De stoofschotel

Ik heb al eens vaker geschreven dat vlees braden en ik niet echt samengaan. Als kind heb ik het nooit geleerd, het was elk weekend een bron van ruzie thuis en echt eetbaar was het "draadjesvlees" ook niet. Ik weet dan ook niet wat mij bezielde toen in de receptenlijst van Robs budgetmenus het recept voor filosofenpotje zag staan.

Ik heb een abonnement op deze site omdat mij dat verlost van de eeuwige vraag "Wat moet ik nu weer aan eten kopen?". Mijn keuze uit supermarkten is beperkt, een groot deel van de aanbiedingen zijn hier niet te krijgen dus in die zin heb ik er niets aan. Maar tot nu toe lukt het redelijk om met de gegeven menu-suggesties (2x per week een stuk of 16 in de mail) een week lang gevarieerde maaltijden op tafel te zetten. Zoals filosofenpotje.

Omdat het gerecht zo'n 5 uur op 140°C in de oven moet was het een uitstekende maaltijd voor een luie zondag. Man had al een tijdje geen vlees gehad en het gezegde zegt niet voor niets dat de liefde van de man door de maag gaat. Ik kon niet bedenken wat ik aan het vlees zou kunnen verprutsen als het 5 uur lang in een gebonden bouillon in de oven zou staan. Kortom genoeg redenen om mij eraan te wagen.

En nu staat de ovenschaal met deksel en al in de oven en de aardappelen die straks als puree er bovenop moeten zijn bijna klaar. Ik moet heel eerlijk bekennen dat het ook best lekker ruikt. Kortom alles lijkt goed te komen ware het niet dat ik er nu al tegenop zie om er maar 1 hap van te nemen.

Dat heeft alles te maken met het vlees zelf. Ik moest de runderriblap in stukken snijden en kwam daarbij allerlei wittige dingen tegen die ik acuut niet eetbaar vond (de katten in onze tuin gelukkig wel). En nu staat het eten van dit vlees mij zo enorm tegen dat ik er bijna misselijk van word.

Waarom ik op het lumineuze idee ben gekomen om dan direct een dubbele portie te maken zodat er een deel ingevroren kan worden weet ik niet. Ik hoop dat ik tegen die tijd over mijn weerzin en afkeer heen ben. Man zal in ieder geval heel blij zijn. Hij krijgt vlees en dan ook nog eens een keer een dubbele portie. En ik? Ik hoop dat ik een volgende keer mijn verstand gebruik en recepten met vlees wat ik zelf in stukken moet snijden links laat liggen.

Uitgeteld maar zeer tevreden

Afgelopen december had een goede vriendin een mijlpaal leeftijd en in november kwam ik er achter dat ze niet van plan was om die mijlpaal groots te vieren. Ik vond dat ze haar verjaardag wel moest vieren, ze was bijna niet meer in leven geweest en dan is een feestje met meer dan alleen de meest naaste familie juist een enorme opsteker. Als ik als verjaardagscadeau aanbood om een verjaardagsfeestje te organiseren; wilde ze dan wel haar verjaardag vieren? Een schot in de roos en zodoende stortte ik mij op de organisatie van een feestje.

Toen ik mijn aanbod deed, dacht ik zelf aan een "normaal" feestje. Iedereen komt 's avonds, we beginnen met koffie en taart en daarna komt de borrel met bijbehorende hapjes op tafel en dan gaat iedereen weer naar huis. Mijn vriendin had andere ideeën. Het leek haar enorm gezellig als iedereen bleef eten. Dus of ik voor 12 mensen een thema kon bedenken en daar iets te eten aanhangen. SLIK!

Aan pasta kan niet veel mislukken, dus het thema werd Italiaans. We beginnen direct met het borrelgedeelte met Italiaanse hapjes, vervolgens pasta met 2 soorten saus en salade en als dessert citroenbavarois en tiramisu. Aansluitend koffie en thee met kleine koekjes en chocolaatjes uit de bio-winkel (is dus niet zo Italiaans) . Gisteren hebben we de boodschappen gedaan en vandaag heb ik de hele dag in de keuken gestaan om de sauzen en desserts te maken. De rest doen we morgen bij mijn vriendin.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik er heel erg tegenop zag. Ik vind het leuk om te koken maar als het welslagen van een verjaardagsfeest voor een ander er voor een groot deel vanaf hangt, voelt het toch wel even anders. Bovendien waren het allemaal recepten die ik nog nooit eerder heb gemaakt. Ook dat is niet echt bevorderlijk voor het zelfvertrouwen. Maar het lijkt erop dat het meer dan gelukt is, in de zin dat het er eetbaar uitziet en goed smaakt. Het enige waar ik mij nog zorgen over maak, is of het voldoende zal zijn. Temeer omdat de snackbar om de hoek bij mijn vriendin niet echt smakelijke dingen verkoopt.

Er zit dus nog een beetje spanning maar voor nu ben ik na 6 uur achter het fornuis en aanrecht te hebben gestaan, zeer tevreden. Knock-out maar tevreden.
Ik hoop echter wel dat ik de volgende keer eerst nadenk voordat ik spontaan iets aanbied. Maar dat roep ik al jaren en ik tuin er elke keer weer in.

Emotie-eten

Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd een emotie-eter geweest. Met name dropjes zijn favoriet als het gaat om achter elkaar door te snaaien omdat ik een klusje moet doen waar ik tegenop zie, omdat ik ergens heel erg verdrietig om ben maar niet in staat ben een opluchtende huilbui te produceren en vast nog meer omstandigheden. Tot aan de (pre)overgang en de vitamineB12-injecties kwam ik met het emo-eten weg. Ik kon eten wat ik wilde en kwam geen gram aan. Dat werd, helaas, de afgelopen jaren anders maar het lukte me tot voor 3 jaar terug mijn gewicht op het uiterste randje van een groene BMI-index te houden. Toen ging ik er overheen, niet veel maar toch.

