Posts tonen met het label buiten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label buiten. Alle posts tonen

maandag 25 april 2011

Nadeinen

Schoonpa heeft een boot en omdat Man ook van varen houdt, was het plan voor Pasen niet moeilijk te verzinnen: op pad met de boot en ondertussen ergens aanleggen om te picknicken.

Omdat Man mij in 2007 geprobeerd heeft te verzuipen op het meer, is mijn vertrouwen in zijn stuurmanskunsten niet zo groot, dus ik zou na de sluis op de boot stappen. Dat scheelde varen over het beruchte meer. Met wat verkeerd rijden, is het me gelukt de sluis te vinden en stapte ik aan boord. Na zo'n 3 kwartier varen, kwamen we langs een aanlegplaats met schaduw en hebben we heerlijk gegeten.

Er is een halve uienquiche opgegaan, zonder kapot gesprongen vullingen. Dus met die rijst zal het misschien toch wel goed komen. Toch denk ik dat het lekkerder zou zijn geweest als de bodem wel voorgebakken was. Volgende keer waag ik wel weer een poging. De frikadelbroodjes van Trudy vielen goed in de smaak. En verder een hoop andere lekkere dingen. Schoonpa had kennelijk nog nooit van zijn leven een quiche gegeten en wist niet goed wat hij ermee aan moest. Het is dus tijd voor een heropvoedingscursus.

Na het eten op de waterkaart gekeken en ontdekt dat we een rondje konden varen om weer bij de sluis te komen. Ik op de achterbank van de boot en de mannen achter het stuur. En zo heb ik mij al breiend naar de sluis laten varen. De terugweg met de auto ging stukken sneller dan de heenweg, nu ik wist waar ik langs moest en zodoende was ik net op tijd thuis voor een paar spannende snookerwedstrijden.

Man kwam later. Die moest nog 3 kwartier wachten voordat ze door de sluis konden, en toen nog het meer over. Daarna besloten de mannen dat er nog eten genoeg was, dus hebben ze in de haven nog lekker gegeten van alle dingen die ik had gemaakt en meegenomen.
Ik heb mij 's avonds lekker in slaap laten wiegen door het deinende gevoel dat ik altijd krijg als ik op een boot heb gevaren.

zondag 13 maart 2011

Slecht pleegmoederschap (2)

Morgen gaan we weer verder met het regelwerk voor de crematie, dus vandaag heb ik even wat tijd om te bloggen.

Enige tijd geleden had ik een foto geplaatst van een muntplantje wat het bij ons op het aanrecht, niet zo naar zijn zin had. Gelukkig was het minder erg dan ik in eerste instantie dacht, als het plantje het niet zou redden. En helaas moet ik melden dat dit muntplantje het niet gered heeft.

Mijn gevoel zei me dat het een buitenplantje was en dat het plantje zich veel prettiger zou voelen als het een plekje in de tuin kreeg. De vorst leek op zijn retour dus heb ik het plantje, in zijn eigen pot, buiten in een bak gezet. Het idee was om in de bak een gat te graven en daar het plantje in te zetten. Alleen waren de tuinschepjes nergens te vinden. Met het idee, daar vraag ik Man wel naar als hij thuis komt en dan doe ik het morgen, heb ik het plantje buiten laten staan. En dat had ik dus niet moeten doen.

Dezelfde nacht vroor het ineens en het bleef daarna vriezen. Ik was te laat om het plantje van de ondergang te redden. Nu het weer vandaag aangenaam genoeg is om de neus buiten de deur te steken, heb ik het plantje nog eens goed bekeken. En nee, er is geen redden meer aan. De foto is overigens ook duidelijk genoeg.

