Ja gezegd

Ik vind het doodeng maar ik heb ja gezegd tegen de baan. Mijn gevoel twijfelt nog steeds of ik er goed aan heb gedaan maar ik heb de verstandelijke argumenten de doorslag laten geven. En natuurlijk is het ook waar wat een vriendin mailde: een proeftijd geldt voor 2 kanten dus jij kunt ook nee zeggen. Zo had ik het nog niet bekeken maar het is wel waar. Bovendien word ik ingehuurd door een uitzendbureau dus dan zit ik waarschijnlijk niet eens aan een opzegtermijn vast.

Maandag  ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.

Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.

Vandaag duidelijkheid (eindelijk)

Afgelopen donderdag kreeg ik eerst telefoon van Mogelijk toekomstige baas en daarna van de holding. Gisteravond had ik een gesprek bij de holding. Het gesprek verliep naar mijn mening wel goed maar je weet nooit hoe je op de ander over bent gekomen. De 2 mensen binnen de holding die de beslissing nemen over mijn aanstelling gaan vanmorgen om de tafel zitten en vanavond krijg ik te horen of ik de baan heb of niet. Ik zou dus op dit moment heel blij moeten zijn, alleen ben ik dat niet. De twijfel is afgelopen donderdag begonnen en is na het gesprek van gisteravond niet verdwenen.

Het gesprek van gisteravond was heel verhelderend. Ik had al het vermoeden dat Mogelijk toekomstige baas meer toezegde dan waar hij toe gerechtigd is. Dat zit in de aard van het beestje en is ook 1 van de redenen waarom hij goed is in wat hij doet, namelijk klanten werven en verkopen. Het gevolg is wel dat hij regelmatig mensen voor een voldongen feit stelt die daar niet (altijd) blij mee zijn. Zo ben ik erachter gekomen dat hij zonder overleg met de holding op zoek is gegaan naar een assistente wat resulteerde in een holding die de hakken in het zand zette. Hetzelfde voor een deel van mijn taakomschrijving. Hij vindt wat en handelt in plaats van eerst te overleggen met direct betrokkenen. Met name degene binnen de holding waar ik het meest mee te maken krijg, ligt dan zeer dwars (naast het feit dat die man sowieso een nurks iemand is). Als ik deze baan krijg zal ik dus zeer goed op moeten letten dat ik niet "gesandwiched" wordt tussen Mogelijk toekomstige baas en de holding want die kans is zeer groot aanwezig.

Het tweede wat mij doet twijfelen ligt in het verlengde van het eerste. Mogelijk toekomstige baas heeft grootse plannen met het bedrijf en ik ben er van overtuigd dat hij is staat is om die te realiseren. Ik heb na het gesprek van gisteren echter mijn vraagtekens of de holding in staat is Mogelijk toekomstige baas de ruimte te geven diehij daarvoor nodig heeft. Het contrast tussen de werkwijze van Mogelijk toekomstige baas en holding (gecalculeerde risico's nemen versus afwachten en er 7 weken over slapen) is groot. Eén van de redenen waarom deze baan voor mij zo aantrekkelijk was, is gelegen in het feit dat er carrièremogelijkheden zijn als de plannen van Mogelijk toekomstige baas doorgaan. Mogelijk toekomstige baas moet van zeer goede huize komen om bij de holding voor elkaar te krijgen wat hij voor ogen heeft. Ik weet niet of hem dat gaat lukken en daarmee vallen of staan mijn mogelijkheden om na 2 jaar deze baan nog steeds leuk te vinden en door te groeien.

Het laatste punt waar ik pas donderdag mee geconfronteerd werd en wat tijdens het gesprek misschien nog wel heftiger bleek te zijn was het aantal te werken uren. In januari had ik een gesprek met Mogelijk toekomstige baas en daarbij heeft hij aangegeven dat ik 32 uur per week, verdeeld over 5 dagen zou komen te werken. Tijdens het telefoongesprek van afgelopen donderdag werd door hem gesproken over een flexibel contract van 24 tot 40 uur per week. Gisteren kreeg ik de indruk dat die 24 uur misschien nog aan de hoge kant is. Op zich heb ik daar wel begrip voor. In de periode van half november tot ongeveer begin maart ligt het werk praktisch stil terwijl het in de zomermaanden spitsroeden lopen is. In dat geval klinkt een flexibel contract niet onlogisch. Aan de andere kant ben ik op zoek naar financiële onafhankelijkheid en of ik met 24 uur (of nog minder) werk per week voldoende kan verdienen om op eigen benen te staan als ik het hier thuis niet meer trek, weet ik niet.
Over het salaris lijkt niet veel te onderhandelen zijn. Ze sturen mijn CV en werkomschrijving naar het uitzendbureau, die doen een voorstel en dan is het slikken of stikken.