Ik had de stille hoop dat mijn wandeltocht ervoor zou zorgen dat de 3kg teveel als sneeuw voor de zon zouden verdwijnen. Dat was echter niet het geval maar ik was ook niet aangekomen. Vervolgens kreeg ik 5 emotioneel zware weken achter de kiezen en wou ineens mijn broek niet meer dicht. De weegschaal gaf een schokkende 78,6kg aan. In eerste instantie probeerde ik met caloriën tellen dat gewicht naar beneden te krijgen maar dat bleek toch geen prettige manier te zijn. Puck schreef een tijdje geleden dat zij naar de WW ging om gewicht te verliezen en na even nadenken besloot ik voor de online-versie te gaan. Na 2 maanden had ik een gewicht van 75kg bereikt. Ik ben heel blij dat ik dit bereikt heb (een weekje Rome was goed voor een toename van 0,9kg). Nog 7kg te gaan en dan ben ik tevreden. Voor een gezonde BMI moet mijn gewicht tussen de 62 en 69kg liggen en met 68kg, eventueel 67kg, ben ik zeer tevreden.

Er zit echter een groot nadeel aan dit hele afvalgebeuren. Doordat ik mij zo netjes aan de voorwaarden hou, zit emotie-eten er niet meer in. Dat houdt in dat emoties op dit moment enorm verlammend werken en er niet veel uit mijn handen komt. Alle spanning van heb ik die baan of niet, die ik eerst al etend weg zou werken uit mijn systeem, blijven nu aanwezig. Hetzelfde geldt voor de emoties die rond de diagnose van Man spelen. Ik schrijf ze van mij af in mijn blog, bel en mail mij suf met vrienden en Coach, ga op de meest gekke tijden naar de sportschool om afleiding te zoeken maar dat is niet voldoende om de verlammende werking van die emoties kwijt te raken. Ik snak dus naar dropjes, chocolade, chips en andere niet-gezonde lekkernijen. En omdat ik de laatste tijd ook niet goed slaap, wordt mijn hongergevoel er niet minder op (slaaptekort wakkert extra eten aan).

Ik ben bang dat er voor voorlopig niets anders opzit dan te accepteren dat mijn leven op dit moment verlamd wordt door emoties en dat daar vast een reden voor is. Een fase die ik door moet en die ik "gewoon geduldig" uit moet zitten, vertrouwend op een goede afloop. Maar diep van binnen heb ik wel heel erg veel zin om het hele afvalgebeuren af te blazen en mij "lekker" vol te vreten met alles waar ik nu zin in heb, te beginnen met de dropjes die Man in zijn kerstpakket heeft gekregen (inclusief het bijbehorende schuldgevoel als ik dat gedaan heb, dat neem ik op de kop toe).

PS1: tot nu toe kiezen Man en ik voor de term oudbakken als vertaling van slof maar eigenlijk is slof voor ons alles wat tot nu toe aan reacties binnengekomen is. We moesten ook heel erg lachen om het Twents: Mag je hier wonen? Ik zie het misverstand al helemaal voor me. Er schoot me vanmorgen nog een woord door mijn hoofd: tets
PS2: morgen heb ik een gesprek met de loopbaanadviseur en dan komt er (als alles goed gaat) een update over de sollicitatie, een soap is er niks bij.

Slof

Niet zo'n slof
Bron: www

De familie van mijn moeder is 100% (stad)Gronings, niet meegerekend dat ze in de 16e eeuw vanuit Duitsland in Nederland terecht zijn gekomen. Mijn vader is 50% Fries (Leeuwarden) en 50% Gelders. Ze hebben elkaar in Groningen leren kennen en zijn ook in Groningen getrouwd. Omdat mijn vader werk kon krijgen in Amsterdam verhuisden ze naar het "Westen" en daar ben ik geboren. Iets voor mijn vierde verjaardag zijn mijn ouders teruggekeerd naar het noorden, eerst Friesland daarna Groningen. Ik heb 42 jaar in het noorden gewoond (en woon er nog steeds) en voel me 100% noorderling. Helaas denken de meeste noorderlingen daar anders over. Omdat ik niet in het noorden geboren ben, ben ik toch een vreemde eend in de bijt, hoewel ik wel een aardig eendje ben. Voor de mensen uit het Westen ben ik wel een noorderling, dat horen ze aan mijn manier van praten.

Mijn oma werd vroeger in de buurt met de nek aangekeken omdat ze vond dat haar dochters Nederlands moesten spreken in plaats van dialect. Omdat mijn vader ook met het Nederlands is opgegroeid, spreken mijn broer en ik geen van beiden Gronings. Ik kan het wel verstaan, wat scheelt als in het dorp een toneelvoorstelling in dialect wordt gehouden. En toch zijn er in de loop van die 42 jaar uitdrukkingen in mijn manier van spreken gekomen die echt uit het noorden komen.

De kermis gaat los in plaats van open. De brug is dicht terwijl hij echt open is. Mensen komen ergens weg in plaats van ergens vandaan en ik ga op bed in plaats van naar bed. Maar het mooiste vind ik het woord slof. Ik ken het alleen in combinatie met koekjes: De koekjes zijn slof. Laatst vroeg iemand wat ik bedoelde en ik was stomverbaasd. Voor mij is de term " sloffe koekjes" heel normaal en ik wist niet dat dit een noordelijke uitdrukking was. Direct in de Van D.ale gekeken en nee, slof in een andere betekenis dan een hoeveelheid voor sigaretten of iets warms aan je voeten, kwam er niet in voor.

Wat zijn "sloffe" koekjes? Sloffe koekjes zijn koekjes die in een niet goed afgesloten trommel hebben gezeten. Speculaasjes die je op brood meeneemt, zijn op het moment van eten ook slof, het knapperige is er af. Iemand gaf me een vertaling uit een Gronings woordenboek: klam, iets vochtig. Mijn tante kwam met week. Maar alledrie de vertalingen voelen niet als de juiste. Ik heb nog nooit iemand horen spreken over klamme of weke koekjes. Het geeft weer wat met de koekjes gebeurd is, maar zo zeg je het niet. Ik hoop dat iemand mij kan vertellen hoe elders in Nederland koekjes genoemd worden die in een niet afgesloten trommel hebben gezeten.

