Posts tonen met het label bewegen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bewegen. Alle posts tonen

zondag 6 oktober 2013

Een nieuw blog

Na bijna 3 jaar neem ik afscheid van mijn eerste blog om weer opnieuw te beginnen.

Van een traditioneel huwelijk naar een LAT-huwelijk
Van een baan bij een bestaand bedrijf naar een baan bij een nieuw op te richten BV in een crisisgevoelige branche.
Van weinig bewegen vanwege diverse blessures naar trainen voor een achtste triatlon.

Van een tijdelijk onderkomen in een vakantiechalet naar een meer permanente plek die ik thuis kan noemen.
Kortom: Stuiterbolletje begint opnieuw

zaterdag 2 maart 2013

KKKKKKoud

Afgelopen week was de week waarin in principe meer duidelijkheid zou komen over de baan (waarover een andere keer meer) en van de spanning kwam ik niet veel verder dan voor de tv hangen. Na anderhalve dag tv-hangen kwam het inzicht dat ik dan net zo goed het tv kijken met iets nuttigs zou kunnen combineren, dus werd een breiproject uit de kast gehaald. Ik schoot lekker op tot gisteravond, 1 van de gebruikte wolsoorten was op. Omdat de wol minstens 4 jaar gelegen gekocht was, zat er voor vandaag niet veel anders op dan naar de stad te gaan en hopen dat er een alternatief in de juiste kleur beschikbaar zou zijn.

Het weerpraatje van het journaal had het erover dat de lente er echt aan zat te komen en toen ik vrijdag mijn neus buiten de deur stak, voelde het aangenaam aan. Misschien dat ik daarom het  nieuwe ijs op de vijver negeerde en besloot de elektrische fiets te nemen voor een retourtje stad (van huis tot winkel 16km). Een beetje lichaamsbeweging leek mij een goed idee. Bovendien kan ik op deze manier wennen aan het idee dat ik vanwege mijn voeten misschien wel vaker de fiets moet pakken.

Ik fiets op de elektrische fiets nooit met maximale ondersteuning. Ik heb een elektrische fiets omdat mijn basissnelheid op een "normale" fiets met 21 versnellingen heel erg laag ligt. Op een goede dag haal ik 15km/u maar normaal gesproken ligt het nog lager. Dan doe je over 16km wel heel erg lang. Ik stel de ondersteuning zo in dat ik met dezelfde inspanning die ik op de normale fiets lever, rond de 20km/u rij.
Daarnaast geeft een elektrische fiets mij een gevoel van veiligheid. Nadat ik een keer van de fiets ben gesleurd en in elkaar ben geslagen omdat iemand meende recht te hebben op mijn tas (ik dacht daar toch wat anders over), voelde ik mij op een gewone fiets niet echt veilig meer en stapte ik elke keer hyperventilerend van de fiets. Als ik mij op de elektrische fiets onveilig voel, gooi ik de turbo erop en ben ik zo uit het zicht verdwenen.

De fiets uit de garage gehaald, banden opgepompt en het stof van bijna een jaar stil staan eraf gepoetst. In 2 uur was ik uit en thuis met 3 nieuwe bolletjes wol. Ik was tot op het bot verkleumd en het lukt me maar niet om weer warm te worden. Het was toch een stuk kouder dan ik dacht. Maar ik vind het toch wel een stoere actie.

donderdag 7 februari 2013

Logisch nadenken

Het is niet prettig als je het gevoel hebt dat je hele leven op drijfzand staat en omdat enig gevoel van controle wel prettig is, zocht ik die controle in andere zaken. Zo had ik bijna al een trailer gekocht om een tumbleweedhouse (de Fencl vind ik erg leuk) te bouwen en ben ik 3 breiprojecten gestart. Het kopen van enorme hoeveelheden wol voor de breimachine (de wol is deze maand in de aanbieding) heb ik gelukkig kunnen voorkomen. Het nadeel van dit soort acties is dat ik me steeds meer opgejaagd voel, vanwege alle nieuwe ideeën in mijn hoofd nog minder slaap dan ik al deed en dat de chaos bijna niet meer te overzien is. Het levert in ieder geval niet de rust op waar ik zo naar verlang. En dan schiet de gedachte door mijn hoofd: Wat deed ik in 2011 en 2012 anders?

Elke situatie is natuurlijk anders en wordt beleefd in de context van alle omstandigheden die op dat moment een rol spelen. Op dit moment spelen de relatie en het voor elkaar krijgen van betaald werk de hoofdrol. In 2011 waren dat de 3 mensen binnen mijn schoonfamilie die in zeer korte tijd het loodje legden en de ontdekking dat ik aan een (in potentie dodelijke) chronische ziekte bleek te lijden en als het niet ontdekt was, had ik nu niet meer achter mijn pc gezeten. Daarnaast heb ik tijdens mijn tocht ook wel momenten gehad waarop ik er mentaal volledig doorheen zat, maar ook daar heb ik mij doorheen geslagen. Waarom kost het dan nu zoveel moeite om mij staande te houden?

En opeens wist ik het, het komt door het wandelen. Wat ik in 2011 (en in 2012 helemaal) deed, was wandelen. Ik liep, weer of geen weer, 5x per week een half uur tot een uur buiten. En dan niet gewoon een rondje lopen maar echt trainen via een schema met een hartslagmeter. Beweging en een frisse neus halen, een combinatie die veel aangeraden wordt bij psychische belasting. Dan zou de oplossing om iets beter tegen deze drijfzandperiode te kunnen zeer eenvoudig zijn, gewoon weer gaan wandelen en ik zit beter in mijn vel. Helaas is wandelen op dit moment niet mogelijk.


Tijdens mijn grote tocht heb ik mijn hakken zwaar overbelast waarna mijn huisarts mij verboden heeft te wandelen als het niet functioneel is. Omdat de pijn nog steeds niet verdwenen is (van een heel erg stekende pijn is het afgezwakt naar een soort van chronisch zeurend iets) ben ik afgelopen maandag naar de sportarts gegaan. Hij was niet erg hoopvol op een herstel en heeft mij doorgestuurd naar het ziekenhuis voor foto's en een echo. De wachttijd voor de echo is zo'n 6 weken, dus eind maart kan ik op zijn vroegst de uitslag verwachten. Tot die tijd heb ik nog steeds een wandelverbod met misschien de mogelijkheid dat ik nooit meer kan wandelen zoals ik tot nu toe gedaan heb.

Om toch aan de combinatie bewegen en buiten te voldoen zit ik nu aan fietsen te denken maar als ik ergens een bloedhekel aan heb dan is het fietsen. Fietsen heeft voor mij niet die meditatieve cadans die wandelen wel heeft. Bovendien moet je een keer zoveel fietsen om conditioneel hetzelfde effect te bereiken als wandelen. Dat houdt dus in dat ik met fietsen 1 tot 2 uur onderweg ben. Aan de andere kant, als wandelen echt niet meer mogelijk is, is de fiets de enige kans om ervoor te zorgen dat ik op eigen kracht Rome bereik.