Na de crematie wordt het tijd voor weer wat vrolijker berichten, dus dan komen de plantjes aan de beurt die het wel goed doen.

zaterdag 19 februari 2011

Kou, wandelen en zwanen

Overal zie ik op blogs en fora foto's verschijnen van de aankomende lente. Daar is bij ons nog niet veel van te merken. De vijver bij ons in de tuin (zie foto) is al de hele week bedekt met een laag ijs. En de bomen wekken niet de indruk dat ze binnenkort vol met blaadjes zitten. Kortom, bij ons is het nog behoorlijk koud en dat motiveert niet om mijn wandeltraining vol te houden.

Het was heel verleidelijk om in het kader rust voor mijn lichaam de wandeltraining uit mijn dagelijkse routine te halen. Ik hou niet van bewegen om het bewegen (als ik functioneel van A naar B moet, heb ik er geen enkele moeite mee) en ben wat dat betreft echt liever lui dan moe. In die zin is het voor mijn doen al een hele prestatie dat ik mijn trainingsschema al 6 weken vol houd. Uiteindelijk ben ik verstandig geweest (blèh) en besloten mijn trainingen te blijven doen, eventueel in aangepaste vorm. Als je lichamelijk moe bent, dan is het goed om je conditie niet nog verder te laten verslechteren en het is het enige moment van de dag dat ik mijn neus buiten de deur steek (de dagelijkse gang naar de brievenbus niet meegerekend). Je neus buiten de deur steken levert vitamine D op en dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben aan het einde van mijn eerste schema, morgen is de grote test, en daarom hoefde ik maar 30min. Dan is het met die kou wel heel erg verleidelijk om te denken: zoek het maar uit, vandaag ga ik niet. Maar ik ben toch gegaan, vanavond zal ik daar wel tevreden over zijn.

Bij ons in het dorp waren niet veel echte rondjes om te lopen. Het is al gauw de ene helft van de tijd heen en daarna omdraaien en weer terug lopen. Maar nu een boer een betonpad heeft gekregen om makkelijker bij zijn land te komen en wandelaars daar ook gebruik van mogen maken is er een extra rondje bijgekomen. Daarnaast blijkt er een kerkepad heropend te zijn en dat maakt de mogelijkheden voor rondjes weer wat groter. Alleen is dat pad niet verhard, waardoor je soms behoorlijk loopt te soppen. Inmiddels heb ik redelijk in de gaten hoeveel tijd welk rondje kost. Dus als ik een rondje van 30min in een bepaald tempo moet lopen, hoef ik niet na te denken waar ik langs ga. Maar dan moet het natuurlijk wel meezitten.

Ik kon vandaag niet het rondje lopen wat ik wou lopen want er waren 6 zwanen die mijn pad blokkeerden. Als klein kind heb ik enorm ontzag gekregen voor die beesten. Ze zien er mooi uit, maar kunnen echt felle, gemene krengen zijn. Geen haar op mijn hoofd dus die er aan dacht om tussen die beesten door mijn weg te vervolgen. Nu maar hopen dat ze hun nesten ergens anders gaan maken, want het zou wel erg vervelend zijn als ik, door hun aanwezigheid, geen rondjes meer zou kunnen lopen.
Ik weet zeker dat Man niet meer bijkomt van het lachen als hij hoort dat ik mij door een stelletje zwanen op de kop laat zitten. Gelukkig leest hij mijn blog niet :-).

vrijdag 4 februari 2011

Soms mis ik de zee :-(

Ik lig nog wat te dommelen in mijn bed en met moeite lukt het me mijn ogen net zover te openen dat ik kan zien hoe laat het is. De wekker geeft 5 voor 7 aan. Beneden mij is man bezig met zijn ochtendrituelen zodat hij met een ontbijt achter de kiezen, gewassen en geschoren met een lunchpakket richting werk vertrekt. De chins zijn een beetje onrustig en dat komt door de geluiden die ik om mij heen hoor.
Terwijl ik mij lekker warm in mijn dekbed nestel, luister ik naar de storm die om het huis heen raast en door afvoerpijpen heen blaast. En dan komt er maar 1 gedachte bij mij op: ik wou dat ik nu naar de zee zou kunnen kijken. De branding die met dit weer vol witte schuimkoppen zit, de golven die nu niet kabbelend op het strand rollen maar echt met grote hoge klappen het zand bijna wegslaan. De dreigende lucht aan de horizon, schepen die in de verte moeizaam door het water ploegen. Het zware geluid van de golven en de wind. Wat zou het fijn zijn als ik elke dag mijn wandeltraining bij de zee zou kunnen doen. Dat ik sowieso elke dag de zee zou kunnen zien.
Maar helaas is de echte zee (echte zee is met golven, branding en strand) minstens 2 uur rijden bij mij vandaan. Ik denk dat ik mij nog maar weer omdraai, dan droom ik nog even verder van de zee.