Recepten aanpassen

Ik ben opgegroeid met het feit dat 100gr onbereid vlees per persoon per dag voldoende is. Dat komt neer op 75gr bereid vlees. Als je geen vlees wilt eten dan kun je die 100gr onbereid vlees vervangen door 2 eieren, 50gr kaas, 100gr tofu, 75gr gare peulvruchten of 40gr noten. Voor een evenwichtige voeding is dat meer dan voldoende.
Kom ik een recept tegen wat mij aanstaat, dan reken ik altijd even uit hoeveel vlees of vleesvervanging gebruikt wordt. Als dat meer dan de benodigde hoeveelheid is, dan pas ik het recept aan. Als bijvoorbeeld in een recept voor 4 personen 400gr gehakt en 150gr kaas wordt gebruikt (= voor 7 personen vlees of vleesvervanging) dan kijk ik naar de rest van het recept en laat ik of het gehakt weg of ik verminder de kaas. Beter voor mijn gezondheid en beter voor mijn portemonee.

Hoe meer ik op deze manier naar recepten kijk, des te meer het mij opvalt dat steeds meer recepten meer dan de noodzakelijke hoeveelheid vlees of vleesvervanging bevatten. En wat ook opvalt is dat de hoeveelheid groente per persoon nooit aan de 200gr per persoon voldoet. Net als in kookboeken van 50 jaar geleden is 100gr per persoon de norm. En dat terwijl er al jaren campagne wordt gevoerd om ons aan het eten van meer groente te krijgen.Kennelijk gaan de receptenmakers ervan uit dat de ontbrekende 100gr groente wel op een andere manier binnenkomt maar ik moet zelf de eerste persoon nog tegenkomen die naast zijn/haar boterhammen met kaas ook nog 100gr salade in een bakje van huis heeft meegenomen.

Als ik dus een recept tegenkom wat mij lekker lijkt, pas ik het op 2 zaken aan, vlees en/of vleesvervanging en de hoeveelheid groente. Het vlees wordt verminderd en de groente wordt verdubbeld. Over het algemeen levert dat redelijk eetbare maaltijden op maar niet altijd. Soms haal ik door mijn aanpassingen niet de benodigde stevigheid of liggen de verhoudingen tussen de hoeveelheid pasta, groente en vleesvervanging ineens heel erg scheef. Het zijn in ieder geval wel volle borden want die 200gr groente is vaak erg volumineus.

Ben ik de enige die op deze manier naar recepten kijkt? En is er een site met recepten waarbij ik niet alles naar normale, voorgeschreven, hoeveelheden hoef aan te passen?

Oeps!

Zoals zoveel Nederlanders is mijn gewicht ietwat aan de zware kant. Volgens de BMI-regels ligt mijn ideale gewicht op 67,5kg. Het schommelde jarenlang rond de 69kg, iets teveel maar nog steeds aan de goede kant van de BMI-regels.
Het laatste jaar ligt het echter eerder rond de 72kg en dat is aan de verkeerde kant van de schaal. Gevoelsmatig een te verwaarlozen marge. Ik lag er niet wakker van. Na de wintersport had ik het gevoel dat er wel behoorlijk wat bijgekomen was maar ik ging er vanuit dat na een week wandelen de extra kilo's van de wintersport wel verdwenen zouden zijn.

Vanmorgen leek het mij geen gek idee om eens naar mijn gewicht te kijken. Dat had ik beter niet kunnen doen: 76 kilo, schoon aan de haak. Ik ben wel heel erg geschrokken.
Ik weet dat ik door mijn vermoeidheid de neiging heb om uit vermoeidheid te eten (mensen met een slaaptekort zijn over het algemeen zwaarder dan mensen zonder). Daarnaast gaat al mijn energie op aan de voorbereidingen van mijn voettocht en voor serieus nadenken over wat ik in mijn mond stop is op dit moment in mijn hoofd niet echt ruimte. Ik ben een echte snaaier, als iets open is moet het ook op. De problemen zitten niet in de gewone maaltijden, die voldoen aan alle richtlijnen die eraan gesteld worden.

Eigenlijk was ik van plan volgende week de eerste kleren voor mijn tocht te kopen. Maar met die, in totaal, 7 kilo teveel scheelt dat toch snel een kledingmaat. Ervan uitgaande dat mijn kleding tijdens de grote tocht nog wel ruimer zal gaan zitten, moet ik nu toch maatregelen gaan nemen. Niet dat ik denk die 7 kilo in een week kwijt te raken, maar ik kan in ieder geval wel mijn best gaan doen.


Om vervolgens de keuken in de duiken om een eigengemaakte pompoenpizza in elkaar te draaien.

Voorraadkast leegeten

De combinatie van  Man die tijdens mijn afwezigheid geen boodschappen heeft gedaan en de opmerking van Valhalla maakten dat er ineens iets tot mij doordrong.
Er ligt een lijst van zaken die ik voor vertrek moet regelen en, indien nodig, ook met Man moet afspreken. Daar staat niets over eten kopen en koken op. Man is echter geen keukenprins en de kans dat hij tijdens mijn afwezigheid bonen, linzen, bloem en dergelijke zal gebruiken is te verwaarlozen. Wil ik bij thuiskomst niet de halve voorraadkast weg moeten gooien, dan zal ik van te voren zelf een deel van de inhoud van de voorraadkast in de maaltijden moeten verwerken.

Gisteravond hebben Man en ik zowel het keukenkastje met etenswaren en de voorraadkast volledig leeggehaald. Alles wat ruim houdbaar was tot na mijn terugkomst kon zonder probleem weer de kast in. Dat scheelde toch 1 kilo gedroogde grote witte bonen, 500gram spätzle en nog wat andere kleine dingetjes. De blikken en potten gaan ook wel op als Man alleen voor zijn eten moet zorgen. En ik gebruik daar de komende tijd ook nog wel het een en ander van.
De afdeling snoep en zoutjes viel ook mee. Het enige wat over datum was, waren de chips dus die hebben we maar direct opgegeten. Alleen de chocoladerozijnen en graanrepen moeten voor vertrek echt op. Dat gaat wel lukken. De rest kan blijven liggen totdat ik terugkom. Niet dat Man er niet van mag eten, maar hij doet dat nooit.