Van het weekend zal ik mijn sportfiets van spinnenwebben en stof ontdoen en controleren of alles nog goed is en werkt. Maar als iemand een andere mogelijkheid weet om, zonder de voeten te belasten buiten te bewegen dan hou ik mijn van harte aanbevolen.

PS: ik breng nog even mijn Give Away onder de aandacht.

zondag 11 november 2012

Geradbraakt maar het was wel gaaf!

Het is nu zondagmorgen rond 09.30 uur en ik doe een dappere poging mijn hoofd rechtop te houden en mijn ogen open. Dat valt niet mee na maar zo'n 5 uur slaap en als ik denk aan de dag die voor mij ligt, zakt de moed me wel een beetje in de schoenen. Maar als ik denk aan het feest van gisteravond gaan mijn ogen weer helemaal stralen, dus het afzien van vandaag wordt wel meer dan goed gemaakt.

Ik was jong in de tijd dat de discotheken steeds groter en groter werden. Alleen heb ik er hooguit 2x een disco van binnen gezien. Wil dat zeggen dat ik in mijn tienerjaren "zielig" elk weekend thuis zat? Integendeel. Op school werd ik gepest omdat ik anders was en geen zin had om mij aan te passen maar er waren zat plekken waar mijn anders zijn gewaardeerd werd, zelfs essentieel was. Eén van die plekken was de dansschool.

Mijn ouders vonden het verplicht bij de opvoeding horen dat mijn broer en ik dansles kregen. Als oudste van de 2 beet ik de spits af. Uit protest heb ik 10 van de 15 lessen volgehouden dat ik er niks aan vond maar vanaf de eerste les was ik verkocht. Het dansen heb ik 7 jaar volgehouden, inclusief af en toe een danswedstrijd. Dus in het weekend was ik op de dansschool te vinden, samen met een groep leeftijdsgenoten die ook wegzwijmelden bij mooie slowfox-muziek. Heel soms gingen we wel eens ergens anders heen maar niemand had echt de behoefte om wekelijks naar een disco te gaan.
Het fenomeen disco is mij dus redelijk onbekend maar gisteravond heb ik een beetje ervaren hoe het zou zijn geweest (hoewel dat natuurlijk nooit te vergelijken is omdat ik nu een heel andere leeftijd heb dan toen).


Twee keer per jaar organiseert de sportschool een disco-avond met een voormalig top-dj van een ooit gerenomeerde discotheek, die nu allang het loodje heeft gelegd. Elke keer ben ik van plan om heen te gaan en elke keer komt er wat tussen maar deze keer is het gelukt. Een vriendin van mij houdt ook van dansen en die had wel zin om mee te gaan. En het was gaaf!!! Het dansen op muziek uit de jaren 60 en 70 was echt lekker en ontspannen. Ik kreeg nu op een andere manier contact met een aantal bekenden van de sportlessen en er waren zelfs bekenden uit onze straat.
Het begon om 21.30 uur en mijn vriendin en ik zijn tegen 00.30 uur weggegaan. Het is lang geleden dat ik het zo laat heb gemaakt. Ik heb mijn vriendin naar huis gereden en was zelf tegen 01.30 uur thuis. Omdat ik het in bed niet warm kon krijgen, ben ik pas tegen 03.15 uur in slaap gevallen en nu zit ik dus geradbraakt achter de pc. Ik zal nog wel een paar dagen de gevolgen van deze avond stappen merken maar hoelang het ook duurt voordat ik weer hersteld ben, het is het meer dan waard geweest.

donderdag 11 oktober 2012

Wie wat bewaart ...

Op veel blogs wordt fanatiek opgeruimd en vooral weggegooit. Er zijn er zelfs die elke dag een plank, laatje of kastje onderhanden nemen. Bij de verbouwing om een eigen ruimte voor mijzelf te creëren, had ik al mijn spullen al door mijn handen laten gaan. Aan de ruimte achter de schotten kan ik zien dat er niet veel bij is gekomen, dus opruimen en uitsorteren staat niet op mijn lijstje. Oké, opruimen zelf wel, maar dat is het normale opruimen, het op zijn plek zetten van slingerende zooi.En opeens bedacht ik mij of ik dat bepaalde kledingstuk 2 jaar geleden nu wel of niet bewaart had.

In het kader van afvallen en structuur aanbrengen in mijn week, ga ik 3x per week naar de sportschool. Eén van de activiteiten die ik daar doe is UIC-spinning. Vorige week heb ik daar al over geschreven. Als zijsprong: het was minder erg dan gewone spinning maar ik blijf mij niet prettig voelen op een spinningfiets. Zolang ik met die ontstekingen aan mijn voeten zit, is zumba geen optie dus voorlopig zit er niks anders op dan voor spinning te kiezen. Het zadel van een spinningfiets heeft veel weg van een racefietszadel en zit voor geen meter comfortabel. Na een half uur fietsen was mijn kont al beurs en bijna gevoelloos. Geen prettig vooruitzicht voor de komende keer.

Eerst was ik van plan om de wielrenbroek van Man te lenen. In wielrenbroeken zit een soort van zeem die je kont ontziet. Maar het schijnt dat wielrenbroeken niet uniseks zijn, dus die optie viel af. Daarnaast was het nog maar de vraag of de wielrenbroek van Man op tijd droog zou zijn. Man gaat op donderdagavond naar spinning en ik op vrijdagmorgen.
Mijn schoonzus doet veel aan mountainbiken, ik zou haar kunnen vragen of ze nog ergens een oude wielrenbroek had liggen. Hetzelfde geldt voor de buurvrouw. Het ging mij een beetje te ver om voor iets wat ik echt tijdelijk ga doen een dure wielrenbroek aan te schaffen.

En toen schoot het door mijn hoofd. Had ik niet eens, in een ver grijs verleden, een wielrenonderbroek aangeschaft. Uit de tijd dat ik nog wel eens op fietsvakantie ging maar niet in zo'n domme wielrenbroek op de fiets gezien wilde worden. (Door die zeem lijkt je dikke kont op de fiets nog vele malen dikker en dat is echt niet flatteus.)

Het voordeel van een opgeruimd huis is dat ik direct wist welke doos ik tevoorschijn moest halen. Vervolgens zat ik naar iets wits te zoeken terwijl het een zwarte bleek te zijn. Maar: ik had hem nog!!

Ik heb in mijn leven vaak en rigoreus dingen weggegooit of weggegeven en heb later nog nooit het gevoel gehad dat ik dat beter niet had kunnen doen. Als ik die fietsbroek wel had weggedaan, zou dat voor het eerst in mijn leven zijn dat ik spijt had van een weggooi-actie. Ik ben blij dat mij dat bespaard is gebleven en dat ik morgen met een minder pijnlijke kont op de spinningfiets ga zitten.

vrijdag 5 oktober 2012

Spierpijn

Op het moment dat ik dit schrijf is het bijna 08.00 uur en zit ik met een grote kom thee moed te verzamelen voor de rit naar de sportschool. Ik heb mij over laten halen tot een les UIC-spinning. Ik heb in 2007 6 lessen "normale" spinning volgehouden om daarna met grote opluchting de spinningfiets voor gezien te houden. De eigenaren van de sportschool verzekerden mij dat UIC-spinning anders is dan de spinning die ik gedaan heb. En ik snap hun redenering waarom spinning beter zou zijn dan pilates.

