Ik kreeg onlangs op een bericht een reactie van iemand die in hetzelfde schuitje zit als ik. Ik heb dat bericht met gemengde gevoelens gelezen. Aan de ene kant met verdriet dat iemand het net zo moeilijk (of nog moeilijker) heeft dan ik. Aan de andere kant een soort van vreugde dat ik niet de enige ben die in een relatie met een OCPD-er verzeild is geraakt. Wat me vooral raakte was de opmerking: voor hem gaat alles goed zoals het gaat.
Voor de buitenwereld lijkt het alsof Man totaal geen gevoelens heeft en daardoor lijkt het alsof hij tevreden is met hoe zaken gaan. In werkelijkheid ligt dat anders. Het vraagt een enorme oplettendheid maar in een fractie van een miliseconde kan ik zijn gevoel over zijn gezicht zien glijden voordat de muur er weer voor komt en Man overgaat op sociaal wenselijk gedrag. Elke OCPD-er is daar anders in maar ik geloof wel dat dit vaker voorkomt. Vervolgens wordt het getoonde gevoel in alle toonaarden ontkend en dat is wat het zo lastig maakt. Want dat gevoel zit er wel en speelt ondergronds wel degelijk een rol.
Om mijzelf een plek te geven waar ik aan het gedrag van Man kan ontsnappen hebben we eind 2009 het huis zo verbouwd dat Man en ik eigen ruimtes hebben. Dat werkt redelijk en ik denk dat ik er misschien nog wel meer profijt uit kan halen dan dat ik nu doe. In die zin denk ik niet dat ik er iets mee zal winnen om op dit moment te verhuizen naar een volledig eigen huis, behalve de stress van verhuizen, behangen, verven en dergelijke. Ik zal echter niet ontkennen dat ik heel soms wel van een volledig eigen plek droom.
Wat voor mij vooral een reden is om te blijven zitten waar ik zit, is een enorme financiële aderlating. Als ik, zonder inkomen, nu zou scheiden dan zal ik een bijstandsuitkering aan moeten vragen. Ik ben voorstander van zelfredzaamheid maar als de situatie onhoudbaar is, kun je soms niet anders. En ook vanuit een bijstandssituatie kan ik alles op alles zetten om er zo snel mogelijk uit te komen. Ik zal dan echter ook al mijn spaargeld op moeten eten en dat gaat me op dit moment te ver. Hoewel ik regelmatig tegen het plafond omhoog vlieg (de laatste 2 weken gingen ineens weer redelijk goed) is de situatie niet zo erg dat ik dat er voor over heb.
Door 2 erfenissen heb ik redelijk wat spaargeld gekregen. En dat voelt als mijn reddingsboei. Als de uitkomst van het loopbaantraject zal zijn dat ik het beste voor mezelf kan beginnen, dan heb ik het geld om de benodigde investeringen te doen. Als ik een baan zou vinden in een ander deel van het land, dan heb ik het geld om daar een huisje zo in te richten als ik wil. En als ik thuis gillend gek word, heb ik het geld om een treinkaartje te kopen en voor een paar week in het buitenland vrijwilligerswerk te doen. Mijn spaargeld voelt als mijn weg naar vrijheid maar wel een ander soort vrijheid dan als ik alleen in een huisje zit en van mijn spaargeld boterhammen met pindakaas moet kopen.
Dus voorlopig blijf ik zitten waar ik zit, probeer vanuit mijn huidige situatie een baan te vinden en zie ik dan weer verder. En wat heel raar is, naarmate ik mijzelf steeds meer op mijzelf en mijn toekomst richt en Man soort van in zijn sop gaar laat koken, des te prettiger het in huis lijkt te worden. Dat sterkt mij in mijn besluit om voorlopig te blijven zitten waar ik zit.
maandag 29 oktober 2012
zondag 28 oktober 2012
Wie heeft er belang bij?
Vannacht was het weer zover, de omschakeling van zomer- naar wintertijd. Iedereen is blij dat we een uur langer kunnen slapen maar zelf geloof ik daar niet zo in. Je lichaam wordt wakker als het genoeg geslapen heeft en trekt zich daarbij niks van zomer- of wintertijd aan. Over het algemeen houdt dat voor de meeste mensen in dat je een uur eerder wakker wordt dan anders en dat je ook een uur eerder honger hebt voor lunch en avondeten.
Elke wisseling van tijd staan de kranten, tijdschriften en radiorubrieken er weer vol mee: de wisseling van winter- naar zomertijd en weer terug is slecht voor de mens. De verstoring van de natuurlijke biologische klok van de mens door de zomer- en wintertijd is te vergelijken met een jetlag en daarvan is bekend dat het levensverkortend werkt. Het ziekteverzuim neemt toe na het uur vooruit of achteruit en met name de invoering van de zomertijd lijdt tot productievermindering en concentratieverlies bij werknemers.