Hoewel we al jaren aangebroken pakken en zakken in het keukenkastje stoppen, heeft Man toen ik er niet was een nieuwe zak rozijnen en een nieuwe zak cashewnoten open gemaakt. Daar hebben we nu twee opengemaakte zakken van. Die moeten voor vertrek toch wel op, anders zijn ze niet lekker meer.
En wat heel duidelijk van te voren opgemaakt moet worden zijn de verschillende soorten meel die in het keukenkastje staat: havervlokken, volkorenmeel, roggemeel, polenta en sojameel. Hetzelfde geldt voor de kokosrasp en het amandelschaafsel.

Eigenlijk was ik best tevreden. In mijn kasten liggen weinig overbodige zaken en dingen die over datum zijn. Als ik niet voor bijna een half jaar weg zou gaan dan was het ook niet nodig om de kasten leeg te eten. Ik ben best tevreden met mijzelf.

Grappig en update

Jasmijnthee

Voor mijn verjaardag kreeg ik een bolletje waarvan ik niet goed wist wat ik ermee moest. Het enige wat duidelijk was, was dat het thee was. Maar daar hield de informatie op.
Toen ik de gever een paar weken later weer zag, toch even navraag gedaan. De gebruiksaanwijzing was heel simpel: bolletje in een glazen pot gooien, water erop en dan werd het thee.
Zo gezegd, zo gedaan en tot mijn grote verrassing werd het bolletje een heel mooi bloemetje. Ik heb ademloos zitten kijken.
Nu nog achterhalen waar ik deze bolletjes kan kopen. Dan kan ik nog eens een keer ademloos zitten kijken naar het wonder wat voor mijn ogen gebeurt.

Nog even een update over de naaiwerkzaamheden. Het bleek uiteindelijk dus inderdaad niet veel werk. Maandagmiddag om 17.00 uur was het behahemdje klaar. Op zo'n moment baal ik nog meer dan daarvoor. Hoeveel stress en gedoe had ik mijzelf wel niet kunnen besparen door mijzelf eerder die schop onder de kont te geven. Maar het is niet anders.
En om het allemaal nog betrekkelijker te maken: dinsdagavond belde de vrouw voor wie ik dat allemaal aan het doen was. Ze kon een naaicursus van 8 weken doen. Ze hoopte dat ze daarmee in een ritme kon komen waardoor het gemakkelijker zou zijn om het naaien vol te houden. Dus de rest mocht ik, het liefst voor vrijdag, bij haar langsbrengen. Bovendien vond ze het helemaal niet erg dat ik door de voorbereidingen van mijn tocht naar Rome er nog niet aan toegekomen was.
Kortom: een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest.
Ik hoop dat ik deze les ooit nog eens goed in mijn oren zal knopen.

En toen durfde ik het toch niet aan

Bij ons in huis zijn Man en ik, op het gebied van vlees, redelijk gelijkwaardig. We weten geen van beiden hoe we het klaar moeten maken. Iets simpels als het braden van een hamburger of een slavink lukt ons nog wel, evenals rul gebraden gehakt. Maar van vlees wat gekruid moet worden en daarna in een pan moet worden gemikt, hebben we geen van beiden verstand.

In mijn beleving ben ik opgegroeid met eeuwigdurende ruzies over vlees, hoewel mijn moeder dat ten stelligste ontkent. Mijn vader had zijn eerste hartaanval toen ik 10 jaar werd en sindsdien werd er bij ons vooral rundvlees gegeten. Op zaterdag gingen we naar de slager voor een pond doorregen runderlappen en op zondag was het "feest".
Mijn moeder vond dat mijn vader het vlees verprutst had en als mijn moeder het vlees gebraden had, vond mijn vader het niet goed. Mij maakte het niet uit, in beide gevallen zat ik met een stuk vlees in mijn mond wat steeds groter en groter werd, totdat het uiteindelijk echt niet meer weg te krijgen was. Ik leerde dan ook al snel om vlees in zulke kleine stukjes te snijden dat ik het zonder kauwen in één keer door kon slikken.
Vlees was niet lekker.

Toen ik op mijzelf ging wonen, liep ik verdwaasd door de supermarkt. Enorme koelvitrines met vlees en ik had geen idee wat ik er mee zou moeten. Sinds die tijd probeer ik het eten van vlees zoveel mogelijk te vermijden. Echt vegetariër ben ik niet maar als het niet hoeft dan eet ik het niet. Maar Man is wel een vleeseter en een relatie is geven en nemen. Dus af en toe waag ik mij aan de simpele vleessoorten waar weinig aan kan mislukken.

Bij mijn vriendin in Frankrijk heb ik van haar man geleerd hoe ik karbonade moest braden. Eigenlijk bleek dat helemaal niet zo ingewikkeld en het was ook nog eens een keer zeer eetbaar ook. Voor vanavond staat karbonade op het menu, ze lagen al een tijdje in de vriezer te wachten op een moment dat ik genoeg moed verzameld had om ze daadwerkelijk te maken. In de supermarkt, op zoek naar de juiste kruiden, kwam ik ook een stoompakje tegen: gestoomde karbonade met aardappelen uit de oven. En ik ben gezwicht.

Vanavond eten we dus karbonade uit de oven en niet uit de pan. Ik denk niet dat het tussen mij en het braden van vlees nog goed gaat komen.

Hoe moeilijk kan het zijn?

Schoonpa viert zaterdag zijn verjaardag. Om diverse redenen kan ik er overdag niet bij zijn, maar aan het einde van de middag wel. Het hele gezelschap komt tegen 17.30 uur weer terug en ik heb toen aangeboden om voor het eten te zorgen. Hoe moeilijk zou het zijn om voor 9 personen soep, huzarensalade, toetjes en iets lekkers voor bij de koffie te maken.

