Vrijdag kwamen Man en ik na een lange barre tocht door storm en regen weer thuis van een weekje Rome. Zaterdag en zondag had ik eindelijk tijd om mijn verjaardagscadeautje uit te proberen: het nieuwste Layton-spelletje op de nieuwe spelcomputer. Volgens de opgeslagen gegevens ben ik nu zo'n 19 uur aan het spelen geweest. Het mag duidelijk zijn dat ik de afgelopen dagen geen gezellig gezelschap voor Man ben geweest.
Het leven bestaat echter niet alleen uit het spelen van spelletjes. (Ik heb een theorie over het mysterie en wil graag weten of ik gelijk heb of niet en dat motiveert enorm om fanatiek door te spelen.) Dus om te voorkomen dat ik deze morgen direct weer verder ging, heb ik mijzelf een lijst met taken opgelegd die gedaan moeten zijn voordat ik met de spelcomputer op de bank mag zitten. De planning was als volgt: ontbijten en boodschappenlijst voor 5 dagen in elkaar draaien, boodschappen doen, sportschool, douchen, lunchen en ervoor zorgen dat ik om 15.00 uur in de stad ben voor een afspraak. Mocht er dan tussenin nog ruimte zijn, dan mocht ik proberen om te zien of ik deze keer de mummies zou overleven (gisteren zijn ze me al 5x fataal geweest). Zo moeilijk kon het niet zijn.
De boodschappenlijst was zo klaar, inclusief de zaken die nodig waren om de voorraad in de koelkast aan te vullen. Ik stap vol goede moed in de auto, draai de sleutel om en .... niks! Ik draai de sleutel weer terug, steek de sleutel nog een keer in het contact, draai weer op en weer ... niks! Buurvrouw komt thuis van haar werk en ik vraag of zij kan komen luisteren. Ze heeft geen idee wat het kan zijn maar een lege accu klinkt als redelijk aanneembaar. Er zit niks anders op dan Man bellen en vragen waar de acculader ligt en Buurman werd door Buurvrouw naar mijn auto gestuurd om de lader te bevestigen. De auto heeft 2 uur aan de lader gestaan en nu hoop ik dat hij start om mij naar de stad te brengen.
Ik kan er niet goed tegen als dingen die vaak gebruikt worden kuren vertonen. Zeker omdat ik in februari van dit jaar ook al problemen met de accu heb gehad. Toen is de accu vervangen voor een nieuw exemplaar en de 3 maanden dat ik onderweg was voor mijn voettocht en de auto stil heeft gestaan, is niet van invloed geweest op de capaciteit van de accu. Dat een week stil staan in minder koud weer dan in februari dit effect op de accu heeft, maakt dat ik niet veel vertrouwen in de accu heb. Ik vind het dan ook doodeng om straks naar de stad te rijden, bang om straks op de grote parkeerplaats te staan en niet weg te kunnen.
Ik hoop echter dat de auto het blijft doen want door al het wachten op het laden van de accu, liep de planning natuurlijk volledig in de soep. De boodschappen moeten nog steeds gehaald worden en tijd om de sportschool met een bezoek te vereren heb ik ook niet gehad. Maar daardoor had ik wel tijd om bij Buurvrouw gezellig een kop thee te drinken en even bij te kletsen.
Labels
administratie
amnesty
asperger
auto
beesten
bestuur
bewegen
breien
budgeteren
buiten
computerspelletje
doelen
duits
duurzaam
eten
frans
gedicht
gezondheid
gistvrij
internet
kabouter
kantoren
koken
mantelzorg
muziek
naaien
OCPD
ondernemerschap
opruimen
overdenkingen
pinnen
relatie
stamboom
stichting
stuiterbolletje
top2000
uiterlijk
verbazing
vermoeidheid
vogels voeren
werk zoeken
wijzer worden
Posts tonen met het label auto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label auto. Alle posts tonen
maandag 17 december 2012
zaterdag 13 oktober 2012
Een "nieuwe" auto
Een kenmerk van OCPD is het (nutteloos) vasthouden aan spullen. Ik zal nooit vergeten dat ik, op moment van samenwonen in 2000, een maand lang discussie heb gehad of de krantjes van de bouwmarkt uit 1992(!) nu wel of niet weg mochten. In de iets meer dan 12 jaar dat Man en ik samenwonen en 2 sessies met een opruimcoach, is op dit gebied inmiddels verbetering geboekt. Dat scheelt een hoop frustratie hoewel het oppassen blijft.
Man is zo gehecht aan zijn spullen dat repareren de eerste optie is. Als reparatie niet mogelijk is of is mislukt, probeert hij er toch mee te werken want weggooien en een nieuwe kopen is geen optie. Zo heeft hij toch echt wel 3 jaar met een elektrische tandenborstel gepoetst terwijl die niet meer werkte. Ik maak mij om een tandenborstel niet echt dik, zijn keuze. Maar er zijn apparaten waarbij het wat ingewikkelder ligt.
Tijdens mijn wandeltocht zou Man de laptop meenemen. In Trier bedroeg de opstarttijd ongeveer 1,5 uur en toen ik in Dijon was aangekomen bedroeg de opstarttijd van de laptop zo'n 6 uur. De laptop was zo'n 6 jaar oud en dan weet je dat reparatie zeer waarschijnlijk niet lonend is, al was het alleen maar omdat de software hoognodig aan een update toe is. Er gingen minstens 8sms-jes over en weer voordat Man bereid was af te zien van reparatie (reparatiekosten ongeveer € 400,00 en geen garantie dat het daarna zou werken) en een nieuwe te kopen. Ik kreeg een sms met het bedrag van de reparatiekosten, schreef terug: "je koopt gewoon een nieuwe" en Man was stomverbaasd dat ik dat zo snel beslissen kon. Als ik dat sms-je niet gestuurd had, weet ik niet of er inmiddels een nieuwe laptop zou zijn. De oude staat, voor je weet maar nooit, nog steeds in zijn kamer.
En woensdag was de auto aan de beurt. Man is erg gehecht aan zijn laptop maar nog meer gehecht aan zijn auto. Ik heb geen verstand van auto's, inruilwaardes en dergelijke. Maar ik denk toch wel even na als ik weet dat ik binnen 4 maanden in totaal € 1500,00 aan reparaties en vevanging van onderdelen moet betalen voor een 10 jaar oude auto. Het ging om de onderhoudsbeurt en het vervangen van onderdelen omdat dat nu eenmaal na een tig-aantal kilometers noodzakelijk is.
Ik denk van tevoren na als een 10 jaar oude auto met meer dan 350.000km op de teller voor beurt en APK naar de garage gaat. De kans zit erin dat de kosten niet meer opwegen tegen de inruilwaarde en dat het misschien nodig is om te vervangen. Man denkt daar helemaal niet bij na en vindt mij erg onaardig als ik daarover begin. Het idee dat hij afstand moet doen van ZIJN auto is bijna ondraaglijk. Hij was dan ook niet blij dat ik, na het horen van de reparatiekosten, vond dat deze auto zijn langste tijd had gehad.
Gelukkig werkte de garage mee en hadden ze een andere auto staan die helemaal aan de eisen van Man voldeed. Na wat onderhandelen konden we hem ook betalen dus vanmiddag gaan we naar de garage en halen we hem op.
Man wordt steeds gelukkiger van het idee dat hij een andere auto krijgt en dan ook nog eens een auto die maar 1 jaar oud is. Ik word gelukkig van het idee dat Man minstens 10 jaar in deze auto kan blijven rijden hoewel het na 10 jaar vast onmogelijk zal zijn dat Man afstand van de auto zal doen.
PS: Man heeft dit bericht gelezen voor publicatie en wil graag laten weten dat ik, in zijn ogen, overdrijf.
Man is zo gehecht aan zijn spullen dat repareren de eerste optie is. Als reparatie niet mogelijk is of is mislukt, probeert hij er toch mee te werken want weggooien en een nieuwe kopen is geen optie. Zo heeft hij toch echt wel 3 jaar met een elektrische tandenborstel gepoetst terwijl die niet meer werkte. Ik maak mij om een tandenborstel niet echt dik, zijn keuze. Maar er zijn apparaten waarbij het wat ingewikkelder ligt.
Tijdens mijn wandeltocht zou Man de laptop meenemen. In Trier bedroeg de opstarttijd ongeveer 1,5 uur en toen ik in Dijon was aangekomen bedroeg de opstarttijd van de laptop zo'n 6 uur. De laptop was zo'n 6 jaar oud en dan weet je dat reparatie zeer waarschijnlijk niet lonend is, al was het alleen maar omdat de software hoognodig aan een update toe is. Er gingen minstens 8sms-jes over en weer voordat Man bereid was af te zien van reparatie (reparatiekosten ongeveer € 400,00 en geen garantie dat het daarna zou werken) en een nieuwe te kopen. Ik kreeg een sms met het bedrag van de reparatiekosten, schreef terug: "je koopt gewoon een nieuwe" en Man was stomverbaasd dat ik dat zo snel beslissen kon. Als ik dat sms-je niet gestuurd had, weet ik niet of er inmiddels een nieuwe laptop zou zijn. De oude staat, voor je weet maar nooit, nog steeds in zijn kamer.
En woensdag was de auto aan de beurt. Man is erg gehecht aan zijn laptop maar nog meer gehecht aan zijn auto. Ik heb geen verstand van auto's, inruilwaardes en dergelijke. Maar ik denk toch wel even na als ik weet dat ik binnen 4 maanden in totaal € 1500,00 aan reparaties en vevanging van onderdelen moet betalen voor een 10 jaar oude auto. Het ging om de onderhoudsbeurt en het vervangen van onderdelen omdat dat nu eenmaal na een tig-aantal kilometers noodzakelijk is.
