Posts tonen met het label mantelzorg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mantelzorg. Alle posts tonen

donderdag 8 november 2012

Wie weet er meer van?

Ik ben niet goed in zoeken op internet en ik ben ook niet op de hoogte van de huidige pensioenregelgeving. Daardoor zit ik al een tijdje te zoeken naar het antwoord op een vraag. Ik hoop dat jullie er misschien meer van weten.

Mijn tante krijgt van diverse kanten te horen dat ze, na het overlijden van mijn oom, recht zou hebben op een extra pensioenuitkering van "3x bruto=netto". Als we doorvragen blijkt niemand precies te weten hoe de vork in de steel zit, maar kennelijk heeft iedereen er wel over gehoord. Zelfs de vriend die mij geholpen heeft met de begroting voor 2013 wist dat er zo'n regeling bestond, hoewel ook hij er niet het precieze van afwist.

Ik heb er niet veel zin in om het pensioenfonds te bellen en er naar te vragen zonder dat ik weet waarover ik het heb. Het lijkt er op dit moment namelijk niet op dat er een extra uitkering gaat plaatsvinden. En ik ben bang dat ik met het beruchte kluitje in het riet gestuurd word als ik niet op details weerwoord kan geven. Gezien de huidige financiële situatie bij veel pensioenfondsen kan ik me indenken dat ze niet happig zijn op uitkeringen waar ze onderuit kunnen komen (nee, veel vertrouwen heb ik op dit moment niet in dit soort instanties). Toen mijn vader overleed heeft de SVB mijn broer en mij een extra maand uitkering door de neus geboord waar ik te laat achter kwam.

Dus voordat ik ga bellen, wil ik eerst informatie (het liefst met een betrouwbaar internetadres). Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen.

woensdag 3 oktober 2012

Bewondering

Tegen alle verwachtingen in, is afgelopen zaterdag mijn oom overleden. Hij heeft zijn doel om huis te sterven gehaald en hij heeft van mijn tante, kinderen en kleinkinderen afscheid kunnen nemen. Ik heb dat bij mijn vader niet gekund, dus ik ben daar wel een beetje jaloers op. Aan de andere kant weet ik niet of ik het zou kunnen, iemand steeds zieker zien worden met alle aftakeling die daarbij komt kijken.

Toen ik rond de 3,5 jaar oud was, nam mijn moeder mij een paar keer mee naar haar welfare-werk, knutselen met dementerende bejaarden op de gesloten afdeling van het verpleeghuis (als dat toen al zo heette). Die schok ben ik nooit meer te boven gekomen. Een ruimte vol met krijsende, kreunende, kwijlende mensen waar ik volledig van in paniek raakte en niemand die tijd voor mij had. Sinds die tijd slaat de stress en soms paniek toe als iets of iemand in mijn omgeving ziek is.
Zodra een cavia dreigde dood te gaan (in die tijd ging je met een stervende cavia nog niet naar de dierenarts maar liet je het gewoon gebeuren) was dat een ele goede reden voor een spontane logeerpartij bij een oma. Dat ik bij thuiskomst de wind van voren kreeg omdat ik voor mijn verantwoordelijkheid was weggelopen had ik er graag voor over.
Een grote groep mensen met het syndroom van Down die onder het maken van allerlei geluiden hun dagelijkse boodschappen in de supermarkt kwamen doen, was een reden om mijn karretje in het gangpad te laten staan en in paniek de supermarkt uit te rennen.
Een groepsdag rebirthing-ademen in combinatie met energetisch lichaamswerk brengt nog steeds alle angsten van toen naar boven. De geluiden van de overige deelnemers zijn voldoende om mij tot complete wanhoop te drijven.

En toen mijn oma in het verpleeghuis werd opgenomen koste het een enorme hoeveelheid energie om bij haar op bezoek te gaan. Ik ben lang niet zovaak gegaan als ik eigenlijk zou moeten, wetend dat ik de enige was die op bezoek kon komen.

Ik ben blij dat ik mijn oom niet ziek heb hoeven zien en het is nu mijn tijd om voor mijn tante te zorgen. Kom maar op met al dat papierwerk wat ze nu op haar dak gaat krijgen. Net zoals ik gisteren met haar mee geweest ben naar de supermarkt, de eerste keer dat ze daar na het overlijden van mijn oom heen moest. Praktische zaken, daar ben ik goed in maar hou me alsjeblieft ver bij het ziekbed vandaan.

Ik ben dus niet geschikt als verzorgende van iemand die ziek is en zeker niet van iemand die terminaal ziek is. Mijn tante en mijn nichtjes (die alle 3 een zorgberoep hebben/hebben gehad) kijken daar heel anders tegenaan. Voor hun is het heel vanzelfsprekend dat ze voor hun vader zorgen en hem zelf hebben afgelegd. Ik kan niet anders dan daar diepe bewondering voor hebben, evenals voor al die mensen die dit soort werk beroepsmatig doen.

vrijdag 21 oktober 2011

Een zware week

Deze week was een zware week. Niet dat ik nu zoveel uit te voeren had, maar omdat aan alle kanten mijn rust erbij in schoot. En dan wordt wel erg duidelijk dat ik die rust echt heel erg hard nodig heb. Verder heb ik sinds zondag een gewaagd en fantastisch plan in mijn hoofd en dat kost mij vanwege de opwinding behoorlijk veel slaap. Over dat plan volgt een andere keer meer.