Daarnaast blijkt uit onderzoek dat de behaalde energiebesparing (waarvoor de zomertijd ooit is ingevoerd) nooit aan de hooggespannen verwachtingen heeft voldaan.
Dit allemaal volgens diverse internationale onderzoeken (tenminste als ik de kranten en dergelijke mag geloven).
Ik kan me dan ook niet indenken wie er belang bij kan hebben dat we deze kunstmatige tijdsverandering in stand houden. Toch lijkt niemand op het idee te komen de zomer- en wintertijd af te schaffen. Je zou dus denken dat er toch mensen zijn met veel invloed die er belang bij hebben of er profijt van trekken. Ik ben inmiddels wel heel erg nieuwsgierig wie dat dan kan zijn.
Elke wisseling van tijd staan de kranten, tijdschriften en radiorubrieken er weer vol mee: de wisseling van winter- naar zomertijd en weer terug is slecht voor de mens. De verstoring van de natuurlijke biologische klok van de mens door de zomer- en wintertijd is te vergelijken met een jetlag en daarvan is bekend dat het levensverkortend werkt. Het ziekteverzuim neemt toe na het uur vooruit of achteruit en met name de invoering van de zomertijd lijdt tot productievermindering en concentratieverlies bij werknemers.
Daarnaast blijkt uit onderzoek dat de behaalde energiebesparing (waarvoor de zomertijd ooit is ingevoerd) nooit aan de hooggespannen verwachtingen heeft voldaan.
Dit allemaal volgens diverse internationale onderzoeken (tenminste als ik de kranten en dergelijke mag geloven).
Ik kan me dan ook niet indenken wie er belang bij kan hebben dat we deze kunstmatige tijdsverandering in stand houden. Toch lijkt niemand op het idee te komen de zomer- en wintertijd af te schaffen. Je zou dus denken dat er toch mensen zijn met veel invloed die er belang bij hebben of er profijt van trekken. Ik ben inmiddels wel heel erg nieuwsgierig wie dat dan kan zijn.
zaterdag 27 oktober 2012
Wat zet ik op?
 |
| Keuze te over |
Gelukkig ben je, volgens mijn vriendin, al verkleed met een hoedje op je hoofd dus veel werk is het niet. En ik vind het ook niet leuk om spelbreker te zijn, dus Man en ik ga "gewoon" verkleed naar het feestje. Het past ook wel bij mijn vriendin om te vragen of mensen verkleed kunnen komen.
De afgelopen periode ben ik druk bezig geweest om de benodigde attributen bij elkaar te krijgen. Een goede vriend had nog iets aan roze kleding liggen. Ik vond achter de kapstok in de gang nog een heksenhoed met panterprint en mijn broer bleek nog een aantal pruiken op zolder te hebben liggen. Donderdag heeft Man die pruiken opgehaald en nu moeten we gaan bedenken wat we aan en op doen.
De "jackson5"-pruik laat ik nog even liggen. Over 2 weken is er op de sportschool een soul-avond en ook daar is een dresscode, namelijk soul. Ik zou eerlijk gezegd niet weten welke kleding daarbij hoort maar de pruik voldoet wel aan de haardracht van die tijd, dus dan heb ik in ieder geval iets. Ik vind het niet leuk om 2x hetzelfde te dragen, voor vanavond moet er iets anders gekozen worden. (Tips over wat onder dresscode soul valt, zijn welkom.)
Qua kleur past de paarse pruik het best bij mijn kleren (een groene broek met een groen truitje, een roze blouse als jasje en een roze-oranje zijden sjaal), tenminste als de roze blouse past. Aan het passen van kledingstukken ben ik nog niet toegekomen. Als de blouse niet past, wordt het de hoed. In de kleren die mijn vriend mee heeft genomen zit een roze hemdje. Ik weet zeker dat die veel te klein is, maar ik kan hem wel als versiering om de punt van de hoed hangen.
We zullen een enorm gezellige avond hebben maar ik hoop dat ik de volgende keer gewoon weer als mijzelf mag verschijnen.
donderdag 25 oktober 2012
Je neemt altijd jezelf mee
Naar aanleiding van mijn vorige berichtje kreeg ik de reactie dat het erop lijkt dat na de voetreis een omwenteling heeft plaatsgevonden en dat ik naar meer wereld snak. Dat laatste is zonder meer waar, de wereld is veel groter en leuker dan het dorp waar ik nu woon en mijn voetreis heeft ongetwijfeld aan dat besef bijgedragen. Maar ik betwijfel of mijn voetreis voor een omwenteling heeft gezorgd, het heeft eerder een hoop dingen tegelijkertijd in een stroomversnelling gebracht.
