Posts tonen met het label relatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label relatie. Alle posts tonen

zondag 6 oktober 2013

Een nieuw blog

Na bijna 3 jaar neem ik afscheid van mijn eerste blog om weer opnieuw te beginnen.

Van een traditioneel huwelijk naar een LAT-huwelijk
Van een baan bij een bestaand bedrijf naar een baan bij een nieuw op te richten BV in een crisisgevoelige branche.
Van weinig bewegen vanwege diverse blessures naar trainen voor een achtste triatlon.

Van een tijdelijk onderkomen in een vakantiechalet naar een meer permanente plek die ik thuis kan noemen.
Kortom: Stuiterbolletje begint opnieuw

maandag 30 september 2013

Sorry!

De afgelopen maanden waren hectisch en vooral niet leuk. In de praktijk vertaald komt dat neer op "stand overleven" en zorgen dat de meest noodzakelijke dingen gedaan worden die gedaan moeten worden.

Het voorproefje kwam al met de mededeling van Man dat hij liever alleen op vakantie wilde, hoewel mededeling niet de lading dekt. Coach en ik zien dat hij dat wel heel graag wil en proberen Man dan zover te krijgen dat hij ophoudt met sociaal wenselijk gedrag.
Eind juni werd duidelijk dat Man niet alleen liever alleen op vakantie wilde maar ook ons huwelijk (tijdelijk) wilde ombouwen naar een LAT-huwelijk. We houden heel veel van elkaar maar het lukt ons niet een manier van communiceren te vinden waar we allebei gelukkig van worden.

Op dat moment speelde ook de vraag of ik voor mijn werk (vanaf toen 1 oktober nu per 1 november) bereid en in staat was om voor woon-werkverkeer 1 uur tot 5 kwartier in de auto te zitten, enkele reis. De kansen die ik in de nieuwe BV zou kunnen krijgen waren wel dusdanig dat ik ze niet graag zou laten lopen.

Eén en één is twee, dus hebben Man en ik het besluit genomen om een LAT-huwelijk te proberen terwijl ik mijn baan achterna reis.
Gisteren heb ik mijn tijdelijke onderkomen voor de komende 7 tot 8 maanden betrokken.
Ik ben van plan om voor mijn nieuwe start in het leven ook een nieuw blog te maken maar daar was ik gisteren nog niet aan toegekomen.

Zodra ik mijn nieuwe blog heb aangemaakt vinden jullie hier de link.

zaterdag 25 mei 2013

"Dom bezig"

Ik draai nu zo'n 46 jaar op deze wereld mee en ik zou, als ik een beetje opgelet zou hebben, nu wel kunnen weten wat voor mij de beste manieren zijn om mijn leven te leiden. Net zoals ik van huis uit een wandelaar ben, ben ik ook van huis uit een schrijver. Dus dan is het wel "erg dom" dat ik in een hectische periode van mijn leven niet achter de computer kruip om al schrijvend orde in de chaos aan te brengen. Maar goed, uiteindelijk is het kwartje gevallen en ga ik proberen het schrijven in dit blog weer op de rit te krijgen. Dinsdag heb ik een oogmeting en ik hoop dat ik met een nieuwe bril ook minder het gevoel heb dat mijn ogen van vermoeidheid uit mijn kassen puilen.

Onder het motto "zo de wind waait, staat mijn hoedje" ben ik nog regelmatig de speelbal van mijn baas en de holding of van baas of holding alleen, want ieder op zich is ook heel goed om regelmatig van inzicht of mening te veranderen. Het blijft lastig dat er nog steeds niemand is die tijd heeft om zaken uit te leggen en daardoor gaat er regelmatig iets fout wat met 5min uitleg niet had hoeven te gebeuren.
Het scheelt een stuk dat ik nu over een eigen laptop beschik (het heeft 4 weken geduurd maar het is gelukt!) en ik heb van de holding toestemming gekregen om in het factureringsprogramma te werken. Alleen loopt die samenwerking nog niet helemaal soepel, de ene keer had ik iets niet mogen doen terwijl ik het de andere keer juist wel had moeten doen. Op zich niet erg, ware het niet dat de manier waarop een en ander gecommuniceerd wordt behoorlijk te wensen overlaat.
Gemiddeld 1x in de 2 weken staat de boel weer eens op scherp waarna baas dreigt voor zichzelf te gaan beginnen. Inmiddels is duidelijk dat hij dan echt 100% van plan is mij als rechterhand mee te nemen, dus ik hoef niet bang te zijn dat ik mijn baan kwijt raak. Nu ik de afgelopen 2 weken ineens meer dan tijd te kort kom en niet uit mijn neus zit te eten uit verveling, is het werken op zich ook een stuk aantrekkelijker geworden. Het idee van zzp-en heb ik nog niet helemaal laten varen. Baas is erg flexibel en ik weet zeker dat het hem niks kan schelen of ik via een uitzendbureau werk of als zzp-er. Hij zal er ook geen moeite mee hebben als ik vanaf de bouwkeet als zzp-er voor meerdere opdrachtgevers tegelijk werk. Maar voor voorlopig laat ik alles maar even zoals het is. Komende week is weer zo'n week van slikken of stikken, dat eerst maar even afwachten.

Man heeft zijn training "persoonlijke effectiviteit" afgerond waardoor we nu weer ruimte hebben om samen met Coach aan het verbeteren van de relatie te werken. Ik blijf het lastig vinden dat ik echt overal om moet vragen omdat Man geen oog heeft voor mijn emotionele behoeften, maar door te vragen wordt mijn leven wel een heel stuk gemakkelijker. Op zijn manier houdt Man van mij en daarom wil hij echt wel bijna alles voor mij doen. Het is niet altijd een succes maar over het algemeen gaat het goed, krijg ik het iets gemakkelijker, ben daardoor minder gestrest en kan daardoor ook weer meer autistisch gedrag van Man op een aardige manier handelen.
Man blijft het moeilijk vinden te voelen en zeggen wat hij wil, dat zal ook nog wel voor de nodige problemen zorgen. De laatste keer dat non-verbaal bleek dat Man graag iets wilde, wat hij verbaal glashard ontkende was (gelukkig) toen Coach er was. Toen was er voor Man geen ontkomen aan en moest hij wel toegeven dat hij in de zomervakantie liever alleen op vakantie wilde gaan. Ik ben soort van flexibel en vind het niet erg om ook alleen op stap te gaan, dus van mij mag ie. Het blijft wel sneu dat Man bijna nooit krijgt wat hij wil omdat hij het niet voelt en/of niet durft te zeggen terwijl het heel vaak voor mij geen enkel probleem is om hem te geven wat hij graag wil. Op mijn lijstje van "dingen om beter in mijn vel te zitten" staat het zoeken van lotgenotencontact. Ik ben ervan overtuigd dat er vast meer vrouwen zijn die een partner met Asperger hebben.

Nu ik dit jaar alleen op vakantie ga, wil ik proberen een start te maken van een fietstocht richting Rome. Ik ben verplicht bouwvak (een GROOT nadeel van het hebben van werk) en nu mijn voeten nog steeds dienst weigeren, ben ik van plan op in 3 vakanties naar Rome te fietsen. Vorige week heb ik dan ook weer mijn reisblog "heropend".

Ik hoop jullie vanaf nu weer wat regelmatiger op de hoogte te houden van het reilen en zeilen hier. Door mijn werk krijg ik genoeg inspiratie, hoewel ik daar nooit om verlegen heb gezeten. Zodra mijn energie nog weer toeneemt, zal ik ook weer regelmatig bij iedereen buurten.

maandag 25 februari 2013

Niet doen

Op dit moment hoor ik regelmatig een reclame op de radio van een verzekeringsmaatschappij. Hij maakt het uit en zij roept dan blij dat ze dan eindelijk met haar vriendinnen kan gaan snowboarden. Uiteindelijk gaat het om het aan- en uitzetten van een reisverzekering maar deze reclame haalt bij mij het slechtste naar boven.

Het is stereotiep maar het zijn vooral vrouwen die zich aan dit soort gedrag schuldig maken. Zelfs generaties die beduidend jonger zijn dan ikzelf doen het (merk ik bij mijn nichtje en haar vriendinnen). Zodra er een man/relatie in beeld komt is dat voor veel vrouwen een reden om hun eigen leven (deels) op te geven. Om bij het voorbeeld te blijven dat in de reclame gebruikt wordt: Wat is er op tegen om, terwijl je een relatie hebt, met je vriendinnen naar de wintersport te gaan? Als hij echt van je zou houden dan zou hij je dat toch gunnen? (Ervan uitgaande dat je niet € 20.000,00 rood staat op de bank, niet gaat terwijl het jullie trouwdag is of een andere zwaarwegende reden).