Ik denk van tevoren na als een 10 jaar oude auto met meer dan 350.000km op de teller voor beurt en APK naar de garage gaat. De kans zit erin dat de kosten niet meer opwegen tegen de inruilwaarde en dat het misschien nodig is om te vervangen. Man denkt daar helemaal niet bij na en vindt mij erg onaardig als ik daarover begin. Het idee dat hij afstand moet doen van ZIJN auto is bijna ondraaglijk. Hij was dan ook niet blij dat ik, na het horen van de reparatiekosten, vond dat deze auto zijn langste tijd had gehad.
Gelukkig werkte de garage mee en hadden ze een andere auto staan die helemaal aan de eisen van Man voldeed. Na wat onderhandelen konden we hem ook betalen dus vanmiddag gaan we naar de garage en halen we hem op.
Man wordt steeds gelukkiger van het idee dat hij een andere auto krijgt en dan ook nog eens een auto die maar 1 jaar oud is. Ik word gelukkig van het idee dat Man minstens 10 jaar in deze auto kan blijven rijden hoewel het na 10 jaar vast onmogelijk zal zijn dat Man afstand van de auto zal doen.
PS: Man heeft dit bericht gelezen voor publicatie en wil graag laten weten dat ik, in zijn ogen, overdrijf.
zondag 17 juli 2011
Ik heb nu mijn eigen (met een beschaamd hoi, hoi, hoi)
Komende maandag is de crematie en na lang nadenken heb ik besloten voorrang te geven aan mijn 2 dagen boeddhistisch klooster en dus niet naar de crematie te gaan. Het is niet geheel duidelijk wat de familie van Man daarvan vindt, maar ik vind die 2 dagen training te belangrijk om te laten schieten.
Normaal gesproken leen ik bij autoritten op onbekend terrein en/of ver buiten de deur het navigatiesysteem van Man. In 2009 had ik de navigatie mee voor een bliksembezoek naar Frankrijk en dat was geen onverdeeld succes. Eerst kreeg ik vlak voor Luxemburg-stad waar ik een hotel had geboekt een soort van kortsluiting in het systeem waardoor ik het hotel op eigen kracht moest zien te vinden. Voordeel is dat je dan best trots bent als je dat dan toch voor elkaar krijgt. Het lukte in het hotel om het apparaat weer aan de praat te krijgen, maar wat ik toen nog niet wist, was dat alle instellingen weer op fabrieksstand waren gezet. Hierdoor kwam ik op de terugweg bij Eindhoven behoorlijk in de problemen omdat het navigatiesysteem mij niet volgde. Voor niet-kenners: volgen is dat je rustig van de voorgestelde route af kunt wijken en dat het systeem dan een nieuwe route voor je verzint. Het is niet prettig om op de grote ring bij Eindhoven te rijden, terwijl ze daar druk met wegwerkzaamheden bezig zijn en je geen idee hebt welke kant je vervolgens uit moet.
Ik zou Huy ook zonder navigatie wel hebben kunnen vinden, maar met gaat het een stukje makkelijker. En de woonplaats van mijn virtuele vriendin staat niet op de kaart van Frankrijk, ook dan is een navigatie wel gemakkelijk. Man geeft mij zijn navigatie en ik ga aan de slag met het invoeren van adressen en het laten berekenen van routes. Vervolgens gaat het systeem op zwart. Mijn vertrouwen in het navigatiesysteem van Man daalt tot een dieptepunt. En hoe hard Man ook roept dat hij ervoor zorgt dat alles weer 100% zal werken als ik ermee op pad moet, ik durf het niet meer.
Zodoende heb ik nu mijn eigen navigatie. En eigenlijk ben ik daar best trots op. Ik ben bang dat ik meer van snufjes hou, dan gedacht. Nu moet ik nog proberen te snappen hoe dat ding werkt. Het gebruik van navigatiesystemen is inmiddels zo gemeengoed geworden, dat fabrikanten niet meer de moeite nemen een gebruiksaanwijzing bij te voegen. Als alles goed gaat, kom ik volgende week zondag weer thuis. Mochten jullie maandag 25 juli niets van mij horen, dan ben ik ergens tussen Frankrijk en Nederland verdwaald omdat ik niet snapte hoe ik mijn huisadres in mijn navigatie moest programmeren.
PS: dank jullie wel voor de lieve, bemoedigende en opbeurende reacties op mijn vorige post. Die kon ik wel even gebruiken.
Normaal gesproken leen ik bij autoritten op onbekend terrein en/of ver buiten de deur het navigatiesysteem van Man. In 2009 had ik de navigatie mee voor een bliksembezoek naar Frankrijk en dat was geen onverdeeld succes. Eerst kreeg ik vlak voor Luxemburg-stad waar ik een hotel had geboekt een soort van kortsluiting in het systeem waardoor ik het hotel op eigen kracht moest zien te vinden. Voordeel is dat je dan best trots bent als je dat dan toch voor elkaar krijgt. Het lukte in het hotel om het apparaat weer aan de praat te krijgen, maar wat ik toen nog niet wist, was dat alle instellingen weer op fabrieksstand waren gezet. Hierdoor kwam ik op de terugweg bij Eindhoven behoorlijk in de problemen omdat het navigatiesysteem mij niet volgde. Voor niet-kenners: volgen is dat je rustig van de voorgestelde route af kunt wijken en dat het systeem dan een nieuwe route voor je verzint. Het is niet prettig om op de grote ring bij Eindhoven te rijden, terwijl ze daar druk met wegwerkzaamheden bezig zijn en je geen idee hebt welke kant je vervolgens uit moet.
Ik zou Huy ook zonder navigatie wel hebben kunnen vinden, maar met gaat het een stukje makkelijker. En de woonplaats van mijn virtuele vriendin staat niet op de kaart van Frankrijk, ook dan is een navigatie wel gemakkelijk. Man geeft mij zijn navigatie en ik ga aan de slag met het invoeren van adressen en het laten berekenen van routes. Vervolgens gaat het systeem op zwart. Mijn vertrouwen in het navigatiesysteem van Man daalt tot een dieptepunt. En hoe hard Man ook roept dat hij ervoor zorgt dat alles weer 100% zal werken als ik ermee op pad moet, ik durf het niet meer.
Zodoende heb ik nu mijn eigen navigatie. En eigenlijk ben ik daar best trots op. Ik ben bang dat ik meer van snufjes hou, dan gedacht. Nu moet ik nog proberen te snappen hoe dat ding werkt. Het gebruik van navigatiesystemen is inmiddels zo gemeengoed geworden, dat fabrikanten niet meer de moeite nemen een gebruiksaanwijzing bij te voegen. Als alles goed gaat, kom ik volgende week zondag weer thuis. Mochten jullie maandag 25 juli niets van mij horen, dan ben ik ergens tussen Frankrijk en Nederland verdwaald omdat ik niet snapte hoe ik mijn huisadres in mijn navigatie moest programmeren.
PS: dank jullie wel voor de lieve, bemoedigende en opbeurende reacties op mijn vorige post. Die kon ik wel even gebruiken.
dinsdag 28 juni 2011
Het ontbrekende zwengeltje
Het is nu iets meer dan 3 maanden geleden dat ik mijn kleine vertrouwde autootje heb vervangen door een ander exemplaar. En langzaamaan beginnen auto en ik aan elkaar te wennen.
Ik heb inmiddels door hoe ik de buitenspiegels naar binnen moet klappen, hoe ik de ruitenwisser van het achterraam aan moet zetten (en niet eenmalig) en hoe ik water over de voorruit moet sproeien. Ik heb ontdekt dat als ik achteruit wil rijden en de ruitenwissers voor zijn aan, dat dan de ruitenwisser achter eenmalig heen en weer gaat. De eerste keer dat mij dat overkwam, schrok ik enorm omdat ik bang was dat ik aan een verkeerd knopje had gezeten.
Met de airco heb ik op een vochtige dag mijn ramen aan de binnenkant in no time condensvrij en ik moet heel eerlijk bekennen dat op een dag als vandaag een airo toch wel erg lekker is (daar gaat mijn voornemen om zo milieuvriendelijk in mijn auto te rijden).
Er is echter 1 ding wat ik nog niet onder de knie heb, het op een kiertje laten staan van het raam. In mijn vorige auto zat zo'n leuk raamzwengeltje. Daarmee kon je het raam net zover openen als dat je zelf wou. Bij deze auto gaat dat elektrisch. Je duwt op het hendeltje en het raam zoeft naar beneden en als je het hendeltje omhoog trek, gaat het raam weer dicht.
Gisteren stond ik in de file en het leek me toen wel lekker om het raam een eindje open te zetten. Dat was gemakkelijker gedacht dan gedaan. Ik heb minstens 10 keer het hendeltje heen en weer bewogen voordat ik het voor elkaar had gekregen. En ik weet nu nog steeds niet hoe het me uiteindelijk gelukt is.
Er zijn momenten dat ik met alle plezier alle elektronische snufjes wil verruilen voor een simpel met de hand te bedienen zwengeltje. Maar over een paar weken gaan mijn auto en ik een hele lange reis maken en ik weet zeker dat auto en ik daarna de beste vriendjes zijn geworden. Mocht dat niet gelukt zijn, dan zit er niks anders op dan mij te gaan verdiepen in een minstens 100 pagina's tellende gebruiksaanwijzing, maar hoe moeilijk kan het bedienen van een auto zijn?