Via de buurbuurvrouw die wel vaker voor grote gezelschappen kookt, kon ik aan de benodigde hoeveelheden komen. Man heeft bij schoonpa het aantal soepkommen, borden, bestek en dessertschaaltjes geteld. En ik regelde bij de buurvrouw de ontbrekende aantallen. Een boodschappenlijst maken en vanmorgen de boodschappen in huis gehaald.
Bij thuiskomst zag ik dat de buurvrouw thuis was, dus direct even binnengewipt voor de soepkommen.

Nu had ik nog nooit in mijn leven groentesoep en huzarensalade gemaakt, maar volgens het kookboek was het een kwestie van gewoon even doen. Met name de soep leek een fluitje van een cent:
1 liter bouillon, 50 gram gehaktballetjes, 25 gram vermicelli en 200 gram soepgroente (en dat maal 5). Bouillon aan de kook brengen, overige spullen erin gooien, 5 minuten laten koken en klaar. Buurvrouw dacht daar toch heel anders over. Volgens haar zou dat een zeer waterig soepje opleveren zonder enige smaak. Ik moest terug naar de winkel en een pakje smaakmaker voor soep kopen en de benodigde hoeveelheid gehakt verdubbelen. Ten minste, als ik in mijn 5 liter soep de balletjes nog terug zou willen vinden. Daarnaast was 5 minuten koken wel erg weinig, 10 minuten koken was het minimum.

Uiteindelijk ben ik toch gezwicht voor de mening van de buurvrouw en ben ik terug gegaan naar de winkel. Ik zal heel eerlijk toegeven dat mijn soep nu tenminste lijkt op groentesoep en smaakt naar groentesoep. Dus die smaakmaker zal wel geholpen hebben. De balletjes zijn aan de grote kant. Maar ze zijn in ieder geval wel in de soep terug te vinden.
Nu hoop ik maar dat de huzarensalade ook niet volledig anders had gemoeten dan dat het kookboek heeft voorgeschreven.

Nadeinen

Schoonpa heeft een boot en omdat Man ook van varen houdt, was het plan voor Pasen niet moeilijk te verzinnen: op pad met de boot en ondertussen ergens aanleggen om te picknicken.

Omdat Man mij in 2007 geprobeerd heeft te verzuipen op het meer, is mijn vertrouwen in zijn stuurmanskunsten niet zo groot, dus ik zou na de sluis op de boot stappen. Dat scheelde varen over het beruchte meer. Met wat verkeerd rijden, is het me gelukt de sluis te vinden en stapte ik aan boord. Na zo'n 3 kwartier varen, kwamen we langs een aanlegplaats met schaduw en hebben we heerlijk gegeten.

Er is een halve uienquiche opgegaan, zonder kapot gesprongen vullingen. Dus met die rijst zal het misschien toch wel goed komen. Toch denk ik dat het lekkerder zou zijn geweest als de bodem wel voorgebakken was. Volgende keer waag ik wel weer een poging. De frikadelbroodjes van Trudy vielen goed in de smaak. En verder een hoop andere lekkere dingen. Schoonpa had kennelijk nog nooit van zijn leven een quiche gegeten en wist niet goed wat hij ermee aan moest. Het is dus tijd voor een heropvoedingscursus.

Na het eten op de waterkaart gekeken en ontdekt dat we een rondje konden varen om weer bij de sluis te komen. Ik op de achterbank van de boot en de mannen achter het stuur. En zo heb ik mij al breiend naar de sluis laten varen. De terugweg met de auto ging stukken sneller dan de heenweg, nu ik wist waar ik langs moest en zodoende was ik net op tijd thuis voor een paar spannende snookerwedstrijden.

Man kwam later. Die moest nog 3 kwartier wachten voordat ze door de sluis konden, en toen nog het meer over. Daarna besloten de mannen dat er nog eten genoeg was, dus hebben ze in de haven nog lekker gegeten van alle dingen die ik had gemaakt en meegenomen.
Ik heb mij 's avonds lekker in slaap laten wiegen door het deinende gevoel dat ik altijd krijg als ik op een boot heb gevaren.

Het leek zo goed te gaan

Morgen gaan we met schoonpa picknicken en voor vandaag staan de voorbereidingen op het programma. Vanmorgen eerst de laatste training van het schema gedaan (10km in 1.49.10, langzamer dan gehoopt maar wel binnen 2 uur). En toen was er nog voldoende tijd over om een quiche met echt deeg te maken.

Normaal gesproken kies ik voor de gemakkelijke weg en haal een aantal plakken bladerdeeg uit de vriezer. In geval van nood zou dat altijd nog wel kunnen. Maar ik vond het wel dapper om een deeg te maken van zout, bloem, boter en een beetje water. En dat ging buiten verwachting heel voorspoedig. Het deeg daarna, volgens de omschrijving, 10min in de vriezer gelegd. Het uitrollen tot 5cm buiten de vorm en vervolgens in de vorm draperen liep ook van een leien dakje. Een uur laten koelen in de koelkast was ook geen enkel probleem. Dus ik begon al zeer trots op mijzelf te worden. Dat was dom!!

Het ging mis bij het "blindbakken". In de recepten werd nergens met een woord gerept over het soort vorm wat je moet gebruiken als je een quiche bakt. Ik heb alleen maar springvormen en ben er vanuit gegaan dat dat de vorm is om een quiche in te bakken. Ietwat verkeerd gedacht, zo bleek. Het overtollige deeg netjes afgesneden langs de rand van de vorm en een leuk versierseltje aangebracht. Vervolgens folie met rijst in de vorm gedaan en de vorm in de oven gezet.
Halverwege de baktijd werd duidelijk dat ik een enorme vergissing had begaan. Omdat de rand van het deeg niet over de vorm heen hing, zakte de zijkanten van de taartbodem in wording in. De bodem direct uit de oven gehaald en toen begon de ellende.