vrijdag 28 januari 2011

Vandaag is het zover :-)

Vandaag is de dag dat de chinchilla's komen :-). Inmiddels heb ik genoeg hooi voor een weeshuis, een grootverbruikverpakking zaagsel (hij paste net in de achterbak van mijn autootje), 20 kilo chinchillazand, 5 kilo voer, 3 zakjes met lekkers (zodat ik ze aan mij kan laten wennen) en een plek waar de kooi kan staan.  Man is met een kattentransportmand en aanhangwagen richting werk vertrokken en ik volg straks met de bus, waarna we samen die kant opgaan.
Ik verheug me erg op de komst van de chins. Ik krijg er 3, 2 broertjes en 1 zusje. Als ze na de reis bereid zijn te poseren plaats ik vanavond nog een foto van ze. Aan de andere kant zie ik er ook tegenop. Chins zijn geen makkelijke dieren voor wat betreft verzorging. Het is ook niet voor niets dat een opvang eigenlijk heel hard nodig is. Ze zijn behoorlijk stressgevoelig en raken snel van slag.Ik moet nu denken aan de serie Dog Whisperer op NG. Daar zijn het de honden die de energie van hun baasjes oppakken en daar op reageren, ik denk dat het bij chins net zoiets is. Op de opvang waren chins die weer teruggekomen waren omdat de vrouw die ze geadopteerd had in scheiding lag en die chins waren volledig doorgedraaid. En het kost dan veel tijd en verzorging om ze weer in hun oude doen te krijgen als dat ooit gaat lukken. Dat maakt dat het hebben van chins aanvoelt als een grote verantwoordelijkheid (groter dan bij bijvoorbeeld cavia's of katten) en ik hoop dat ik die aan kan en waar kan maken. Want ik ben natuurlijk niet de meest onverstoorbare persoon ter wereld :-).


Verder nog wat hap-snap werk.
- Ik moet dus met de bus richting werk van Man en moet daarvoor in de stad bij het station overstappen. Ik weet niet hoe ze erbij komen maar reisinfo denkt dat het mogelijk is om in 1 minuut van de ene kant van het station naar de andere kant te komen, nog even afgezien van het feit dat de bus dan echt precies op tijd moet zijn. Ik neem dus wel een bus eerder, dan weet ik zeker dat ik hem haal.
- Man heeft promotie gekregen :-) (mocht in mijn ogen ook wel na 12,5 jaar dienst). Dat maakt het financiële probleem iets minder groot en haalt een beetje druk van mijn schouders af. Waardoor ik weer beter voor de chins kan zorgen ;-).
- Gisteren heb ik tijdens mijn wandeltraining de eerste sneeuwklokjes gezien. Het komt niet in mijn hoofd op om een camera mee te nemen tijdens de training (ik ben aan het trainen en dat is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik stil sta om foto's te nemen ;-) ), maar deze keer vond ik dat toch wel jammer. Het is een teken dat, ondanks de kou van dit moment, het voorjaar er toch aan begint te komen.

maandag 17 januari 2011

Het monster :-)