Ik heb inmiddels door hoe ik de buitenspiegels naar binnen moet klappen, hoe ik de ruitenwisser van het achterraam aan moet zetten (en niet eenmalig) en hoe ik water over de voorruit moet sproeien. Ik heb ontdekt dat als ik achteruit wil rijden en de ruitenwissers voor zijn aan, dat dan de ruitenwisser achter eenmalig heen en weer gaat. De eerste keer dat mij dat overkwam, schrok ik enorm omdat ik bang was dat ik aan een verkeerd knopje had gezeten.
Met de airco heb ik op een vochtige dag mijn ramen aan de binnenkant in no time condensvrij en ik moet heel eerlijk bekennen dat op een dag als vandaag een airo toch wel erg lekker is (daar gaat mijn voornemen om zo milieuvriendelijk in mijn auto te rijden).
Er is echter 1 ding wat ik nog niet onder de knie heb, het op een kiertje laten staan van het raam. In mijn vorige auto zat zo'n leuk raamzwengeltje. Daarmee kon je het raam net zover openen als dat je zelf wou. Bij deze auto gaat dat elektrisch. Je duwt op het hendeltje en het raam zoeft naar beneden en als je het hendeltje omhoog trek, gaat het raam weer dicht.
Gisteren stond ik in de file en het leek me toen wel lekker om het raam een eindje open te zetten. Dat was gemakkelijker gedacht dan gedaan. Ik heb minstens 10 keer het hendeltje heen en weer bewogen voordat ik het voor elkaar had gekregen. En ik weet nu nog steeds niet hoe het me uiteindelijk gelukt is.
Er zijn momenten dat ik met alle plezier alle elektronische snufjes wil verruilen voor een simpel met de hand te bedienen zwengeltje. Maar over een paar weken gaan mijn auto en ik een hele lange reis maken en ik weet zeker dat auto en ik daarna de beste vriendjes zijn geworden. Mocht dat niet gelukt zijn, dan zit er niks anders op dan mij te gaan verdiepen in een minstens 100 pagina's tellende gebruiksaanwijzing, maar hoe moeilijk kan het bedienen van een auto zijn?
zondag 29 mei 2011
Ik wil
Ik wil bloggen over:
En over 4 maanden lees ik deze post weer en dan zit ik vol verbazing te kijken waar ik mij toen zo druk over maakte.
- mijn eerste ervaringen in het revalidatiecentrum en de verbluffende conclusie die ze getrokken hebben
- de assitente die mij de laatste keer mijn injectie gegeven heeft, inclusief foto (je kunt prikken of niet)
- de trein die zomaar op de snelweg reed (jammer dat ik mijn camera niet bij me had)
- mijn meest favoriete detectiveserie en een overzicht geven van de boekjes die ik nog nodig heb om mijn verzameling compleet te krijgen
- de te breien sokken en dat ik een muts en piezel ben
- wat voor effect de injecties tot nu toe op mijn lichaam hebben
- de stommiteiten die ik uithaal nu ik op zaterdag in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het huis
- de manier waarop ik mijn awards wil doorgeven
- dat ik mijn voornemen om technische snufjes van mijn auto niet te gebruiken niet vol heb kunnen houden en de "problemen" die ik tegen kom omdat ik niet weet hoe bepaalde dingen werken
- hoe ingewikkeld het is om qua eten een 2-persoonshuishouden om te bouwen naar een 3-persoonshuishouden
- de taart die ik gebakken heb met een blindgebakken bodem (YES!! ik kan het toch)
- dat de chinchilla's 2 weken lang ruzie hebben lopen maken, toch weer vriendjes zijn geworden maar dat ik nu niet weet hoe ik ze weer aan de aanbouw moet laten wennen
- dat bestuurswerk soms toch nog erg ingewikkeld kan zijn, zeker als je eigenlijk voor niks 2,5 uur in de stad door moet brengen
- al die leuke, grappige, ontroerende, onthutsende artikelen die ik in de krant tegen kom
- de omslagdoek die enorm veel tijd koste om klaar te maken
- het conversatiegroepje Frans waar ik elke maandag naar toe ga
En over 4 maanden lees ik deze post weer en dan zit ik vol verbazing te kijken waar ik mij toen zo druk over maakte.
maandag 23 mei 2011
Over hufters en bangerikken
Ik was eigenlijk van plan vandaag het vervolg op de sok te schrijven, maar nu ik voor de tweede keer in 1 week tijd bijna van de weg afgereden ben, ga ik vandaag even stoom afblazen.
Ik woon in een klein dorp wat vooral uit doorgaande wegen bestaat. De hoofdroute is een gewone 2 auto's brede straat, de overige wegen zijn van die smalle landbouwweggetjes van hooguit 1,5 auto breed. Dus als je iemand moet passeren die van de andere kant komt, zul je met 2 wielen in de berm moeten. In het begin vond ik dat eng, maar na 11 jaar draai ik mijn hand daar niet meer voor om.
Als ik mijn wandeltraining doe, kom ik over 2 van die wegen. Het viel me toen al regelmatig op dat auto's je gewoon in de berm drukken terwijl er niemand op de weg is en ze dus best met wat ruimte om je heen kunnen. Ik loop liever op de weg dan in de berm, want door al dat verkeer is de berm vlak naast de weg een enorme gatenkaas van kuilen en dat loop gewoon minder lekker. Ik loop netjes op de rand van het asfalt, dus ruimte zat om op een fatsoenlijke manier om mij heen te gaan.
Natuurlijk hou ik wel rekening met het overige verkeer. Ik snap best dat als van beide kanten een auto komt, dat ik dan niet pontificaal op de weg moet blijven lopen. Beide auto's moeten door de berm om elkaar te passeren, en dan ga ik heus wel zo ver mogelijk in de berm lopen.
Vanwege de herinrichtingswerkzaamheden in het dorp is de doorgaande route tijdelijk afgesloten. In het dorp verderop is een brug wegens werkzaamheden niet voor verkeer toegankelijk. Dat houdt in dat onze straat en de parallelweg naar het andere dorp voor de meeste mensen de doorgaande weg is geworden. Hierdoor moet er nog meer verkeer dan anders over die smalle landbouwweggetjes en moeten ook meer auto's elkaar passeren.
En niet iedereen doet dat even galant en houdt daarbij rekening met medeweggebruikers. Vorige week was ik zelf bijna van de sokken gereden omdat twee auto's elkaar wilden passeren en geen van beiden bereid was, rekening te houden met die voetganger (ik dus) die daar ook nog liep. De spiegel van de ene auto raaktje me op 5cm na net niet. En ik heb ook al een paar keer fietsers gezien die enorme capriolen uit moesten halen om niet in de sloot te belanden, alleen maar omdat een automobilist geen zin had om even achter de fietser te blijven wachten totdat de weg weer vrij was. (Ik ga een andere keer klagen over fietsers die het leven van een automobilist tot een hel maken, nu ben ik even op hun hand ;-) ).
Vanmorgen op weg van stad naar huis, werd ik weer bijna in de sloot gereden. Deze keer zat ik in de auto en was er een vrachtwagen die niet genoeg op zij ging/durfde te gaan. Als je niet kunt "berm rijden", neem dan niet een sluiproute waarin dat noodzakelijk is.
Maar degene die vorige week voor mij reed, maakte het nog veel bonter. Het was spitsuur 's avonds en er kwam veel verkeer vanuit ons dorp richting stad. De bestuurder/bestuurster (geen idee wat het was) voor mij raakte daar zo van in paniek dat er elke keer gestopt werd zodra er een auto van de andere kant ons moest passeren. Ik heb 20 minuten gedaan over een stukje van 2,5km.
Het is onbekend hoelang het nog duurt voordat de doorgaande route weer vrijgegeven wordt. Ik hoop dat het niet lang meer zal duren, maar het vermoeden bestaat dat het toch nog wel 3 weken zal zijn. Nog even volhouden dus. En zorgen dat ik ook ogen in mijn achterhoofd heb, dan kan ik mij in ieder geval wat veiliger op de weg begeven.
Ik woon in een klein dorp wat vooral uit doorgaande wegen bestaat. De hoofdroute is een gewone 2 auto's brede straat, de overige wegen zijn van die smalle landbouwweggetjes van hooguit 1,5 auto breed. Dus als je iemand moet passeren die van de andere kant komt, zul je met 2 wielen in de berm moeten. In het begin vond ik dat eng, maar na 11 jaar draai ik mijn hand daar niet meer voor om.
Als ik mijn wandeltraining doe, kom ik over 2 van die wegen. Het viel me toen al regelmatig op dat auto's je gewoon in de berm drukken terwijl er niemand op de weg is en ze dus best met wat ruimte om je heen kunnen. Ik loop liever op de weg dan in de berm, want door al dat verkeer is de berm vlak naast de weg een enorme gatenkaas van kuilen en dat loop gewoon minder lekker. Ik loop netjes op de rand van het asfalt, dus ruimte zat om op een fatsoenlijke manier om mij heen te gaan.
Natuurlijk hou ik wel rekening met het overige verkeer. Ik snap best dat als van beide kanten een auto komt, dat ik dan niet pontificaal op de weg moet blijven lopen. Beide auto's moeten door de berm om elkaar te passeren, en dan ga ik heus wel zo ver mogelijk in de berm lopen.
Vanwege de herinrichtingswerkzaamheden in het dorp is de doorgaande route tijdelijk afgesloten. In het dorp verderop is een brug wegens werkzaamheden niet voor verkeer toegankelijk. Dat houdt in dat onze straat en de parallelweg naar het andere dorp voor de meeste mensen de doorgaande weg is geworden. Hierdoor moet er nog meer verkeer dan anders over die smalle landbouwweggetjes en moeten ook meer auto's elkaar passeren.