Ik zal heel eerlijk zijn, als ik vandaag de kans zou hebben om een koffer te pakken en naar het buitenland te gaan, dan was ik direct weg. Maar, ook weer eerlijk, er zou dan waarschijnlijk sprake zijn van een vlucht in plaats van een weloverwogen besluit en inmiddels heb ik geleerd dat ik mijzelf dan harder tegenkom dan noodzakelijk. Dus het buitenland moet nog even wachten totdat ik die zaken opgelost heb die opgelost moeten worden.
Er spelen op dit moment 3 dingen:
- wat wil en kan ik met mijn huwelijk en Man
- zorgen dat ik niet meer financieel afhankelijk ben van Man door het vinden van betaald werk(wat ook weer effect heeft op het eerste punt)
- een gebrek aan sociale contacten, ik heb genoeg vrienden om mijn verhaal kwijt te kunnen maar ken geen mensen om leuke dingen mee te ondernemen (wat ook weer van invloed is op het eerste punt en afhankelijk is van het tweede punt, als ik werk heb wordt mijn behoefte aan sociale contacten ook minder)
Deze dingen speelden ook al voor mijn voetreis, sterker nog, mijn voetreis is ontstaan uit het gevoel dat ik liever een voetreis ging maken dan zoeken naar werk. En de problemen in mijn relatie en het gevoel begraven te zijn in ons dorp speelt ook al veel langer. Dus ook zonder voetreis was ik tegen deze dingen aangelopen. Het grote verschil met de huidige situatie is dat ik ze dan waarschijnlijk geleidelijker op mijn dak had gekregen en nu komt het allemaal tegelijk. En vooral het gevoel dat het allemaal tegelijk komt en gevoelsmatig allemaal samenhangt, maakt dat ik het op dit moment even zwaar heb.
Een vertrek naar het buitenland zal ook geen verandering brengen in de 3 dingen die om een besluit of oplossing vragen. Ook in het buitenland zal ik moeten nadenken over mijn relatie en zal ik eenzaam en alleen op mijn kamer zitten omdat ik niemand heb om iets leuks mee te doen. En als ik naar het buitenland ga zonder werk, zal ik ook daar op zoek moeten naar iets wat geld in het laatje zal brengen. Je neemt jezelf en je problemen altijd mee dus kun je er beter iets aan doen op de plek waar je op dat moment bent. Hier heb ik in ieder geval mijn vrienden bij wie ik steun kan vinden als ik dat nodig heb.
Zodra ik op 1 van die drie punten de boel vlot heb getrokken zal het allemaal gemakkelijker gaan en ik heb er alle vertrouwen in dat me dat hoe dan ook gaat lukken. Ik moet "alleen" nog maar ontdekken hoe.
Ik zal heel eerlijk zijn, als ik vandaag de kans zou hebben om een koffer te pakken en naar het buitenland te gaan, dan was ik direct weg. Maar, ook weer eerlijk, er zou dan waarschijnlijk sprake zijn van een vlucht in plaats van een weloverwogen besluit en inmiddels heb ik geleerd dat ik mijzelf dan harder tegenkom dan noodzakelijk. Dus het buitenland moet nog even wachten totdat ik die zaken opgelost heb die opgelost moeten worden.
Er spelen op dit moment 3 dingen:
- wat wil en kan ik met mijn huwelijk en Man
- zorgen dat ik niet meer financieel afhankelijk ben van Man door het vinden van betaald werk(wat ook weer effect heeft op het eerste punt)
- een gebrek aan sociale contacten, ik heb genoeg vrienden om mijn verhaal kwijt te kunnen maar ken geen mensen om leuke dingen mee te ondernemen (wat ook weer van invloed is op het eerste punt en afhankelijk is van het tweede punt, als ik werk heb wordt mijn behoefte aan sociale contacten ook minder)
Deze dingen speelden ook al voor mijn voetreis, sterker nog, mijn voetreis is ontstaan uit het gevoel dat ik liever een voetreis ging maken dan zoeken naar werk. En de problemen in mijn relatie en het gevoel begraven te zijn in ons dorp speelt ook al veel langer. Dus ook zonder voetreis was ik tegen deze dingen aangelopen. Het grote verschil met de huidige situatie is dat ik ze dan waarschijnlijk geleidelijker op mijn dak had gekregen en nu komt het allemaal tegelijk. En vooral het gevoel dat het allemaal tegelijk komt en gevoelsmatig allemaal samenhangt, maakt dat ik het op dit moment even zwaar heb.