Ik begin met alvast excuses aan te bieden voor de slechte kwaliteit van de foto. Het moest snel want het beest wou niet stil blijven zitten ;-), de foto is door het raam genomen en de batterij van mijn camera was ineens op.
het monster
Het is al weer een paar jaar geleden dat Man en ik een deal hebben gesloten met de kat van de achterburen (dat is niet de kat van de foto). Onze eigen kat was oud en ziek en de enige manier om haar te laten eten was haar brokjes weken in water. Wat ze niet op at, gooiden we in de tuin voor de kraaien en eksters. Totdat we tot de ontdekking kwamen dat elke morgen een wit met grijze kat al op ons zat te wachten om zich over het voer te ontfermen. We noemden haar Poekel en sloten de volgende deal: zij mocht eigenaar zijn van onze tuin en had daarbij de plicht om alle andere katten uit onze tuin te weren en in ruil daarvoor kreeg zij het eten van onze oude kat. Na het overlijden van onze kat, hebben wij de deal gewoon voortgezet, dus elke ochtend zit Poekel al op ons te wachten en krijgt ze een paar kattebrokjes. Alleen houdt zij zich steeds minder aan haar gedeelte van de afspraak.
De laatste paar maanden zitten er regelmatig andere katten bij ons in de tuin, een rode en een roodwitte (zie foto). En met name de roodwitte, maar die rode ook een beetje, heeft in de gaten dat Poekel elke ochtend wat brokjes krijgt. Die roodwitte is voor niets of niemand bang en zo brutaal als de pest. Dus die is slim en ligt in hinderlaag te wachten totdat Poekel haar brokjes krijgt en slaat dan toe, het monster. Hoewel ik bij toeslaan haar nog teveel eer toeken. Poekel blijkt namelijk een lafbek te zijn. Zelfs als ik haar help om haar brokjes tegen monster te verdedigen, staat ze toch toe dat monster zich van de brokjes meester maakt. Ik moet wel eerlijk vertellen dat het roodwitte monster zich ook niet echt liet verjagen, inderdaad voor niets of niemand bang :-).
En nu sta ik voor een vreselijk dilemma. Na 2,5 jaar ben ik gehecht geraakt aan Poekel en ik zou het wel erg jammer vinden als ze uit onze tuin zou verdwijnen. Aan de andere kant ben ik wel erg gecharmeerd van het brutale karakter van het roodwitte monster. Ik weet bijna zeker dat het roodwitte monster zich beter van zijn deel van de deal gaat houden dan dat Poekel dat nu doet.
Voor morgen ga ik maar eens een functioneringsgesprek met Poekel voeren en een proeftijd afspreken. Dan heb ik van mijn kant alles eraan gedaan en mag ik de overeenkomst met Poekel eenzijdig opzeggen. Zo gaat dat ook in de "grote mensen wereld". Maar het liefste zou ik willen dat Poekel en monster vriendjes zouden worden en dat ik ze allebei kan hebben.

donderdag 13 januari 2011

Slecht pleegmoederschap

De foto is misschien niet helemaal duidelijk (het maken van foto's heb ik nog niet echt onder de knie), maar dit is een stekje wilde munt.
Het plaatsen van foto's heb ik ook nog niet onder de knie, kom ik nu achter. Maar ik dwaal af.

Dit stekje staat sinds 13 december bij mij in de keuken en hoe ik ook mijn best doe om het stekje een zo welkom mogelijk gevoel in mijn huis te geven, hij vindt het niet leuk bij mij. Voor zover op de foto te zien verdorren de blaadjes, de topjes, en de puntjes van de blaadjes en ik weet niet wat ik kan doen om hem in leven te houden.
Het weer is er nog niet naar om hem in een pot buiten neer te zetten (dat is uiteindelijk de bedoeling) en als het zo doorgaat is dat ook meer nodig.
Nu heeft de vorige eigenaresse gezegd, dat als ze ooit nog weer eens een stekje van de plant terug wil hebben als ze er aan toe is. Dus de verantwoordelijkheid drukt nu zwaar op mijn schouders ;-).
Wie helpt mij met tips en trucs. Ik hou de grond vochtig maar niet te en ik praat bijna dagelijks tegen hem :-).

dinsdag 11 januari 2011

Buiten

De tweede post van vandaag. De provider heeft er inmiddels voor gezorgd dat alles weer naar behoren werkt dus dat is een hele opluchting. Ik had er nog voor kunnen kiezen om voor een week of 2 geen inkomende telefoontjes te ontvangen, maar dat heb ik toch maar niet gedaan.