Op dit moment weet ik het niet meer. Ik weet dat ik enorm veel van Mogelijk toekomstige baas kan leren en dat ik met de ervaring die ik in deze baan op doe, een zeer goede start als zzp-er kan maken. Ik weet ook dat een werksituatie met een overenthousiaste baas anders is dan als ik, zoals nu, langs de zijlijn toe sta te kijken. 
Met mijn verstand kan ik ook beredeneren dat ik bij een echt dienstverband (zodra ik niet meer via het uitzendbureau hoef te werken) uren kan sparen voor magere perioden. Op die manier zou ik dan een terugval in inkomen kunnen compenseren. 
En natuurlijk is dit een kans die ik niet moet laten lopen. Ik ben ouder dan 45 jaar, vrouw en heb inmiddels een gat op mijn CV van 2,5 jaar. Ik besef wel degelijk dat ik mij nu een hele mooie kans wordt geboden.

Hoe was dat ook alweer in het liedje? "It's a classical dilemma between the head and the heart".

KKKKKKoud

Afgelopen week was de week waarin in principe meer duidelijkheid zou komen over de baan (waarover een andere keer meer) en van de spanning kwam ik niet veel verder dan voor de tv hangen. Na anderhalve dag tv-hangen kwam het inzicht dat ik dan net zo goed het tv kijken met iets nuttigs zou kunnen combineren, dus werd een breiproject uit de kast gehaald. Ik schoot lekker op tot gisteravond, 1 van de gebruikte wolsoorten was op. Omdat de wol minstens 4 jaar gelegen gekocht was, zat er voor vandaag niet veel anders op dan naar de stad te gaan en hopen dat er een alternatief in de juiste kleur beschikbaar zou zijn.

Het weerpraatje van het journaal had het erover dat de lente er echt aan zat te komen en toen ik vrijdag mijn neus buiten de deur stak, voelde het aangenaam aan. Misschien dat ik daarom het  nieuwe ijs op de vijver negeerde en besloot de elektrische fiets te nemen voor een retourtje stad (van huis tot winkel 16km). Een beetje lichaamsbeweging leek mij een goed idee. Bovendien kan ik op deze manier wennen aan het idee dat ik vanwege mijn voeten misschien wel vaker de fiets moet pakken.

Ik fiets op de elektrische fiets nooit met maximale ondersteuning. Ik heb een elektrische fiets omdat mijn basissnelheid op een "normale" fiets met 21 versnellingen heel erg laag ligt. Op een goede dag haal ik 15km/u maar normaal gesproken ligt het nog lager. Dan doe je over 16km wel heel erg lang. Ik stel de ondersteuning zo in dat ik met dezelfde inspanning die ik op de normale fiets lever, rond de 20km/u rij.
Daarnaast geeft een elektrische fiets mij een gevoel van veiligheid. Nadat ik een keer van de fiets ben gesleurd en in elkaar ben geslagen omdat iemand meende recht te hebben op mijn tas (ik dacht daar toch wat anders over), voelde ik mij op een gewone fiets niet echt veilig meer en stapte ik elke keer hyperventilerend van de fiets. Als ik mij op de elektrische fiets onveilig voel, gooi ik de turbo erop en ben ik zo uit het zicht verdwenen.

De fiets uit de garage gehaald, banden opgepompt en het stof van bijna een jaar stil staan eraf gepoetst. In 2 uur was ik uit en thuis met 3 nieuwe bolletjes wol. Ik was tot op het bot verkleumd en het lukt me maar niet om weer warm te worden. Het was toch een stuk kouder dan ik dacht. Maar ik vind het toch wel een stoere actie.

Niet doen

Op dit moment hoor ik regelmatig een reclame op de radio van een verzekeringsmaatschappij. Hij maakt het uit en zij roept dan blij dat ze dan eindelijk met haar vriendinnen kan gaan snowboarden. Uiteindelijk gaat het om het aan- en uitzetten van een reisverzekering maar deze reclame haalt bij mij het slechtste naar boven.