Tijdens mijn wandeltocht ben ik niet afgevallen. Mijn lichaam kreeg wel een andere vorm maar afvallen, nee. Vervolgens kwam ik thuis en kreeg ik een hoop stress op mijn dak en dan is het voor mij heel moeilijk weerstand te bieden tegen dropjes, chips en chocolaatjes. Tijdens onze vakantie aten we elke dag in een restaurant, eten wat niet echt bekend staat om de meest vetvrije en gezonde keuken (hoewel de koks er vast anders over dachten). En afgelopen week, die vooral bestond uit mijn leven weer opstarten en wachten op reacties, heb ik vooral tv gekeken en computerspelletjes gespeeld. Ook dan heb ik de neiging om meer te snaaien dan goed voor mij is. Met als resultaat dat ik maandag een broek aan wilde trekken en die wou niet meer dicht!

Ik had mijzelf voorgenomen het kopen van kleding voor voorlopig uit te stellen. Alles wat ik in de kast heb hangen is zo'n 3 tot 4 jaar oud maar is voor alledag nog best acceptabel. Nieuwe kleding zou ik kopen als ik op sollicitatiegesprek zou gaan. Nu opeens mijn kleren niet meer bleken te passen, was er maar 1 oplossing mogelijk: afvallen. En onderdeel van afvallen is meer bewegen.

Vanwege de ontstekingen aan mijn voeten zit het oppakken van mijn wandeltrainingsprogramma er niet in. Ik ben heel voorzichtig met het belasten van mijn voeten omdat ik niet wil dat die ontstekingen een chronisch probleem gaan worden. Dus naar de sportschool. Maandagmorgen langs voor overleg en een rooster ophalen en maandagavond mijn eerste les, pilates. Dit is vooral goed voor houdingverbetering en voor het krijgen van een mooi gestroomlijnd lichaam. Ik heb spieren gebruikt waarvan ik niet wist dat ik ze had. Vervolgens woensdagavond keepfit gedaan. Krachttraining voor spieropbouw door middel van groepsfitness. Onze sportschool heeft daarvoor een apart zaaltje en het is, naast hard werken, vooral gezelig om in een groep aan die apparaten te hangen. Volgens mij heb ik woensdag nog weer andere spieren gebruikt. Voor vrijdag wilde ik weer pilates doen maar werd mij dus geadviseerd om UIC-spinning te proberen. Dan had ik naast houding en kracht ook cardio aan mijn programma toegevoegd. Een logische combinatie, maar ik blijf twijfels houden of spinning wel echt mijn ding is.

Ik ben namelijk als de dood dat ik met fiets en al om zal kukelen. Een spinningfiets heeft geen rem en je moet er rare dingen op uitvoeren. Tijdens "normale" spinning moet je regelmatig, op volle snelheid, van het zadel en weer terug en de rek- en strekoefeningen aan het eind doe je ook op de fiets. En dat is best ingewikkeld als je bang bent dat je elk ogenblik om kunt vallen. Aan de andere kant is dit de enige cardiotraining die ik kan doen zonder mijn voeten te belasten. De sportschool heeft mij overgehaald en ik ga het vanmorgen proberen. Ze hebben beloofd dat ik de hele les op het zadel mag blijven zitten en dat het helemaal goed gaat komen.


Het bewegen geeft ritme en structuur aan mijn week. Ik moet er nu 3x per week uit om iets te gaan doen. Daarnaast functioneer ik het beste als ik in beweging ben, dus het dient meerdere doelen. De spierpijn zal (hopelijk) na een tijdje verdwijnen en als ik over een tijdje mijn kleren weer aan kan, is het allemaal de moeite waard geweest.

zondag 12 februari 2012

Weer een weekje afwezig

Afgelopen vrijdag ben ik, na het lopen van een etappe van het Pieterpad, zo'n 3 uur bezig geweest om van Hellendoorn weer thuis te komen. Als de buschauffeur op tijd had bedacht dat hij een andere route had kunnen nemen, was ik een half uur minder lang onderweg geweest.
Dus zo langzaamaan wordt de afstand tussen huis en het startpunt van de volgende etappe te groot om op 1 dag te doen.

Maandag ga ik voor een week naar een bungalowpark om van daaruit 6 etappes van het Pieterpad te lopen. Het is ook een goede test om te zien of mijn lichaam 6 dagen (inclusief 1 rustdag) achter elkaar kan lopen.

Dus ik ben weer een week verstoken van internet, kranten en dergelijke. In tegenstelling tot de wintersportvakantie, heb ik nu wel de beschikking over een tv. Ik denk echter dat ik 's avonds wel zo moe zal zijn dat ik zo snel mogelijk mijn bed in duik.
Duim maar voor redelijk weer, dat kan ik wel gebruiken.

dinsdag 7 februari 2012

Ik ben er weer (voor even)

We zijn weer thuis en, zoals al verwacht, is het best redelijk goed gegaan. De irritaties tussen het andere stel en ons zijn niet torenhoog gerezen, we kunnen dus nog steeds met elkaar door 1 deur. Hongaarse Roemeen bleek voor een deel dezelfde besluiteloze trekken te hebben als Man die daar weer erg veel van leerde. Het had allemaal veel erger gekund.

Man heeft de tijd van zijn leven gehad. Het skigebied waar wij zaten was over een behoorlijke hoeveelheid kilometers met elkaar verbonden dus hij zat niet aan een en dezelfde piste vast. En hij zou volgend jaar direct weer willen. Bij thuiskomst is Man direct op zoek gegaan naar zijn schaatsen en was zondag en maandag al weer het ijs op.

Het is alleen overduidelijk dat ik en wintersport niet samen gaan. Begrijp me goed, ik heb me niet verveeld. Ik heb veel gewandeld door kniehoge sneeuw, mist en langs afgronden. Ik heb genoten van mooie vergezichten en vol verbazing het hele wintersportgebeuren aangezien. Maar de lol om jezelf vrijwillig een week je te vermaken in sneeuw en kou is mij volledig ontgaan. En daarbij maakt het voor mij gevoelsmatig niet uit of ik nu wel of niet zou kunnen skiën. Bij thuiskomst was ik ook niet blij met de kou die ik hier tegenkwam, hoewel ik het wel super zou vinden als er weer eens een elfstedentocht verreden zou kunnen worden.

En nu ik berekend heb hoeveel deze vakantie ons gekost heeft, en we hebben echt zo zuinig mogelijk aangedaan, dan hoeft het voor mij helemaal niet meer. Voor datzelfde bedrag hadden we in de zomer 3 weken op vakantie gekund.

Man wil volgend jaar wel weer, voor mij hoeft het niet meer. Gelukkig hoeven we daar voor voorlopig geen beslissing over te nemen. Na mijn voettocht is er vast geen ruimte meer voor een wintersportvakantie en daarna zien we wel weer verder.

dinsdag 25 oktober 2011

Mijn eerste trainingsdag

Ieder begin wordt wonderbaarlijk beschermd. Heb vertrouwen.