Eind september had ik de eindtest op het centrum. Ondanks het feit dat ik het weekend voor de eindtest de wandeltocht had gelopen, ging de test heel erg goed. Ik ben met vlag en wimpel geslaagd. Mijn conditie, mijn spierkracht en mijn lichaamsbalans waren met sprongen vooruit gegaan. Daarnaast was ik ook mentaal behoorlijk meer in evenwicht dan aan het begin. Een prestatie om trots op te zijn.
Aan de andere kant was het ook wel duidelijk dat ik er nog lang niet ben. Het is aan mij om nu, met minimale begeleiding van het centrum, mijn rust te blijven nemen, te blijven voelen of de grens bereikt is en vervolgens daar naar te handelen. Hoewel ik had verwacht dat het nemen van rust zonder dat ik naar het centrum zou moeten een stuk makkelijker zou zijn dan toen ik nog wel naar het centrum ging, bleek ik mij daar behoorlijk in vergist te hebben.

Deze week is alle rust erbij ingeschoten. Het kost mij heel duidelijk veel moeite om rust te nemen als er een "vreemde" bij ons in huis aanwezig is. Man is de hele week in de weer geweest met de hovenier om de vijver te repareren en te vergroten. Dat is echt een heel aardige man maar ik voel me dan kennelijk toch niet zo op mijn gemak, dat ik de deur van mijn kamer achter mij dicht trek om te gaan rusten. Vandaag is het rubber erin gekomen en is het vullen begonnen. Maandag de rest van de afwerking en dan is het wel heel erg mooi geworden. Dus maandag is de rust ook nog ver te zoeken.

Donderdag werd Schoonpa geopereerd aan carpaletunnelsyndroom en die man is zo eigenwijs dat zowel Man als ik het niet aandurven hem veel alleen te laten. Gisteren druk bezig in het huis van Schoonpa en vandaag heeft Man Schoonpa meegenomen naar ons huis (Man is daar gisteren voor de zekerheid blijven slapen). Man was bezig met de vijver en het was mijn taak om Schoonpa bezig te houden. Man is erg als hij ziek is, maar Schoonpa is vele malen erger. Dodelijk vermoeiend dus en aan rust hoef ik niet te denken.

Man brengt op dit moment Schoonpa weer terug naar huis en ik geniet van het moment dat ik het huis helemaal voor mij alleen heb. Lekker in mijn pyama met een stapel kussens in mijn rug in/op mijn bed. Ben ik heel onaardig als Man van mij nog wel even weg mag blijven?

woensdag 18 mei 2011

De bedoeling is goed

Ter info, deze post is geen  vervolg op mijn post van zondag. Dat vervolg gaat er zeker komen en dan ga ik ook in op de opmerkingen van Singlemam. Deze post gaat over iets heel anders. Gelukkig draait mijn leven niet alleen maar om injecties en revalideren, hoewel het soms wel zo lijkt.
Sinds het overlijden van Schoonma zijn Man en ik soort van gebombardeerd tot mantelzorger. Hoewel Schoonpa vanwege de ziekte van Schoonma al tijden een groot aantal huishoudelijke taken op zich had genomen en die ook gewoon blijft doen, zijn er toch dingen die ons enigszins zorgen baren. En onze grootste zorg ligt op het gebied van voeding.

In de eerste dagen na het overlijden van Schoonma heeft Schoonpa, samen met mij, direct huisgehouden in de keukenkastjes en alles wat over datum was of toch niet meer werd opgegeten, is in een vuilniszak beland. Na afloop van deze actie waren de keukenkastjes leeg en hebben Man en ik 3(!) volle vuilniszakken meegenomen. Tot nu toe is de voorraad levensmiddelen niet echt aangevuld, behalve dan de voorraad luxe koekjes.

Man en ik hebben sterk het vermoeden dat Schoonpa meer koekjes en koeken eet dan goed voor hem is. Als het biscuitjes zouden zijn, had ik er mee kunnen leven, maar in dit geval gaat het om gevulde koeken, stroopwafels, chocoladespritsen en dergelijke. Hij eet in een halve week zo een pak leeg. En dan koopt hij bij de bakker ook nog allerlei soorten taartjes en dergelijke. Want dat is zo handig om in de vriezer te hebben voor als er visite komt.

Daarnaast blijkt Schoonpa een andere mening over een gezonde maaltijd te hebben dan wat over het algemeen geadviseerd wordt. Aardappelen met mayonaise, een klein beetje appelmoes en een karbonade is in de ogen van Schoonpa gezond. En anders eet hij kant-en-klaar maaltijden of rijdthij onderweg van visite naar huis langs het ziekenhuis om daar in het bezoekersrestaurant te eten (patat met vlees en iets van groente, maar lang geen 200 gram). Mocht hij wel zelf koken en iets van groente willen eten, dan is de helft van het kleinst verkrijgbare potje voor hem meer dan genoeg. Of hij fruit eet, zouden Man en ik niet eens weten.

Man en ik hebben er alle begrip voor dat hij na het overlijden van Schoonma, geen zin in eten en eten koken heeft. En we snappen ook wel dat hij niet blij wordt van tafeltje-dekje-maaltijden. Aan de andere kant willen we hem graag nog een tijdje bij ons houden, dus kwam ik met het idee om onze groentetas van middel om te zetten naar groot. Dan had ik genoeg groente voor 3 personen en dan zou ik vanaf nu voor 3 personen koken. Man zou dan de overgebleven maaltijden meenemen zodat Schoonpa elke week een aantal gezonde maaltijden krijgt.

En zodoende zit ik nu over mijn groentetas gebogen om te bekijken hoe ik in vredesnaam maaltijden kan maken die vriezer-geschikt zijn van asperges, andijvie en koolrabi (ik laat gemakshalve de immens grote krop bataviasla maar even buiten beschouwing). De bedoeling is goed, maar nu de uitvoering nog.
Wie suggesties heeft, mag het vooral laten weten.