Het is stereotiep maar het zijn vooral vrouwen die zich aan dit soort gedrag schuldig maken. Zelfs generaties die beduidend jonger zijn dan ikzelf doen het (merk ik bij mijn nichtje en haar vriendinnen). Zodra er een man/relatie in beeld komt is dat voor veel vrouwen een reden om hun eigen leven (deels) op te geven. Om bij het voorbeeld te blijven dat in de reclame gebruikt wordt: Wat is er op tegen om, terwijl je een relatie hebt, met je vriendinnen naar de wintersport te gaan? Als hij echt van je zou houden dan zou hij je dat toch gunnen? (Ervan uitgaande dat je niet € 20.000,00 rood staat op de bank, niet gaat terwijl het jullie trouwdag is of een andere zwaarwegende reden).

Wij vrouwen zijn meesters in het wegcijferen van onszelf ten behoeve van onze partner en het idee dat een relatie vooral een "samen" is. Dus als hij niet van musea houdt, gaan wij ineens ook niet meer, hetzelfde geldt voor uitgaan, uit eten gaan met vriendinnen, vakantiebestemmingen, lekker een boek lezen op de bank en dergelijke. Terwijl we het aan de andere kant heel normaal vinden dat hij in zijn eentje gaat sporten, met vrienden een avond aan de bar hangt en mannendingen doet.

Ook ik heb mij aan dit soort gedrag schuldig gemaakt en er zijn ook zeker relaties op stuk gelopen. De leuke onafhankelijke vrouw waar desbetreffende man verliefd op is geworden verdween in iemand die volledig gericht werd op het idealistische en geromantiseerde samen wat ons door de media voorgespiegeld wordt. De man is degene die als prins op het witte paard al onze behoeften zal vervullen zodat we nooit meer een ander nodig hebben.

Ik heb inmiddels ontdekt dat dit een illusie is. Een mens is zo'n complex wezen dat er ook meerdere mensen nodig zijn om alle behoeften te vervullen. En zo is de moeizame reis ontstaan om mijn behoeften in kaart te brengen en serieus te nemen. Er zijn behoeften die Man heel goed kan vervullen maar er zijn ook behoeften waarvan Man niet snapt dat dat voor mij wezenlijk is. Vroeger (ook voordat Man in beeld was) gaf ik die behoeften op, nu doe ik dat niet meer maar alles natuurlijk wel binnen redelijke grenzen. Dus als ik nu iets wil en Man wil niet (bijvoorbeeld naar een theatervoorstelling) dan ga ik gewoon wel. Soms wil er iemand mee en anders ga ik in mijn eentje. 

In het begin was ik bang dat door het loslaten van het idee van het romantische samen, de relatie volledig zou stranden. Maar het tegendeel is gebleken. Nu de druk op Man afneemt om in al mijn behoeften te voorzien is het thuis een stuk leuker geworden.
Ik vind het alleen jammer dat ik bij de generatie van mijn nichtje zie dat die nog steeds dezelfde fout maken als ik. Ik heb door schade en schande de les geleerd en ik had graag gezien dat haar generatie inmiddels wijzer zou zijn.

Geen loze woorden

Een kleine baanupdate.

Gisteren had ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas gemist. Balen, want ik wist dat ze deze week een belangrijke vergadering zouden hebben waarin (eindelijk) mijn aanstelling definitief zou worden. Direct teruggebeld, voicemail ingesproken en (weer) wachten. Geen telefoontje.

Vanmorgen voor de zekerheid met de bus naar de stad gegaan in plaats van met de auto omdat ik in de auto geen handsfree-mogelijkheid heb. Een goede gok want in de bus kreeg ik een telefoontje van Mogelijk toekomstige baas. Van de 3 mensen die de beslissing over mijn aanstelling moeten nemen ligt er nu nog maar 1 dwars. Mogelijk toekomstige baas is het zo meer dan zat dat hij gedaan heeft wat hij tegen mij gezegd heeft dat hij zou doen: Hij heeft de aandeelhouders laten weten dat hij ontslag neemt als ik niet met ingang van 1 maart begin. En meer dan dat, hij heeft ook laten weten dat hij dan voor zichzelf gaat beginnen en daar is de nieuwe aandeelhouder niet blij mee (zacht uitgedrukt).

Nieuwe aandeelhouder heeft komende week een gesprek met de holding en dan is het buigen of barsten. En als Mogelijk toekomstige baas voor zichzelf gaat beginnen heeft hij ook een rechterhand nodig. Er zijn dus nog volop kansen voor mij.

Petten, stokken en vinkjes

Man en ik hebben nu 4 gezamenlijke gesprekken met Coach gehad. Soms, zoals nu, ben ik na zo'n gesprek volledig gesloopt, mag ik mij verheugen op een paar nachten met weinig slaap en staat het huilen mij nader dan het lachen. Soms ook geeft het moed en hoop dat Man en ik een manier kunnen vinden om onze relatie een stuk leefbaarder en leuker te krijgen dan dat het tot nu toe geweest is. Maar de pijn en het verdriet om wat er niet is en ook nooit komen zal, blijft voorlopig nog wel even.