Wij vrouwen zijn meesters in het wegcijferen van onszelf ten behoeve van onze partner en het idee dat een relatie vooral een "samen" is. Dus als hij niet van musea houdt, gaan wij ineens ook niet meer, hetzelfde geldt voor uitgaan, uit eten gaan met vriendinnen, vakantiebestemmingen, lekker een boek lezen op de bank en dergelijke. Terwijl we het aan de andere kant heel normaal vinden dat hij in zijn eentje gaat sporten, met vrienden een avond aan de bar hangt en mannendingen doet.

Ook ik heb mij aan dit soort gedrag schuldig gemaakt en er zijn ook zeker relaties op stuk gelopen. De leuke onafhankelijke vrouw waar desbetreffende man verliefd op is geworden verdween in iemand die volledig gericht werd op het idealistische en geromantiseerde samen wat ons door de media voorgespiegeld wordt. De man is degene die als prins op het witte paard al onze behoeften zal vervullen zodat we nooit meer een ander nodig hebben.


Ik heb inmiddels ontdekt dat dit een illusie is. Een mens is zo'n complex wezen dat er ook meerdere mensen nodig zijn om alle behoeften te vervullen. En zo is de moeizame reis ontstaan om mijn behoeften in kaart te brengen en serieus te nemen. Er zijn behoeften die Man heel goed kan vervullen maar er zijn ook behoeften waarvan Man niet snapt dat dat voor mij wezenlijk is. Vroeger (ook voordat Man in beeld was) gaf ik die behoeften op, nu doe ik dat niet meer maar alles natuurlijk wel binnen redelijke grenzen. Dus als ik nu iets wil en Man wil niet (bijvoorbeeld naar een theatervoorstelling) dan ga ik gewoon wel. Soms wil er iemand mee en anders ga ik in mijn eentje. 


In het begin was ik bang dat door het loslaten van het idee van het romantische samen, de relatie volledig zou stranden. Maar het tegendeel is gebleken. Nu de druk op Man afneemt om in al mijn behoeften te voorzien is het thuis een stuk leuker geworden.
Ik vind het alleen jammer dat ik bij de generatie van mijn nichtje zie dat die nog steeds dezelfde fout maken als ik. Ik heb door schade en schande de les geleerd en ik had graag gezien dat haar generatie inmiddels wijzer zou zijn.

donderdag 21 februari 2013

Petten, stokken en vinkjes

Man en ik hebben nu 4 gezamenlijke gesprekken met Coach gehad. Soms, zoals nu, ben ik na zo'n gesprek volledig gesloopt, mag ik mij verheugen op een paar nachten met weinig slaap en staat het huilen mij nader dan het lachen. Soms ook geeft het moed en hoop dat Man en ik een manier kunnen vinden om onze relatie een stuk leefbaarder en leuker te krijgen dan dat het tot nu toe geweest is. Maar de pijn en het verdriet om wat er niet is en ook nooit komen zal, blijft voorlopig nog wel even.

Volgens Coach ben ik eredivisie emotie-verwoorder. Dat houdt in dat ik in staat ben om heel veel emoties in diverse categorieën te tonen en daarnaast ook nog kan verwoorden wat de nuances in die emoties zijn. Man heeft wel emoties maar herkent ze moeilijk en is niet in staat die emoties onder woorden te brengen. Om daar dus wat handiger in te worden had Man geen betere leerschool uit kunnen zoeken. Hij zal bij mij vol aan de bak moeten.


Zowel Coach als ik hebben het boek "Werken aan je Asperger-relatie" van Maxine C. Aston gelezen en in dat boek geven ze de suggestie om te werken met kleur-codes om verschillende emoties aan te duiden. Tijdens 1 van onze gesprekken kwam Coach met de suggestie dat Man petjes ging dragen. We begonnen met een rood en een groen petje. Rood is dat Man boos is en daarom niks zegt en groen is het "Asperger-zwijgen" omdat hij niet weet wat hij zou moeten zeggen. Daar kwam al snel een oranje petje bij voor als hij boos is op zichzelf. Dat oranje petje kan alleen in combinatie met het rode en groene petje omdat 1 van die petjes er altijd de oorzaak van is dat Man boos is op zichzelf.
Tot mijn stomme verbazing blijkt Man zeer goed in staat te zijn om via die petjes aan te geven waarom hij zich hult in stilzwijgen. Dat geeft mij een hoop duidelijkheid en omdat het ook wel grappig staat, breekt het ook nog eens een keer de spanning. Daarnaast kan ik nu in situaties buitenshuis gewoon aan Man de vraag stellen: "groen of rood?". Hierdoor kan ik beter inschatten hoe hij zich voelt en daar rekening mee houden.

Gisteren is daar een stok of bordje (Man moet nog iets zoeken wat voor hem goed voelt) bijgekomen. Ik ben verbaal sterk en je moet (niet altijd even praktisch) van goede huize komen om mij in een heftige discussie van repliek te dienen. En (ook niet handig), hoe heftiger de discussie des te meer mijn volume omhoog gaat. Wel weer een goede leerschool voor Man die toch moet leren voor zichzelf op te komen maar de combinatie is niet altijd even gelukkig. Vooral niet omdat Man soms 7 omwegen nodig heeft om te zeggen wat hij zeggen wil waardoor het verhaal in tig varianten langs komt en ik door de bomen het bos niet meer zie. In dat geval lopen de irritaties bij mij hoog op vanwege de tegenstrijdigheden in een verhaal wat ik graag wil snappen, Man klapt volledig dicht en we zitten beiden aan het eind van het gesprek gefrustreerd en onbegrepen in onze eigen ruimtes.
Het is de bedoeling dat Man een stok of bordje omhoog gaat houden als hij het gevoel heeft dat hij door mij verbaal overdonderd wordt waardoor er een soort van time-out gecreëerd kan worden. Als het een "simpel" koetjes-kalfjes gesprek is, houdt het daarna op. Is het een gesprek waar echt een beslissing uit moet komen, dan moet Man zeggen wanneer hij erop terugkomt (en dat dan ook doen) en dan wordt het gesprek later voortgezet. 

Ik geloof dat het idee van een stok wel zal werken en dat het daardoor gemakkelijker zal worden om dingen hier in huis te bespreken geloof ik ook. Of Man op een discussie terug gaat komen als dat nodig is, daar heb ik mijn twijfel over. Maar voor nu zal ik allang blij zijn als de stok helpt om Man uit zichzelf dingen te laten vertellen want ik weet nooit hoe zijn dag op het werk was, of er nog iets belangrijks gebeurd is (het is toch handig als bepaalde telefoontjes door worden gegeven) en dergelijke.

En als laatste ligt er de opdracht om lieve dingen voor elkaar te doen. Als ik iets liefs doe voor Man krijg ik een vinkje en omgekeerd. Als 1 van ons het gevoel heeft dat hij/zij een vinkje heeft verdiend, mag hij/zij de ander daar op aanspreken. In het begin moest ik Man elke keer als ik iets liefs voor hem deed om een vinkje vragen en ik was al bang dat ik dat constant zou moeten doen, maar de laatste tijd krijg ik ze zonder Man erop te attenderen dat ik iets liefs voor hem heb gedaan. Wie als eerste 100 vinkjes heeft, wordt door de ander mee uit eten genomen. Op dit moment is de "score" 13-12 voor mij. De bedoeling van deze oefening is om jaren van frustraties en onbegrip te doorbreken door positieve dingen, hoe klein ook. 


We hebben nog een lange weg te gaan en er zullen altijd terreinen blijven waarop ik het gevoel zal hebben dat ik er emotioneel volledig alleen voor sta en mijn steun elders vandaan moet halen. Als deze lijn zich voortzet, heb ik toch goede hoop voor de toekomst maar als Man vanavond met weer een "stunt" thuiskomt, denk ik daar vast heel anders over.

donderdag 31 januari 2013

Vechten tegen of vechten voor

Soms denk je dat je al een heel eind gevorderd bent met het accepteren van de situatie waar je in zit om vervolgens met je neus op de harde feiten gedrukt te worden dat je nog een lange weg te gaan hebt. In mijn geval waren er 3 behoorlijk heftige confrontaties met Coach voor nodig om te ontdekken dat ik over een hoop dingen in de relatie heel erg boos ben.