Om de taartbodem eetbaar te houden, moesten alle rijstkorrels uit de bodem gehaald worden. Door de inzakkende wanden zaten de rijstkorrels niet alleen op de bodem, maar ook aan de binnenkant van de wanden. En omdat alles net uit de oven kwam, was zowel vorm als bodem heet. Met veel gepiel lukte het Man en mij om het overgrote deel van de rijstkorrels te verwijderen. Maar niet alles is eruit gegaan.

Omdat de bodem vanwege de warmte nog redelijk te vervormen was, hebben we de wanden van de taartbodem zo veel mogelijk weer omhoog gedrukt. En gelukkig bleven ze staan. De vulling erin gegooid en vervolgens de quiche gewoon in de oven afgebakken. Het geheel ziet er toch heel eetbaar uit. Alleen als ik morgen of overmorgen blog over een spoedbezoek aan de tandarts, is het met die rijstkorrels toch niet helemaal goed gekomen.

Shit, camera vergeten

Op een dinsdag, 4 jaar geleden, gingen Man en ik met een klein groepje familieleden naar het gemeentehuis. Daar werden we door een ambtenaar in de echt verbonden. Nadat alle familieleden weer naar huis waren, werden Man en ik door de buurvrouw naar het restaurant gebracht. Buurvrouw is van beroep taxichauffeusse en parkeerde onze auto routineus en pontificaal op de stoep van het restaurant, deed galant de portieren voor ons open en wenste ons een fijne avond. We moesten maar bellen als we weer naar huis wilden.
We hadden onze trouwkleding nog aan, dus we zagen er wel heel erg chique uit. Al snel kwam het bedienend personeel met de vraag of we een feestje hadden. Ze waren zeer verrast dat we die dag net getrouwd waren. De kok in de keuken heeft zich toen heel erg uitgeleefd op het dessert en een lekker tweepersoons-dessert in elkaar gedraaid.

Een jaar later gingen we op onze trouwdag weer uit eten, en toen we bij het nagerecht waren aanbeland stond daar een tweepersoons-dessert op de kaart. De keuze was toen niet moeilijk en sinds die tijd is het een traditie geworden: op onze trouwdag gaan we uit eten en willen we een tweepersoons-dessert.
Vandaag heeft de kok zich weer ontzettend uitgeleefd. We kregen een enorme schotel met ijs, miniframbozentompouce, aardbeien in chocolade, minibrownies met zoete vanillecrème, pistachemouse en sinaasappelkwarktaart. En op de bovenrand van die schotel was in chocolade "gefeliciteerd" geschreven.

Het gebeurt niet vaak dat ik ervan baal dat ik mijn camera vergeten ben. Ik zal het met mijn herinneringen moeten doen. Maar dit nagerecht zal nog lang in ons geheugen blijven.

Appels

Er is ooit eens vastgesteld dat mijn maag en darmen niet zo heel goed tegen appels kunnen. Een conclusie waar ik heel blij mee was, want ik had toch wel een weerstand tegen die dingen. Hoe mooi ze ook in de supermarkt uitgestald liggen, ze trekken me niet om er 1 te pakken en daar lekker mijn tanden in te zetten. Toch at ik ze braaf, want appels zijn nu eenmaal gezond fruit en makkelijk mee te nemen. Maar sinds die ontdekking eet ik ze zo minimaal mogelijk (alleen in de vorm van taart en gevulde appelkoek), en ben ik overgestapt op peren. Via mijn fruittas ben ik al heel wat smakelijke perenrassen tegengekomen en ik sta versteld van de variaties die er in peren te krijgen zijn.

Maar het gaat hier over appels, niet over peren. Appels zijn namelijk een erg goedkoop vulmiddel als het om producten met vruchten gaat. Pak een willekeurig pak dubbelsap of iets dergelijks uit het schap van de supermarkt en de kans is groot dat er appel in zit. Ook al staat op het pak cranberry-citroen. En dan niet voor een beetje, maar voor 75% of iets dergelijks. Aangevuld met 5% citroen, 1% cranberry en natuurlijke aroma's.
Bosvruchtenkoekjes: idem. Sinaasappellimonadesiroop: idem. En dan wordt het boodschappen doen ineens een stuk lastiger.

Er waren 2 supermarkten die sinaasappellimonadesiroop verkochten zonder appel, 1 prijsvechter en 1 dure. En gisteren kwam ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat de prijsvechter de limonadesiropen in andere blikken had gestopt en (helaas) daarbij ook de samenstelling van de siropen had aangepast. Nu zit ook hier in de sinaasappellimonadesiroop appel. Ik had geen tijd om alsnog door te rijden naar de dure supermarkt. Maar ik vrees het ergste.
Gelukkig hadden ze nog een soort van roosvicee zonder appel, dus we zitten hier nog niet zonder limonadesiroop. Maar leuk is anders.

Kwarktaart maar dan anders

Gisteren ging ik naar een vriendin, cryptogrammen oplossen. In mijn eentje lukt het niet goed en met z'n tweeën komen we een heel eind. We koken daarbij om beurten en deze keer was het mijn beurt om het eten te verzorgen. Dat is nog niet altijd even gemakkelijk, want het moet zoveel mogelijk voorbereid meegenomen worden (we eten altijd laat) en vervoersbestendig verpakt kunnen worden.

Ik vind het heel leuk om koekjes en taarten te maken, maar omdat huize Stuiterbol maar uit 2 personen bestaat, moet je daarna wel erg veel taart of koekjes eten. Dus zolang ik niet zeker weet of de te maken taart in te vriezen is, sta ik niet al te vaak in de keuken. Voor vrijdag zocht ik een nagerecht en kwam daarbij deze kwarktaart tegen. Omdat mijn vriendin en ik altijd laat eten, leek mij dit wel een goede oplossing: nagerecht en iets voor bij de koffie ineen. Man zag het ook helemaal zitten en zat al te hopen dat er flink veel over zou blijven.