En niet iedereen doet dat even galant en houdt daarbij rekening met medeweggebruikers. Vorige week was ik zelf bijna van de sokken gereden omdat twee auto's elkaar wilden passeren en geen van beiden bereid was, rekening te houden met die voetganger (ik dus) die daar ook nog liep. De spiegel van de ene auto raaktje me op 5cm na net niet. En ik heb ook al een paar keer fietsers gezien die enorme capriolen uit moesten halen om niet in de sloot te belanden, alleen maar omdat een automobilist geen zin had om even achter de fietser te blijven wachten totdat de weg weer vrij was. (Ik ga een andere keer klagen over fietsers die het leven van een automobilist tot een hel maken, nu ben ik even op hun hand ;-) ).
Vanmorgen op weg van stad naar huis, werd ik weer bijna in de sloot gereden. Deze keer zat ik in de auto en was er een vrachtwagen die niet genoeg op zij ging/durfde te gaan. Als je niet kunt "berm rijden", neem dan niet een sluiproute waarin dat noodzakelijk is.
Maar degene die vorige week voor mij reed, maakte het nog veel bonter. Het was spitsuur 's avonds en er kwam veel verkeer vanuit ons dorp richting stad. De bestuurder/bestuurster (geen idee wat het was) voor mij raakte daar zo van in paniek dat er elke keer gestopt werd zodra er een auto van de andere kant ons moest passeren. Ik heb 20 minuten gedaan over een stukje van 2,5km.
Het is onbekend hoelang het nog duurt voordat de doorgaande route weer vrijgegeven wordt. Ik hoop dat het niet lang meer zal duren, maar het vermoeden bestaat dat het toch nog wel 3 weken zal zijn. Nog even volhouden dus. En zorgen dat ik ook ogen in mijn achterhoofd heb, dan kan ik mij in ieder geval wat veiliger op de weg begeven.
dinsdag 22 maart 2011
Een dag van gaan en komen (en meer)
Dit is de auto waar ik vandaag afscheid van ga nemen. Omdat mijn nieuwe auto het snelst rijklaar te maken is, gaan ze er vandaag mee beginnen en kan ik hem aan het einde van de dag ophalen.
Dus bij deze: dag lieve auto, dank je wel voor alle mooie herinneringen (en pinkt een traantje weg).
En dan wordt het tijd dat we overgaan tot de orde van de dag. Door alle toestanden van de afgelopen 2 weken is er een hoop regelwerk blijven liggen en daar moet hoognodig een begin mee worden gemaakt.
De wandeltrainingen worden steeds zwaarder (is ook de bedoeling natuurlijk), en daardoor moet ik mijn hele ochtendrtoutine omgooien. In het begin ging ik direct na het wakker worden de deur uit. Om niet helemaal op een lege maag onderweg te zijn, snaaide ik een mueslireep of een paar yoghurt-rijstwafels uit de kast. Bij thuiskomst was het tijd voor mijn ontbijt en het bijlezen van blogs en het forum waar ik ook regelmatig op zit. Vaak schreef ik dan ook mijn eigen blog. Vervolgens kregen de chins eten en werd hun kooi onderhanden genomen en kon mijn dag verder beginnen.
Maar tegenwoordig ben ik toch al snel gemiddeld een uur onderweg, soms zelfs op de toppen van toegestane hartslag. En dat gaat niet zonder ontbijt. Vandaag mijn eerste experiment om het anders te doen. Direct na het wakker worden een bak yoghurt met flakes naar binnen gewerkt en ondertussen de chins van eten en keutelvrije plankjes voorzien. Daarna wandelen en vervolgens met thee achter de computer kruipen. De training was beter vol te houden, maar ik vind het verder nog niks. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.
En nu ik het toch over het wandelen heb, ik begin het te missen als ik het niet kan doen (ik vind het echt vreselijk om dat te moeten bekennen). En ik heb mij definitief ingeschreven voor de tocht die ik eind september wil gaan lopen. Alleen ben ik verstandig geweest en heb ik mij voor zaterdag opgegeven voor de afstand van 42km en op zondag doe ik 16km. Twee dagen achter elkaar de maximale afstand was toch wel teveel van het goede. Bovendien heb ik op deze manier een doel voor volgend jaar, want dan wil ik natuurlijk wel de maximale afstand lopen :-).
Mijn loopbaantraject is, ondanks al het gedoe van de afgelopen weken, gewoon door blijven lopen en ik zit tegen de opdracht aan te hikken die ik maandag klaar moet hebben. Als ik straks geen uitvluchten meer kan verzinnen, zal ik mij aan de opdrachten van het loopbaantraject zetten. De opdracht van deze keer is om uit diverse lijsten met woorden, die woorden aan te geven die ik het meest op mij van toepassing vind. Vervolgens daar een top 3 uit halen en die voorzien van voorbeelden waaruit blijkt dat ik dat echt ben. Over het algemeen vind ik niet iets van mijzelf, ik ben gewoon ik. Maar met het uitzoeken van deze woorden, ben ik er nog niet. Ik moet dezelfde opdracht ook aan anderen voorleggen en daarna kijken of wat ik van mijzelf vind, overeenkomt met wat anderen van mij vinden. En als het niet overeenkomt, aangeven waarom ik denk dat het niet overeenkomt.
Maar voorlopig kan ik nog wel even wat bezigheden verzinnen, dus dat gaat helemaal goed komen ;-).
Ik wens iedereen verder een hele fijne dag.
Dus bij deze: dag lieve auto, dank je wel voor alle mooie herinneringen (en pinkt een traantje weg).
En dan wordt het tijd dat we overgaan tot de orde van de dag. Door alle toestanden van de afgelopen 2 weken is er een hoop regelwerk blijven liggen en daar moet hoognodig een begin mee worden gemaakt.
De wandeltrainingen worden steeds zwaarder (is ook de bedoeling natuurlijk), en daardoor moet ik mijn hele ochtendrtoutine omgooien. In het begin ging ik direct na het wakker worden de deur uit. Om niet helemaal op een lege maag onderweg te zijn, snaaide ik een mueslireep of een paar yoghurt-rijstwafels uit de kast. Bij thuiskomst was het tijd voor mijn ontbijt en het bijlezen van blogs en het forum waar ik ook regelmatig op zit. Vaak schreef ik dan ook mijn eigen blog. Vervolgens kregen de chins eten en werd hun kooi onderhanden genomen en kon mijn dag verder beginnen.
Maar tegenwoordig ben ik toch al snel gemiddeld een uur onderweg, soms zelfs op de toppen van toegestane hartslag. En dat gaat niet zonder ontbijt. Vandaag mijn eerste experiment om het anders te doen. Direct na het wakker worden een bak yoghurt met flakes naar binnen gewerkt en ondertussen de chins van eten en keutelvrije plankjes voorzien. Daarna wandelen en vervolgens met thee achter de computer kruipen. De training was beter vol te houden, maar ik vind het verder nog niks. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.
En nu ik het toch over het wandelen heb, ik begin het te missen als ik het niet kan doen (ik vind het echt vreselijk om dat te moeten bekennen). En ik heb mij definitief ingeschreven voor de tocht die ik eind september wil gaan lopen. Alleen ben ik verstandig geweest en heb ik mij voor zaterdag opgegeven voor de afstand van 42km en op zondag doe ik 16km. Twee dagen achter elkaar de maximale afstand was toch wel teveel van het goede. Bovendien heb ik op deze manier een doel voor volgend jaar, want dan wil ik natuurlijk wel de maximale afstand lopen :-).
Mijn loopbaantraject is, ondanks al het gedoe van de afgelopen weken, gewoon door blijven lopen en ik zit tegen de opdracht aan te hikken die ik maandag klaar moet hebben. Als ik straks geen uitvluchten meer kan verzinnen, zal ik mij aan de opdrachten van het loopbaantraject zetten. De opdracht van deze keer is om uit diverse lijsten met woorden, die woorden aan te geven die ik het meest op mij van toepassing vind. Vervolgens daar een top 3 uit halen en die voorzien van voorbeelden waaruit blijkt dat ik dat echt ben. Over het algemeen vind ik niet iets van mijzelf, ik ben gewoon ik. Maar met het uitzoeken van deze woorden, ben ik er nog niet. Ik moet dezelfde opdracht ook aan anderen voorleggen en daarna kijken of wat ik van mijzelf vind, overeenkomt met wat anderen van mij vinden. En als het niet overeenkomt, aangeven waarom ik denk dat het niet overeenkomt.
Maar voorlopig kan ik nog wel even wat bezigheden verzinnen, dus dat gaat helemaal goed komen ;-).
Ik wens iedereen verder een hele fijne dag.
zondag 20 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 5 en slot!!)
Vrijdagavond zijn Man en ik, soort van halsoverkop, dus nog naar de dealer gegaan om de voors en tegens van een kleine auto te bekijken. Het maakt daarbij dus echt wel uit of je een dealer om de hoek of een dealer op de autoboulevard bezoekt. Deze man was heel erg behulpzaam en nam alle tijd voor ons, zelfs toen er andere klanten in de showroom kwamen. En ook werden we voorzien van thee en koffie :-).
Het bezoek bleek niet voor niets te zijn. Het werd al snel duidelijk dat kleine auto's voor mij echt te klein zijn. Dus einde zoektocht naar een nieuwe kleine auto. En er stond een redelijk geschikte grotere auto als occasion, die ik voor een acceptabele prijs mee kon nemen. Ik wist dus, dat als ik op de grote occasionshow geen auto zou vinden, er hier een auto in de showroom stond. Mijn enige bezwaar tegen die auto was dat het een enorm sportieve uitvoering was, voorzien van de meest moderne snufjes. Met andere woorden: een mooie auto maar "niet ik".