Dit stond op de engelenkaart die ik afgelopen zondag tijdens een verjaardagsfeest trok. De situatie die ik daarbij in gedachten had was het plan waar ik in mijn vorige berichtje even kort melding van heb gemaakt. Onze coach heeft mij vorige week opdracht gegeven om mijn plan zo veel mogelijk wereldkundig te maken zodat ik half november een gefundeerde beslissing kan nemen of ik er wel of niet mee doorga. Hoewel ik echt heel erg enthousiast en blij ben met mijn plan is het toch wel heel erg eng om het zomaar de wijde wereld in te slingeren.

Dus draai ik er nog even omheen. Het plan zit nu zo'n 10 dagen in mijn hoofd en ik heb al de nodige hobbels moeten overwinnen. Ten eerste mijzelf: ik vond het best moeilijk om aan mijzelf toe te geven dat ik dit echt heel, heel, heel erg graag wil. Het is niet het einde van de wereld als het niet door zou gaan, maar toch.
De tweede hobbel was Man: zonder zijn medewerking en steun op de achtergrond zal mijn plan een stuk moeilijker te realiseren zijn.
De derde hobbel was onze coach: je kunt zo enthousiast over een plan zijn als je maar kunt zijn maar als de achterliggende motivatie niet klopt, zal het plan geen enkele kans van slagen hebben. Ik heb de 2 uur durende motivatiecheck doorstaan. Mijn plan was geen vlucht voor het een of ander maar echt het realiseren van een diep verlangen.

En de laatste hobbel die genomen moest worden was het centrum: mijn plan gaat mentaal maar vooral fysiek heel veel van mij vragen. Op dit moment hebben de mensen van het centrum een beter beeld van mijn lichamelijke conditie dan dat ik dat heb, dus hun oordeel is voor mij heel belangrijk. Als ik het komende half jaar gebruik om mijn voelen (zowel mentaal als fysiek) te verbeteren, grenzen te herkennen en niet overschrijden en zo snel mogelijk zou beginnen met trainen, dan stonden ze volledig achter mijn plan.

Dus na mijn ontbijt kleed ik mij om voor mijn eerste training: 3km op een behoorlijk hoog tempo. Er zullen nog heel veel meer trainingsdagen volgen. En dan hoop ik, in mijn eentje, op 14 mei te vertrekken voor een wandeltocht via Brussel, Parijs, Nice, stukje trein, Pisa en nog veel meer plaatsen om dan uiteindelijk in Rome uit te komen.

Ik ben nu bezig met het aanleggen van een lijst met vragen waarop ik ter voorbereiding een antwoord nodig heb. Half november is er een bijeenkomst van mensen die al een keer naar Rome zijn gelopen en van mensen die dat van plan zijn. Na die bijeenkomst neem ik de definitieve beslissing.
Maar zoals mijn engelenkaart aangeeft: ieder begin wordt wonderbaarlijk beschermd, en het lijkt wel alsof de hele wereld bezig is om mijn droom mogelijk te maken.

donderdag 29 september 2011

Gesloopt maar genoten

Het is inmiddels donderdag en de lichamelijke gevolgen van mijn weekend wandelen worden steeds zichtbaarder, maar het is het meer dan waard geweest. Ik heb nog nooit eerder aan zo'n bizarre wandeltocht meegedaan. Hieronder in een aantal korte zinnen wat ik in 2 dagen mee heb gemaakt.

- Het motto leek te zijn: kun je er doorheen, dan ga je er doorheen. Dus liep de officiele route dwars door winkels, kerken, molens, het stadhuis, het universiteitsgebouw, een boerenerf en een studentenhuis. Voor degenen die een langere afstand liepen, heb ik ook nog een museum in de routebeschrijving zien staan.
- Op het boerenerf konden we de stallen bekijken en kregen we uitleg over de volautomatische melkrobot. Het was erg interessant om dat mee te maken.
- Onderweg waren er verhalenvertellers, orgelconcerten, tentoonstellingen en minder gangbare activiteiten. Zo werden alle wandelaars verzocht om een koolblad aan de plaatselijke brug te hangen. Het was jammer dat ik vergeten was mijn camera mee te nemen.
- Op zaterdag werden we ineens aangehouden door een "politieagent" die ons pas liet passeren na een glimlachcontrole. En beide dagen waren er dixies die gerund werden door een toneelgroep. Dat geeft wel een andere dimensie aan het naar de wc gaan.
- Zondag bij de finisch stond er een complimentenloket opgesteld. Iedere deelnemer werd met luid geroep onthaald.
- Het waterschap liet zien hoe hoog het water zou staan als er geen dijken waren. In dat geval zou ik nu in een duikuitrusting dit stukje zitten te schrijven.

Was het allemaal rozegeur en maneschijn? Nee, niet helemaal. De afstand van zaterdag was voor mij eigenlijk te ver. De eerste 16km gingen nog wel, maar dat er daarna nog 9 op het programma stonden, voelde als een onmogelijke opgave. Als verrassing stonden Man en Schoonpa ineens voor mijn neus en dat gaf mij de moed om door te zetten.
En ik had verkeerde sokken aangetrokken. Daardoor hebben zaterdag mijn voeten bekneld in mijn wandelschoenen gezeten. Resultaat: twee blauwe teennagels en een heel mooi blauw klein teentje. Zondag uit nood andere schoenen aangetrokken, maar die waren niet goed genoeg ingelopen. Dus naast mijn blauwe plekken ook nog een paar blaren erbij gekregen.
Dat ik, qua vermoeidheid, teveel heb gedaan begint sinds dinsdag duidelijk te worden. Maar ik zou deze wandeling voor geen goud hebben willen missen.
Wat mij betreft doe ik volgend jaar weer mee.

vrijdag 23 september 2011

Het is zover!

In januari van dit jaar heb ik geblogd over mijn plan om meer structuur in mijn leven aan te brengen door te gaan trainen voor een wandelevenement op het laatste weekend van september. De bedoeling was om 2x 40km te gaan lopen. Vol goede moed (en frisse tegenzin) begon ik met het beginnersniveau om zo elke 8 weken een niveau hoger te komen, 5 dagen per week, minimaal 45min per dag.

Begin maart was de inschrijving geopend en schreef ik mij in voor 1x 40km en 1x 16km. De ervaren wandelaars in mijn omgeving hadden mij overtuigd dat mijn plannen toch iets te ambitieus waren. De plannen werden bijgesteld. In 2011 1x 40km en 1x 16km, in 2012 2x 40km en in 2013 een volledige Kennedymars (=80km). Je moet toch een doel in je leven hebben ;-). Mijn looptempo liep gestaag op van minder dan 4,5 km/uur naar bijna 6 km/uur. De weekenden waren zwaar omdat de te lopen afstanden steeds groter werden en daardoor flink veel tijd vraten. Qua afstand had ik er niet zoveel moeite mee.

En toen kwam ik bij het revalidatietraject terecht. Voor iemand met een chronisch energietekort was mijn schema wel erg zwaar. Het wandelen werd afgebouwd naar 0 en mijn beweging bestond alleen nog maar uit de trainingen (2x 1 uur) bij het centrum en 1x sportschool per week. De sportschool mocht ik doen vanwege de sociale contacten, niet om flink uit mijn dak te gaan. Een troost voor het centrum was dat ik daar ook geen helemaal geen energie voor had.