Diep van binnen kan ik nog niet accepteren dat Man niet zal veranderen en dat er een aantal dingen zullen zijn die ik nooit zal krijgen, zoals het gevoel dat ik voor hem de nummer 1 ben. Dat ik ervan baal dat ik met Man mee moet naar afspraken omdat hij niet in staat is een accuraat verslag van de desbetreffende afspraak te geven en geen benul heeft van mogelijke financiële consequenties.

De prijs van die boosheid is echter hoog, vooral omdat ik niet doorhad dat ik boos was. Ik wist wel dat ik al een tijdje in de overlevingsstand stond, wat per definitie "vechten tegen" is. Omdat ik niet doorhad dat ik boos was en overeenkomstig reageerde, had ik de laatste 2 weken ruzie met iedereen om mij heen terwijl ik eigenlijk alleen maar begrip en steun wilde en nodig had. Het lukte me niet om mijn gevoelens op een goede manier duidelijk te maken en daardoor vervreemde ik van de mensen om mij heen.

Het "vechten tegen" moest omgezet worden in "vechten voor". Het was een zware strijd maar voor voorlopig heb ik het voor elkaar gekregen. Het ging ten koste van een hoop tranen, boze woorden, gekwetste vrienden en slaap. Ik zou willen dat ik deze strijd volledig gestreden had maar ik ben bang dat dit niet het geval zal zijn. Dus de komende periode zal ik deze strijd nog wel een paar keer vaker moeten voeren. Het is alleen jammer dat de transformatie van "vechten tegen" naar "vechten voor" deze keer behoorlijk onbewust is gegaan. Ik hoop dat ik er toch iets van geleerd heb en dat ik de volgende keer de situatie sneller in de gaten heb en in staat ben er iets aan te doen.

maandag 14 januari 2013

Heet dit rouw?

Sinds het sollicitatiegesprek in november kwam er eigenlijk niet meer dan het hoogstnoodzakelijke uit mijn handen. Ik zocht de oorzaak daarvoor in het constant wachten op telefoontjes die niet kwamen op de dag dat ze waren toegezegd. Het schijnt trouwens een typische mannenkwaal te zijn om dan niets van je te laten horen. Vrouwen zijn eerder geneigd om op zo'n moment een belletje te doen met: "ik zou vandaag bellen maar ik heb nog niks gehoord. Ik ben je dan en dan weer". En omdat ik en mobiele telefoon geen twee-eenheid zijn (dat ding kan rustig dagen in mijn tas zitten voordat ik bedenk dat ik er eens op moet kijken), moest ik die periode ook nog eens om mijn telefoon denken. Daardoor werd ik extra met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik op een telefoontje zat te wachten.

Toen de hele wereld na de feestdagen weer aan het opstarten was, leek mijn energie terug te komen. Klussen die al die tijd waren blijven liggen, werden gedaan. Het plannen van mijn tijd ging mij ineens weer goed af en zelfs na het telefoontje van mogelijk toekomstige baas en het daarop volgende gesprek, leek ik niet weer in een gat te vallen. Ik was heel tevreden met mijzelf. Totdat Man en ik vrijdag een gesprek met Coach hadden.

Man en ik hadden al vaker gesprekken gevoerd maar die liepen altijd op niks uit. Vrijdag hebben Man en ik voor het eerst een gesprek waarbij rekening werd gehouden met het feit dat Man Asperger heeft. Ik denk dat ik gerust kan zeggen dat we nu voor het eerst een "gesprek" hadden wat ergens toe leidde. Ik schrijf bewust "gesprek" omdat het voor mij, door gebrek aan emotionele uitwisseling, niet aan de definitie van een gesprek tussen partners voldoet. Maar het lijkt erop dat er in ieder geval op een redelijke manier een aantal beslissingen zijn genomen, wat al jaren niet gebeurd is. Aan de andere kant wordt ook steeds duidelijker dat er van een gelijkwaardige relatie, waarin beide partners een stem hebben en samen de kar trekken, geen sprake zal zijn.

En nu ben ik weer een dweil. De tranen branden sinds vrijdag weer achter mijn ogen, ik slaap hooguit 5 uur op een dag en heb nergens zin in. De sollicitatie viel in dezelfde periode als de herziene diagnose en daardoor heb ik oorzaak en gevolg door elkaar gehaald. Toen de herziene diagnose werd gesteld, is mij gezegd dat ik door een rouwproces zou gaan. De, op zich heel redelijke, verwachtingen over hoe een partnerrelatie eruit ziet, zal ik los moeten laten. Daarnaast zal ik mijn leven volledig moeten veranderen omdat ik een groot deel van de normale menselijke behoeften nooit binnen mijn relatie zou krijgen, want zonder emotionele interactie gaat een normaal mens soort van dood.

De opluchting over, eindelijk, een goede diagnose en mijn praktische en daadkrachtige instelling hebben de emotionele kant een beetje ondergesneeuwd. De kans is groot dat ik voor voorlopig weer een tijdje lamlendig door het huis en mijn leven zal bewegen. Het hoort erbij (zeggen ze) maar leuk is anders. Uiteindelijk zal ik er sterker uitkomen dan daarvoor en dat is dan voor voorlopig het lichtpuntje aan het einde van de tunnel.

zondag 6 januari 2013

Opruimen

Door mijn oma gemaakt

Door mijn vader gemaakt

















Voor zover mogelijk, doen Man en ik regelmatig een poging om tot een gesprek te komen waarin beslissingen genomen worden. Eén van die gesprekken gaat natuurlijk over het "Hoe nu verder". Op dit moment leven Man en ik gescheiden in 1 huis en hoewel dat op dit moment prima werkt voelt het voor mij toch niet goed. Het is vlees noch vis en dat wil ik niet meer. Of we gaan voor de relatie (hoe die er dan ook uit gaat zien) of we houden ermee op. Nu is dit niet het meest handige moment om daar een beslissing over te nemen. Daarvoor zijn er teveel zaken nog onduidelijk. 2013 staat daarom in ieder geval in het teken van uitzoeken hoe Man en ik met elkaar moeten communiceren en ontdekken wat ieder van ons nodig heeft om zich in de relatie thuis te voelen. Vrijdag komt Coach langs en dan hoop ik de eerste handvatten te krijgen en de eerste echte gezamenlijke beslissingen te nemen. Het doel is dat Man en ik kerst 2013 in een gezamenlijk huis vieren (of het is dan einde oefening, maar daar wil ik nog niet aan denken).

Als Man en ik kerst 2013 in gezamenlijkheid willen vieren dan is er in ieder geval 1 ding heel erg duidelijk. Man moet opruimen. In 2000 is het mij na veel moeite gelukt om de bouwmarktkrantjes van 10 jaar oud in de papierbak te krijgen. Dat geeft wel een indicatie van wat Man verder nog allemaal "verzameld" heeft. Voor mij is een gezellig huis een opgeruimd huis. Ik snap best dat je uit sentimentele overwegingen besluit om bepaalde zaken op zolder op te slaan, maar het gaat mij te ver om de zolder vol te stouwen met zooi. Kortom, werk aan de winkel voor Man.

Gisteren kwam ik tot de ontdekking dat Man tijdens mijn wandeltocht besloten had om het laminaat wat al 2 jaar in de garage lag, achter zijn bank te leggen. Dat laminaat zou ooit nog eens bij mij achter een schot omdat laminaat nu eenmaal gemakkelijker schuift dan het tapijt wat er nu ligt. Man bleek geen echt dringende plannen voor vandaag te hebben, dus heb ik maar besloten dat hij vandaag een begin maakt met het leggen van het laminaat achter het schot. Vanmorgen heb ik het schot leeg gehaald en Man is nu druk bezig.

Man bewaart dingen meer vanuit een obsessie, de spullen die ik bewaar hebben meer een sentimentele waarde. Uit solidariteit met Man ga ik alle spullen die achter het schot vandaan zijn gekomen aan een kritische blik onderwerpen voordat ze achter het schot terug worden gezet. En zodoende kwam ik als 1 van de eerste dingen de barbiemeubels tegen die mijn vader ooit voor een verjaardag had gemaakt, evenals de kleertjes die mijn oma voor de barbie heeft gebreid of gehaakt.


Omdat wij geen kinderen hebben, lag het in mijn bedoeling om de spullen te zijner tijd aan mijn nichtje te geven. Alleen zag ik bij mijn nichtje vooral poppen en barbie's zonder armen en benen en ik vreesde dat de meubeltjes het niet zouden overleven. Dus bleven ze bij mij in de doos totdat ik een betere toekomst voor ze zou vinden. Inmiddels zitten ze al 10 jaar in de doos en is die betere toekomst nog niet gevonden. Ik denk ook niet dat dat binnen afzienbare tijd zal gebeuren. 10 jaar in een doos (en zo'n 8 jaar bij mijn vader op zolder) hebben de witheid van de kleertjes en lakentjes geen goed gedaan. Toen ik alles uit de doos pakte om te fotograferen, voelde het allemaal wel als heel erg sneu.