Een vertrek naar het buitenland zal ook geen verandering brengen in de 3 dingen die om een besluit of oplossing vragen. Ook in het buitenland zal ik moeten nadenken over mijn relatie en zal ik eenzaam en alleen op mijn kamer zitten omdat ik niemand heb om iets leuks mee te doen. En als ik naar het buitenland ga zonder werk, zal ik ook daar op zoek moeten naar iets wat geld in het laatje zal brengen. Je neemt jezelf en je problemen altijd mee dus kun je er beter iets aan doen op de plek waar je op dat moment bent. Hier heb ik in ieder geval mijn vrienden bij wie ik steun kan vinden als ik dat nodig heb.
Zodra ik op 1 van die drie punten de boel vlot heb getrokken zal het allemaal gemakkelijker gaan en ik heb er alle vertrouwen in dat me dat hoe dan ook gaat lukken. Ik moet "alleen" nog maar ontdekken hoe.
zondag 21 oktober 2012
Lamlendigheid troef
Hoewel ik volledig kan beredeneren hoe ik in deze situatie terecht ben gekomen, valt het niet mee om te bedenken hoe ik er weer uitkom.
Toen in 2011 met terugwerkende kracht ontdekt werd dat ik chronisch ziek ben door vitamineB12-tekort, was ik vooral opgelucht. Het zat niet tussen mijn oren, ik hoefde "alleen maar" te leren wat mijn lichaam wel en niet aankon en dan zou alles goed komen. Vervolgens bleek dat mijn lichaam niet veel meer aankon en zat er niet heel veel anders op dan alle niet noodzakelijke activiteiten te stoppen. Mijn dagen bestonden uit revalidatietraining, de hoogstnoodzakelijke dingen in huis en verder op de bank hangen en slapen. Niet echt inspirerend maar wel noodzakelijk.
Nadat de revalidatietraining stopte, ging mijn tijd zitten in de voorbereidingen van mijn tocht naar Rome. Alle energie die niet opging aan de noodzakelijke huiselijke klussen, werd gestopt in wandelen, routeplanning, uitrusting bij elkaar zoeken en dergelijke. Eventuele laatste activiteiten en abonnementen die nog aanwezig waren, werden stop gezet. Het voordeel was dat ik daardoor zonder enige verplichting aan mijn tocht ging beginnen. En toen leek het ook een voordeel dat ik bij terugkomst mijn leven weer volledig opnieuw vorm kon geven. Nu ik terug ben, is dat laatste voordeel toch niet zo leuk als ik bij vertrek dacht.
Ik vind het nog steeds super dat ik mijn leven weer volledig zelf kan invullen. Alle overbodige ballast, wat je vaak uit gewoonte doet of omdat je mensen niet wilt teleurstellen, heb ik mijn leven uitgewerkt. Waar ik mij enorm op verkeken heb is de tijd en moeite die het kost om weer iets nieuws op te bouwen.
Met uitzondering van 3x per week naar de sportschool en mijn aandeel in de huishoudelijke taken, is er geen enkele noodzaak om mijn huis te verlaten en dan is een dorp van 600 inwoners zonder enige voorziening een gat waarin ik mij begraven voel. En dat komt de sfeer in huis niet echt ten goede.
Mijn vrienden zijn heel aardig maar het gaat tever om daar elke week op de stoep te staan om een praatje te maken. Bovendien hebben zij in hun leven hun dagelijkse/wekelijkse bezigheden, dus ze zullen ook niet staan te springen als ik elke week op de stoep zou staan (hoewel ze het voor een maand vast wel goed zouden vinden).
Breien kan ik, vanwege carpaletunnelsynroom, niet de hele dag doen. Het feit dat er iets tastbaars uit mijn handen komt zal wel bijdragen aan mijn gevoel van tevredenheid maar met een half uur breien en daarna minstens een uur wat anders doen schiet het niet echt op.
Kortom, ik moet wat om handen hebben. Het liefst iets waarvoor ik de deur uitmoet. Ik ben druk bezig met een loopbaantraject met als eerste doel het vinden van een stage/werkervaringsplek met ingang van januari 2013. Ik kan op dit moment nog niet overzien hoeveel tijd ik daarvoor per week kwijt ben maar ik denk wel dat er ruimte is voor een klein vrijwilligersbaantje. Het is echter zo dat ze bij het meeste vrijwilligerswerk voor langere tijd op je rekenen. Ik heb al ontdekt dat een beschikbaarheid van 2,5 maand niet als positief wordt ervaren.
Het zou heel fijn zijn als er een project zou zijn van 2 maanden waar ik mij een paar ochtenden mee bezig zou kunnen houden. Maar dat blijkt helaas niet te bestaan.
Nu zit ik mij thuis te vervelen en daar word ik heel erg moe van. Ik wil graag de deur uit en van alles gaan doen, maar weet ook dat het hooguit voor 2,5 maand zal zijn waardoor de mogelijkheden enorm beperkt lijken.
