoveel tussen ons gebeurt is, dat het sowieso niet meer mogelijk zal zijn om het beschadigde vertrouwen te herstellen. Er is een gezegde dat 1 onaardige opmerking door 10 gemeende, lieve opmerkingen of daden ongedaan gemaakt kan worden. Volgens mij zitten Man en ik op minstens 10.000 lieve opmerkingen en daden van de ander te wachten. Misschien is dat gewoonweg te veel.
vrijdag 12 oktober 2012
Geheimen
Allereerst bedankt voor de reacties op mijn bericht van woensdag. De meningen lopen uiteen en dat was ook wel te verwachten. Inmiddels ben ik ook weer een paar dagen en een paar gedachten verder en ben ik, op dit moment, van mening dat er verschillende soorten geheimen bestaan. Je hebt geheimen waarbij je meer een luisterend oor bent en je hebt geheimen waarbij je wordt ingeschakeld voor het oplossen ervan (en misschien zijn er nog wel meer soorten)
Mijn tante had mij (bij wijze van spreken, dit is een voorbeeld!) kunnen vertellen dat ze al 30 jaar een lesbische relatie met de buuvrouw heeft en dat ze besloten hebben samen verder te gaan. In dat geval zou ik geschrokken zijn, blij voor haar zijn dat ze nu openlijk voor haar geaardheid uit kon komen en geen enkele behoefte voelen om dit verder te vertellen. Er wordt ook niet een bepaalde actie van mijn kant verwacht.
Bij hetgeen ik afgelopen dinsdag te horen kreeg, is door mijn tante een beroep gedaan op mijn kennis, capaciteiten en vaardigheden. Ik voel mij vereerd door het vertrouwen in mijn kunnen en wil er ook alles aan doen om dat vertrouwen niet te beschamen. Maar als ik heel eerlijk ben, weet ik dat ik niet voldoende kennis in huis heb om dit probleem tot een goed einde te brengen. Bovendien is het zo dat 1 verkeerde actie van mijn kant onherstelbare schade aan kan brengen.
Mijn worsteling is dus vooral van persoonlijke aard. Kan ik wat mijn tante van mij vraagt? Indien nee, waar kan ik de benodigde kennis vandaan halen om het wel zelf te kunnen? Als het niet lukt om de benodigde back-up te krijgen, wat voor andere mogelijkheden zijn er dan? Ik wil mijn tante een alternatief kunnen bieden als ik toch niet in staat ben om haar te helpen.
Het is dus niet zo dat ik de behoefte voel haar verhaal door te vertellen. Maar ik kan, zoals ik het toen zag en nu nog steeds zie, niet zelf de hulp krijgen die ik nodig heb om haar te helpen als ik niet met iemand hier over praat. Ik zou ervoor kunnen kiezen het in vage bewoordingen te doen, zo van: ik heb een vriendin die...., maar dan komt er altijd een moment waarop je je toch verspreekt.
Uiteindelijk heb ik het maar als het lot gezien dat ik woensdag een telefoontje kreeg van een hele goede vriend die ook nog eens heel veel ervaring met de problemen heeft waar mijn tante nu mee te maken krijgt. Ik heb hem het verhaal vertelt en hij heeft mij enorm veel nuttige tips en adviezen gegeven waar ik gisteren mijn tante weer mee kon helpen. Op dit moment voelt het als een win-winsituatie voor zowel mijn tante als mij. Zij krijgt hierdoor betere hulp en ik heb een klankbord om mijn plannen en ideeën te toetsen. En niet onbelangrijk,als de oplossing van het probleem echt boven mijn macht dreigt te groeien dan weet ik nu dat er iemand is die aan de bel zal trekken maar mij ook direct van alternatieven zal voorzien zodat mijn tante niet zonder hulp zal komen te zitten.
En alleen de tijd zal leren of dit de juiste beslissing was of niet.
Mijn tante had mij (bij wijze van spreken, dit is een voorbeeld!) kunnen vertellen dat ze al 30 jaar een lesbische relatie met de buuvrouw heeft en dat ze besloten hebben samen verder te gaan. In dat geval zou ik geschrokken zijn, blij voor haar zijn dat ze nu openlijk voor haar geaardheid uit kon komen en geen enkele behoefte voelen om dit verder te vertellen. Er wordt ook niet een bepaalde actie van mijn kant verwacht.
Bij hetgeen ik afgelopen dinsdag te horen kreeg, is door mijn tante een beroep gedaan op mijn kennis, capaciteiten en vaardigheden. Ik voel mij vereerd door het vertrouwen in mijn kunnen en wil er ook alles aan doen om dat vertrouwen niet te beschamen. Maar als ik heel eerlijk ben, weet ik dat ik niet voldoende kennis in huis heb om dit probleem tot een goed einde te brengen. Bovendien is het zo dat 1 verkeerde actie van mijn kant onherstelbare schade aan kan brengen.