Volgens Coach ben ik eredivisie emotie-verwoorder. Dat houdt in dat ik in staat ben om heel veel emoties in diverse categorieën te tonen en daarnaast ook nog kan verwoorden wat de nuances in die emoties zijn. Man heeft wel emoties maar herkent ze moeilijk en is niet in staat die emoties onder woorden te brengen. Om daar dus wat handiger in te worden had Man geen betere leerschool uit kunnen zoeken. Hij zal bij mij vol aan de bak moeten.

Zowel Coach als ik hebben het boek "Werken aan je Asperger-relatie" van Maxine C. Aston gelezen en in dat boek geven ze de suggestie om te werken met kleur-codes om verschillende emoties aan te duiden. Tijdens 1 van onze gesprekken kwam Coach met de suggestie dat Man petjes ging dragen. We begonnen met een rood en een groen petje. Rood is dat Man boos is en daarom niks zegt en groen is het "Asperger-zwijgen" omdat hij niet weet wat hij zou moeten zeggen. Daar kwam al snel een oranje petje bij voor als hij boos is op zichzelf. Dat oranje petje kan alleen in combinatie met het rode en groene petje omdat 1 van die petjes er altijd de oorzaak van is dat Man boos is op zichzelf.
Tot mijn stomme verbazing blijkt Man zeer goed in staat te zijn om via die petjes aan te geven waarom hij zich hult in stilzwijgen. Dat geeft mij een hoop duidelijkheid en omdat het ook wel grappig staat, breekt het ook nog eens een keer de spanning. Daarnaast kan ik nu in situaties buitenshuis gewoon aan Man de vraag stellen: "groen of rood?". Hierdoor kan ik beter inschatten hoe hij zich voelt en daar rekening mee houden.

Gisteren is daar een stok of bordje (Man moet nog iets zoeken wat voor hem goed voelt) bijgekomen. Ik ben verbaal sterk en je moet (niet altijd even praktisch) van goede huize komen om mij in een heftige discussie van repliek te dienen. En (ook niet handig), hoe heftiger de discussie des te meer mijn volume omhoog gaat. Wel weer een goede leerschool voor Man die toch moet leren voor zichzelf op te komen maar de combinatie is niet altijd even gelukkig. Vooral niet omdat Man soms 7 omwegen nodig heeft om te zeggen wat hij zeggen wil waardoor het verhaal in tig varianten langs komt en ik door de bomen het bos niet meer zie. In dat geval lopen de irritaties bij mij hoog op vanwege de tegenstrijdigheden in een verhaal wat ik graag wil snappen, Man klapt volledig dicht en we zitten beiden aan het eind van het gesprek gefrustreerd en onbegrepen in onze eigen ruimtes.
Het is de bedoeling dat Man een stok of bordje omhoog gaat houden als hij het gevoel heeft dat hij door mij verbaal overdonderd wordt waardoor er een soort van time-out gecreëerd kan worden. Als het een "simpel" koetjes-kalfjes gesprek is, houdt het daarna op. Is het een gesprek waar echt een beslissing uit moet komen, dan moet Man zeggen wanneer hij erop terugkomt (en dat dan ook doen) en dan wordt het gesprek later voortgezet. 
Ik geloof dat het idee van een stok wel zal werken en dat het daardoor gemakkelijker zal worden om dingen hier in huis te bespreken geloof ik ook. Of Man op een discussie terug gaat komen als dat nodig is, daar heb ik mijn twijfel over. Maar voor nu zal ik allang blij zijn als de stok helpt om Man uit zichzelf dingen te laten vertellen want ik weet nooit hoe zijn dag op het werk was, of er nog iets belangrijks gebeurd is (het is toch handig als bepaalde telefoontjes door worden gegeven) en dergelijke.

En als laatste ligt er de opdracht om lieve dingen voor elkaar te doen. Als ik iets liefs doe voor Man krijg ik een vinkje en omgekeerd. Als 1 van ons het gevoel heeft dat hij/zij een vinkje heeft verdiend, mag hij/zij de ander daar op aanspreken. In het begin moest ik Man elke keer als ik iets liefs voor hem deed om een vinkje vragen en ik was al bang dat ik dat constant zou moeten doen, maar de laatste tijd krijg ik ze zonder Man erop te attenderen dat ik iets liefs voor hem heb gedaan. Wie als eerste 100 vinkjes heeft, wordt door de ander mee uit eten genomen. Op dit moment is de "score" 13-12 voor mij. De bedoeling van deze oefening is om jaren van frustraties en onbegrip te doorbreken door positieve dingen, hoe klein ook. 