Op dit moment is mijn leven nog meer ingeperkt door de enorme hoeveelheden rust die ik in mijn dagelijks leven in moet plannen. In augustus begon de discussie in mijn hoofd: "als je verstandig bent, zeg je alles af". "Ja maar, ik heb al zoveel op moeten geven de afgelopen maanden, niet dit ook nog". Uiteindelijk kwam daar een compromis uit. Ik wandel wel, maar op beide dagen de kortste afstand en aanpassen was geen probleem.

Dus morgen en overmorgen loop ik met nog een heleboel anderen door de provincie, te genieten van alle activiteiten die in het kader van deze tocht onderweg georganiseerd worden. De meeste tochten die ik heb gelopen, waren gericht op prestatie, deze meer op gezelligheid. En daar ben ik wel erg blij om. Zaterdag heb ik van 11.00-20.00 uur de tijd om 25km te lopen en zondag heb ik van 10.30-19.00 uur de tijd om 16km te lopen.Dus er is ruimte genoeg om onderweg te rusten, rond te kijken en met anderen te kletsen. Volgens het journaal wordt het beide dagen mooi weer. En behalve de zekerheid dat ik volgend jaar wel in staat ben om de volledige tocht te lopen, is er niks wat ik meer zou willen wensen.

zondag 5 juni 2011

Stevig bewegen

Het revalidatiecentrum heeft mij op "beweegrantsoen" gezet. Ze zaten zich af te vragen of 5 dagen per week minimaal 1 uur behoorlijk stevig wandelen en een uur zumba voor mij niet teveel van het goede was. Dus nu mag ik nog maar 4x per week bewegen: 1x krachttraining in het centrum, 1x outdoortraining in het centrum, 1x zumba en in het weekend 1x stevig wandelen.
Vanwege vrije dagen door hemelvaart bestond de voorgeschreven beweging uit 1x krachttraining en 2x stevig wandelen. 


Het weer was mooi, Man was vrij en dus was er niks op tegen om vrijdag voor 1 dag mee te doen aan de wandel4daagse. 20km was een mooie afstand en het zou een goede graadmeter zijn om te zien hoe het met mijn tempo stond. Met mijn tempo stond het belabberd maar mijn conditie bleek ten opzichte van 2 jaar geleden behoorlijk verbeterd te zijn. Dat was een fijne opsteker.
Maar het zinde me niet dat ik, ondanks mijn 5 maanden training, niet boven de 5km per uur uit kwam. Tijd voor revanche, dus vandaag weer richting wandel4daagse vertrokken om weer 20km te gaan lopen. Vandaag bracht ik het er beter vanaf. Mijn gemiddelde tempo lag rond de 5,7km per uur en ik had niet het gevoel dat ik mij over de kop had gelopen. Er is nog hoop dat ik in september die 42km ga halen.


En ondertussen maak je op zo'n evenement van alles mee:
- een man van in de 70 die met rollator en al over mulle zandpaden loopt en op die manier 4 dagen lang 10km voor elkaar krijgt
- een echtpaar dat niet uit de streek komt, niet meedoet aan de 4daagse en  vol verbazing constateert dat ze die dag niet de enige mensen in het bos zijn
- een drietal mannen die stoer lopen te doen met filmende telefoontoestellen en vervolgens 1 toestel in een weiland met woedende kippen laat vallen waardoor er voor de eigenaar niets anders op zat om over het hek tussen de kippen zijn toestel te veroveren
- Lekker hoorrrr!!!, de man die al jaren lang hetzelfde roept om zijn verse fruit aan te prijzen, en het is ook lekker om na 5km in het zonnetje van verse aardbeien, verse ananas of verse kersen te genieten
- ik kan sneller lopen dan dat Man en Schoonpa via omwegen met de auto kunnen rijden (ze hebben mij vandaag bij de lunch opgewacht en bij de finish weer)
- al die honden die in het warme weer 20km met hun baasjes meelopen
- de bandjes in de starttent die niet allemaal even tekstvast zijn
- al die mensen die midden in het bos besluiten dat het juist op dat moment echt heel noodzakelijk is om tante Cora, oom Piet, zus Klaziena en weet ik wie al niet meer mobiel te bellen
- de eeuwige discussies over de bewegwijzering van de route
- de verschillen tussen 10, 20, 30 en 40km-lopers, na enige oefening haal je ze er zo uit
- het pannenkoeken-eten na afloop (voor de 3e keer) en daardoor had Schoonpa ook een uitje


Volgend jaar loop ik vast weer mee en dan ga ik voor de 30km. Dat moet dan een fluitje van een cent zijn.

dinsdag 22 maart 2011

Een dag van gaan en komen (en meer)

Dit is de auto waar ik vandaag afscheid van ga nemen. Omdat mijn nieuwe auto het snelst rijklaar te maken is, gaan ze er vandaag mee beginnen en kan ik hem aan het einde van de dag ophalen.
Dus bij deze: dag lieve auto, dank je wel voor alle mooie herinneringen (en pinkt een traantje weg).






En dan wordt het tijd dat we overgaan tot de orde van de dag. Door alle toestanden van de afgelopen 2 weken is er een hoop regelwerk blijven liggen en daar moet hoognodig een begin mee worden gemaakt.

De wandeltrainingen worden steeds zwaarder (is ook de bedoeling natuurlijk), en daardoor moet ik mijn hele ochtendrtoutine omgooien. In het begin ging ik direct na het wakker worden de deur uit. Om niet helemaal op een lege maag onderweg te zijn, snaaide ik een mueslireep of een paar yoghurt-rijstwafels uit de kast. Bij thuiskomst was het tijd voor mijn ontbijt en het bijlezen van blogs en het forum waar ik ook regelmatig op zit. Vaak schreef ik dan ook mijn eigen blog. Vervolgens kregen de chins eten en werd hun kooi onderhanden genomen en kon mijn dag verder beginnen.
Maar tegenwoordig ben ik toch al snel gemiddeld een uur onderweg, soms zelfs op de toppen van toegestane hartslag. En dat gaat niet zonder ontbijt. Vandaag mijn eerste experiment om het anders te doen. Direct na het wakker worden een bak yoghurt met flakes naar binnen gewerkt en ondertussen de chins van eten en keutelvrije plankjes voorzien. Daarna wandelen en vervolgens met thee achter de computer kruipen. De training was beter vol te houden, maar ik vind het verder nog niks. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.
En nu ik het toch over het wandelen heb, ik begin het te missen als ik het niet kan doen (ik vind het echt vreselijk om dat te moeten bekennen). En ik heb mij definitief ingeschreven voor de tocht die ik eind september wil gaan lopen. Alleen ben ik verstandig geweest en heb ik mij voor zaterdag opgegeven voor de afstand van 42km en op zondag doe ik 16km. Twee dagen achter elkaar de maximale afstand was toch wel teveel van het goede. Bovendien heb ik op deze manier een doel voor volgend jaar, want dan wil ik natuurlijk wel de maximale afstand lopen :-).