Mijn worsteling is dus vooral van persoonlijke aard. Kan ik wat mijn tante van mij vraagt? Indien nee, waar kan ik de benodigde kennis vandaan halen om het wel zelf te kunnen? Als het niet lukt om de benodigde back-up te krijgen, wat voor andere mogelijkheden zijn er dan? Ik wil mijn tante een alternatief kunnen bieden als ik toch niet in staat ben om haar te helpen.
Het is dus niet zo dat ik de behoefte voel haar verhaal door te vertellen. Maar ik kan, zoals ik het toen zag en nu nog steeds zie, niet zelf de hulp krijgen die ik nodig heb om haar te helpen als ik niet met iemand hier over praat. Ik zou ervoor kunnen kiezen het in vage bewoordingen te doen, zo van: ik heb een vriendin die...., maar dan komt er altijd een moment waarop je je toch verspreekt.
Uiteindelijk heb ik het maar als het lot gezien dat ik woensdag een telefoontje kreeg van een hele goede vriend die ook nog eens heel veel ervaring met de problemen heeft waar mijn tante nu mee te maken krijgt. Ik heb hem het verhaal vertelt en hij heeft mij enorm veel nuttige tips en adviezen gegeven waar ik gisteren mijn tante weer mee kon helpen. Op dit moment voelt het als een win-winsituatie voor zowel mijn tante als mij. Zij krijgt hierdoor betere hulp en ik heb een klankbord om mijn plannen en ideeën te toetsen. En niet onbelangrijk,als de oplossing van het probleem echt boven mijn macht dreigt te groeien dan weet ik nu dat er iemand is die aan de bel zal trekken maar mij ook direct van alternatieven zal voorzien zodat mijn tante niet zonder hulp zal komen te zitten.
En alleen de tijd zal leren of dit de juiste beslissing was of niet.
woensdag 10 oktober 2012
Geschrokken
Toen ik gisteren mijn berichtje schreef, had ik echt het voornemen om aan de slag te gaan met de huiswerkopdrachten die mijn loopbaanadviseur mij gegeven had. Ik kreeg echter een telefoontje van mijn tante, die mijn hulp nodig had om een paar instanties in te lichten over het overlijden van mijn oom. Dus in plaats van een CV te maken, stapte ik in de auto om mijn tante een bezoek te brengen.
Gewapend met de telefoon heb ik pensioenfondsen, de bank en de zorgverzekering gebeld. Via de gemeentelijke basisadministratie bleken ze allemaal al op de hoogte te zijn. Handig dat dit zo gemakkelijk werkt alleen onhandig dat onbekend is wie wel en wie niet automatisch op de hoogte wordt gebracht. De post bracht diezelfde middag de formulieren voor het nabestaandenpensioen dus die konden ook direct ingevuld en per kerende post de deur uit. Voor de bank was een verklaring van erfrecht nodig. Dus een afspraak met de notaris geregeld.
Ik kwam zo'n 4x per jaar bij mijn tante en ik weet dus niet heel veel over haar. Daarom verbaast het mij ook zo, dat ze zoveel vertrouwen in mij en mijn oordelen heeft. Nu ik, vanwege het overlijden van mijn oom, daar vaker over de vloer kom, hoor ik dingen die ik soms liever niet wil horen. Dingen die mij soms doen schrikken. Het wordt in vertrouwen verteld, dus details zul je op dit blog niet vinden. Maar ik vind het wel moeilijk om te bepalen hoe ik daar mee om moet gaan.
Ik denk dat het heel menselijk is om door middel van praten zaken op een rijtje te zetten. Het spreekwoord luidt niet voor niets "gedeelde smart is hlve smart". Mijn tante is blij dat ze het heeft kunnen delen. Voor haar valt er een last van haar schouders. Nu nog een manier vinden dat de last niet meer alleen op die van mij ligt.
Hoe doen jullie dat? Als je iets heel schokkends in vertrouwen te horen krijgt, dermate schokkend dat je er zelf slecht door gaat slapen. Vertel je het uiteindelijk toch aan iemand? Hoop je dat je vanzelf beter gaat slapen en dat het vervelende gevoel over gaat? En wat zijn de gevolgen als de persoon die in vertrouwen iets heeft verteld, er achter komt dat je het toch niet voor je hebt kunnen houden.