Ik ben eraan toe om afscheid te nemen van mijn barbie-tijd. Nu nog een mooie bestemming vinden, want het gaat me te ver om dit in de grijze container te gooien. Als iemand nog ideeën heeft (of het zelf wil hebben), laat dan een reactie achter.

dinsdag 25 december 2012

Even rust

Het is eerste kerstdag en Man is net naar Schoonpa vertrokken. Ik heb even het huis voor mij alleen. Mijn aanwezigheid bij Schoonpa is pas tegen het einde van de middag vereist. Over een uurtje begint de Top2000 en nu ik alleen ben kan ik met alle bekende nummers lekker hard mee blèren om stoom af te blazen.

Ik  besef dat Man en ik op dit moment in een ingewikkelde fase verkeren. Het is duidelijk dat het oude niet meer werkt en (achteraf gezien) ook nooit gewerkt heeft maar een nieuwe manier van met elkaar omgaan hebben we ook nog niet onder de knie. Dat gaat met vallen en opstaan en zondagmiddag en zondagavond was het weer even vallen. Het moeilijkste is het besef dat Man er niets aan kan doen terwijl hij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt en ik steeds meer het gevoel krijg er volledig alleen voor te staan.


Als ik de boeken die over Asperger gaan, mag geloven, is dat een bekend fenomeen van een relatie met iemand die Asperger heeft. Iemand die Asperger heeft is over het algemeen slecht in het geven van emotionele steun en snapt ook niet dat iemand dat nodig heeft. Het is dan ook heel erg belangrijk dat je als "partner van" zorgt voor een vangnet. Er zijn in mijn vriendenkring mensen bij wie ik uit kan huilen, schelden en mijn verhaal kwijt kan. Ik ben daar heel blij mee maar om die mensen 's avonds uit bed te bellen omdat ik er doorheen zit, dat gaat mij dan toch weer een beetje te ver. En dat nu de periode van feestdagen zijn aangebroken, is het nog weer iets ingewikkelder om mensen te bereiken.

Man is deze week verplicht vrij van het werk en loopt dus de hele dag door het huis. Ik voelde me zondag emotioneel volledig in de steek gelaten en weet ook dat de dag er niets veranderd zal zijn. Dat maakt het er niet gemakkelijker op om de dag door te komen. Maar nu heb ik het huis even voor mijzelf en geniet ik van de rust om mij heen. Vanmiddag stort ik mij op het maken van het kersteten bij Schoonpa en moet ik 2 Aspergers overleven. Maar daarna ben ik tot en met vrijdag verplichtingloos.

Ik wens iedereen fijne feestdagen en (als ik niet meer blog dit jaar) een goed en gezond 2013.

donderdag 29 november 2012

Van alles en nog wat

Allereerst hartelijk bedankt voor de felicitaties. Voor mijzelf voelt het nog niet als echt. Het ging allemaal zo raar dat ik er pas in geloof als ik een handtekening heb gezet. Inmiddels begin ik te snappen hoe mogelijk toekomstige baas in elkaar zit, namelijk dat zijn daadkracht en voortvarendheid niet overeenkomen met hoe het in de werkelijkheid gaat. Het verbaast me dan ook niet dat ik gisteren geen salarisvoorstel heb gekregen. Ik hoop alleen niet dat het inhoudt dat er weer een kink in de kabel is gekomen.
Iemand schreef dat het niet gemakkelijk is om werk te vinden als je boven de 45 bent. Dat was waar ik vanuit ging bij mijn zoektocht naar een baan: crisis, vrouw, ouder dan 45 en een gat van 2 jaar op mijn CV. Daar bovenop de luxe dat ik in mijn hele werkzame leven nog nooit een normale sollicitatieprocedure heb doorlopen. Ik werd altijd benaderd of ik ergens wilde komen werken. Mijn laatste baan ging zelfs via de onderhoudsmonteur van de CV-ketel. Ik had geen idee wat er bij het zoeken en vinden van een baan komt kijken, behalve dat je heel veel moet netwerken. Ik besef dan ook dat ik heel veel geluk heb gehad (als alles tenminste doorgaat). Aan de andere kant kom ik in een branche terecht die zeer crisisgevoelig is. Het hangt van de inzet van mogelijk toekomstige baas af of ik lang een baan heb of niet.
Een groot voordeel voor mij is dat ik iets kan waar veel vraag naar is maar waaraan ik een bloedhekel heb om het te doen. Als het water echt tot aan mijn lippen zou staan, kan ik altijd een bordje in de tuin zetten, visitekaartjes laten maken en mijn netwerk in gang zetten. Ik heb hooguit een kleine bijscholing nodig om mijn kennis weer actueel te krijgen. Ik zal er alleen niet gelukkig van worden maar als de financiële nood hoog zou zijn, is dat misschien bijzaak.

De feestdagen naderen en ik zie overal weer die leuke huisjes opduiken. Ik ben niet van de frutsels en versieringen. Het wordt nooit zo mooi als het plaatje in mijn hoofd of tijdschrift eruit ziet. Ik snap technisch helemaal hoe ik het moet doen maar op ontwerpgebied schiet ik schromelijk tekort. Een voordeel is wel dat ik minder tijd kwijt ben met schoonmaken (als ik dat al doe). Maar die verlichte kersthuisjes (evenals volledig aangeklede modeltrein-landschappen) hebben wel een enorme aantrekkingskracht op mij, zeker als de winkel zijn best heeft gedaan een vitrine te maken met boompjes, sneeuw en een ijsvloer. Dan zie ik al helemaal voor me hoe ik elk jaar thuis op een tafel een mooi wintertafereel maak om de donkere dagen in december gezelliger te maken. Alleen zijn die kersthuisjes wel heel erg duur en voor een leuk geheel heb je wel een aantal nodig. Nu stond laatst in een damesblad een site van iemand die workshops geeft in het maken van kersthuisjes, kersthuis.com. De foto's van de huisjes die op de site staan, zijn echt hartstikke leuk.

Het eerste wat ik zag toen ik op de site keek, was dat je een boek kunt bestellen waarin staat hoe je zelf een kersthuis kunt maken. Dat is veel goedkoper dan huisjes kopen en waarschijnlijk ook nog eens leuker om te doen ook. En dan begint het al helemaal te kriebelen bij mij. Ik weet dat ik technisch genoeg ben om het basishuis volledig aan te passen aan andere uitvoeringen. Het verzinnen van een andere gevel, een ander raam of zelfs een ander model is voor mij niet moeilijk als ik eenmaal de basis in mijn vingers heb. Wat voor mij wel moeilijk is, is ervoor zorgen dat het huisje met verf en details ook echt een leuk huisje wordt. De kans is groot dat het (natuurlijk en zoals altijd) net niet wordt hoe ik het voor ogen zie. Wat het er niet beter op maakt, is dat mijn hele omgeving mijn creaties meestal wel heel geslaagd vindt. Het zit dus vooral in mijn eigen hoofd. En nu twijfel ik of ik het boek aan zal schaffen en met de feestdagen ga zitten fröbelen aan een kersthuis of dat ik het toch maar zal laten.

Over het OCPD/Asperger-verhaal kom ik binnenkort nog terug. Net zoals ik ook een tijdje geleden geschreven heb dat ik uit zou leggen wat ik in mijn relatie met Man af heb moeten leren. Er is 1 ding dat ik op dat gebied wel even recht moet zetten.

Enige tijd geleden heb ik geschreven over waarom ik (voor voorlopig) bij Man bleef. Dat was vooral een financiële reden. Iemand reageerde daarop met dat het in zijn/haar beleving niet de echte reden was waarom ik bleef waar ik zat. Op dat moment kon ik geen andere reden bedenken. Dat was een verkeerde inschatting van mijn kant. Onlangs is in een gesprek met Coach namelijk duidelijk geworden dat ik, ondanks alles en hoe moeilijk het soms ook is, nog steeds heel veel van Man hou. Ik weet niet of dat voor de toekomst voldoende is, maar voor voorlopig is da( genoeg.

woensdag 7 november 2012

Huiverig

Tijdens onze "discussie" over de andere auto had Man een aantal dingen gezegd die hij zo nooit had mogen zeggen en die ook nog eens niet waar waren. Naar aanleiding daarvan heb ik een mail naar onze coach gestuurd en zijn antwoord kwam dit weekend binnen met daarin de raad om relatietherapie te volgen, in wat voor vorm dan ook.
Als we dat niet doen gaat het sowieso de verkeerde kant op en als we het wel doen dan is er geen garantie dat we het samen gaan redden. Voor het gevoel er alles aan gedaan te hebben is het in ieder geval wel nuttig. Alleen is het niet de eerste keer dat we gaan proberen samen een gesprek te hebben en dat maakt mij erg huiverig.