Uiteindelijk zal het wel weer op zijn pootjes terecht komen. Ik hoop alleen dat het niet heel lang zal gaan duren, want wel willen en niet kunnen is geen prettig gevoel.
Toen in 2011 met terugwerkende kracht ontdekt werd dat ik chronisch ziek ben door vitamineB12-tekort, was ik vooral opgelucht. Het zat niet tussen mijn oren, ik hoefde "alleen maar" te leren wat mijn lichaam wel en niet aankon en dan zou alles goed komen. Vervolgens bleek dat mijn lichaam niet veel meer aankon en zat er niet heel veel anders op dan alle niet noodzakelijke activiteiten te stoppen. Mijn dagen bestonden uit revalidatietraining, de hoogstnoodzakelijke dingen in huis en verder op de bank hangen en slapen. Niet echt inspirerend maar wel noodzakelijk.
Nadat de revalidatietraining stopte, ging mijn tijd zitten in de voorbereidingen van mijn tocht naar Rome. Alle energie die niet opging aan de noodzakelijke huiselijke klussen, werd gestopt in wandelen, routeplanning, uitrusting bij elkaar zoeken en dergelijke. Eventuele laatste activiteiten en abonnementen die nog aanwezig waren, werden stop gezet. Het voordeel was dat ik daardoor zonder enige verplichting aan mijn tocht ging beginnen. En toen leek het ook een voordeel dat ik bij terugkomst mijn leven weer volledig opnieuw vorm kon geven. Nu ik terug ben, is dat laatste voordeel toch niet zo leuk als ik bij vertrek dacht.
Ik vind het nog steeds super dat ik mijn leven weer volledig zelf kan invullen. Alle overbodige ballast, wat je vaak uit gewoonte doet of omdat je mensen niet wilt teleurstellen, heb ik mijn leven uitgewerkt. Waar ik mij enorm op verkeken heb is de tijd en moeite die het kost om weer iets nieuws op te bouwen.
Met uitzondering van 3x per week naar de sportschool en mijn aandeel in de huishoudelijke taken, is er geen enkele noodzaak om mijn huis te verlaten en dan is een dorp van 600 inwoners zonder enige voorziening een gat waarin ik mij begraven voel. En dat komt de sfeer in huis niet echt ten goede.
Mijn vrienden zijn heel aardig maar het gaat tever om daar elke week op de stoep te staan om een praatje te maken. Bovendien hebben zij in hun leven hun dagelijkse/wekelijkse bezigheden, dus ze zullen ook niet staan te springen als ik elke week op de stoep zou staan (hoewel ze het voor een maand vast wel goed zouden vinden).
Breien kan ik, vanwege carpaletunnelsynroom, niet de hele dag doen. Het feit dat er iets tastbaars uit mijn handen komt zal wel bijdragen aan mijn gevoel van tevredenheid maar met een half uur breien en daarna minstens een uur wat anders doen schiet het niet echt op.
Kortom, ik moet wat om handen hebben. Het liefst iets waarvoor ik de deur uitmoet. Ik ben druk bezig met een loopbaantraject met als eerste doel het vinden van een stage/werkervaringsplek met ingang van januari 2013. Ik kan op dit moment nog niet overzien hoeveel tijd ik daarvoor per week kwijt ben maar ik denk wel dat er ruimte is voor een klein vrijwilligersbaantje. Het is echter zo dat ze bij het meeste vrijwilligerswerk voor langere tijd op je rekenen. Ik heb al ontdekt dat een beschikbaarheid van 2,5 maand niet als positief wordt ervaren.
Het zou heel fijn zijn als er een project zou zijn van 2 maanden waar ik mij een paar ochtenden mee bezig zou kunnen houden. Maar dat blijkt helaas niet te bestaan.
Nu zit ik mij thuis te vervelen en daar word ik heel erg moe van. Ik wil graag de deur uit en van alles gaan doen, maar weet ook dat het hooguit voor 2,5 maand zal zijn waardoor de mogelijkheden enorm beperkt lijken.
Uiteindelijk zal het wel weer op zijn pootjes terecht komen. Ik hoop alleen dat het niet heel lang zal gaan duren, want wel willen en niet kunnen is geen prettig gevoel.
vrijdag 19 oktober 2012
Het kan!
Hoewel Man en ik over financiën niet kunnen spreken (Man vindt alles best ook als het niet best is) is zuinig aandoen voor ons beiden geen enkel probleem. De reden waarom we zuinig aan willen doen ligt bij ons beiden mijlenver uit elkaar maar het doel is in ieder geval hetzelfde. Dat maakt het beheren van onze financiën een stuk gemakkelijker.