Gewapend met de telefoon heb ik pensioenfondsen, de bank en de zorgverzekering gebeld. Via de gemeentelijke basisadministratie bleken ze allemaal al op de hoogte te zijn. Handig dat dit zo gemakkelijk werkt alleen onhandig dat onbekend is wie wel en wie niet automatisch op de hoogte wordt gebracht. De post bracht diezelfde middag de formulieren voor het nabestaandenpensioen dus die konden ook direct ingevuld en per kerende post de deur uit. Voor de bank was een verklaring van erfrecht nodig. Dus een afspraak met de notaris geregeld.
Ik kwam zo'n 4x per jaar bij mijn tante en ik weet dus niet heel veel over haar. Daarom verbaast het mij ook zo, dat ze zoveel vertrouwen in mij en mijn oordelen heeft. Nu ik, vanwege het overlijden van mijn oom, daar vaker over de vloer kom, hoor ik dingen die ik soms liever niet wil horen. Dingen die mij soms doen schrikken. Het wordt in vertrouwen verteld, dus details zul je op dit blog niet vinden. Maar ik vind het wel moeilijk om te bepalen hoe ik daar mee om moet gaan.
Ik denk dat het heel menselijk is om door middel van praten zaken op een rijtje te zetten. Het spreekwoord luidt niet voor niets "gedeelde smart is hlve smart". Mijn tante is blij dat ze het heeft kunnen delen. Voor haar valt er een last van haar schouders. Nu nog een manier vinden dat de last niet meer alleen op die van mij ligt.
Hoe doen jullie dat? Als je iets heel schokkends in vertrouwen te horen krijgt, dermate schokkend dat je er zelf slecht door gaat slapen. Vertel je het uiteindelijk toch aan iemand? Hoop je dat je vanzelf beter gaat slapen en dat het vervelende gevoel over gaat? En wat zijn de gevolgen als de persoon die in vertrouwen iets heeft verteld, er achter komt dat je het toch niet voor je hebt kunnen houden.
woensdag 3 oktober 2012
Bewondering
Tegen alle verwachtingen in, is afgelopen zaterdag mijn oom overleden. Hij heeft zijn doel om huis te sterven gehaald en hij heeft van mijn tante, kinderen en kleinkinderen afscheid kunnen nemen. Ik heb dat bij mijn vader niet gekund, dus ik ben daar wel een beetje jaloers op. Aan de andere kant weet ik niet of ik het zou kunnen, iemand steeds zieker zien worden met alle aftakeling die daarbij komt kijken.
Toen ik rond de 3,5 jaar oud was, nam mijn moeder mij een paar keer mee naar haar welfare-werk, knutselen met dementerende bejaarden op de gesloten afdeling van het verpleeghuis (als dat toen al zo heette). Die schok ben ik nooit meer te boven gekomen. Een ruimte vol met krijsende, kreunende, kwijlende mensen waar ik volledig van in paniek raakte en niemand die tijd voor mij had. Sinds die tijd slaat de stress en soms paniek toe als iets of iemand in mijn omgeving ziek is.
Zodra een cavia dreigde dood te gaan (in die tijd ging je met een stervende cavia nog niet naar de dierenarts maar liet je het gewoon gebeuren) was dat een ele goede reden voor een spontane logeerpartij bij een oma. Dat ik bij thuiskomst de wind van voren kreeg omdat ik voor mijn verantwoordelijkheid was weggelopen had ik er graag voor over.
Een grote groep mensen met het syndroom van Down die onder het maken van allerlei geluiden hun dagelijkse boodschappen in de supermarkt kwamen doen, was een reden om mijn karretje in het gangpad te laten staan en in paniek de supermarkt uit te rennen.
Een groepsdag rebirthing-ademen in combinatie met energetisch lichaamswerk brengt nog steeds alle angsten van toen naar boven. De geluiden van de overige deelnemers zijn voldoende om mij tot complete wanhoop te drijven.
En toen mijn oma in het verpleeghuis werd opgenomen koste het een enorme hoeveelheid energie om bij haar op bezoek te gaan. Ik ben lang niet zovaak gegaan als ik eigenlijk zou moeten, wetend dat ik de enige was die op bezoek kon komen.
Ik ben blij dat ik mijn oom niet ziek heb hoeven zien en het is nu mijn tijd om voor mijn tante te zorgen. Kom maar op met al dat papierwerk wat ze nu op haar dak gaat krijgen. Net zoals ik gisteren met haar mee geweest ben naar de supermarkt, de eerste keer dat ze daar na het overlijden van mijn oom heen moest. Praktische zaken, daar ben ik goed in maar hou me alsjeblieft ver bij het ziekbed vandaan.