De eerste keer was in 2000 (de problemen waren er langer dan de diagnose OCPD). Na zo'n 3 maanden kon ik de gesprekken uittekenen.
T(herapeute): Hoe is het gegaan deze week?
M(an): Goed
Ik: Hij heeft zijn huiswerkopdrachten niet uitgevoerd en daar baal ik van.
T: Waarom heb jij je huiswerkopdrachten niet gedaan?
M: Weet ik niet.
T: En wat doet dat met jou?
Ik: Ik word daar erg verdrietig van en heb het gevoel dat hij mij en de relatie niet serieus neemt.
T: Hoe voelt dat voor jou als je vrouw dat zegt?
M: Dat voelt niet leuk.
T: Wat ga je daar dan aan doen?
M: Ik BELOOF dat ik de volgende keer mijn huiswerkopdrachten zal uitvoeren.
T: Ben je daar blij mee?
Ik: Ja, daar ben ik heel blij mee.
En dan was het uur weer om en de keer daarop ging het gesprek op dezelfde manier. Na 6 maanden had ik er genoeg van en ben ik ermee gestopt. We kwamen geen stap verder en ik was het zat om naar beloften te luisteren die toch niet nagekomen werden, 1 van de redenen om in therapie te gaan.

De tweede poging was in 2008/2009, ook voordat de diagnose gesteld was. Deze gesprekken waren samen met onze coach. Hij is geen getraind relatietherapeut maar is wel in staat Man te bereiken. In tegenstelling tot de eerste keer waren het nu gesprekken van 2 uur. De eerste anderhalf uur ging de aandacht naar Man en alle trukjes die hij gebruikte om maar niet te hoeven zeggen wat hij voelt. Op zich nuttig, maar ik leer snel dus na 3 gesprekken had ik wel door hoe het bij Man werkt en zat ik er vooral voor Piet Snot bij. Het laatste half uur kwam ik dan ook nog eens aan bod (als ik mazzel had). Soms voelde het voor mij als een 2 uur durende verwijtenparade waar ik mij niet tegen kon en mocht verweren omdat Man zich anders terug zou trekken en we helemaal niks meer zouden schieten.


En nu moeten we nadenken over poging 3. Onze coach denkt dat hij inmiddels individueel zoveel met ons bereikt heeft dat het mogelijk moet zijn om het samen te proberen. Toen ik probeerde dit met Man te bespreken duurde het weer minstens een uur voordat hij zijn mening gaf en heb ik tot die tijd naar stom gebazel zitten luisteren. Ik ben bang dat dat een geduld vraagt waarover ik niet beschik. Op zich moet ik natuurlijk heel blij zijn dat Man uiteindelijk zijn mening heeft gegeven (ja,ja ik weet het wel) maar de manier waarop is wel heel erg zwaar en vermoeiend.
Als we nog een keer relatietherapie gaan doen, dan is wel duidelijk dat de vorm heel belangrijk is. Voordat we daar een keuze in gemaakt hebben, zijn we vast een heleboel uren met gebazel verder. Vandaar, huiverig.

dinsdag 6 november 2012

Niet gelijk, toch een paar?

Niet gelijk, toch een paar?
Voor een nieuw project heb ik mijn sokkenbreinaalden nodig. Ik brei mijn sokken op een rondbreinaald, met uitzondering van de hak en de teen. Die doe ik met 5 pennen. Ik vind het onzin om nieuwe naalden te kopen dus moesten de sokken die op de pennen zaten af.

Het broertje van de sok waar ik mee bezig was, was al klaar dus gisteren was ik de trotse eigenaar van mijn 3e gebreide paar sokken (2 paar voor mijzelf en 1 paar voor Man). Om vervolgens mijzelf af te vragen of het erg is dat ze niet gelijk zijn.

Ik wist van te voren dat dit paar niet gelijk zou zijn omdat het niet met de wol uit zou komen en daar is deze sokkenwol ook niet voor bedoeld. Ik dacht dat ik er wel mee kon leven dat de sokken niet gelijk zouden zijn maar nu ze af zijn, heb ik daar meer moeite mee dan gedacht. En dan reken ik de "meetfout" waardoor de sokken niet gelijke lang zijn geworden niet mee. Mijn bedoeling was om jullie te vragen of jullie vonden dat dit een bij elkaar passend paar sokken is of niet.

Terwijl ik nadacht over een titel voor dit bericht, schoot ineens door mijn hoofd dat de vraag van deze titel ook van toepassing is op mijn relatie met Man. Hierdoor werd de vraag of sprake is van een bij elkaar passend paar ineens in een ander kader gezet. Zijn Man en ik een paar, ondanks alle verschillen die er tussen ons zijn? Als ik al niet in staat ben om ongelijke sokken te accepteren, hou ik dan toch nog teveel vast aan het perfecte plaatje van hoe een relatie zou moeten zijn? Zeker omdat een relatie veel wezenlijker is dan een paar sokken.
Dit weekend stelde onze coach voor om toch nog een keer relatietherapie te proberen om te zien of onze communicatieproblemen (deels) te verhelpen zijn. Als voorbereiding zal ik beginnen met het dragen van een ongelijk paar sokken. Wie weet hoeveel dat gaat helpen.

maandag 29 oktober 2012

Waarom niet uit elkaar (op dit moment)

Ik kreeg onlangs op een bericht een reactie van iemand die in hetzelfde schuitje zit als ik. Ik heb dat bericht met gemengde gevoelens gelezen. Aan de ene kant met verdriet dat iemand het net zo moeilijk (of nog moeilijker) heeft dan ik. Aan de andere kant een soort van vreugde dat ik niet de enige ben die in een relatie met een OCPD-er verzeild is geraakt. Wat me vooral raakte was de opmerking: voor hem gaat alles goed zoals het gaat.

Voor de buitenwereld lijkt het alsof Man totaal geen gevoelens heeft en daardoor lijkt het alsof hij tevreden is met hoe zaken gaan. In werkelijkheid ligt dat anders. Het vraagt een enorme oplettendheid maar in een fractie van een miliseconde kan ik zijn gevoel over zijn gezicht zien glijden voordat de muur er weer voor komt en Man overgaat op sociaal wenselijk gedrag. Elke OCPD-er is daar anders in maar ik geloof wel dat dit vaker voorkomt. Vervolgens wordt het getoonde gevoel in alle toonaarden ontkend en dat is wat het zo lastig maakt. Want dat gevoel zit er wel en speelt ondergronds wel degelijk een rol.

Om mijzelf een plek te geven waar ik aan het gedrag van Man kan ontsnappen hebben we eind 2009 het huis zo verbouwd dat Man en ik eigen ruimtes hebben. Dat werkt redelijk en ik denk dat ik er misschien nog wel meer profijt uit kan halen dan dat ik nu doe. In die zin denk ik niet dat ik er iets mee zal winnen om op dit moment te verhuizen naar een volledig eigen huis, behalve de stress van verhuizen, behangen, verven en dergelijke. Ik zal echter niet ontkennen dat ik heel soms wel van een volledig eigen plek droom.


Wat voor mij vooral een reden is om te blijven zitten waar ik zit, is een enorme financiële aderlating. Als ik, zonder inkomen, nu zou scheiden dan zal ik een bijstandsuitkering aan moeten vragen. Ik ben voorstander van zelfredzaamheid maar als de situatie onhoudbaar is, kun je soms niet anders. En ook vanuit een bijstandssituatie kan ik alles op alles zetten om er zo snel mogelijk uit te komen. Ik zal dan echter ook al mijn spaargeld op moeten eten en dat gaat me op dit moment te ver. Hoewel ik regelmatig tegen het plafond omhoog vlieg (de laatste 2 weken gingen ineens weer redelijk goed) is de situatie niet zo erg dat ik dat er voor over heb.