Mijn loopbaantraject is, ondanks al het gedoe van de afgelopen weken, gewoon door blijven lopen en ik zit tegen de opdracht aan te hikken die ik maandag klaar moet hebben. Als ik straks geen uitvluchten meer kan verzinnen, zal ik mij aan de opdrachten van het loopbaantraject zetten. De opdracht van deze keer is om uit diverse lijsten met woorden, die woorden aan te geven die ik het meest op mij  van toepassing vind. Vervolgens daar een top 3 uit halen en die voorzien van voorbeelden waaruit blijkt dat ik dat echt ben. Over het algemeen vind ik niet iets van mijzelf, ik ben gewoon ik. Maar met het uitzoeken van deze woorden, ben ik er nog niet. Ik moet dezelfde opdracht ook aan anderen voorleggen en daarna kijken of wat ik van mijzelf vind, overeenkomt met wat anderen van mij vinden. En als het niet overeenkomt, aangeven waarom ik denk dat het niet overeenkomt.
Maar voorlopig kan ik nog wel even wat bezigheden verzinnen, dus dat gaat helemaal goed komen ;-).

Ik wens iedereen verder een hele fijne dag.

zaterdag 19 februari 2011

Kou, wandelen en zwanen

Overal zie ik op blogs en fora foto's verschijnen van de aankomende lente. Daar is bij ons nog niet veel van te merken. De vijver bij ons in de tuin (zie foto) is al de hele week bedekt met een laag ijs. En de bomen wekken niet de indruk dat ze binnenkort vol met blaadjes zitten. Kortom, bij ons is het nog behoorlijk koud en dat motiveert niet om mijn wandeltraining vol te houden.

Het was heel verleidelijk om in het kader rust voor mijn lichaam de wandeltraining uit mijn dagelijkse routine te halen. Ik hou niet van bewegen om het bewegen (als ik functioneel van A naar B moet, heb ik er geen enkele moeite mee) en ben wat dat betreft echt liever lui dan moe. In die zin is het voor mijn doen al een hele prestatie dat ik mijn trainingsschema al 6 weken vol houd. Uiteindelijk ben ik verstandig geweest (blèh) en besloten mijn trainingen te blijven doen, eventueel in aangepaste vorm. Als je lichamelijk moe bent, dan is het goed om je conditie niet nog verder te laten verslechteren en het is het enige moment van de dag dat ik mijn neus buiten de deur steek (de dagelijkse gang naar de brievenbus niet meegerekend). Je neus buiten de deur steken levert vitamine D op en dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben aan het einde van mijn eerste schema, morgen is de grote test, en daarom hoefde ik maar 30min. Dan is het met die kou wel heel erg verleidelijk om te denken: zoek het maar uit, vandaag ga ik niet. Maar ik ben toch gegaan, vanavond zal ik daar wel tevreden over zijn.

Bij ons in het dorp waren niet veel echte rondjes om te lopen. Het is al gauw de ene helft van de tijd heen en daarna omdraaien en weer terug lopen. Maar nu een boer een betonpad heeft gekregen om makkelijker bij zijn land te komen en wandelaars daar ook gebruik van mogen maken is er een extra rondje bijgekomen. Daarnaast blijkt er een kerkepad heropend te zijn en dat maakt de mogelijkheden voor rondjes weer wat groter. Alleen is dat pad niet verhard, waardoor je soms behoorlijk loopt te soppen. Inmiddels heb ik redelijk in de gaten hoeveel tijd welk rondje kost. Dus als ik een rondje van 30min in een bepaald tempo moet lopen, hoef ik niet na te denken waar ik langs ga. Maar dan moet het natuurlijk wel meezitten.

Ik kon vandaag niet het rondje lopen wat ik wou lopen want er waren 6 zwanen die mijn pad blokkeerden. Als klein kind heb ik enorm ontzag gekregen voor die beesten. Ze zien er mooi uit, maar kunnen echt felle, gemene krengen zijn. Geen haar op mijn hoofd dus die er aan dacht om tussen die beesten door mijn weg te vervolgen. Nu maar hopen dat ze hun nesten ergens anders gaan maken, want het zou wel erg vervelend zijn als ik, door hun aanwezigheid, geen rondjes meer zou kunnen lopen.
Ik weet zeker dat Man niet meer bijkomt van het lachen als hij hoort dat ik mij door een stelletje zwanen op de kop laat zitten. Gelukkig leest hij mijn blog niet :-).

dinsdag 15 februari 2011

YES, ik eet alleen vanavond

Eerst even een kort vervolg op mijn blog van gisteren, waarin ik hopelijk ook "antwoorden" geef op de ontvangen reacties. Ik wil in ieder geval bedanken voor het medeleven. Het op 1 lijn krijgen van hoofd en lichaam is een proces en zoals elk proces gaat dat in stapjes en met vallen en opstaan. Gisteren was ik vooral boos op mijzelf. Ik vond namelijk dat ik inmiddels beter had moeten weten en deze situatie had kunnen voorkomen door beter op te letten. Man kreeg dan ook bij thuiskomst de wind van voren toen hij, heel belangstellend, vroeg of ik mij al beter voelde. Nee en dat duurt misschien ook nog wel maanden en daar baal ik van en daar voel ik me schuldig over, dus sodemieter op. Gelukkig snapt Man inmiddels dat ik dan vooral heel, heel, heel veel knuffels nodig heb.
Vandaag ging het emotioneel al weer een stuk beter. Ik ben in staat geweest om de frustratie over deze situatie om te zetten in een uitdaging en deze periode te zien als een spannende reis. Ik ben erg nieuwsgierig naar wat deze reis mij zal brengen en wat voor fantastische dingen ik deze keer over mijzelf ga leren. Dat maakt het nog steeds niet makkelijk maar als proces wordt het een stuk hanteerbaarder. En ik hoef natuurlijk niet in 1 dag de oplossing gevonden te hebben (hoewel ... ;-) )


Na mijn wandeltraining (het was echt koud vandaag) kwam ik thuis en bekeek mijn mails en las toen dat Man niet thuis komt om te eten. Schoonmoeder ligt voor controle op gewijzigd medicijngebruik een weekje in het ziekenhuis en Man gaat na zijn werk direct door om haar te bezoeken en gaat daarna met schoonvader ergens wat eten. Dus ik eet alleen vanavond en ik doe mijn best om daarvoor het meest ongewone, ongezondste te verzinnen wat we in huis hebben. Wij hebben geen friteuse, de snackbar zit 5km verderop en omdat de dichtstbijzijnde winkel ook 5km verderop zit, eten wij bijna nooit ongezond. Ik haal 1x per week alle boodschappen en plan daarbij 7 maaltijden die voldoen aan de eisen van een gezonde maaltijd. Maar als ik de kans krijg om iets ongepland "ongezonds" naar binnen te werken, laat ik mij die niet ontgaan. 

vrijdag 11 februari 2011

Mijn nieuwsgierigheid heeft gewonnen

Op dit moment zit ik met mijn lunch en spierpijn achter de pc.
Normaal gesproken ga ik altijd op donderdagavond, samen met de buurvrouw, naar de sportschool. Zij doet spinning, ik doe zumba. Helaas kon ik gisteravond niet en daarom heb ik de les vanmorgen ingehaald. Alleen dan geen zumba maar pilates. Ze zeggen dat je bij zumba elke spier in je lichaam gebruikt, maar daar geloof ik na vandaag niets meer van. Of ik moet bij zumba fanatieker worden, dan kan natuurlijk ook ;-).