Ik ben dus niet geschikt als verzorgende van iemand die ziek is en zeker niet van iemand die terminaal ziek is. Mijn tante en mijn nichtjes (die alle 3 een zorgberoep hebben/hebben gehad) kijken daar heel anders tegenaan. Voor hun is het heel vanzelfsprekend dat ze voor hun vader zorgen en hem zelf hebben afgelegd. Ik kan niet anders dan daar diepe bewondering voor hebben, evenals voor al die mensen die dit soort werk beroepsmatig doen.
Toen ik rond de 3,5 jaar oud was, nam mijn moeder mij een paar keer mee naar haar welfare-werk, knutselen met dementerende bejaarden op de gesloten afdeling van het verpleeghuis (als dat toen al zo heette). Die schok ben ik nooit meer te boven gekomen. Een ruimte vol met krijsende, kreunende, kwijlende mensen waar ik volledig van in paniek raakte en niemand die tijd voor mij had. Sinds die tijd slaat de stress en soms paniek toe als iets of iemand in mijn omgeving ziek is.
Zodra een cavia dreigde dood te gaan (in die tijd ging je met een stervende cavia nog niet naar de dierenarts maar liet je het gewoon gebeuren) was dat een ele goede reden voor een spontane logeerpartij bij een oma. Dat ik bij thuiskomst de wind van voren kreeg omdat ik voor mijn verantwoordelijkheid was weggelopen had ik er graag voor over.
Een grote groep mensen met het syndroom van Down die onder het maken van allerlei geluiden hun dagelijkse boodschappen in de supermarkt kwamen doen, was een reden om mijn karretje in het gangpad te laten staan en in paniek de supermarkt uit te rennen.
Een groepsdag rebirthing-ademen in combinatie met energetisch lichaamswerk brengt nog steeds alle angsten van toen naar boven. De geluiden van de overige deelnemers zijn voldoende om mij tot complete wanhoop te drijven.
En toen mijn oma in het verpleeghuis werd opgenomen koste het een enorme hoeveelheid energie om bij haar op bezoek te gaan. Ik ben lang niet zovaak gegaan als ik eigenlijk zou moeten, wetend dat ik de enige was die op bezoek kon komen.
Ik ben blij dat ik mijn oom niet ziek heb hoeven zien en het is nu mijn tijd om voor mijn tante te zorgen. Kom maar op met al dat papierwerk wat ze nu op haar dak gaat krijgen. Net zoals ik gisteren met haar mee geweest ben naar de supermarkt, de eerste keer dat ze daar na het overlijden van mijn oom heen moest. Praktische zaken, daar ben ik goed in maar hou me alsjeblieft ver bij het ziekbed vandaan.
Ik ben dus niet geschikt als verzorgende van iemand die ziek is en zeker niet van iemand die terminaal ziek is. Mijn tante en mijn nichtjes (die alle 3 een zorgberoep hebben/hebben gehad) kijken daar heel anders tegenaan. Voor hun is het heel vanzelfsprekend dat ze voor hun vader zorgen en hem zelf hebben afgelegd. Ik kan niet anders dan daar diepe bewondering voor hebben, evenals voor al die mensen die dit soort werk beroepsmatig doen.
maandag 1 oktober 2012
Ik word oud
Mijn beide oma's zijn 2 maanden voor hun 91-ste verjaardag overleden en komen beiden uit een geslacht van sterke vrouwen. Dus de kans dat ik ook een hoge leeftijd zal halen is niet ondenkbeeldig. Als ik net zo oud word als mijn oma's, dan ben ik nu (met bijna 46 jaar) net over de helft van mijn leven. Het voelt alsof ik nog heel lang te gaan heb en soms weet ik niet of ik daar blij mee ben of niet. Gelukkig trekt het leven per dag aan je voorbij en hoef je niet in 1x 46 jaar te leven. Maar soms word je met je neus op de feiten gedrukt dat je ouder wordt en dat kan op diverse manieren.
Toen ik nog een jong meisje was, hadden we bij ons thuis regelmatig strijd over de TV-gids. Komend uit een rood nest was er maar 1 TV-gids die bij ons het huis in kwam en die was natuurlijk helemaal niet cool en hip. Mijn broertje en ik wilden de TV-gids van die voormalige piratenzender. Dat was pas een echt leuke TV-gids. Helaas voor ons hielden mijn ouders voet bij stuk. Later heb ik nooit gesnapt hoe ik kon denken dat zo'n schreeuwerige en onoverzichtelijke TV-gids praktisch kon zijn.
Afgelopen vrijdag stond er bij de supermarkt een promotieteam om die schreeuwerige TV-gids te verkopen. Ze keurden mij geen blik waardig terwijl er geen andere potentiële klanten in de buurt waren. Kennelijk hoor ik niet meer tot de doelgroep. Ik wil helemaal geen abonnement op deze TV-gids maar het stak toch dat ik niet jong genoeg meer ben.