Door 2 erfenissen heb ik redelijk wat spaargeld gekregen. En dat voelt als mijn reddingsboei. Als de uitkomst van het loopbaantraject zal zijn dat ik het beste voor mezelf kan beginnen, dan heb ik het geld om de benodigde investeringen te doen. Als ik een baan zou vinden in een ander deel van het land, dan heb ik het geld om daar een huisje zo in te richten als ik wil. En als ik thuis gillend gek word, heb ik het geld om een treinkaartje te kopen en voor een paar week in het buitenland vrijwilligerswerk te doen. Mijn spaargeld voelt als mijn weg naar vrijheid maar wel een ander soort vrijheid dan als ik alleen in een huisje zit en van mijn spaargeld boterhammen met pindakaas moet kopen.

Dus voorlopig blijf ik zitten waar ik zit, probeer vanuit mijn huidige situatie een baan te vinden en zie ik dan weer verder. En wat heel raar is, naarmate ik mijzelf steeds meer op mijzelf en mijn toekomst richt en Man soort van in zijn sop gaar laat koken, des te prettiger het in huis lijkt te worden. Dat sterkt mij in mijn besluit om voorlopig te blijven zitten waar ik zit. 




zondag 14 oktober 2012

Langs elkaar heen

Vanmorgen was ik rond 09.45 uur beneden, kroop met een grote pot thee achter de pc en zat te "wachten" tot Man zou verschijnen om samen te ontbijten. Toen hij 3 kwartier later nog niet was verschenen, stak ik mijn hoofd even om de schuttingdeur om te ontdekken dat hij met de nieuwe auto richting zijn vader was vertrokken. Geen idee wanneer hij weer boven water komt.

In 2000 hebben Man en ik voor het eerst hulp gezocht. Ik had het gevoel dat ik een huishoudster met seksuele diensten was in plaats van een volwaardige partner. Zolang het maar ging zoals Man vond dat het moest gaan, was er geen probleem. Alleen moest ik geen eigen verzoeken indienen en zeker niet verwachten dat die ingewilligd zouden worden. Of beter gezegd, na een hoop gezeur en gedoe van mijn kant kon ik afdwingen dat er rekening met mij werd gehouden. Het is niet bevorderlijk voor een relatie als 1 van de partners het gevoel heeft dat zijn/haar bestaan bij de ander afgedwongen moet worden.

Nadat ik de sessies bij die therapeute volledig uit kon tekenen (ik verdrietig omdat Man afspraken niet na was gekomen, Man die belooft het niet weer te doen, ik blij en vol goede moed waarna de volgende keer precies net zo ging), ben ik met de gesprekken gestopt. Man heeft 7 jaar bij haar doorgebracht, eigenlijk zonder resultaat. De diagnose OCPD was toen nog niet gesteld.

Vervolgens kwam een opruimcoach langs om samen met Man de garage onderhanden te nemen. Die coach had een klik met Man en deed naast opruimactiviteiten ook andere zaken. Ik kon ook goed met die coach overweg en zo werd weer een poging gedaan om elkaar beter te begrijpen en rekening met elkaar te houden. Wat er, gevoelsmatig, voor mij op neer kwam dat ik meestal de meest verstandige en meest wijze moest zijn.

Ondertussen veranderde er in de relatie met Man niet veel. Ik voelde me nog steeds een veredeld huishoudster met als enig doel het leven van Man zo leuk mogelijk te maken en dat ik ook wensen en verlangens had, leek er niet toe te doen.

In 2009 barstte de bom en was ik van plan de stekker eruit te trekken. Toen werd voor het eerst uitgesproken dat er met Man misschien meer aan de hand was. In eerste instantie werd gedacht aan Asperger maar uiteindelijk werd de diagnose OCPD gesteld.

Man en ik hebben nu iets meer dan 14 jaar een relatie, wonen 12,5 jaar samen onder 1 dak en zijn 5,5 jaar getrouwd. Ondanks gesprekken met onze coach boekt Man maar heel weinig vooruitgang, waar ik eerder kilometers maak.

Ondertussen hebben we elkaar, onbewust (en soms ook bewust, van beide kanten) enorm gekwetst en pijn gedaan. Daardoor zijn patronen ontstaan waarvan ik niet weet of die nog te doorbreken zijn en een goed gesprek is bijna onmogelijk geworden.
Man is zo bang dat hij iets verkeerds zal zeggen dat hij bij voorbaat zijn mond houdt of het komt er zo krom uit dat hij 7 verschillende versies nodig heeft om uit te zeggen wat hij zeggen wil. Ik ben dan de draad allang kwijt, snap er niks mee van en raak geïrriteerd. Daardoor neemt de angst bij Man om het verkeerd te doen alleen maar toe.
Ik kan iets wat voor mij heel belangrijk is aan Man vertellen om er dan na een dag (of soms nog korter) achter te komen dat hij het hele gesprek vergeten is. Wat weer een bevestiging is van mijn gevoel dat ik niet belangrijk voor Man ben, want hij neemt niet eens de moeite om iets te onthouden wat voor mij belangrijk is.

En zo leven we steeds meer langs elkaar heen, constant op onze hoede om niet gekwetst te worden, klaar om terug te slaan indien nodig. Gezien de stoornis van Man, vrees ik dat er op dit moment maar 1 persoon binnen onze relatie is die dit kan doorbreken. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik daar op dit moment niet de energie en motivatie voor op kan brengen. Het is zo zwaar altijd maar de verstandigste en meest wijze te zijn. En 9 van de 10 keer verandert er toch niks, behalve dat ik mij nog eenzamer voel dan daarvoor.

Soms zit ik mij af te vragen of er ondertussen niet zoveel tussen ons gebeurt is, dat het sowieso niet meer mogelijk zal zijn om het beschadigde vertrouwen te herstellen. Er is een gezegde dat 1 onaardige opmerking door 10 gemeende, lieve opmerkingen of daden ongedaan gemaakt kan worden. Volgens mij zitten Man en ik op minstens 10.000 lieve opmerkingen en daden van de ander te wachten. Misschien is dat gewoonweg te veel.

zaterdag 13 oktober 2012

Een "nieuwe" auto

Een kenmerk van OCPD is het (nutteloos) vasthouden aan spullen. Ik zal nooit vergeten dat ik, op moment van samenwonen in 2000, een maand lang discussie heb gehad of de krantjes van de bouwmarkt uit 1992(!) nu wel of niet weg mochten. In de iets meer dan 12 jaar dat Man en ik samenwonen en 2 sessies met een opruimcoach, is op dit gebied inmiddels verbetering geboekt. Dat scheelt een hoop frustratie hoewel het oppassen blijft.

Man is zo gehecht aan zijn spullen dat repareren de eerste optie is. Als reparatie niet mogelijk is of is mislukt, probeert hij er toch mee te werken want weggooien en een nieuwe kopen is geen optie. Zo heeft hij toch echt wel 3 jaar met een elektrische tandenborstel gepoetst terwijl die niet meer werkte. Ik maak mij om een tandenborstel niet echt dik, zijn keuze. Maar er zijn apparaten waarbij het wat ingewikkelder ligt.


Tijdens mijn wandeltocht zou Man de laptop meenemen. In Trier bedroeg de opstarttijd ongeveer 1,5 uur en toen ik in Dijon was aangekomen bedroeg de opstarttijd van de laptop zo'n 6 uur. De laptop was zo'n 6 jaar oud en dan weet je dat reparatie zeer waarschijnlijk niet lonend is, al was het alleen maar omdat de software hoognodig aan een update toe is. Er gingen minstens 8sms-jes over en weer voordat Man bereid was af te zien van reparatie (reparatiekosten ongeveer € 400,00 en geen garantie dat het daarna zou werken) en een nieuwe te kopen. Ik kreeg een sms met het bedrag van de reparatiekosten, schreef terug: "je koopt gewoon een nieuwe" en Man was stomverbaasd dat ik dat zo snel beslissen kon. Als ik dat sms-je niet gestuurd had, weet ik niet of er inmiddels een nieuwe laptop zou zijn. De oude staat, voor je weet maar nooit, nog steeds in zijn kamer.

En woensdag was de auto aan de beurt. Man is erg gehecht aan zijn laptop maar nog meer gehecht aan zijn auto. Ik heb geen verstand van auto's, inruilwaardes en dergelijke. Maar ik denk toch wel even na als ik weet dat ik binnen 4 maanden in totaal € 1500,00 aan reparaties en vevanging van onderdelen moet betalen voor een 10 jaar oude auto. Het ging om de onderhoudsbeurt en het vervangen van onderdelen omdat dat nu eenmaal na een tig-aantal kilometers noodzakelijk is.