Na de sportschool zat ik vol goede voornemens voor vandaag. Ik heb vanmiddag geen afspraken dus alle tijd om nu eindelijk eens wat hoofdstukken van mijn opleiding frans te doen. Maar ik ben gezwicht. Mevrouw Snoeshaan heeft voor Valentijn het varkentje Molly gemaakt klik hier voor een afbeelding en een paar posts verder heeft ze het patroon geplaatst. Nu heb ik iets met varkens en ik ben altijd nieuwsgierig naar nieuwe technieken. Gewoon kijken hoe het werkt. Meestal blijft het bij een eenmalige actie, maar dan heb ik het wel een keer geprobeerd en er weer wat van geleerd. Dus in plaats van verstandig te zijn en:
- mij bezig te houden met mijn opleiding frans
- eerst sokken af te breien
- eerst een vestje af te breien
- het breimachine-vestje in elkaar te zetten
- het beloofde breimachinepatroon voor de sjaal te maken (met foto)
Ben ik dus met (weer) een nieuw project begonnen, het haken van mijn eigen Molly. Ik weet zeker dat ik daar vanavond spijt van ga hebben (zie ook mijn post over tijdschuld :-) ). 
Het leven is soms best zwaar als je enthousiast en nieuwsgierig bent en van uitdagingen houdt :-).

vrijdag 4 februari 2011

Soms mis ik de zee :-(

Ik lig nog wat te dommelen in mijn bed en met moeite lukt het me mijn ogen net zover te openen dat ik kan zien hoe laat het is. De wekker geeft 5 voor 7 aan. Beneden mij is man bezig met zijn ochtendrituelen zodat hij met een ontbijt achter de kiezen, gewassen en geschoren met een lunchpakket richting werk vertrekt. De chins zijn een beetje onrustig en dat komt door de geluiden die ik om mij heen hoor.
Terwijl ik mij lekker warm in mijn dekbed nestel, luister ik naar de storm die om het huis heen raast en door afvoerpijpen heen blaast. En dan komt er maar 1 gedachte bij mij op: ik wou dat ik nu naar de zee zou kunnen kijken. De branding die met dit weer vol witte schuimkoppen zit, de golven die nu niet kabbelend op het strand rollen maar echt met grote hoge klappen het zand bijna wegslaan. De dreigende lucht aan de horizon, schepen die in de verte moeizaam door het water ploegen. Het zware geluid van de golven en de wind. Wat zou het fijn zijn als ik elke dag mijn wandeltraining bij de zee zou kunnen doen. Dat ik sowieso elke dag de zee zou kunnen zien.
Maar helaas is de echte zee (echte zee is met golven, branding en strand) minstens 2 uur rijden bij mij vandaan. Ik denk dat ik mij nog maar weer omdraai, dan droom ik nog even verder van de zee.

vrijdag 28 januari 2011

Vandaag is het zover :-)

Vandaag is de dag dat de chinchilla's komen :-). Inmiddels heb ik genoeg hooi voor een weeshuis, een grootverbruikverpakking zaagsel (hij paste net in de achterbak van mijn autootje), 20 kilo chinchillazand, 5 kilo voer, 3 zakjes met lekkers (zodat ik ze aan mij kan laten wennen) en een plek waar de kooi kan staan.  Man is met een kattentransportmand en aanhangwagen richting werk vertrokken en ik volg straks met de bus, waarna we samen die kant opgaan.
Ik verheug me erg op de komst van de chins. Ik krijg er 3, 2 broertjes en 1 zusje. Als ze na de reis bereid zijn te poseren plaats ik vanavond nog een foto van ze. Aan de andere kant zie ik er ook tegenop. Chins zijn geen makkelijke dieren voor wat betreft verzorging. Het is ook niet voor niets dat een opvang eigenlijk heel hard nodig is. Ze zijn behoorlijk stressgevoelig en raken snel van slag.Ik moet nu denken aan de serie Dog Whisperer op NG. Daar zijn het de honden die de energie van hun baasjes oppakken en daar op reageren, ik denk dat het bij chins net zoiets is. Op de opvang waren chins die weer teruggekomen waren omdat de vrouw die ze geadopteerd had in scheiding lag en die chins waren volledig doorgedraaid. En het kost dan veel tijd en verzorging om ze weer in hun oude doen te krijgen als dat ooit gaat lukken. Dat maakt dat het hebben van chins aanvoelt als een grote verantwoordelijkheid (groter dan bij bijvoorbeeld cavia's of katten) en ik hoop dat ik die aan kan en waar kan maken. Want ik ben natuurlijk niet de meest onverstoorbare persoon ter wereld :-).


Verder nog wat hap-snap werk.
- Ik moet dus met de bus richting werk van Man en moet daarvoor in de stad bij het station overstappen. Ik weet niet hoe ze erbij komen maar reisinfo denkt dat het mogelijk is om in 1 minuut van de ene kant van het station naar de andere kant te komen, nog even afgezien van het feit dat de bus dan echt precies op tijd moet zijn. Ik neem dus wel een bus eerder, dan weet ik zeker dat ik hem haal.
- Man heeft promotie gekregen :-) (mocht in mijn ogen ook wel na 12,5 jaar dienst). Dat maakt het financiële probleem iets minder groot en haalt een beetje druk van mijn schouders af. Waardoor ik weer beter voor de chins kan zorgen ;-).
- Gisteren heb ik tijdens mijn wandeltraining de eerste sneeuwklokjes gezien. Het komt niet in mijn hoofd op om een camera mee te nemen tijdens de training (ik ben aan het trainen en dat is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik stil sta om foto's te nemen ;-) ), maar deze keer vond ik dat toch wel jammer. Het is een teken dat, ondanks de kou van dit moment, het voorjaar er toch aan begint te komen.

donderdag 20 januari 2011

Van alles en nog wat

Vandaag een blog over van alles en nog wat.
Om te beginnen lag er nog een vraag wat "stuiterbolletje" en "stresskip" in het frans is. Een stuiterbolletje kennen ze niet, maar een stuiterballetje wel: petite balle rebondissante. Ook stresskip is daar een onbekend fenomeen (zal vast komen door die beroemde/beruchte Franse slag). De vertaling die daar het dichtste bij in de buurt komt is: boule de nerfs of sauter le stress.
Ik ga verder met de bekentenis dat ik dinsdag ben gezwicht voor 10 bolletjes wol. Omdat we daar geen budget voor hebben dit jaar heb ik ze van mijn spaargeld betaald, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat mijn spaargeld opgaat aan "frivoliteiten".
Afgelopen maandagavond had ik breimachinebijeenkomst en daar kregen we een patroon van een hele mooie omslagdoek en die moest en zou ik maken en hebben. Dinsdag mijn wolmand op de kop gezet en eigenlijk qua kleur geen wol die daar geschikt voor zou zijn. Op weg om Man op te halen voor de chinchilla-opvang kwam ik langs een wolwinkel. En toen kon ik het niet laten. Aan de ene kant sta ik te popelen om aan mijn mooie omslagdoek te gaan beginnen (als hij klaar is, plaats ik wel een foto) en aan de andere kant schaam ik mij voor mijn zwakte en voel ik me schuldig voor het "verkwisten" van spaargeld. De breipennen waren overigens wel nodig, maar ik heb waarschijnlijk de verkeerde maat gekocht. Dat moet ik nog even uitzoeken.