Een ander moment waarop duidelijk wordt, dat je oud wordt is hoe je reageert als een beroemdheid is overleden. In het begin van het jaar overleed iemand (geen idee meer wie, zo vergankelijk is roem) en toen schoot het ook door mjn hoofd: ik word oud.
Als puber is het maar raar dat je ouders onder de indruk zijn van het overlijden van een beroemdheid waar jij nog nooit van gehoord hebt. En op dat moment sta je al helemaal niet open voor hun verhaal wat de rol van die beroemdheid in hun leven heeft betekend. Het zijn mensen uit een andere tijd, een ver verleden van zwart-wit televisie of nog uit het radio-tijdperk. Nu gaan er beroemdheden dood die onderdeel van mijn leven zijn geweest. Ik laat daarbij de vroegtijdige overlijdens door ongelukken van wat voor aard dan ook buiten beschouwing. En ben ik, net als mijn ouders, een dagje aangedaan door het verlies aan jeugdsentiment. Zoiets kan alleen maar als je ouder wordt.
De laatste "ik word oud" ligt vooral op praktisch vlak. Dat is het moment dat het wel heel handig is om een stapeltje "oprechte deelneming"-kaarten op voorraad te hebben omdat een hele generatie boven mij de leeftijd krijgt waarop het elk moment afgelopen kan zijn. Dat zijn niet alleen familieleden maar ook goede vrienden van familieleden waarvan je weet dat een kaart op prijs gesteld wordt.
Het is niet erg om oud te worden. Het is een proces wat geleidelijk aan plaatsvindt en van binnen blijf je eeuwig jong (zeggen ze). En wijsheid komt met de jaren dus ik vind het niet erg om wijs mijn bijna 46 jaar te dragen. Maar dan zou het toch wel prettig zijn als de wereld mij op een vriendelijker manier met mijn neus op de feiten drukt.
Toen ik nog een jong meisje was, hadden we bij ons thuis regelmatig strijd over de TV-gids. Komend uit een rood nest was er maar 1 TV-gids die bij ons het huis in kwam en die was natuurlijk helemaal niet cool en hip. Mijn broertje en ik wilden de TV-gids van die voormalige piratenzender. Dat was pas een echt leuke TV-gids. Helaas voor ons hielden mijn ouders voet bij stuk. Later heb ik nooit gesnapt hoe ik kon denken dat zo'n schreeuwerige en onoverzichtelijke TV-gids praktisch kon zijn.
Afgelopen vrijdag stond er bij de supermarkt een promotieteam om die schreeuwerige TV-gids te verkopen. Ze keurden mij geen blik waardig terwijl er geen andere potentiële klanten in de buurt waren. Kennelijk hoor ik niet meer tot de doelgroep. Ik wil helemaal geen abonnement op deze TV-gids maar het stak toch dat ik niet jong genoeg meer ben.
Een ander moment waarop duidelijk wordt, dat je oud wordt is hoe je reageert als een beroemdheid is overleden. In het begin van het jaar overleed iemand (geen idee meer wie, zo vergankelijk is roem) en toen schoot het ook door mjn hoofd: ik word oud.
Als puber is het maar raar dat je ouders onder de indruk zijn van het overlijden van een beroemdheid waar jij nog nooit van gehoord hebt. En op dat moment sta je al helemaal niet open voor hun verhaal wat de rol van die beroemdheid in hun leven heeft betekend. Het zijn mensen uit een andere tijd, een ver verleden van zwart-wit televisie of nog uit het radio-tijdperk. Nu gaan er beroemdheden dood die onderdeel van mijn leven zijn geweest. Ik laat daarbij de vroegtijdige overlijdens door ongelukken van wat voor aard dan ook buiten beschouwing. En ben ik, net als mijn ouders, een dagje aangedaan door het verlies aan jeugdsentiment. Zoiets kan alleen maar als je ouder wordt.
De laatste "ik word oud" ligt vooral op praktisch vlak. Dat is het moment dat het wel heel handig is om een stapeltje "oprechte deelneming"-kaarten op voorraad te hebben omdat een hele generatie boven mij de leeftijd krijgt waarop het elk moment afgelopen kan zijn. Dat zijn niet alleen familieleden maar ook goede vrienden van familieleden waarvan je weet dat een kaart op prijs gesteld wordt.