Ergens eerder in dit blog heb ik gemeld dat buiten en ik geen geslaagde combinatie is. Je kunt nu eenmaal niet alles in het leven hebben ;-). Dat wil niet zeggen dat ik niet kan genieten van een mooie tuin, een onverwachte paddestoel of de manier waarop het ijs in de sloten aan het ontdooien en weer aan het opvriezen is. In tegendeel. Ik bemoei me heel fanatiek met de tuin omdat ik vanuit de keuken een leuk uitzicht wil hebben, inderdaad vanachter het raam.
Gelukkig zijn man en ik wat dat betreft elkaars tegenpolen. Waar ik mij uren kan vermaken met de spelcomputer, een breiwerkje of internet, is hij het liefst actief en buiten in de weer. Dus ik verzin en Man voert uit.
Pourquoi Pas heeft kippen en ze schreef er onlangs heel leuk over, dat ze de wormen eten die zij tijdens het tuinieren naar boven haalt. Mijn reactie daarop was dat ik ze wel wil lenen als Man in de tuin bezig gaat. Haar suggestie was om dan zelf kippen te nemen. Maar nee ik heb geen enkele behoefte om zelf kippen te houden. Hieronder volgt waarom niet.
Dit is ons insectenhotel. Dat heb ik samen met Man gebouwd om een overwinteringsplek te maken voor "onze" kikkers en salamanders die bij ons in de vijver wonen, en voor alle andere insecten die bij ons een veilig heenkomen zoeken.
De tuin is in eerste plaats bestemd voor beestjes en daar hou ik met het ontwerpen rekening mee. Dus planten die beestjes van voedsel voorzien, schuilplekken en vooral niet al teveel opruimen en schoonmaken. Er zijn echter beestjes waar ik niets van moet hebben. Nu denkt iedereen natuurlijk aan spinnen, pissebedden en muizen. Helaas, verkeerd gedacht. Ik word van dat soort beesten niet warm of koud. Vind het juist leuk om ze te bekijken en te bestuderen. De beesten waar ik niet tegen kan en die mij koude rillingen over de rug laten lopen zijn: wormen, slakken, slangen, hagedissen, kikkers, salamanders en alle overige reptielachtigen. Neem kippen hoor ik nu Pourquoi Pas denken, die eten de wormen en slakken wel voor je op. Klopt, maar kippen (en vogels in het algemeen) hebben poten en door de geschubde vormgeving van hun poten halen die dezelfde reactie in mij naar boven als geschubde reptielen. Waarom weet ik niet, maar poten van vogels vind ik eng. Ik heb er geen enkel probleem mee om voer voor ze op te hangen en naar ze te kijken vanachter het keukenraam maar het idee dat ik een beest met enge poten zou hebben, echt kriebels :-(. Ik voel het nu al in mijn maag en ik heb ze nog niet eens tastbaar voor me.
Dus als iemand zijn of haar kippen een feestmaal gunt, laat het dan maar weten. Dan regel ik wel wat als Man in de tuin gaat werken. Zolang ik ze maar niet beet hoef te pakken en vanachter het raam naar ze kan kijken, vind ik alles best.

maandag 3 januari 2011

Wat heb ik nu weer gedaan!