Wat niet helpt is dat geld binnen onze relatie een soort van compensatie is geworden. Als Man mij weer eens tot het uiterste gedreven heeft, heb ik recht op een deel van het inkomende geld. Niet eens zozeer om het dan ook uit te geven maar als genoegdoening voor aangedaan leed, een soort van smartegeld. Ik weet dat ik het doe, ik vind het ook heel vreselijk dat ik op die manier denk en weet ook dat dit nou niet echt het toonbeeld van een liefdevolle relatie is. Maar het is erg moeilijk om dit soort denkpatronen te doorbreken.
Sinds ik in 2010 mijn contract niet heb laten verlengen en ze daarna ontdekten dat ik ziek was, moeten wij nu al 2 jaar rondkomen van 1 inkomen. Gevoelsmatig zou dat gemakkelijk moeten kunnen. Man woont al meer dan 20 jaar in dit huis endaardoor zijn, ondanks een verhoging van de hypotheek voor de noodzakelijke verbouwingen, onze woonlasten enorm laag. Maar ik zag het niet. Ik maakte braaf begrotingen, hield onze uitgaven tot op de cent nauwkeurig bij en wist niet hoe ik ervoor kon zorgen dat er geld overbleef. In 2011 bleef er aan het einde van het jaar nog geld over maar dit jaar zal dat niet lukken. Ik had geen idee hoe ik onze financiën zo moest organiseren dat er structureel geld over zou blijven.
Bij Man hoefde ik niet aan te kloppen, ik had geen zin om hier nog langer in mijn eentje mee te blijven worstelen en uiteindelijk heb ik een goede vriend gevraagd mij te helpen.
Afgelopen maandag was het zover. Vriend kwam en we zijn aan het rekenen geslagen. In het begin vond ik het heel moeilijk om onze financiën met een buitenstaander te bespreken maar uiteindelijk ben ik blij dat ik het gedaan heb. 2012 is een verloren jaar, dus we hebben ons bezig gehouden met de begroting van 2013. Op zijn advies heb ik een jaarbegroting gemaakt en niet 1 per maand. Dat blijkt voor mij ook beter te werken. Voor reserveringen zoals de termijnen WOZ, kan ik altijd nog een bedrag per maand uitrekenen, maar dat zijn relatief gezien, niet veel posten. De rest kan ik laten voor wat het is.
Voor de posten die met ingang van 2013 zeker verhoogd gaan worden, hebben we een opslag van 10% genomen. Dat is aan de ruime kant, maar beter te ruim begroot dan te krap.
Inkomsten duidelijk en alle vaste, niet persoonsgebonden, uitgaven ook; En tot mijn grote verrassing en verbazing bleef er een leuk bedrag over aan de onderkant van de streep. Wij hebben, naast de hypotheek, geen schulden dus het bedrag wat overblijft is volledig ter vrije besteding. Voor vervanging van apparaten die het begeven (en de meerderheid in huis is 15 jaar of ouder) hebben we een spaarrekening. Daar hoeven we dus voor voorlopig geen geld voor te reserveren.
Bleef voor mij nog 1 taak over, bepalen hoeveel "zakgeld" Man en ik krijgen en wat we daarvan moeten betalen. En toen stak toch weer die emotie op dat ik "recht heb" op meer dan Man. Tot die tijd ging het zo goed en dan toch weer :(. Maar met de hulp van Vriend, ben ik daar op een eerlijke manier uitgekomen. Als alles goed gaat houden we aan het einde van 2013 € 2800,00 over.
De praktijk zal uitwijzen of het ook daadwerkelijk zal lukken. Maar ik ben heel blij dat ik niet meer in mijn eentje de financiële verantwoordelijkheid hoef te dragen en ik ben opgelucht dat mijn gevoel klopt: het moet mogelijk zijn geld over te houden. De uitdaging is duidelijk en ik weet dat het me gaat lukken. De sport is nu natuurlijk om te kijken waar ik nog meer kan besparen zodat het restbedrag voor 2013 meer dan die € 2800,00 zal zijn.
Wat niet helpt is dat geld binnen onze relatie een soort van compensatie is geworden. Als Man mij weer eens tot het uiterste gedreven heeft, heb ik recht op een deel van het inkomende geld. Niet eens zozeer om het dan ook uit te geven maar als genoegdoening voor aangedaan leed, een soort van smartegeld. Ik weet dat ik het doe, ik vind het ook heel vreselijk dat ik op die manier denk en weet ook dat dit nou niet echt het toonbeeld van een liefdevolle relatie is. Maar het is erg moeilijk om dit soort denkpatronen te doorbreken.