Het is niet erg om oud te worden. Het is een proces wat geleidelijk aan plaatsvindt en van binnen blijf je eeuwig jong (zeggen ze). En wijsheid komt met de jaren dus ik vind het niet erg om wijs mijn bijna 46 jaar te dragen. Maar dan zou het toch wel prettig zijn als de wereld mij op een vriendelijker manier met mijn neus op de feiten drukt.
vrijdag 6 april 2012
Nog 5 weken
Allereerst hartelijk bedankt voor de reacties over scheermesjes. De papiertjes heb ik niet kunnen vinden, dat was wel jammer. Ik ga ervan uit dat shampoo net zo goed zal werken als douchegel en wie weet kom ik als een volleerd mesjesgebruiker terug.
Over precies 5 weken vertrekken Man en ik naar de camping of het huisje (afhankelijk van het weer) om ons laatste weekend samen te hebben. Op maandag brengt Man mij naar het beginpunt van mijn tocht (eindpunt van het eerste deel) en zwaait hij mij uit.
Het was mijn bedoeling om de laatste maand voor vertrek geen ingewikkelde dingen meer te hoeven doen, een lege agenda te hebben en mijn hoofd leeg te maken voor de reis. Een leuk idee maar het werkt in de praktijk toch anders (of ik pak het niet helemaal goed aan, dat kan natuurlijk ook).
Kennelijk wekt het idee dat ik ongeveer een half jaar niet thuis ben bij een heleboel mensen de behoefte op om "afscheid" te nemen. Vrienden die ik normaal ook maar 1 tot 2x per jaar zie, vinden dat nu ineens veel te weinig. En ik doe er in zekere zin zelf ook aan mee, door een lijst te maken met mensen die ik voor vertrek toch nog even wil zien en spreken.Naast de voorbereidingen die nog gedaan moeten worden, is dat toch een extra invulling van mijn agenda die ik niet voorzien had.
Daarnaast is het heel raar om mensen die ik regelmatig zie voor een lange tijd, voor het laatst te zien. Deze week was voor mij de laatste bijeenkomst van het Franse converstatiegroepje. Op zijn vroegst in december zal ik er weer komen, als het dan nog bestaat. Woensdag had ik nog een gesprek met onze coach en ook dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn geweest voor vertrek. Nog 2x naar de sportschool en dan houdt het daar ook op.
Het is een rare mengeling van afscheid nemen en daar best een beetje verdrietig over zijn en de leuke spanning van het nieuwe onbekende wat eraan zit te komen.
Mijn agenda loopt dus nog steeds vol wat niet de bedoeling was en mijn hoofd wordt niet leeg omdat alle emoties van nieuw en afscheid door elkaar heen lopen. Vanavond weer een afscheid, deze keer van mijn oom en tante. Straks nog even een abonnement opzeggen en het huisje regelen voor de laatste trainingsweek
En ondertussen nadert de datum van vertrek. Het voelt alsof ik in twee werelden leef en dat is een raar gevoel.
Over precies 5 weken vertrekken Man en ik naar de camping of het huisje (afhankelijk van het weer) om ons laatste weekend samen te hebben. Op maandag brengt Man mij naar het beginpunt van mijn tocht (eindpunt van het eerste deel) en zwaait hij mij uit.
Het was mijn bedoeling om de laatste maand voor vertrek geen ingewikkelde dingen meer te hoeven doen, een lege agenda te hebben en mijn hoofd leeg te maken voor de reis. Een leuk idee maar het werkt in de praktijk toch anders (of ik pak het niet helemaal goed aan, dat kan natuurlijk ook).
Kennelijk wekt het idee dat ik ongeveer een half jaar niet thuis ben bij een heleboel mensen de behoefte op om "afscheid" te nemen. Vrienden die ik normaal ook maar 1 tot 2x per jaar zie, vinden dat nu ineens veel te weinig. En ik doe er in zekere zin zelf ook aan mee, door een lijst te maken met mensen die ik voor vertrek toch nog even wil zien en spreken.Naast de voorbereidingen die nog gedaan moeten worden, is dat toch een extra invulling van mijn agenda die ik niet voorzien had.
Daarnaast is het heel raar om mensen die ik regelmatig zie voor een lange tijd, voor het laatst te zien. Deze week was voor mij de laatste bijeenkomst van het Franse converstatiegroepje. Op zijn vroegst in december zal ik er weer komen, als het dan nog bestaat. Woensdag had ik nog een gesprek met onze coach en ook dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn geweest voor vertrek. Nog 2x naar de sportschool en dan houdt het daar ook op.
Het is een rare mengeling van afscheid nemen en daar best een beetje verdrietig over zijn en de leuke spanning van het nieuwe onbekende wat eraan zit te komen.