Af en toe heb ik van die spontane acties, waarvan ik achteraf zit te denken: HELP, wat heb ik nu weer gedaan.
Ik ben regelmatig te vinden op een forum en gisteren kwam ik tot de ontdekking dat van veel marathons in Nederland ook een wandelversie bestaat. Dat leek me wel wat en ik heb een boekje waarin een trainingsschema staat om zo'n marathon in een redelijke tijd af te leggen. Mijn lange termijndoel om dagelijks mijn neus 30 minuten buiten de deur te steken heb ik voor geen meter gehaald, voor dat doel moet ik een andere manier zoeken om te verwezenlijken. Daarnaast moet ik hoognodig meer gaan bewegen.
Volgens het boekje zou ik 48 weken nodig hebben om in een goede tijd de wandelmarathon af te leggen, dan zit je al snel op eind november, begin december en dat is qua weer geen fijne periode om voor je lol 42km te gaan lopen. Bovendien kon ik op internet ook niet zo snel een wandelmarathon voor in die periode vinden. Maar ik kwam wel wat anders tegen: een weekend in september waar je in 2 dagen 2x 40km gaat lopen. Een wandeltocht zonder echte prestatiedrang (je hoeft niet binnen een bepaalde tijd de finishen en de gezelligheid staat voorop), maar er moet wel voor getraind worden. De inschrijving is nog niet geopend maar ik kon mij al wel voorinschrijven. En dat heb ik dus gedaan en van pure schrik vandaag ook maar meteen de eerste training afgewerkt. Nu maar hopen dat het weer mee blijft werken en dat ik een manier kan vinden om ook in het weekend te trainen. Door de weeks lukt het me nog wel om mijzelf die spreekwoordelijke schop onder de kont te geven, maar in het weekend is dat een stuk moeilijker.

Van de overige lange termijn doelen lukt het opruimen heel aardig. En het bevalt ook erg goed om elke maandag met een lege keukentafel te beginnen :-)
Ook het op tijd opstaan om de dag te beginnen is geen enkel probleem.

Het vinden van en zoeken naar gistvrije lunchrecepten is een beetje in het slop geraakt, dus daar moet ik even wat harder aan gaan trekken.
En met nog 2 lopende sollicitaties en regelmatig mij laten zien op LinkedIn, vind ik dat ik mijn doelstelling van 4 netwerkactiviteiten per maand wel gehaald heb. Op dit moment liggen er nog twee vacatures waar ik op kan reageren, naast mogelijkheden die ik kan onderzoeken voor freelance-werk. Het zoeken naar werk loopt voor voorlopig wel door.

De komende maand gaat vooral in het teken van financiën staan omdat we vanaf nu van 1 inkomen rond moeten komen. En ik wil mijn opleiding Frans nu echt weer op de rit krijgen.

zondag 26 december 2010

Honger met een schuldgevoel

Vandaag zaten ze er weer: de kraaien (of in ieder geval grote zwarte vogels die een hoop herrie kunnen maken).
Als je goed kijkt, kun je er een paar van zien zitten in de boom, de rest vloog snel op toen ik naar de deur liep om ze op te foto te zetten.
Ze zitten in de boom en op de schutting te wachten totdat de kleine vogels (mussen, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen en vast nog andere vogels die ik niet thuis kan brengen) hun buikjes volvreten bij de silo's die in de boom vlakbij hangen. Vol hoop dat er iets op de grond gaat vallen.
Vorig jaar hadden we onbeschermde voermogelijkheden in de tuin en helaas moesten we toen constateren dat de kraaien en eksters alles opaten en de kleine vogeltjes geen kans kregen. Daarom hebben we nu over alle voergelegenheden, zowel in de boom als op de grond een traliewerk zitten. We hebben daarbij expres rekening gehouden met merels en lijsters zodat die wel bij de voertafel konden komen. Inmiddels hebben de vogels onze tuin gevonden en eten ze met dit weer naar hartelust ons arm aan pinda's, vetbollen en zaad.
Maar toch, als ik dan die kraaien, eksters en soms duiven zie zitten wachten, dan voel ik me heel gemeen en zie ik ze denken: zij zijn klein en wij zijn groot en dat is niet eerlijk, oh nee.

maandag 29 november 2010

Doelen stellen

Het is maandagmorgen en ik zit met mijn ontbijt achter de pc in de keuken. Op het fornuis staan de bietjes te koken voor het eten van vanavond (ja, wij eten altijd verse bietjes). Ik merk dat ik elk excuus wil aangrijpen om onder het stellen van doelen uit te komen, maar ik weet ook dat ik daar niet veel mee op ga schieten. Diep ademhalen en ....