Ik heb wel eens vaker een kwarktaart gemaakt, maar deze moest in de oven en dat was voor mij een nieuwe ervaring. Verder was het niet anders dan anders: een bodem maken van koekjes met boter (in dit geval biscuitjes met een chocoladelaagje), vruchtjes erover (in dit geval frambozen uit de vriezer) en dan de kwarklaag erover schenken (kwark, vanillesuiker, eieren en gewone suiker). Daarna 40min in de oven en af laten koelen. Hij was minder luchtig dan ik gedacht had, maar ik vond de gebakken variant veel lekkerder dan de koude variant. Dus dit recept mag van mij blijven.

Inmiddels zijn er zo'n 7 stukken opgegeten. Man kon gisteren toen ik tegen 23.30 uur thuiskwam, niet wachten en heeft direct een extra groot stuk opnomen. De laatste 3 stukken liggen in alu-folie te wachten en die neemt Man mee als hij morgen bij schoonmoeder op ziekenbezoek gaat. Kunnen ze daar met z'n drieën lekker genieten en even aan iets anders denken dan aan het ziekenhuis.
Nu weet ik echter nog niet of deze taart vriezerbestendig is. Man staat nu al met een big smile in de keuken, blij met de wetenschap dat ik deze taart dus nog een keer moet maken. De vreterd :-).

Beantwoording reacties

Ik zag ineens dat Singlemam nieuwsgierig was naar wat ik die dinsdag gegeten had. Ik heb mijzelf tegoed gedaan aan alle augurkjes die we in huis hadden (nee, ik ben niet zwanger) op een wrap met kaas, tomatenketchup en een gebakken ei. En daar heb ik een bakje met borrelnootjes en een sinaasappel bij gegeten, zonder bestek, achter de laptop en de tv op mijn bedbank.
Toch heel wat anders dan de nasi met kool die op het menu stond, braaf op te eten aan de keukentafel.


Verder hebben mensen gereageerd op mijn post van gisteren over het gedrag van Man. Als ik over Man en onze problemen schrijf dan lees ik altijd de post aan hem voor. Meestal kan hij zich er wel in vinden, maar deze keer was hij wat minder blij. Daar kan ik me ergens wel iets bij indenken. Hij is bang dat mensen ons herkennen en door mijn blog anders tegen hem aan gaan kijken en daardoor anders gaan behandelen. Bovendien schrijf ik natuurlijk over mijn kant van het verhaal, om de doodeenvoudige reden dat dat de enige kant is waar ik iets over te zeggen heb. En dat doe ik op mijn manier, en dat komt niet altijd overeen met hoe hij het ziet.
Ik heb er over zitten denken om dan niet meer over de problemen hier te bloggen. Het zou vervelend zijn als mijn blog tot nog grotere problemen in de relatie zou leiden. Aan de andere kant is het zo dat ik niet veel uitlaatkleppen heb. Mijn vrienden zijn ook zijn vrienden geworden en ik zou het echt heel vervelend vinden als zij ineens anders naar Man zouden kijken. Dus daar wil ik zo min mogelijk in details treden. Naast onze coach en een forum, heb ik verder niet veel mogelijkheden om mij te uiten. Bovendien zijn de ontvangen reacties echt heel nuttig voor mij geweest. Nu ik ervoor open sta om dit stuk aan te pakken (dat is natuurlijk een eerste vereiste) kan ik ook meer de mening van een ander binnen laten. Ik heb echt bijna dubbel gelegen van het lachen om de constatering dat hier sprake is van "kinderachtig gedrag". Man kon het minder waarderen ;-). En eerlijk gezegd weet ik niet of ik dat een maand geleden zou had kunnen zien. Dus mijn allerhartelijkste dank.
Het maakt dat ik het voor voorlopig weer even vol kan houden. Man is voor kerst doorverwezen naar een andere behandelingsinstantie, die zouden een wachtlijst hebben van 10 weken tot de intake. Dat blijkt niet waar te zijn. Hij kan er pas eind april terecht. Lang leve de bezuinigingen in de zorg (maar niet heus). Tot die tijd kan ik niet anders helpen dan kritisch naar mijzelf en mijn gedrag te kijken en te veranderen wat ik kan, zowel voor mijzelf als voor hem. Wat kan liefde en houden van soms vreselijk ingewikkeld zijn.

YES, ik eet alleen vanavond

Eerst even een kort vervolg op mijn blog van gisteren, waarin ik hopelijk ook "antwoorden" geef op de ontvangen reacties. Ik wil in ieder geval bedanken voor het medeleven. Het op 1 lijn krijgen van hoofd en lichaam is een proces en zoals elk proces gaat dat in stapjes en met vallen en opstaan. Gisteren was ik vooral boos op mijzelf. Ik vond namelijk dat ik inmiddels beter had moeten weten en deze situatie had kunnen voorkomen door beter op te letten. Man kreeg dan ook bij thuiskomst de wind van voren toen hij, heel belangstellend, vroeg of ik mij al beter voelde. Nee en dat duurt misschien ook nog wel maanden en daar baal ik van en daar voel ik me schuldig over, dus sodemieter op. Gelukkig snapt Man inmiddels dat ik dan vooral heel, heel, heel veel knuffels nodig heb.
Vandaag ging het emotioneel al weer een stuk beter. Ik ben in staat geweest om de frustratie over deze situatie om te zetten in een uitdaging en deze periode te zien als een spannende reis. Ik ben erg nieuwsgierig naar wat deze reis mij zal brengen en wat voor fantastische dingen ik deze keer over mijzelf ga leren. Dat maakt het nog steeds niet makkelijk maar als proces wordt het een stuk hanteerbaarder. En ik hoef natuurlijk niet in 1 dag de oplossing gevonden te hebben (hoewel ... ;-) )


Na mijn wandeltraining (het was echt koud vandaag) kwam ik thuis en bekeek mijn mails en las toen dat Man niet thuis komt om te eten. Schoonmoeder ligt voor controle op gewijzigd medicijngebruik een weekje in het ziekenhuis en Man gaat na zijn werk direct door om haar te bezoeken en gaat daarna met schoonvader ergens wat eten. Dus ik eet alleen vanavond en ik doe mijn best om daarvoor het meest ongewone, ongezondste te verzinnen wat we in huis hebben. Wij hebben geen friteuse, de snackbar zit 5km verderop en omdat de dichtstbijzijnde winkel ook 5km verderop zit, eten wij bijna nooit ongezond. Ik haal 1x per week alle boodschappen en plan daarbij 7 maaltijden die voldoen aan de eisen van een gezonde maaltijd. Maar als ik de kans krijg om iets ongepland "ongezonds" naar binnen te werken, laat ik mij die niet ontgaan. 