Mijn agenda loopt dus nog steeds vol wat niet de bedoeling was en mijn hoofd wordt niet leeg omdat alle emoties van nieuw en afscheid door elkaar heen lopen. Vanavond weer een afscheid, deze keer van mijn oom en tante. Straks nog even een abonnement opzeggen en het huisje regelen voor de laatste trainingsweek
En ondertussen nadert de datum van vertrek. Het voelt alsof ik in twee werelden leef en dat is een raar gevoel.
dinsdag 27 maart 2012
Weer thuis
Ik ben niet erg creatief want deze titel blijk ik al eens eerder te hebben gebruikt. Maar het dekt nu eenmaal de lading dus heb ik heb maar laten staan.
De chins zijn weer terug in hun kooi boven en lijken de tijdelijke verhuizing goed te hebben doorstaan.
Man had, zoals na de eerste keer te verwachten viel, geen boodschappen en was gedaan. Maar ik was er nu op voorbereid dus deze keer vreet het minder energie.
En net als de vorige keer voel ik me een beetje ontheemd. Zoveel dagen lopen in je eentje doet kennelijk iets met je waardoor de echte wereld, de wereld thuis, er ineens veel minder toe doet. Kennelijk bevalt het me wel in mijn eentje. Bovendien was het weer veel te mooi om te moeten stoppen.
Nog 3 weken en dan mag ik weer een weekje wandelen en in totaal nog 7 weken "wachten". Met dit weer kan het mij niet snel genoeg gaan.
De chins zijn weer terug in hun kooi boven en lijken de tijdelijke verhuizing goed te hebben doorstaan.
Man had, zoals na de eerste keer te verwachten viel, geen boodschappen en was gedaan. Maar ik was er nu op voorbereid dus deze keer vreet het minder energie.
En net als de vorige keer voel ik me een beetje ontheemd. Zoveel dagen lopen in je eentje doet kennelijk iets met je waardoor de echte wereld, de wereld thuis, er ineens veel minder toe doet. Kennelijk bevalt het me wel in mijn eentje. Bovendien was het weer veel te mooi om te moeten stoppen.
Nog 3 weken en dan mag ik weer een weekje wandelen en in totaal nog 7 weken "wachten". Met dit weer kan het mij niet snel genoeg gaan.
zondag 18 maart 2012
Weer een weekje wandelen
De chins zijn over maar lijken nog niet echt blij met hun nieuwe onderkomen. Ik weet nog niet goed wat ik daar aan kan doen. Ondertussen kan ik nu wel heel gemakkelijk de kooi die boven staat ontsmetten, een klusje wat regelmatig gedaan moet worden.
En nog bedankt voor de nagekomen reacties op oude berichten.
Maandag ga ik weer naar een bungalowpark om van daaruit weer een week te lopen. En ik zal heel eerlijk toegeven dat ik er enorm tegenop zie.
Sinds de vorige wandelweek besef ik steeds meer hoe kwetsbaar mijn lichaam nog is en ik ben heel bang dat ik mijzelf weer de vernieling in help. Ik vertrouw er voorlopig maar op dat het goed is dat ik bang ben. Hierdoor ben ik vast meer alert op signalen dat ik teveel vraag dan daarvoor. Maar ik mis de onbevangenheid die ik eerst had.
En nog bedankt voor de nagekomen reacties op oude berichten.
Maandag ga ik weer naar een bungalowpark om van daaruit weer een week te lopen. En ik zal heel eerlijk toegeven dat ik er enorm tegenop zie.
Sinds de vorige wandelweek besef ik steeds meer hoe kwetsbaar mijn lichaam nog is en ik ben heel bang dat ik mijzelf weer de vernieling in help. Ik vertrouw er voorlopig maar op dat het goed is dat ik bang ben. Hierdoor ben ik vast meer alert op signalen dat ik teveel vraag dan daarvoor. Maar ik mis de onbevangenheid die ik eerst had.
vrijdag 9 maart 2012
Viervoeter-ergernis
Er zijn regelmatige lezers van mijn blog die een viervoeter bezitten, dus ik zal proberen op mijn woorden te letten. Maar na diverse vervelende ontmoetingen met viervoeters tijdens mijn week wandelen en vanmorgen een viervoeter die bijna aan mijn broekspijp hing, ben ik het even helemaal zat.
Voor wandelaars (en in zekere mate ook voor fietsers), zijn er twee soorten viervoeters die voor stress, angst en ergernis zorgen.
De eerste categorie betreft de erfhonden die volledig onverwacht, luid blaffend om de hoek van een stal of huis aan komen sjezen. Je weet nooit of het beest op het erf blijft of dat het de openbare weg ook tot zijn eigendom rekent. Het is mij al een paar keer gebeurd dat zo'n hond mijn pad blokkeerde of, op de fiets, mijn kleding kapot trok. Ik besef wel degelijk dat de hond er niets aan kan doen en dat het meer een kwestie van foute (of geen) opvoeding door het baasje is. Ik kan echter niet van te voren weten of ik te maken heb met een wel of niet goed opgevoede hond. En het is voelt niet prettig als je op de openbare weg langs komt lopen en je wordt ineens geconfronteerd met een heftig blaffende herdershond zonder een baasje in zicht.