Sinds ik in 2010 mijn contract niet heb laten verlengen en ze daarna ontdekten dat ik ziek was, moeten wij nu al 2 jaar rondkomen van 1 inkomen. Gevoelsmatig zou dat gemakkelijk moeten kunnen. Man woont al meer dan 20 jaar in dit huis endaardoor zijn, ondanks een verhoging van de hypotheek voor de noodzakelijke verbouwingen, onze woonlasten enorm laag. Maar ik zag het niet. Ik maakte braaf begrotingen, hield onze uitgaven tot op de cent nauwkeurig bij en wist niet hoe ik ervoor kon zorgen dat er geld overbleef. In 2011 bleef er aan het einde van het jaar nog geld over maar dit jaar zal dat niet lukken. Ik had geen idee hoe ik onze financiën zo moest organiseren dat er structureel geld over zou blijven.
Bij Man hoefde ik niet aan te kloppen, ik had geen zin om hier nog langer in mijn eentje mee te blijven worstelen en uiteindelijk heb ik een goede vriend gevraagd mij te helpen.
Afgelopen maandag was het zover. Vriend kwam en we zijn aan het rekenen geslagen. In het begin vond ik het heel moeilijk om onze financiën met een buitenstaander te bespreken maar uiteindelijk ben ik blij dat ik het gedaan heb. 2012 is een verloren jaar, dus we hebben ons bezig gehouden met de begroting van 2013. Op zijn advies heb ik een jaarbegroting gemaakt en niet 1 per maand. Dat blijkt voor mij ook beter te werken. Voor reserveringen zoals de termijnen WOZ, kan ik altijd nog een bedrag per maand uitrekenen, maar dat zijn relatief gezien, niet veel posten. De rest kan ik laten voor wat het is.
Voor de posten die met ingang van 2013 zeker verhoogd gaan worden, hebben we een opslag van 10% genomen. Dat is aan de ruime kant, maar beter te ruim begroot dan te krap.
Inkomsten duidelijk en alle vaste, niet persoonsgebonden, uitgaven ook; En tot mijn grote verrassing en verbazing bleef er een leuk bedrag over aan de onderkant van de streep. Wij hebben, naast de hypotheek, geen schulden dus het bedrag wat overblijft is volledig ter vrije besteding. Voor vervanging van apparaten die het begeven (en de meerderheid in huis is 15 jaar of ouder) hebben we een spaarrekening. Daar hoeven we dus voor voorlopig geen geld voor te reserveren.
Bleef voor mij nog 1 taak over, bepalen hoeveel "zakgeld" Man en ik krijgen en wat we daarvan moeten betalen. En toen stak toch weer die emotie op dat ik "recht heb" op meer dan Man. Tot die tijd ging het zo goed en dan toch weer :(. Maar met de hulp van Vriend, ben ik daar op een eerlijke manier uitgekomen. Als alles goed gaat houden we aan het einde van 2013 € 2800,00 over.
De praktijk zal uitwijzen of het ook daadwerkelijk zal lukken. Maar ik ben heel blij dat ik niet meer in mijn eentje de financiële verantwoordelijkheid hoef te dragen en ik ben opgelucht dat mijn gevoel klopt: het moet mogelijk zijn geld over te houden. De uitdaging is duidelijk en ik weet dat het me gaat lukken. De sport is nu natuurlijk om te kijken waar ik nog meer kan besparen zodat het restbedrag voor 2013 meer dan die € 2800,00 zal zijn.
donderdag 18 oktober 2012
Eindelijk gelukt
Naar aanleiding van een aantal reacties op mijn vorige berichtje, was ik van plan uit te leggen hoe ik mijzelf in deze relatie ben kwijt geraakt en wat ik heb moeten leren en, nog belangrijker, wat ik heb moeten afleren. Maar na een druk begin van de week waarin ik veel met vrienden over mijn relatie heb gesproken, ben ik een beetje relatiemoe. Dus jullie houden dat nog van mij tegoed.
Het was erg lekker dat ik deze week een druk programma had met 3 afspraken die bijna de hele dag duurden en sporten op maandagavond. Alleen was ik dat niet meer gewend zodat ik woensdag tegen het einde van de middag heel moe thuis kwam. De twijfel of ik de bijeenkomst van woensdagavond zou laten schieten was groot maar ik ben heel blij dat ik gegaan ben.
We hebben al een paar jaar een stitch-n-bitch-breigroepje in het dorp. Dat was altijd 1x per maand op donderdag, de dag dat ik altijd met de buurvrouw naar de sportschool ga. Dus toen ik, vanwege mijn voeten, de donderdagavond als sportavond moest laten schieten verheugde ik mij op het breigroepje. Om vervolgens te ontdekken dat ze na de zomervakantie de donderdag verruild hadden voor de woensdag en dan staat bij mij weer de sportschool op het programma. Nu ik 3x per week naar de sportschool ga, heb ik besloten dat ik best 1 les per maand kan missen voor het breigroepje.