Zaterdagochtend met een knoop in mijn maag van de spanning, samen met Man richting occasionshow. Auto's kosten een hoop geld en het is toch wel eng of je wel met de juiste koop terug komt. Onderweg op de snelweg alle auto's bekeken en beoordeeld op geschikt of ongeschikt. Pa zou zelf naar de occasionshow komen en we hadden daar om 11.00 uur afgesproken. We waren er een kwartier te vroeg en vanwege de zenuwen moest ik heel erg nodig naar de wc. Ik heb toen met Man afgesproken dat hij op Pa zou wachten en dat ik naar de wc zou gaan en alvast onze eigen garage zou zoeken.
Na mijn bezoek aan de wc liep ik de hal binnen en de moed zonk me in de schoenen. Zo enorm veel auto's in alle soorten, maten, kleuren en prijzen. Hoe zou ik in vredesnaam hier een leuke auto kunnen vinden? Met een beetje hulp uiteindelijk mijn garage gevonden en mijn garagehouder aangesproken: "Ik heb altijd het gevoel gehad dat als mijn auto het begeeft, dat jij dan de perfecte auto voor mij hebt staan." "Klopt", zei hij. "Wat denk je van deze?". En hij liet me een zwarte auto zien, iets groter dan de kleinste auto's die te koop zijn, maar toch niet zo groot als de auto die ik gisteren bij de dealer gezien had. Een verstelbare achterbank zodat ik ook makkelijk wat grotere dingen mee kan nemen, een lekkere binnenruimte zodat je er redelijk met 4 personen in zou kunnen, en (maar dat hoort erbij) een enorme hoeveelheid snufjes die ze 15 jaar geleden nog moesten uitvinden. De prijs was iets meer dan ik in mijn hoofd had, maar het was duidelijk dat deze auto het meer dan waard was. Bovendien kreeg ik geen half jaar garantie maar 2 jaar omdat de garagehouder blij was dat de auto bij hem in onderhoud bleef.
Kortom: binnen 1 minuut had ik mijn auto al gevonden en toen moesten Pa en Man nog binnen komen.
Zodra ik Pa en Man spotte, heb ik ze opgehaald en naar "mijn" auto gebracht. "Wat vinden jullie van deze?". Beiden vonden het een mooie auto, maar hadden allebei wel het gevoel dat ik misschien toch nog even verder op de show rond moest kijken. Terwijl wij nog met de garagehouder aan het praten waren (en ja, voorzien van thee en koffie) en andere auto's van deze stand aan het bekijken waren, zag ik in mijn ooghoeken een ander stel wel zeer geïnteresseerd naar "mijn" auto kijken. Ik had het niet meer van de zenuwen. Onze garagehouder had dan wel toegezegd dat wij rustig een uurtje alle andere auto's mochten bekijken en dat de auto er dan nog wel zou staan, maar dat voelde voor mij wel als heel erg eng. Dus helaas voor Pa en Man, heb ik toen direct de knoop doorgehakt en gezegd dat ik de auto kocht. En inderdaad, geen minuut te laat, want die andere mensen waren ook al druk bezig te onderhandelen.
We hebben nog even op de show rondgekeken, ik was wel heel erg blij dat ik via mijn garage een auto had gekocht en dat ik niet al die verschillende auto's met elkaar moest vergelijken. Na het rondkijken, terug naar de stand van mijn garage om daar een bos bloemen in ontvangst te nemen. Maandag kan ik bellen om te overleggen wanneer de auto voor mij klaar staat en als het echt onverantwoord wordt dat ik in mijn huidige auto rondrijd, staat er een leenauto voor mij klaar.
Mijn gevoel dat de perfecte auto voor mij klaar zou staan als die van mij het zou begeven, heeft mij niet bedrogen. En dan ben je binnen 1 minuut klaar. Ik zit me nu alleen af te vragen of ik deze keuze ook zonder al dat voorwerk gemaakt zou hebben. Dat had namelijk wel een hoop stress gescheeld ;-).
Het bezoek bleek niet voor niets te zijn. Het werd al snel duidelijk dat kleine auto's voor mij echt te klein zijn. Dus einde zoektocht naar een nieuwe kleine auto. En er stond een redelijk geschikte grotere auto als occasion, die ik voor een acceptabele prijs mee kon nemen. Ik wist dus, dat als ik op de grote occasionshow geen auto zou vinden, er hier een auto in de showroom stond. Mijn enige bezwaar tegen die auto was dat het een enorm sportieve uitvoering was, voorzien van de meest moderne snufjes. Met andere woorden: een mooie auto maar "niet ik".
Zaterdagochtend met een knoop in mijn maag van de spanning, samen met Man richting occasionshow. Auto's kosten een hoop geld en het is toch wel eng of je wel met de juiste koop terug komt. Onderweg op de snelweg alle auto's bekeken en beoordeeld op geschikt of ongeschikt. Pa zou zelf naar de occasionshow komen en we hadden daar om 11.00 uur afgesproken. We waren er een kwartier te vroeg en vanwege de zenuwen moest ik heel erg nodig naar de wc. Ik heb toen met Man afgesproken dat hij op Pa zou wachten en dat ik naar de wc zou gaan en alvast onze eigen garage zou zoeken.
Na mijn bezoek aan de wc liep ik de hal binnen en de moed zonk me in de schoenen. Zo enorm veel auto's in alle soorten, maten, kleuren en prijzen. Hoe zou ik in vredesnaam hier een leuke auto kunnen vinden? Met een beetje hulp uiteindelijk mijn garage gevonden en mijn garagehouder aangesproken: "Ik heb altijd het gevoel gehad dat als mijn auto het begeeft, dat jij dan de perfecte auto voor mij hebt staan." "Klopt", zei hij. "Wat denk je van deze?". En hij liet me een zwarte auto zien, iets groter dan de kleinste auto's die te koop zijn, maar toch niet zo groot als de auto die ik gisteren bij de dealer gezien had. Een verstelbare achterbank zodat ik ook makkelijk wat grotere dingen mee kan nemen, een lekkere binnenruimte zodat je er redelijk met 4 personen in zou kunnen, en (maar dat hoort erbij) een enorme hoeveelheid snufjes die ze 15 jaar geleden nog moesten uitvinden. De prijs was iets meer dan ik in mijn hoofd had, maar het was duidelijk dat deze auto het meer dan waard was. Bovendien kreeg ik geen half jaar garantie maar 2 jaar omdat de garagehouder blij was dat de auto bij hem in onderhoud bleef.
Kortom: binnen 1 minuut had ik mijn auto al gevonden en toen moesten Pa en Man nog binnen komen.
Zodra ik Pa en Man spotte, heb ik ze opgehaald en naar "mijn" auto gebracht. "Wat vinden jullie van deze?". Beiden vonden het een mooie auto, maar hadden allebei wel het gevoel dat ik misschien toch nog even verder op de show rond moest kijken. Terwijl wij nog met de garagehouder aan het praten waren (en ja, voorzien van thee en koffie) en andere auto's van deze stand aan het bekijken waren, zag ik in mijn ooghoeken een ander stel wel zeer geïnteresseerd naar "mijn" auto kijken. Ik had het niet meer van de zenuwen. Onze garagehouder had dan wel toegezegd dat wij rustig een uurtje alle andere auto's mochten bekijken en dat de auto er dan nog wel zou staan, maar dat voelde voor mij wel als heel erg eng. Dus helaas voor Pa en Man, heb ik toen direct de knoop doorgehakt en gezegd dat ik de auto kocht. En inderdaad, geen minuut te laat, want die andere mensen waren ook al druk bezig te onderhandelen.
We hebben nog even op de show rondgekeken, ik was wel heel erg blij dat ik via mijn garage een auto had gekocht en dat ik niet al die verschillende auto's met elkaar moest vergelijken. Na het rondkijken, terug naar de stand van mijn garage om daar een bos bloemen in ontvangst te nemen. Maandag kan ik bellen om te overleggen wanneer de auto voor mij klaar staat en als het echt onverantwoord wordt dat ik in mijn huidige auto rondrijd, staat er een leenauto voor mij klaar.
Mijn gevoel dat de perfecte auto voor mij klaar zou staan als die van mij het zou begeven, heeft mij niet bedrogen. En dan ben je binnen 1 minuut klaar. Ik zit me nu alleen af te vragen of ik deze keuze ook zonder al dat voorwerk gemaakt zou hebben. Dat had namelijk wel een hoop stress gescheeld ;-).
vrijdag 18 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 4)
Met al die emoties in mijn hoofd, ben ik gisteren richting autoboulevard getogen. Doel: het kijken naar een nieuwe kleine auto, zo eentje zonder BPM en wegenbelasting.
Inmiddels was ik overstelpt met raadgevingen van mensen die altijd precies schijnen te weten wat je wel en niet moet zeggen als je bij zo'n dealer binnen stapt. Ik word daar altijd hypernerveus van, want ik weet dat namelijk nooit. Ik ben gewoon eerlijk en ga er vanuit dat mensen daar geen misbruik van maken. Mochten ze dat wel doen, dan zullen zij degene zijn die zich er schuldig over voelen (of niet). En als ik uiteindelijk het gevoel heb dat ik belazerd ben, dan zal ik iedereen afraden om naar die garage te gaan. Ik ga er vanuit dat ze hun goede naam niet te grabbel willen gooien.
Omdat ik niet zo heel veel in mijn auto meer durf te rijden, heb ik de auto aan het begin van de autoboulevard geparkeerd en ben daarna lopend alle dealers af gegaan.