De tweede categorie honden zijn de honden die je tegenkomt met baasje erbij. Bijvoorbeeld tijdens een wandeling door het bos. Het geval van vanmorgen valt onder deze categorie. Ik word echt niet blij als ik op een bankje mijn brood zit te eten en ik ineens omringt word door 5 honden terwijl degene die ze uitlaat 5 meter verderop de longen uit haar lijf schreeuwt om de honden bij mij weg te krijgen. En het mij dan eigenlijk ook nog kwalijk neemt dat ze de controle over de honden kwijt was.
Ander voorbeeld. Mijn wandeltempo is niet zo hoog dus er zijn snel mensen die mij achterop lopen en uiteindelijk mij inhalen. Ik snap dan echter niet dat die mensen, terwijl ze mij niet kennen, rustig hun hond voor zich uit laten lopen en ik ineens een snuffellende (en soms zelfs springende) hond om mij heen heb. Hetzelfde gebeurt trouwens ook als mensen met een hond mij tegemoet lopen.
En ook nu kan ik niet bepalen of ik te maken heb met een goed opgevoede hond die naar zijn baasje luistert of met een asociale hork die zijn hond niet onder controle heeft.
Mag ik voor wat betreft de laatste categorie honden een verzoek in dienen (niet alleen namens mij, maar namens heel veel wandelaars):
Wij hebben echt geen hekel aan honden en we gunnen zowel hond als baasje het genot van lekker vrij wandelen, zelfs op plaatsen waar dat niet is toegestaan. Maar doe ons een plezier en roep de hond bij je als je een tegenligger tegenkomt of als je iemand inhaalt. Laat hem tot aan het passeren netjes naast je lopen en geef hem daarna weer alle ruimte om van zijn vrijheid te genieten.
Voor wandelaars (en in zekere mate ook voor fietsers), zijn er twee soorten viervoeters die voor stress, angst en ergernis zorgen.
De eerste categorie betreft de erfhonden die volledig onverwacht, luid blaffend om de hoek van een stal of huis aan komen sjezen. Je weet nooit of het beest op het erf blijft of dat het de openbare weg ook tot zijn eigendom rekent. Het is mij al een paar keer gebeurd dat zo'n hond mijn pad blokkeerde of, op de fiets, mijn kleding kapot trok. Ik besef wel degelijk dat de hond er niets aan kan doen en dat het meer een kwestie van foute (of geen) opvoeding door het baasje is. Ik kan echter niet van te voren weten of ik te maken heb met een wel of niet goed opgevoede hond. En het is voelt niet prettig als je op de openbare weg langs komt lopen en je wordt ineens geconfronteerd met een heftig blaffende herdershond zonder een baasje in zicht.
De tweede categorie honden zijn de honden die je tegenkomt met baasje erbij. Bijvoorbeeld tijdens een wandeling door het bos. Het geval van vanmorgen valt onder deze categorie. Ik word echt niet blij als ik op een bankje mijn brood zit te eten en ik ineens omringt word door 5 honden terwijl degene die ze uitlaat 5 meter verderop de longen uit haar lijf schreeuwt om de honden bij mij weg te krijgen. En het mij dan eigenlijk ook nog kwalijk neemt dat ze de controle over de honden kwijt was.
Ander voorbeeld. Mijn wandeltempo is niet zo hoog dus er zijn snel mensen die mij achterop lopen en uiteindelijk mij inhalen. Ik snap dan echter niet dat die mensen, terwijl ze mij niet kennen, rustig hun hond voor zich uit laten lopen en ik ineens een snuffellende (en soms zelfs springende) hond om mij heen heb. Hetzelfde gebeurt trouwens ook als mensen met een hond mij tegemoet lopen.
En ook nu kan ik niet bepalen of ik te maken heb met een goed opgevoede hond die naar zijn baasje luistert of met een asociale hork die zijn hond niet onder controle heeft.
Mag ik voor wat betreft de laatste categorie honden een verzoek in dienen (niet alleen namens mij, maar namens heel veel wandelaars):
Wij hebben echt geen hekel aan honden en we gunnen zowel hond als baasje het genot van lekker vrij wandelen, zelfs op plaatsen waar dat niet is toegestaan. Maar doe ons een plezier en roep de hond bij je als je een tegenligger tegenkomt of als je iemand inhaalt. Laat hem tot aan het passeren netjes naast je lopen en geef hem daarna weer alle ruimte om van zijn vrijheid te genieten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