Valhalla schreef er al over in haar blog van gisteren (http://www.ikgahetandersdoen.blogspot.com/): consuminderblogs waarin iemand zeer enthousiast doet over een besparing van € 0,05 cent op een levensmiddel. Ik stond voor hetzelfde dilemma gisteren in de supermarkt. Alle benodigdheden kon ik kopen in de desbetreffende supermarkt, alleen is de melk daar € 0,03 duurder dan bij een andere supermarkt. 2 pakken melk per keer is € 0,06 per week, is ongeveer € 3,00 (vakanties ed niet gerekend) per jaar. Is dit het waard om, alleen voor melk, naar een andere supermarkt te gaan? Aan de andere kant is het natuurlijk wel 2 ijsjes als tractatie na een "gratis" dagje uit. Mijn hekel aan winkelen heeft het gewonnen en ik heb de "dure" melk meegenomen.

Ik ben eindelijk begonnen met het inlossen van een belofte aan Man. Toen ik net begonnen was met sokkenbreien vond ik het wel het toppunt van "houden van" om voor hem sokken te breien. Man dus naar de wolwinkel (ja dezelfde) om wol te kopen, zo'n 4 jaar geleden. Gisteren eindelijk begonnen met breien om deze belofte in te lossen. En daar dus die breipennen voor nodig. Alleen brei ik de sokken op rondbreinaald 3 en dit is 2,5. Nu gebruik ik deze pennen alleen voor de hak en het laatste stukje van de voet. Ik ben nu aan het uitzoeken in hoeverre die 0,5 verschil veel uit zal maken. Het lijkt mij namelijk geen gek idee om ook pennen 2,5 in mijn bezit te hebben.

Mijn mailaccount is, ondanks de berichten van afgelopen zondag, nog steeds niet gereanimeerd. De aanvraag is in bewerking, zeggen ze dan. Inmiddels wordt het echter wel erg lastig zo.

En om vrolijk te eindigen: het lijkt erop dat mijn net gekochte wandelschoenen weer boven water zijn. Gisteren stond de sportschool op het antwoordapparaat dat er een paar wandelschoenen was ingeleverd. (ik ben heb nog niet door hoe ik kan linken naar een eerder bericht, maar 2 week geleden had ik wandelschoenen gekocht en die waren binnen 4 uur weg omdat iemand in de sportschool ze per ongeluk mee had genomen).

zondag 9 januari 2011

Gewoontes veranderen

Afgelopen vrijdag was ik naar een goede vriendin voor een gezellige middag/avond. Samen cryptogrammen oplossen (ik wil dat graag onder de knie krijgen) en samen eten. En het werd een gezellige avond :-). De voornaamste reden waarom het leuk werd: we deden niet aan tijd. 
We hadden tegen 16.00 uur afgesproken en hebben eerst met een beker thee zitten kletsen op de bank en kijken wat we zouden gaan eten. Vervolgens gingen we eens naar de cryptogrammen kijken die ik meegenomen had. Tegen de tijd dat onze magen begonnen te knorren kwamen de toastjes met notenkaas op tafel en toen we de cryptogrammen opgelost hadden (op 5 woorden na kregen we alles klaar, yes!) begon mijn vriendin aan het maken van het eten. Gezellig gegeten, na afloop thee en koffie gedronken. Ik was tegen 23.30 uur thuis.


Dat is wel een heel contrast met hoe het bij ons gaat. Nu snap ik wel dat een afspraak met een vriendin niet te vergelijken is met het huis-tuin-keuken-gebeuren in een huishouden, maar ik zou een deel van deze gezelligheid ook thuis wel willen. De enige manier om dat voor elkaar te krijgen is loslaten, maar een routine van meer dan 10 jaar is niet zo veranderd.
Onze dagen zien er nu allemaal hetzelfde uit: om 18.00 uur staat het eten op tafel, tegen 19.30/20.00 uur drinken we thee en tegen 21.00 uur begin ik in slaap te vallen waarna ik besluit richting bed te gaan. In het weekend ziet het er niet veel anders uit, behalve dan dat we tegen 14.30/15.00 uur dan ook thee drinken (maar dan meestal niet samen omdat Man in en om het huis bezig is). En ja, Man heeft net een kom thee voor mij neergezet.


Nu ik dit zo lees, zit er niet veel ruimte in voor gezellig samen toastjes met kaas eten en aan frisdrank komen we al helemaal niet toe. Toegegeven: het is wel lekker voordelig, dus dat zou een sterk argument kunnen zijn om alles te laten zoals het is. Maar ik wil die gezelligheid van met mijn vriendin ook bij ons in huis. Tijd en ruimte om, met iets lekkers erbij, samen gezellig iets te ondernemen en daarbij de boel de boel laten. Eten we om 20.00 uur dan is het ook goed (dan zou dat goed moeten zijn :-) ). En ik zou het moeten kunnen, want zo brachten wij thuis altijd het weekend door. Ondertussen heb ik er nu al 2 dagen over na kunnen denken, maar ik heb nog niet duidelijk gekregen hoe ik het strakke, starre patroon zou kunnen veranderen.
Ik weet wel dat ik er een "lange termijndoel" bij gekregen heb ;-).


De buurvrouw heeft een abonnement op een damesblad (klinkt wel erg truttig :-) ). en die mag ik altijd lezen als zij hem uit heeft. Deze week staan er een aantal artikelen over bewegen in en daar las ik iets wat mij niet erg veel hoop geeft:
"Wandelen is de minst intensieve inspanning. Voor het opbouwen van conditie of krachttraining zet het dus niet veel zoden aan de dijk. Toch heeft wandelen veel voordelen: het is gemakkelijk, kost niets en geeft weinig blessures. Ondanks de geringe intensiteit verbrandt u tijdens het wandelen toch nog redelijk wat calorieën (gemiddeld 240 per uur). Als u regelmatig een half uur wandelt (minimaal 4x per week) verlaagt het bovendien de bloeddruk en verlaagt het de kans op suikerziekte."
Een van de redenen om te bewegen is dat ik mijn conditie wil verbeteren, maar het is dus maar de vraag of ik dat met wandelen voor elkaar ga krijgen. Gelukkig doe ik niet aan gewoon wandelen maar aan powerwalken. Dat zou intensiever zijn. Daar vertrouw ik dan maar op. Ik zou het wel erg jammer vinden als mijn 5 trainingen van de afgelopen week in de regen, de ijskoude wind en op gladde bevroren paden voor niks zouden zijn geweest (en dan druk ik mij nog zachtjes uit).