We hebben nog een lange weg te gaan en er zullen altijd terreinen blijven waarop ik het gevoel zal hebben dat ik er emotioneel volledig alleen voor sta en mijn steun elders vandaan moet halen. Als deze lijn zich voortzet, heb ik toch goede hoop voor de toekomst maar als Man vanavond met weer een "stunt" thuiskomt, denk ik daar vast heel anders over.

Chaos

Niet dat er de afgelopen niets te schrijven viel, maar met Man die ziek op bed lag en zich verveelde, kwam er weinig uit mijn handen. Man is niet iemand om stil met een boekje op de bank te zitten, hij wil dingen doen en met rond de 39°C koorts gaat dat niet echt gemakkelijk. Gelukkig gaat het nu weer beter en kan Man weer op zijn eigen manier door het huis dreutelen. Ik moet nog wel in de gaten houden dat hij niet teveel hooi op zijn vork neemt maar deze stand van zaken is voor mij wel een stuk prettiger. We hebben afgesproken dat Man donderdag weer naar het werk gaat en dus had hij even tijd om mij te helpen.

Toen we de chins uit de opvang haalden, kregen we daar een grote kooi bij. Het koste zo'n 3 kwartier om die kooi via de trap naar boven te krijgen. Tijdens mijn wandeltocht was het voor Man handiger dat de chins beneden kwamen te staan en hebben we er een tweede kooi bij gekocht. We hadden geen zin om weer 3 kwartier te lopen prutsen (en bij thuiskomst weer). 
Een tijdje geleden zag ik dat de eerste kooi toch wel erg aan het roesten was geslagen en besloot ik dat het tijd werd om de oude kooi te vervangen door de kooi die we vorig jaar hadden gekocht.

Voordat Man ziek werd, hadden we gisteren al als datum afgesproken om de kooien om te ruilen. Ik heb Man gevraagd of hij dat, vanwege zijn griep, nog wel wilde en hij had er geen probleem mee om dat te doen. Dus gisterenmorgen stonden we startklaar om alles in orde te maken. Er was alleen de vraag: Hoe doe je dat op een manier die zo min mogelijk stress veroorzaakt? (bij de chins en bij mij). Een deel van de spullen uit de oude kooi moeten naar de nieuwe kooi terwijl de chins op dat moment nog niet over kunnen. 

We hebben voor een tijdelijke oplossing gekozen. Met een paar tijdelijke hulpmiddelen kunnen de chins zich nu redden in de nieuwe kooi en binnenkort moeten Man en ik kijken wat we aan takken en klimmateriaal nog over zetten van de oude naar de nieuwe kooi. Ik weet al wel dat de chins op dit moment niet blij zijn. Ze hebben hun draai in de nieuwe kooi nog niet gevonden en ik ben er nu natuurlijk van overtuigd dat het NOOIT MEER goed komt tussen mij en de chins. Het is dan ook geen prettig vooruitzicht dat ik binnenkort hun behuizing nog een keer op de kop moet zetten, ook al weet ik dat het er dan voor de chins alleen maar leuker en beter op gaat worden.

Van het een komt natuurlijk het ander. De nieuwe kooi is iets kleiner dan de vorige kooi. De vorige kooi had namelijk een groot puntdak, de nieuwe kooi heeft dat niet en is daardoor iets lager. Daardoor kan de nieuwe kooi op meer plaatsen staan dan de oude. De chins staan in mijn "werkruimte" en die is niet zo groot. De kleinere kooi bood daardoor de mogelijkheid om de kamer ruimtelijker in te delen. Dus nu we toch bezig waren .....

Nu is het boven een grote chaos. Alle meubels staan op hun (voor voorlopig) nieuwe plek maar de inhoud ligt nog her en der door het huis. Het was ook al wel weer een tijd geleden dat ik een stofdoek door de ruimte had gehaald waardoor de stofwolken mij om de oren vliegen. Kortom, lege kasten, stof en viezigheid, een oude kooi die nog uit elkaar moet worden gehaald en chins die elkaar de tent uitvechten omdat ze (nog) moeten wennen aan hun nieuwe huis.
Op dit moment heb ik er erg veel spijt van dat ik alles niet bij het oude gelaten heb.

PS: het lijkt erop dat de baby van de overburen vandaag het licht gaat zien (of afgelopen nacht de maan).