Ik denk van tevoren na als een 10 jaar oude auto met meer dan 350.000km op de teller voor beurt en APK naar de garage gaat. De kans zit erin dat de kosten niet meer opwegen tegen de inruilwaarde en dat het misschien nodig is om te vervangen. Man denkt daar helemaal niet bij na en vindt mij erg onaardig als ik daarover begin. Het idee dat hij afstand moet doen van ZIJN auto is bijna ondraaglijk. Hij was dan ook niet blij dat ik, na het horen van de reparatiekosten, vond dat deze auto zijn langste tijd had gehad.

Gelukkig werkte de garage mee en hadden ze een andere auto staan die helemaal aan de eisen van Man voldeed. Na wat onderhandelen konden we hem ook betalen dus vanmiddag gaan we naar de garage en halen we hem op.
Man wordt steeds gelukkiger van het idee dat hij een andere auto krijgt en dan ook nog eens een auto die maar 1 jaar oud is. Ik word gelukkig van het idee dat Man minstens 10 jaar in deze auto kan blijven rijden hoewel het na 10 jaar vast onmogelijk zal zijn dat Man afstand van de auto zal doen.

PS: Man heeft dit bericht gelezen voor publicatie en wil graag laten weten dat ik, in zijn ogen, overdrijf.

zaterdag 6 oktober 2012

Ik word er zo moe van

OCPD-ers hebben eigenlijk maar 1 behoefte in hun leven, namelijk alles meer dan perfect doen. Dat lukt alleen als ze controle over hun omgeving hebben en uit kunnen oefenen. De manier waarop ze die controle uitoefenen verschilt per persoon. Soms uit het zich in de vorm van dwangmatig gedrag, zoals een vaatdoekje wat alleen maar op een bepaalde manier op het aanrecht mag liggen. Als je dan, als partner, anders doet kan de hel losbreken.

Ik heb mazzel dat Man nog liever dood gaat dan zijn mond open te doen als hij iets wil of als hem iets dwarszit. Ik heb inmiddels verhalen ontdekt van partners die door hun OCPD-man/vrouw verbaal volledig de pan in worden gehakt om (inderdaad) zoiets lulligs als de plek van een vaatdoekje of afstandsbediening. Dat doet Man gelukkig niet.Hij heeft andere wegen, misschien net zo erg of nog wel schadelijker om duidelijk te maken dat hij het ergens niet mee eens is. Daardoor heb ik echter misschien ook wel te lang het gevoel gehad dat het goed zou komen als Man maar zou leren zich te uiten.

Vanmorgen kwam Man naar mij toe met de mededeling dat hij gisteren tegen mij gelogen had. Gisteren hadden wij discussie over wat te doen met de verjaardag van zijn moeder. Zij leeft niet meer en vorig jaar zijn we een dagje naar Duitsland gegaan. Dit jaar valt de verjaardag op een doordeweeksedag en zit een dagje weg op de dag zelf er niet in. Ik had Man zo'n 2 weken al gezegd dat hij met zijn vader moest overleggen. Gisteren vroeg ik naar het resultaat met daarbij de mededeling dat ik hoe dan ook niet van de partij zou zijn omdat ik niet op tijd op de hoogte was gebracht.

Man meldt mij dat hij niet heeft gebeld en dat er dus niets geregeld is. Maar het zou wel jammer zijn als ik er niet bij was. Dan sta ik dus voor een enorm dillemma. In verband met mijn vermoeidheid is de afspraak gemaakt dat ik een week van te voren te horen krijg of en wanneer iets van mij verwacht wordt. Dan kan ik, indien nodig, afspraken verschuiven en extra rustmomenten inplannen. Als ik niet voet bij stuk hou, leert Man nooit dat hij eerder in actie moet komen. Aan de andere kant weet ik nu ook al dat mijn niet aanwezig zijn niet in dank zal worden afgenomen en de volledige "schuld" daarvan bij mij wordt gelegd.

En vanmorgen kwam Man dus langs met de mededeling dat hij gelogen had. Het is mij absoluut onduidelijk waarom. Hij had wel met zijn vader gesproken en wel gisteren. Alleen wist zijn vader niet wat hij op die dag wilde doen en vervolgens heeft Man het er verder bij laten zitten.

Ik zou nu heel erg blij moeten zijn dat Man uit zichzelf komt melden dat hij gelogen heeft. Voor iemand die liever dood gaat dan zijn mond open te doen is dat een hele overwinning maar ik ben bang dat ik die fase voorbij ben.

Ik ben vooral pissig dat hij "vergeten" was om rekening met mij te houden en zich niet aan de afspraak heeft gehouden dat ik een week van te horen zou krijgen hoe en wat. En ik zit me af te vragen waarover hij nog meer gelogen zou kunnen hebben.
Ik weet even niet wat ik hier verder mee aanmoet.

dinsdag 2 oktober 2012

Waarvoor moet ik kiezen?

Hier is huis is de rust voor voorlopig weergekeerd. Na al die jaren samen hoop ik nog steeds dat bij Man eindelijk het kwartje gevallen is en dat het nu echt beter zal gaan. Inmiddels zou ik beter moeten weten maar hoop is een hardnekkig iets. Zolang alles in huis gaat zoals Man het wil, ik geen praktische zaken nodig heb die daar tegenin gaan en ik geen emotionele bterokkenheid nodig heb, hebben we het best gezellig samen. Oké, we leven meer als broer en zus langs elkaar heen maar op zulke vreedzame momenten geloof ik echt dat ook daar verandering in aan te brengen is. Het is ook geen onwil van Man, laat dat duidelijk zijn.

Op die vreedzame momenten heb ik soms de neiging om verkeerde beslissingen te nemen. En nu sta ik voor 1 van de grootste beslissingen in mijn leven (op dit moment dan). Morgen heb ik de eerste afspraak voor het vervolg van mijn loopbaantraject. De verkennende fase, wie ben ik, wat kan ik en wat wil ik is achter de rug. Nu is het spijkers met koppen slaan en op zoek naar een baan. Dat zal in deze tijd niet gemakkelijk zijn: het is crisis, ik ben vrouw, ik heb een chronische ziekte en ik ben boven de 45. Maar voorlopig geloof ik dat het gaat lukken.

Eén van de eerste vragen die ik moet beantwoorden is waar mijn werk zich moet bevinden. Ik vind dat een enorm moeilijke vraag. Als de situatie bij ons thuis zo vreedzaam is als nu, dan gaat mijn voorkeur uit naar een baan hier in de buurt. Man is zeer gehecht aan zijn baan en aan de financiële zekerheid die dat hem geeft. Bovendien houdt hij van duidelijkheid en strcutuur. Dus de kans dat hij achter mij aan zal komen als ik elders een baan vind, zal zeer klein zijn. Een optie kan zijn een baan met standpunt in de buurt maar waarvoor ik regelmatig voor langere tijd de deur uit moet;

Als de boel weer eens geëscaleerd is, dan zal het me worst zijn waar mijn volgende baan zich bevindt, als het maar niet in de Randstad is, vind ik alles best. Dan snak ik naar een plek voor mezelf zonder gezeur en gedoe. En hoewel het nu goed gaat in huis en ik hoop dat het zo blijft, kan elk moment de boel omslaan. En daardoor mijn gevoel ten aanzien van werk.

Mijn gevoel zegt dat ik voor mijzelf moet kiezen en "gewoon" de baan moet zoeken die het beste bij mij past, ongeacht waar die zich ook zal bevinden. Aan de andere kant voelt dat als verraad naar Man, alsof ik niet meer van hem hou en hij het verder zelf maar uit moet zoeken. Morgen moet ik beslissen en ik vind het heel erg moeilijk en ingewikkeld.

donderdag 27 september 2012

Wel of niet?

Sinds ik heb gelezen dat het overgrote deel van de relaties waarvan een van de partners OCPD heeft de eindstreep niet haalt, ben ik op zoek naar verhalen van en contact met lotgenoten. Tot nu toe vind ik alleen maar Amerikaanse sites waarvan er enkele een voor iedereen toegankelijke pagina op facebook hebben.

Ik zit niet op facebook. Eerlijk gezegd zie ik niet wat voor toegevoegde waarde dat voor mijn leven zal hebben. Als ik zo snel even mijn vriendenkring langs ga, zou het mij eerlijk gezegd verbazen als ik ze daar tegen zou komen. De enige uitzondering zijn de vrienden met kinderen, die hebben geen keuze. Dus daarvoor hoef ik er niet op.

Ik lees wel regelmatig tijdschriften die op facebook zitten en soms zit ik mij af te vragen of daar een extra aanvulling op de tastbare pagina's te vinden zal zijn. Maar aan de andere kant vind ik het dan ook weer niet zo belangrijk om daarvoor een account aan te maken.