Schorseneren en plastic broodzakken

Afgelopen woensdag trof ik in mijn groentetas schorseneren aan. Om te beginnen moet ik dan altijd aan dat liedje denken van Drs. P: koolraap en lof, schorseneren en prei. Daarna kijk ik of er een recept bij zit, zodat ik een idee heb hoe ik die dingen deze keer klaar kan maken en vervolgens kijk ik bij thuiskomst of ik genoeg plastic broodzakken heb hangen.
Voor degenen die nog nooit schorseneren klaar gemaakt hebben: trek bij het schoonmaken vooral iets van handschoenen aan. Ze scheiden tijdens het schoonmaken een kleverige substantie af die je niet makkelijk van je handen krijgt. Bij gebrek aan handschoenen gebruik ik plastic broodzakken.
Waarom plastic broodzakken? Omdat ik eigenlijk vind dat ik plastic zo veel mogelijk moet hergebruiken. Dus alle plastic broodzakken worden op onze met magneetverf geverfde deuren gehangen. Alleen jongen mijn broodzakken sneller dan dat ik ze kan verwerken. Vanwege de gist eet ik zelf nauwelijks brood, maar Man eet minstens 6 plakken per dag. Er zitten ± 20 plakken in 1 brood dus hij produceert minimaal 2 zakken per week. Alles wat van een beschermlaagje moet worden voorzien om te voorkomen dat het uitdroogt, slof wordt of iets dergelijks wordt in een broodzak gestopt. Maar dan nog lukt het niet hard om de stapel broodzakken te verminderen. 
Op dit moment hangen er 9, er gaan vanavond dus 2 af en er komt (Man is net begonnen met het maken van de lunch) nu al weer 1 bij.
Ik ben niet zo'n fan van schorseneren, de smaak staat niet in verhouding tot de hoeveelheid werk die je ervan hebt. Voor het kwijtraken van een aantal broodzakken zijn ze uitermate geschikt, dus ik zal niet klagen. Maar mochten lezers van mijn blog nog tips hebben om die stapel broodzakken binnen proporties te houden, dan hou ik mij aanbevolen :-)

Vriezer

In de groentetas van afgelopen woensdag zat een rode kool. Van de vorige rode kool hebben we 4(!) dagen met z'n tweeën kunnen eten, en ik schat 3 dagen van deze kool. Rode kool wordt in 1 keer klaargemaakt en gaat dan in porties de vriezer in. Een goede reden om de inhoud van mijn vriezer eens te inspecteren.


Wij hebben zo'n grote koelvriescombi met bovenin koelgedeelte en onderin de vriesmogelijkheid met 3 lades. In de bovenste ligt altijd brood, dus daar was ik snel mee klaar. Maar die andere twee vroegen wat meer tijd. De belangrijkste les die ik geleerd heb: schrijf op wat je in de vriezer stopt voordat je het erin stopt. Ik heb echt vol verbazing naar een bakje gekeken zonder enig idee te hebben wat het in vredesnaam zou kunnen zijn. Uiteindelijk deden mijn hersens hun werk en kwam ik erachter dat het het kruidenmengsel voor het maken van gluhwein was (ik had voor 4l gemaakt, maar mijn pan was daarvoor te klein).
Verder kwam ik erachter dat ik voor 7 maaltijden groente in de vriezer had. Daar had ik ook geen idee van. Ik weet wel dat ik, uit praktische overwegingen, een grotere hoeveelheid kook en daar dan de helft (of meer) van in de vriezer gooi. Je hebt dan bijvoorbeeld voor twee personen maar een halve prei nodig en een half blik tomaten. Op zo'n moment vind ik het makkelijker om 1 prei en 1 blik tomaten te doen en dan lang leve de vriezer. Ook de hoeveelheid bladerdeeg was met 4 pakjes ruim vertegenwoordigd (en dat terwijl ik altijd een boodschappenlijstje maak 
;-) ).


Inmiddels is de pompoensoep en een bakje met bonen uit de vriezer verdwenen. Ik hoop dat ik daardoor voldoende ruimte heb gekregen voor de rode kool die zondag geslacht gaat worden.
En ik ga op zoek naar een systeem dat voor mij werkt, om te onthouden wat ik in de vriezer stop, want kennelijk is mijn geheugen minder goed dan gedacht :-).

Dat koop ik dus niet weer

Normaal gesproken koop ik altijd een Edammer kaas bij de prijsvechter (of uit gemakzucht bij een andere supermarkt). Vorige week was ik in een andere prijsvechter en die had geen Edammer kaas. Kan gebeuren, dus nam ik een blok jong belegen mee. Bleek per kilo nog goedkoper te zijn ook, ik helemaal blij. Tot vandaag.
Vandaag staat pompoenpizza op het menu (over 18min kunnen we eten :-) ). En daar gaat natuurlijk een lekkere laag geraspte kaas over.
Ik koop nooit geraspte kaas, ik rasp zelf met een enorm handig molentje van een Amerikaanse plasticgigant. Met mijn Edammertje heb ik nooit problemen, maar nu kwam het er allemaal wel heel raar uit :-(. Het was niet geraspt maar het was 1 dikke flexibele klont geworden en het leek net plastic. Dus dat doe ik nooit, maar dan ook nooit meer!!!. Dan maar een paar euro duurder uit, het eten en het maken ervan moet wel een feest blijven. En zeker het eten van kaas.