Bij sommige merken was de leeftijd van mijn auto een pluspunt vanwege een extra inruilactie op oude auto's. Er was ook een dealer die niet bereid was iets voor mijn auto te geven. Maar verder bleek iedereen wel bereid om iets van de prijs af te doen.
Ook de bereidheid om te kijken hoe ze zo snel mogelijk mij van een nieuwe auto te voorzien was groot. De meeste dealers boden aan om op het moment van bestelling stad en land af te bellen om te zien of een andere garage het uitgekozen type in de juiste kleur op voorraad had staan, of om de importeur te bellen om te vragen wat het snelst geleverd zou kunnen worden.
Het verschil zat hem vooral in de bereidheid mij van een tijdelijke auto te voorzien, als het onverantwoord zou zijn om in mijn auto door te rijden. Bijna iedereen kon mij uiterlijk volgende week vrijdag van een nieuw vervoersmiddel voorzien, maar er waren maar 2 die mij een leenauto aanboden. En die was dan ook nog gratis in gebruik :-).
In tegenstelling tot 4 jaar geleden, waren de meeste dealers ook direct bereid om mij te woord te staan. Een groot pluspunt.
Verder waren er 2 dealers die mij wat te drinken aanboden, dat vond ik een beetje magertjes.
In totaal heb ik iets meer dan 4 uur op de autoboulevard rondgelopen en 4 offertes meegekregen. De kleine auto's zitten goed, ze lijken makkelijk te bedienen, met 4 personen kun je er redelijk ruim in zitten, maar... de kofferbak is zo vreselijk klein :-(.
Als ik met dezelfde spullen naar Frankrijk zou gaan als in 2009, dan is het zeer twijfelachtig of ik het wel allemaal mee zou kunnen nemen. Een bezoekje aan de meubelgigant zal niet resulteren in het meenemen van de uitgekozen zelfbouwpakketten om de doodeenvoudige reden dat ze dan niet in mijn auto passen.
Hoewel ik heus wel kan beredeneren dat dit uitzonderlijke situaties zijn geweest, voelt het als een enorme beperking. Bovendien weet ik nog steeds niet hoe mijn toekomst er qua werk uit zal komen te zien, en het zou erg vervelend zijn als ik mijn auto na een half jaar al weer moet verkopen omdat ik hem niet kan gebruiken voor mijn werk (als dat nodig mocht zijn).
Aan de andere kant: ze zijn wel lekker klein. De net iets grotere varianten voelen naast zo'n kleine auto wel als heel erg groot aan. Hoewel ze niet veel groter zijn dan de auto waar ik nu in rijd. Met mijn verstand kan ik dat wel beredeneren, maar gevoelsmatig ligt bij een slag groter daar dan weer een enorme drempel. Het voelt alsof ik mij in een slagschip op de weg moet begeven.
In een naburig dorp staat een garage en die hebben vanavond koopavond. Zij hebben ter bezichtiging een kleine auto staan en in de showroom hebben ze ook een slag groter. Ik denk dat Man en ik daar vanavond maar even moeten gaan kijken. Dan weet Man ook beter waar ik het over heb en dan kunnen we morgen tijdens de occasionshow beter met elkaar overleggen. En vanavond Pa natuurlijk nog even bijpraten over de bevindingen tot nu toe.
Nooit geweten dat het kopen van een auto zo lastig zou zijn ;-).
Na het bezoek aan de occasionshow zal ik mijn bevindingen wel weer melden. Wordt vervolgd.
Inmiddels was ik overstelpt met raadgevingen van mensen die altijd precies schijnen te weten wat je wel en niet moet zeggen als je bij zo'n dealer binnen stapt. Ik word daar altijd hypernerveus van, want ik weet dat namelijk nooit. Ik ben gewoon eerlijk en ga er vanuit dat mensen daar geen misbruik van maken. Mochten ze dat wel doen, dan zullen zij degene zijn die zich er schuldig over voelen (of niet). En als ik uiteindelijk het gevoel heb dat ik belazerd ben, dan zal ik iedereen afraden om naar die garage te gaan. Ik ga er vanuit dat ze hun goede naam niet te grabbel willen gooien.
Omdat ik niet zo heel veel in mijn auto meer durf te rijden, heb ik de auto aan het begin van de autoboulevard geparkeerd en ben daarna lopend alle dealers af gegaan.
Bij sommige merken was de leeftijd van mijn auto een pluspunt vanwege een extra inruilactie op oude auto's. Er was ook een dealer die niet bereid was iets voor mijn auto te geven. Maar verder bleek iedereen wel bereid om iets van de prijs af te doen.
Ook de bereidheid om te kijken hoe ze zo snel mogelijk mij van een nieuwe auto te voorzien was groot. De meeste dealers boden aan om op het moment van bestelling stad en land af te bellen om te zien of een andere garage het uitgekozen type in de juiste kleur op voorraad had staan, of om de importeur te bellen om te vragen wat het snelst geleverd zou kunnen worden.
Het verschil zat hem vooral in de bereidheid mij van een tijdelijke auto te voorzien, als het onverantwoord zou zijn om in mijn auto door te rijden. Bijna iedereen kon mij uiterlijk volgende week vrijdag van een nieuw vervoersmiddel voorzien, maar er waren maar 2 die mij een leenauto aanboden. En die was dan ook nog gratis in gebruik :-).
In tegenstelling tot 4 jaar geleden, waren de meeste dealers ook direct bereid om mij te woord te staan. Een groot pluspunt.
Verder waren er 2 dealers die mij wat te drinken aanboden, dat vond ik een beetje magertjes.
In totaal heb ik iets meer dan 4 uur op de autoboulevard rondgelopen en 4 offertes meegekregen. De kleine auto's zitten goed, ze lijken makkelijk te bedienen, met 4 personen kun je er redelijk ruim in zitten, maar... de kofferbak is zo vreselijk klein :-(.
Als ik met dezelfde spullen naar Frankrijk zou gaan als in 2009, dan is het zeer twijfelachtig of ik het wel allemaal mee zou kunnen nemen. Een bezoekje aan de meubelgigant zal niet resulteren in het meenemen van de uitgekozen zelfbouwpakketten om de doodeenvoudige reden dat ze dan niet in mijn auto passen.
Hoewel ik heus wel kan beredeneren dat dit uitzonderlijke situaties zijn geweest, voelt het als een enorme beperking. Bovendien weet ik nog steeds niet hoe mijn toekomst er qua werk uit zal komen te zien, en het zou erg vervelend zijn als ik mijn auto na een half jaar al weer moet verkopen omdat ik hem niet kan gebruiken voor mijn werk (als dat nodig mocht zijn).
Aan de andere kant: ze zijn wel lekker klein. De net iets grotere varianten voelen naast zo'n kleine auto wel als heel erg groot aan. Hoewel ze niet veel groter zijn dan de auto waar ik nu in rijd. Met mijn verstand kan ik dat wel beredeneren, maar gevoelsmatig ligt bij een slag groter daar dan weer een enorme drempel. Het voelt alsof ik mij in een slagschip op de weg moet begeven.
In een naburig dorp staat een garage en die hebben vanavond koopavond. Zij hebben ter bezichtiging een kleine auto staan en in de showroom hebben ze ook een slag groter. Ik denk dat Man en ik daar vanavond maar even moeten gaan kijken. Dan weet Man ook beter waar ik het over heb en dan kunnen we morgen tijdens de occasionshow beter met elkaar overleggen. En vanavond Pa natuurlijk nog even bijpraten over de bevindingen tot nu toe.
Nooit geweten dat het kopen van een auto zo lastig zou zijn ;-).
Na het bezoek aan de occasionshow zal ik mijn bevindingen wel weer melden. Wordt vervolgd.
Vrouw zoekt auto (deel 3)
Laat ik beginnen met een correctie. Ik schreef dat ik mijn auto bijna 3 jaar had gehad. Kennelijk dringt het nog niet echt tot mij door dat het inmiddels 2011 is, dus dat ik mijn auto bijna 4 jaar heb gehad. Mijn auto heeft een belangrijke rol in mijn leven gespeeld en heeft recht op juiste weergave van de feiten.
De ontvangen reacties op mijn post van gisteren geven zo'n beetje al mijn twijfels en overwegingen weer ten aanzien van de aankoop van een andere auto. Kennelijk ben ik niet de enige, en dat is best prettig om te weten. Vandaag ga ik beginnen met uitleggen wat het effect van het hebben van een auto op mij heeft gehad en daardoor ook op de relatie.
In 2000 ben ik in het dorp (hoewel ik het een gehucht noem) komen wonen waar ik nu woon. Wij hebben geen enkele voorziening in het dorp. De dichtsbijzijnde supermarkt is 5km verderop, evenals wat andere winkels. De dichtsbijzijnde grote stad is zo'n 20km verderop. We heben wel 2x per uur een busverbinding met die stad. Maar je loopt natuurlijk altijd tegen niet lekker lopende vervolgaansluitingen aan.
In 2000 hadden we 1 auto en die was ingebruik bij Man. Hij moet namelijk elke dag in totaal 90km rijden aan woon-werkverkeer. Tijdens de niet koude en gladde maanden reed ik op mijn bromscooter van en naar mijn werk. In de andere maanden bracht Man mij naar het station 5km verderop en ging ik met de trein en vanaf het aankomststation lopend naar mijn werk. Daar werd ik dan aan het einde van de dag door Man weer vandaan geplukt om naar huis te gaan. De dagelijkse boodschappen, bezoekjes aan de dierenarts en dergelijke moesten altijd strak worden gepland omdat we niet snel even iets op kunnen halen als we iets vergeten zijn. Maar we wisten niet beter en 1 auto was voordeliger en minder belastend voor het milieu.