Over het algemeen stuiter ik vol levenslust, energie en enthousiasme over mijn levenspad en soms wijk ik daar uit nieuwsgierigheid van af. Meestal gaat dat goed, maar deze keer heb ik niet helemaal goed opgelet, waardoor ik mij nu in een moeras bevind. En laat dan net op zo'n moment geen takelwagen in de buurt zijn om mij er weer uit te vissen. Er zit dus niets anders op om mijzelf op de een of andere manier uit dat moeras te krijgen. En door het stellen van doelen hoop ik mijzelf de plankjes te geven waaraan ik mijzelf kan optrekken om dan veilig rollend uit dat moeras te komen. Waarna ik weer vrolijk stuiterend mijn leven kan vervolgen.


Mijn doelen zijn onder te verdelen in doelen die betrekking hebben op mijn manier van leven en doelen op de korte termijn of wat ik graag zou willen doen.
De doelen die betrekking hebben op mijn manier van leven zijn voor de komende tijd:

  • Elke zondagavond na het avondeten opruimen, zowel de keuken als mijn woon/werkplek. Onlangs heb ik een personal organiser langs gehad en zij adviseerde om dat elke dag te doen. Dat gaat mij te ver, maar gisteren heb ik voordat ik naar bed ging de keuken even netjes gemaakt en dat voelde vanmorgen wel heel erg lekker. Dus 1x per week op zondag, zodat ik de nieuwe week met een opgeruimd huis begin.
  • Elke dag 30 minuten aaneengesloten naar buiten. Ik zal heel eerlijk zijn, ik ben niet iemand die van buiten zijn houd en er zijn dagen bij dat ik helemaal niet buiten kom. Hoewel bewegen dan wel mijn voorkeur heeft (doe ik ook veel te weinig) mag ik voor voorlopig zelf bepalen wat ik dan buiten ga doen.
  • Een enorme hoeveelheid gistvrije lunchrecepten verzamelen en uitproberen :-). Wegens een voedselintolerantie voor gist (zowel die in brood als in alcohol) is het voor mijn gezondheid beter als ik mijn gistinname zoveel mogelijk beperk. Helaas is zuurdesem voor mij ook niet geschikt, dus ik moet echt op zoek naar alternatieven.
De doelen voor korte termijn zijn zaken die ter sprake kwamen tijdens het gesprek met de personal organizer (en ja, ook zij had het over doelen stellen en gewoon doen, ook al heb je er geen meter zin in) en doelen die nuttig zijn, maar ook een doel wat leuk is. Zelfs uit een moeras klimmen moet je leuk maken.
  • Het afwerken van achterstallige mails, telefoontjes en dergelijke (VANDAAG!!!)
  • Deze week is, naast afspraken die al staan, bestemd voor handvaardigheden: het inkorten van broeken, het repareren van ritsen, het inventariseren van overige naai- en breiprojecten. En het levert een gevulde kledingkast op :-)
  • In mijn zoektocht naar een baan: 4 netwerkactiviteiten per maand doen en daarbij vooral achterhalen wat voor financiële beroepen er zijn op HBO/WO-niveau.
  • En omdat ik het heel graag wil: deze maand een dag plannen om naar het archief te gaan om mijn stamboom uit te zoeken.
Volgende week komt er een nieuw korte termijn doel. De praktijk zal uit moeten wijzen of dit genoeg uitdaging voor mij is, of ik mijzelf overvoer of dat ik mijzelf onderschat. Dan stel ik de doelen bij.
Maar voor nu: aan de slag en beginnen met opruimen (en de cd van Aretha Franklin op 10 in de stereo).