Dat steeds meer bedrijven op facebook zitten en dat je via facebook misschien sneller aan een baan kunt komen, is iets wat in mijn situatie wel aantrekkelijk is. Op dit moment is het nog steeds zo dat ik geen werk en geen eigen inkomen heb. Hierdoor ben ik volledig afhankelijk van Man en dat is precies de positie waar hij me hebben wil (klinkt onaardiger dan dat ik het bedoel). Mijn gevoel zegt me dat ik, in het geval van mogelijk contact met een bedrijf dat mij aanspreekt, dan een echt profiel op facebook moet maken, met een herkenbare foto en mijn echte naam. En dat is wat mij enorm tegenstaat.

Misschien weet ik ook wel te weinig van dat hele social media-gebeuren af. Ik heb nooit ge-msnt, ge-hyvet of wat dan ook. Ik ben wel een tijdje actief geweest op een forum, dat dan weer wel, maar dat is, sinds ik blog, ook een stuk minder geworden. Het interesseert me niet echt, het kost tijd en mijn schooltijd was nou ook weer niet zo leuk dat ik zit te wachten om vrienden te worden met mensen die toen echt niet mijn vrienden waren. Ik heb geen smartphone dus het bijhouden moet thuis gebeuren en zeker als ik straks werk zou hebben, dan blijft in dat geval alleen de avond over. Dan heb ik wel andere dingen te doen dan achter de pc te hangen.

Het begint wel meer en meer te knagen. Het leven speelt zich steeds meer af op internet met alle mogelijkheden die het biedt. En het zal vast heel goed mogelijk zijn om via facebook het contact met lotgenoten te vinden waar ik op dit moment zo'n behoefte aan heb. Misschien moet ik de stap wagen en met een fictief profiel beginnen.
Nu maar hopen dat het maken van een profiel niet zo ingewikkeld is dat ik, als halve digibeet, geen stap verder kom.

dinsdag 25 september 2012

Weer terug van weggeweest

De voettocht naar Rome werd een voettocht richting Rome. Vanwege extreem warm weer ging alles een beetje anders dan de bedoeling was en kwam ik ook eerder terug dan de bedoeling was. Daarna zijn Man en ik samen op vakantie geweest en nu probeer ik de draad van het "normale" leven weer op te pakken. En vandaag klap ik dat leven in volle heftigheid mijn blog in. Het zal wel een lang bericht worden, dus als je niet van veel lezen houdt, sla de rest dan maar over.

Omdat ik het overgrote deel van mijn activiteiten en abonnementen voor de voettocht op heb gezegd, ligt er nu een bijna blank canvas voor me en mag ik mijn leven helemaal opnieuw gaan vormgeven. Doordat ik van een afstandje naar mijn leven thuis heb kunnen kijken is het ook duidelijk dat er een aantal dingen anders moeten (misschien beter gezegd, dat ik dingen graag anders zou zien). Ik had gehoopt dat door mijn afwezigheid Man zou realiseren hoe erg hij mij mist en zijn aandeel in onze relatie onder de loep zou nemen. Helaas bleek dat niet het geval en achteraf had ik ook beter kunnen weten.

Ik heb al eens geschreven dat Man een persoonlijkheidsstoornis heeft en dat dat voor mij niet altijd even leuk en gezellig is. Tot nu toe heb ik mij daar altijd vaag over uitgelaten omdat ik niet wil dat bekenden die mijn blog lezen Man ineens met andere ogen gaan bekijken. Daarnaast vind ik het moeilijk om voor mezelf en de buitenwereld toe te geven dat onze relatie niet is zoals een relatie (volgens de gemiddelde mens en gemiddelde norm) eruit hoort te zien. Ik kon echter mijn ogen niet sluiten voor het feit dat de positieve energie die ik bij thuiskomst van mijn wandeltocht had in 1 week volledig verdwenen was en alleen vanwege de situatie thuis. En ik had het gevoel dat ik nergens met mijn verhaal heen kon. Doordat ik de buitenwereld ten aanzien van Man niet wil beïnvloeden, ontneem ik mijzelf de mogelijkheid om mijn ei kwijt te raken en steun te vinden en krijgen. Steun en een uitlaatklep die ik broodnodig heb.

Vandaag maak ik aan de vaagheid een einde en kies ik, in ieder geval hier, voor openheid over wat er met Man aan de hand is en heb ik hierbij voor mijzelf een plek gecreëerd om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik kies wat dat betreft nu even voor mijzelf en ik hoop dat met respect naar Man te doen. Hij heeft nu eenmaal die stoornis en ik ga er vanuit dat hij daar ook niet voor gekozen heeft. Inmiddels ben ik bezig de fout van 3 jaar geleden te herstellen. In 2009 kregen Man en ik via het ziekenhuis de diagnose en daar heb ik het bij laten zitten. Het was beter geweest als ik toen gedaan heb wat ik nu aan het doen ben, namelijk lezen wat die stoornis inhoudt en zoeken naar verhalen van mensen die een partner hebben met die stoornis. Wat ik tot nu toe boven tafel heb gekregen is niet echt hoopvol voor wat betreft een gezamenlijke toekomst in 1 huis, als er al überhaupt een relatie met zo'n iemand mogelijk is.

Man heeft last van OCPD een obsessive compulsive personality disorder (obsessief compulsief persoonlijkheidsstoornis). Op de site van de Y.ah.oo-groep OCPD staat de volgende omschrijving:
Obsessive-Compulsive Personality Disorder
American Description
 Diagnostic Criteria
A pervasive pattern of preoccupation with orderliness, perfectionism, and mental and interpersonal control, at the expense of flexibility, openness, and efficiency, beginning by early adulthood and present in a variety of contexts, as indicated by four (or more) of the following:

1. is preoccupied with details, rules, lists, order, organization, or schedules to the extent that the major point of the activity is lost
2. shows perfectionism that interferes with task completion (e.g., is unable to complete a project because his or her own overly strict standards are not met)
3. is excessively devoted to work and productivity to the exclusion of leisure activities and friendships (not accounted for by obvious economic necessity)
4. is overconscientious, scrupulous, and inflexible about matters of morality, ethics, or values (not accounted for by cultural or religious identification)
5. is unable to discard worn-out or worthless objects even when they have no sentimental value
6. is reluctant to delegate tasks or to work with others unless they submit to exactly his or her way of doing things
7. adopts a miserly spending style toward both self and others; money is viewed as something to be hoarded for future catastrophes
8. shows rigidity and stubbornness
Ga daar als partner maar eens aan staan. Verder bestaat het vermoeden van licht autistische trekjes maar de deskundigen zijn er niet over uit of die trekjes op zichzelf staan of onderdeel zijn van de OCPD. Het heeft in voor dit moment in ieder geval tot gevolg dat hij weinig belangstelling heeft voor mij. 
Zondag kreeg ik via mijn moeder te horen dat mijn oom ongeneeslijk ziek is. De rest van de zondag zag ik er vreselijk tegenop dat ik maandag mijn tante moest bellen. Ik heb dat zondag regelmatig tegen Man gezegd. 's Avonds wenst hij me nog sterkte met het telefoontje voor maandag maar tot op heden is het nog niet in zijn hoofd opgekomen te vragen hoe het telefoontje ging en wat mijn tante gezegd heeft. Er zijn momenten dat ik mij heel eenzaam en alleen voel.
Maar ik heb nu in ieder geval een plek waar ik kan "huilen", schelden en wijs kan wezen. Dank je wel blog!

dinsdag 27 maart 2012

Weer thuis

Ik ben niet erg creatief want deze titel blijk ik al eens eerder te hebben gebruikt. Maar het dekt nu eenmaal de lading dus heb ik heb maar laten staan.

De chins zijn weer terug in hun kooi boven en lijken de tijdelijke verhuizing goed te hebben doorstaan.
Man had, zoals na de eerste keer te verwachten viel, geen boodschappen en was gedaan. Maar ik was er nu op voorbereid dus deze keer vreet het minder energie.


En net als de vorige keer voel ik me een beetje ontheemd. Zoveel dagen lopen in je eentje doet kennelijk iets met je waardoor de echte wereld, de wereld thuis, er ineens veel minder toe doet. Kennelijk bevalt het me wel in mijn eentje. Bovendien was het weer veel te mooi om te moeten stoppen.
Nog 3 weken en dan mag ik weer een weekje wandelen en in totaal nog 7 weken "wachten".  Met dit weer kan het mij niet snel genoeg gaan.