In 2001 kregen we van schoonouders een auto erbij. Daar hebben we een jaar gebruik van gemaakt. Nog steeds ging ik op de bromscooter naar het werk, maar het hebben van een auto naast de deur maakte het volgen van hobbylessen, het zorgen voor een dementerende oma, het doen van de dagelijkse boodschappen en het runnen van het huishouden in het algemeen wel een stuk gemakkelijker. Alleen was het financieel niet mogelijk om in 2003 de auto aan te houden, toen ik mijn baan opzei (tenminste, dat was wat ik toen dacht). Dus begin 2003 ging de tweede auto de deur uit.
Tot en met begin 2007 hebben we het met 1 auto gedaan en dat was niet altijd een onverdeeld succes. Vooral niet omdat de auto een perfecte manier voor Man was om zijn ongenoegen over dingen te laten blijken. Want soms had ik de auto nodig, terwijl hij hem eigenlijk niet af wou staan. Bovendien durfde ik doordeweeks niet makkelijk om de auto te vragen, want dat hield in dat Man 1,5 uur in de bus zat om op zijn werk te komen en dus ook 1,5 uur voor de terugweg. Hoewel ik dat niet doorhad, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik in mijn vrijheid en doen en laten beperkt werd. In maart 2007 kreeg Man vanwege detachering bij een project voor tijdelijk een leaseauto van zijn baas. Dat was goedkoper dan een km-vergoeding. En, minsten zo belangrijk: ik kreeg een auto bij de deur :-).
Ik zal heel eerlijk bekennen dat mijn humeur met sprongen vooruit ging. Niet dat ik elke dag in de auto reed, maar het idee alleen al dat ik kon gaan en staan waar en wanneer ik wou, maakte het wonen in het dorp waar ik woonde een stuk aangenamer. Bovendien leverde dat ook zeeën van gezamenlijke vrije tijd op. We hoefden nu niet meer samen boodschappen te doen, ik ging gewoon wanneer het mij uitkwam. Intussen leefden we al een tijdje van 1 inkomen en bleek een tweede auto financieel haalbaar. En in juni 2007 deed mijn auto zijn intrede in Huize Stuiterbolletje.
Met enig schuldgevoel over de milieuvervuiling die ik met de aanschaf van een tweede auto teweeg bracht, heb ik een zeer goede vriend van mijn vader gebeld. Hij heeft een autoschadebedrijf en ik had hem ooit beloofd dat hij mijn eerste auto mocht leveren. Een afspraak gemaakt en zonder proefrit en te weten hoeveel de auto zou kosten, besloten dat dit de auto voor mij was. Ik was heel trots toen ik het kenteken op mijn naam liet zetten :-).
Sindsdien zijn mijn auto en ik een hechte twee-eenheid. Ik heb mijn onafhankelijkheid en vrijheid te danken aan mijn auto. Toen de auto van Man niet door de APK heen kwam en we met de klapcaravan naar vrienden in Frankrijk zouden, is achter mijn kleine auto een trekhaak gezet en heeft hij ons moeiteloos door de heuvels en bergen daar gebracht waar we wezen wouden. Het zal voor de medeweggebruikers wel een raar gezicht zijn geweest want de klapcaravan was hoger dan de auto die trok.
In 2009, toen ik het gedoe rondom de relatie even helemaal zat was, ben ik in mijn eentje naar diezelfde vrienden gereden, 1100km heen en 1100km terug (de terugweg in 1 dag). Ik was na afloop gesloopt, maar zo vreselijk trots dat ik en auto die prestatie voor elkaar hadden gekregen. Op de heenweg had ik ook nog, op verzoek, 2 zakken snelcement meegenomen.
En in 2010 was mijn auto mijn steun en toeverlaat toen ik mijn ruimte boven in moest richten. Het was soms passen en meten maar het is elke keer weer gelukt om de zelfbouwpakketten in mijn kleine autootje te krijgen. En alle overige dingen die ik voor mijn eigen plekje nodig had.
Mijn auto is dus een deel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat is iets wat natuurlijk bij een andere auto moet groeien. Maar het maakt het voor mij wel erg moeilijk om mijn auto te laten gaan. En ook om te beslissen wat voor auto ik nu het beste kan nemen.
Maar daarover gaat deel 4.
De ontvangen reacties op mijn post van gisteren geven zo'n beetje al mijn twijfels en overwegingen weer ten aanzien van de aankoop van een andere auto. Kennelijk ben ik niet de enige, en dat is best prettig om te weten. Vandaag ga ik beginnen met uitleggen wat het effect van het hebben van een auto op mij heeft gehad en daardoor ook op de relatie.
In 2000 ben ik in het dorp (hoewel ik het een gehucht noem) komen wonen waar ik nu woon. Wij hebben geen enkele voorziening in het dorp. De dichtsbijzijnde supermarkt is 5km verderop, evenals wat andere winkels. De dichtsbijzijnde grote stad is zo'n 20km verderop. We heben wel 2x per uur een busverbinding met die stad. Maar je loopt natuurlijk altijd tegen niet lekker lopende vervolgaansluitingen aan.
In 2000 hadden we 1 auto en die was ingebruik bij Man. Hij moet namelijk elke dag in totaal 90km rijden aan woon-werkverkeer. Tijdens de niet koude en gladde maanden reed ik op mijn bromscooter van en naar mijn werk. In de andere maanden bracht Man mij naar het station 5km verderop en ging ik met de trein en vanaf het aankomststation lopend naar mijn werk. Daar werd ik dan aan het einde van de dag door Man weer vandaan geplukt om naar huis te gaan. De dagelijkse boodschappen, bezoekjes aan de dierenarts en dergelijke moesten altijd strak worden gepland omdat we niet snel even iets op kunnen halen als we iets vergeten zijn. Maar we wisten niet beter en 1 auto was voordeliger en minder belastend voor het milieu.
In 2001 kregen we van schoonouders een auto erbij. Daar hebben we een jaar gebruik van gemaakt. Nog steeds ging ik op de bromscooter naar het werk, maar het hebben van een auto naast de deur maakte het volgen van hobbylessen, het zorgen voor een dementerende oma, het doen van de dagelijkse boodschappen en het runnen van het huishouden in het algemeen wel een stuk gemakkelijker. Alleen was het financieel niet mogelijk om in 2003 de auto aan te houden, toen ik mijn baan opzei (tenminste, dat was wat ik toen dacht). Dus begin 2003 ging de tweede auto de deur uit.
Tot en met begin 2007 hebben we het met 1 auto gedaan en dat was niet altijd een onverdeeld succes. Vooral niet omdat de auto een perfecte manier voor Man was om zijn ongenoegen over dingen te laten blijken. Want soms had ik de auto nodig, terwijl hij hem eigenlijk niet af wou staan. Bovendien durfde ik doordeweeks niet makkelijk om de auto te vragen, want dat hield in dat Man 1,5 uur in de bus zat om op zijn werk te komen en dus ook 1,5 uur voor de terugweg. Hoewel ik dat niet doorhad, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik in mijn vrijheid en doen en laten beperkt werd. In maart 2007 kreeg Man vanwege detachering bij een project voor tijdelijk een leaseauto van zijn baas. Dat was goedkoper dan een km-vergoeding. En, minsten zo belangrijk: ik kreeg een auto bij de deur :-).
Ik zal heel eerlijk bekennen dat mijn humeur met sprongen vooruit ging. Niet dat ik elke dag in de auto reed, maar het idee alleen al dat ik kon gaan en staan waar en wanneer ik wou, maakte het wonen in het dorp waar ik woonde een stuk aangenamer. Bovendien leverde dat ook zeeën van gezamenlijke vrije tijd op. We hoefden nu niet meer samen boodschappen te doen, ik ging gewoon wanneer het mij uitkwam. Intussen leefden we al een tijdje van 1 inkomen en bleek een tweede auto financieel haalbaar. En in juni 2007 deed mijn auto zijn intrede in Huize Stuiterbolletje.
Met enig schuldgevoel over de milieuvervuiling die ik met de aanschaf van een tweede auto teweeg bracht, heb ik een zeer goede vriend van mijn vader gebeld. Hij heeft een autoschadebedrijf en ik had hem ooit beloofd dat hij mijn eerste auto mocht leveren. Een afspraak gemaakt en zonder proefrit en te weten hoeveel de auto zou kosten, besloten dat dit de auto voor mij was. Ik was heel trots toen ik het kenteken op mijn naam liet zetten :-).
Sindsdien zijn mijn auto en ik een hechte twee-eenheid. Ik heb mijn onafhankelijkheid en vrijheid te danken aan mijn auto. Toen de auto van Man niet door de APK heen kwam en we met de klapcaravan naar vrienden in Frankrijk zouden, is achter mijn kleine auto een trekhaak gezet en heeft hij ons moeiteloos door de heuvels en bergen daar gebracht waar we wezen wouden. Het zal voor de medeweggebruikers wel een raar gezicht zijn geweest want de klapcaravan was hoger dan de auto die trok.
In 2009, toen ik het gedoe rondom de relatie even helemaal zat was, ben ik in mijn eentje naar diezelfde vrienden gereden, 1100km heen en 1100km terug (de terugweg in 1 dag). Ik was na afloop gesloopt, maar zo vreselijk trots dat ik en auto die prestatie voor elkaar hadden gekregen. Op de heenweg had ik ook nog, op verzoek, 2 zakken snelcement meegenomen.
En in 2010 was mijn auto mijn steun en toeverlaat toen ik mijn ruimte boven in moest richten. Het was soms passen en meten maar het is elke keer weer gelukt om de zelfbouwpakketten in mijn kleine autootje te krijgen. En alle overige dingen die ik voor mijn eigen plekje nodig had.