Dinsdag was ik in de stad en ben ik druk op zoek gegaan naar een patroon wat ik van de wol kon maken die al jaren als een half-af project in een doos ligt. Vervolgens 's avonds al een begin gemaakt zodat ik niet met lege handen aan zou komen zetten. Met toch wel spanning in mijn buik richting plek van samenkomst gegaan en het was hartstikke leuk en gezellig! We waren met 11 vrouwen van divers niveau. Ik heb vol bewondering naar de creativiteit van de andere vrouwen gekeken. Er was zelfs een vrouw bij die een fantastisch vest aan het breien was met als "simpele" basis het vachtpatroon van een jachtluipaard. Dat had ze omgezet naar een breipatroon en vervolgens was ze aan de slag gegaan. Ik was echt jaloers op het vest en op haar capaciteiten om patroon, wol en kleuren bij elkaar te zoeken.
Ik kan nog veel van deze vrouwen leren. Ik ben technisch heel goed. Geef mij een patroon en ik kan het ombouwen naar een andere hoeveelheid steken, ik kan patronen op de kop breien of hele panden van boven naar onder breien. Maar op creatief gebied schiet ik tekort. Ik heb geen gevoel voor de combinatie wol en patroon. Het lukt me dus niet om een plaatje in mijn hoofd te maken hoe de gekozen wol als vest eruit zal gaan zien. Met als gevolg een mand vol wol en projecten die niet afkomen, omdat het niet wordt zoals ik vaag voor ogen had.
Maar nu is de redding nabij. 1x per maand krijg ik de kans om mijn projecten om te bouwen naar iets wat wel gaat werken en hopelijk daarna ook nog ga dragen. En ik heb een stok achter de deur om mijn projecten niet te laten liggen. Dus het gaat helemaal goed komen met mij: een lege mand met wol en een kast vol omslagdoeken, sokken en vesten.
Het was erg lekker dat ik deze week een druk programma had met 3 afspraken die bijna de hele dag duurden en sporten op maandagavond. Alleen was ik dat niet meer gewend zodat ik woensdag tegen het einde van de middag heel moe thuis kwam. De twijfel of ik de bijeenkomst van woensdagavond zou laten schieten was groot maar ik ben heel blij dat ik gegaan ben.
We hebben al een paar jaar een stitch-n-bitch-breigroepje in het dorp. Dat was altijd 1x per maand op donderdag, de dag dat ik altijd met de buurvrouw naar de sportschool ga. Dus toen ik, vanwege mijn voeten, de donderdagavond als sportavond moest laten schieten verheugde ik mij op het breigroepje. Om vervolgens te ontdekken dat ze na de zomervakantie de donderdag verruild hadden voor de woensdag en dan staat bij mij weer de sportschool op het programma. Nu ik 3x per week naar de sportschool ga, heb ik besloten dat ik best 1 les per maand kan missen voor het breigroepje.
Dinsdag was ik in de stad en ben ik druk op zoek gegaan naar een patroon wat ik van de wol kon maken die al jaren als een half-af project in een doos ligt. Vervolgens 's avonds al een begin gemaakt zodat ik niet met lege handen aan zou komen zetten. Met toch wel spanning in mijn buik richting plek van samenkomst gegaan en het was hartstikke leuk en gezellig! We waren met 11 vrouwen van divers niveau. Ik heb vol bewondering naar de creativiteit van de andere vrouwen gekeken. Er was zelfs een vrouw bij die een fantastisch vest aan het breien was met als "simpele" basis het vachtpatroon van een jachtluipaard. Dat had ze omgezet naar een breipatroon en vervolgens was ze aan de slag gegaan. Ik was echt jaloers op het vest en op haar capaciteiten om patroon, wol en kleuren bij elkaar te zoeken.
Ik kan nog veel van deze vrouwen leren. Ik ben technisch heel goed. Geef mij een patroon en ik kan het ombouwen naar een andere hoeveelheid steken, ik kan patronen op de kop breien of hele panden van boven naar onder breien. Maar op creatief gebied schiet ik tekort. Ik heb geen gevoel voor de combinatie wol en patroon. Het lukt me dus niet om een plaatje in mijn hoofd te maken hoe de gekozen wol als vest eruit zal gaan zien. Met als gevolg een mand vol wol en projecten die niet afkomen, omdat het niet wordt zoals ik vaag voor ogen had.
Maar nu is de redding nabij. 1x per maand krijg ik de kans om mijn projecten om te bouwen naar iets wat wel gaat werken en hopelijk daarna ook nog ga dragen. En ik heb een stok achter de deur om mijn projecten niet te laten liggen. Dus het gaat helemaal goed komen met mij: een lege mand met wol en een kast vol omslagdoeken, sokken en vesten.
Abonneren op:
Posts (Atom)