Mijn auto is dus een deel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat is iets wat natuurlijk bij een andere auto moet groeien. Maar het maakt het voor mij wel erg moeilijk om mijn auto te laten gaan. En ook om te beslissen wat voor auto ik nu het beste kan nemen.
Maar daarover gaat deel 4.
donderdag 17 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 2)
Nu de occasionshow geregeld was, werd het tijd om het budget vast te stellen. Mijn huidige auto heb ik voor € 2750,00 gekocht en ik heb er best veel plezier van gehad. Maar de leeftijd van de auto was niet handig. In 2 beurten ben ik bijna net zoveel kwijt geweest aan onderhoud dan dat ik voor de auto heb betaald. Mijn volgende auto moet een iets nieuwe exemplaar worden.
Omdat ik midden in een loopbaantraject zit en geen idee heb of ik mijn werkzame leven in loondienst of als zelfstandige door ga brengen, moet het ook een representatief exemplaar zijn. Ik hoef niet direct een dikke bak onder mijn kont (heb ik nu ook niet), maar het moet wel een auto zijn die bij potentiële opdrachtgevers een gevoel van vertrouwen opwekt. Het zegt natuurlijk wel iets over jezelf als je in een eend aan komt tuffen of in een hybride auto.
Ook niet onbelangrijk, de grootte van de auto. 15 Jaar geleden viel mijn auto in de categorie kleine auto's. De kleine auto's van nu zijn waarschijnlijk kleiner dan mijn auto is. En ik zal dus moeten besluiten denken hoeveel ruimte ik nodig heb. Is 1x per week een boodschappenkratje genoeg of wil ik er ook spontaan een weekendje weg mee kunnen en moet er dan een koffer mee?
Na overleg met Man besloten dat ik voor € 5000,00 tot € 7500,00 wel een acceptabel exemplaar op de kop zou moeten kunnen tikken. En dan maar zien of ik nog iets voor mijn auto terug zou kunnen krijgen. Vervolgens deden we een rare ontdekking. Op de site van mijn garage stond een leuke kleine auto voor € 6950,00, 2 jaar oud en zo'n 50.000 op de teller. Toevallig had ik net die week ervoor een reclame gehoord dat zijn broertje van een ander merk, als nieuwprijs € 7700,00 had. Dus voor € 700,00 meer zou ik een nieuwe auto kunnen kopen met alle voordelen die daaraan vast zouden zitten.
En nu mag ik mij dus gaan vermaken met de keuze uit een kleine auto maar dan nieuw of de net iets grotere variant tweedehands. Om tijdens de occasionshow goed beslagen ten ijs te komen, zit er dus niet veel anders op dan mij vandaag te gaan vermaken op de autoboulevard :-). Toen ik 3 jaar geleden op zoek was naar mijn eerste auto, waren de dealers niet erg bereid om mij te woord te staan. Het zal mij benieuwen of het nu anders gaat.
Kortom, wordt vervolgd met deel 3.
Omdat ik midden in een loopbaantraject zit en geen idee heb of ik mijn werkzame leven in loondienst of als zelfstandige door ga brengen, moet het ook een representatief exemplaar zijn. Ik hoef niet direct een dikke bak onder mijn kont (heb ik nu ook niet), maar het moet wel een auto zijn die bij potentiële opdrachtgevers een gevoel van vertrouwen opwekt. Het zegt natuurlijk wel iets over jezelf als je in een eend aan komt tuffen of in een hybride auto.
Ook niet onbelangrijk, de grootte van de auto. 15 Jaar geleden viel mijn auto in de categorie kleine auto's. De kleine auto's van nu zijn waarschijnlijk kleiner dan mijn auto is. En ik zal dus moeten besluiten denken hoeveel ruimte ik nodig heb. Is 1x per week een boodschappenkratje genoeg of wil ik er ook spontaan een weekendje weg mee kunnen en moet er dan een koffer mee?
Na overleg met Man besloten dat ik voor € 5000,00 tot € 7500,00 wel een acceptabel exemplaar op de kop zou moeten kunnen tikken. En dan maar zien of ik nog iets voor mijn auto terug zou kunnen krijgen. Vervolgens deden we een rare ontdekking. Op de site van mijn garage stond een leuke kleine auto voor € 6950,00, 2 jaar oud en zo'n 50.000 op de teller. Toevallig had ik net die week ervoor een reclame gehoord dat zijn broertje van een ander merk, als nieuwprijs € 7700,00 had. Dus voor € 700,00 meer zou ik een nieuwe auto kunnen kopen met alle voordelen die daaraan vast zouden zitten.
En nu mag ik mij dus gaan vermaken met de keuze uit een kleine auto maar dan nieuw of de net iets grotere variant tweedehands. Om tijdens de occasionshow goed beslagen ten ijs te komen, zit er dus niet veel anders op dan mij vandaag te gaan vermaken op de autoboulevard :-). Toen ik 3 jaar geleden op zoek was naar mijn eerste auto, waren de dealers niet erg bereid om mij te woord te staan. Het zal mij benieuwen of het nu anders gaat.
Kortom, wordt vervolgd met deel 3.
Vrouw zoekt auto (deel 1)
Om te beginnen mijn hartelijke dank, ook namens Man, voor de lieve, meelevende reacties die jullie op mijn blog hebben achter gelaten. De crematie is achter de rug en we proberen het leven weer op te pakken. Ik had de planning voor de rest van de week al gemaakt, maar het ging weer eens anders.
Mijn auto is na bijna 3 jaar trouwe dienst bij mij op de respectabele leeftijd van 15 jaar gekomen. Dat houdt in dat het niet meer de moeite waard is om er voor zo'n € 700,00 tot € 800,00 een nieuwe brandstoftank onder te zetten. De flotter is doorgeroest en het komt erop neer dat ik nu binnen maximaal 2 weken een andere auto moet zien te regelen. Anders ben ik een kleine milieuramp op wielen en omdat ik brandstof lek op de weg een gevaar voor mijn medeweggebruikers. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.
Ik heb altijd in de veronderstelling verkeerd, dat als mijn auto het loodje zou leggen, mijn garage de perfecte opvolger in de showroom zou hebben staan. Dus elke keer als mijn auto voor beurt en APK naar de garage ging, keek ik of er een leuke auto stond. Indien nee, dan wist ik voor 100% zeker dat mijn auto door de APK heen zou komen. Alleen was de showroom deze keer leeg! Alle auto's waren naar de occasionshow gebracht die de komende dagen gehouden wordt. De boodschap was duidelijk: ik moet naar de occasionshow die zo'n 40km verderop gehouden gaat worden.
Nu heb ik geen verstand van auto's, ze moeten het vooral gewoon doen en er leuk uitzien. Maar (schoon)Pa en Man wel. Bij thuiskomst eerst maar eens Pa gebeld, en overlegd of het nog uitmaakte op welk moment je naar zo'n show ging. De meningen lopen daarover namelijk uiteen. De één zegt dat je er direct de eerste dag heen moet om de beste keuze te hebben, de ander zegt dat je op zondag heen moet omdat de dealers dan bereid zijn om meer te onderhandelen. Volgens Pa maakte het niet uit en het leek hem wel gezellig om met z'n drieën naar de occasionshow te gaan. Ik moest maar een leuke auto uitzoeken en dan keken hij en Man wel of het technisch in orde was. Dus zaterdag ga ik kijken of tussen de 480 auto's iets leuks zit.
En om te voorkomen dat dit een te lange post wordt, volgt in deel 2 het verdere vervolg.
Mijn auto is na bijna 3 jaar trouwe dienst bij mij op de respectabele leeftijd van 15 jaar gekomen. Dat houdt in dat het niet meer de moeite waard is om er voor zo'n € 700,00 tot € 800,00 een nieuwe brandstoftank onder te zetten. De flotter is doorgeroest en het komt erop neer dat ik nu binnen maximaal 2 weken een andere auto moet zien te regelen. Anders ben ik een kleine milieuramp op wielen en omdat ik brandstof lek op de weg een gevaar voor mijn medeweggebruikers. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.
Ik heb altijd in de veronderstelling verkeerd, dat als mijn auto het loodje zou leggen, mijn garage de perfecte opvolger in de showroom zou hebben staan. Dus elke keer als mijn auto voor beurt en APK naar de garage ging, keek ik of er een leuke auto stond. Indien nee, dan wist ik voor 100% zeker dat mijn auto door de APK heen zou komen. Alleen was de showroom deze keer leeg! Alle auto's waren naar de occasionshow gebracht die de komende dagen gehouden wordt. De boodschap was duidelijk: ik moet naar de occasionshow die zo'n 40km verderop gehouden gaat worden.
Nu heb ik geen verstand van auto's, ze moeten het vooral gewoon doen en er leuk uitzien. Maar (schoon)Pa en Man wel. Bij thuiskomst eerst maar eens Pa gebeld, en overlegd of het nog uitmaakte op welk moment je naar zo'n show ging. De meningen lopen daarover namelijk uiteen. De één zegt dat je er direct de eerste dag heen moet om de beste keuze te hebben, de ander zegt dat je op zondag heen moet omdat de dealers dan bereid zijn om meer te onderhandelen. Volgens Pa maakte het niet uit en het leek hem wel gezellig om met z'n drieën naar de occasionshow te gaan. Ik moest maar een leuke auto uitzoeken en dan keken hij en Man wel of het technisch in orde was. Dus zaterdag ga ik kijken of tussen de 480 auto's iets leuks zit.
En om te voorkomen dat dit een te lange post wordt, volgt in deel 2 het verdere vervolg.
Abonneren op:
Posts (Atom)