Sinds ik heb gelezen dat het overgrote deel van de relaties waarvan een van de partners OCPD heeft de eindstreep niet haalt, ben ik op zoek naar verhalen van en contact met lotgenoten. Tot nu toe vind ik alleen maar Amerikaanse sites waarvan er enkele een voor iedereen toegankelijke pagina op facebook hebben.
Ik zit niet op facebook. Eerlijk gezegd zie ik niet wat voor toegevoegde waarde dat voor mijn leven zal hebben. Als ik zo snel even mijn vriendenkring langs ga, zou het mij eerlijk gezegd verbazen als ik ze daar tegen zou komen. De enige uitzondering zijn de vrienden met kinderen, die hebben geen keuze. Dus daarvoor hoef ik er niet op.
Ik lees wel regelmatig tijdschriften die op facebook zitten en soms zit ik mij af te vragen of daar een extra aanvulling op de tastbare pagina's te vinden zal zijn. Maar aan de andere kant vind ik het dan ook weer niet zo belangrijk om daarvoor een account aan te maken.
Dat steeds meer bedrijven op facebook zitten en dat je via facebook misschien sneller aan een baan kunt komen, is iets wat in mijn situatie wel aantrekkelijk is. Op dit moment is het nog steeds zo dat ik geen werk en geen eigen inkomen heb. Hierdoor ben ik volledig afhankelijk van Man en dat is precies de positie waar hij me hebben wil (klinkt onaardiger dan dat ik het bedoel). Mijn gevoel zegt me dat ik, in het geval van mogelijk contact met een bedrijf dat mij aanspreekt, dan een echt profiel op facebook moet maken, met een herkenbare foto en mijn echte naam. En dat is wat mij enorm tegenstaat.
Misschien weet ik ook wel te weinig van dat hele social media-gebeuren af. Ik heb nooit ge-msnt, ge-hyvet of wat dan ook. Ik ben wel een tijdje actief geweest op een forum, dat dan weer wel, maar dat is, sinds ik blog, ook een stuk minder geworden. Het interesseert me niet echt, het kost tijd en mijn schooltijd was nou ook weer niet zo leuk dat ik zit te wachten om vrienden te worden met mensen die toen echt niet mijn vrienden waren. Ik heb geen smartphone dus het bijhouden moet thuis gebeuren en zeker als ik straks werk zou hebben, dan blijft in dat geval alleen de avond over. Dan heb ik wel andere dingen te doen dan achter de pc te hangen.
Het begint wel meer en meer te knagen. Het leven speelt zich steeds meer af op internet met alle mogelijkheden die het biedt. En het zal vast heel goed mogelijk zijn om via facebook het contact met lotgenoten te vinden waar ik op dit moment zo'n behoefte aan heb. Misschien moet ik de stap wagen en met een fictief profiel beginnen.
Nu maar hopen dat het maken van een profiel niet zo ingewikkeld is dat ik, als halve digibeet, geen stap verder kom.
donderdag 27 september 2012
dinsdag 25 september 2012
Weer terug van weggeweest
De voettocht naar Rome werd een voettocht richting Rome. Vanwege extreem warm weer ging alles een beetje anders dan de bedoeling was en kwam ik ook eerder terug dan de bedoeling was. Daarna zijn Man en ik samen op vakantie geweest en nu probeer ik de draad van het "normale" leven weer op te pakken. En vandaag klap ik dat leven in volle heftigheid mijn blog in. Het zal wel een lang bericht worden, dus als je niet van veel lezen houdt, sla de rest dan maar over.
Omdat ik het overgrote deel van mijn activiteiten en abonnementen voor de voettocht op heb gezegd, ligt er nu een bijna blank canvas voor me en mag ik mijn leven helemaal opnieuw gaan vormgeven. Doordat ik van een afstandje naar mijn leven thuis heb kunnen kijken is het ook duidelijk dat er een aantal dingen anders moeten (misschien beter gezegd, dat ik dingen graag anders zou zien). Ik had gehoopt dat door mijn afwezigheid Man zou realiseren hoe erg hij mij mist en zijn aandeel in onze relatie onder de loep zou nemen. Helaas bleek dat niet het geval en achteraf had ik ook beter kunnen weten.
Ik heb al eens geschreven dat Man een persoonlijkheidsstoornis heeft en dat dat voor mij niet altijd even leuk en gezellig is. Tot nu toe heb ik mij daar altijd vaag over uitgelaten omdat ik niet wil dat bekenden die mijn blog lezen Man ineens met andere ogen gaan bekijken. Daarnaast vind ik het moeilijk om voor mezelf en de buitenwereld toe te geven dat onze relatie niet is zoals een relatie (volgens de gemiddelde mens en gemiddelde norm) eruit hoort te zien. Ik kon echter mijn ogen niet sluiten voor het feit dat de positieve energie die ik bij thuiskomst van mijn wandeltocht had in 1 week volledig verdwenen was en alleen vanwege de situatie thuis. En ik had het gevoel dat ik nergens met mijn verhaal heen kon. Doordat ik de buitenwereld ten aanzien van Man niet wil beïnvloeden, ontneem ik mijzelf de mogelijkheid om mijn ei kwijt te raken en steun te vinden en krijgen. Steun en een uitlaatklep die ik broodnodig heb.
Vandaag maak ik aan de vaagheid een einde en kies ik, in ieder geval hier, voor openheid over wat er met Man aan de hand is en heb ik hierbij voor mijzelf een plek gecreëerd om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik kies wat dat betreft nu even voor mijzelf en ik hoop dat met respect naar Man te doen. Hij heeft nu eenmaal die stoornis en ik ga er vanuit dat hij daar ook niet voor gekozen heeft. Inmiddels ben ik bezig de fout van 3 jaar geleden te herstellen. In 2009 kregen Man en ik via het ziekenhuis de diagnose en daar heb ik het bij laten zitten. Het was beter geweest als ik toen gedaan heb wat ik nu aan het doen ben, namelijk lezen wat die stoornis inhoudt en zoeken naar verhalen van mensen die een partner hebben met die stoornis. Wat ik tot nu toe boven tafel heb gekregen is niet echt hoopvol voor wat betreft een gezamenlijke toekomst in 1 huis, als er al überhaupt een relatie met zo'n iemand mogelijk is.
Omdat ik het overgrote deel van mijn activiteiten en abonnementen voor de voettocht op heb gezegd, ligt er nu een bijna blank canvas voor me en mag ik mijn leven helemaal opnieuw gaan vormgeven. Doordat ik van een afstandje naar mijn leven thuis heb kunnen kijken is het ook duidelijk dat er een aantal dingen anders moeten (misschien beter gezegd, dat ik dingen graag anders zou zien). Ik had gehoopt dat door mijn afwezigheid Man zou realiseren hoe erg hij mij mist en zijn aandeel in onze relatie onder de loep zou nemen. Helaas bleek dat niet het geval en achteraf had ik ook beter kunnen weten.
Ik heb al eens geschreven dat Man een persoonlijkheidsstoornis heeft en dat dat voor mij niet altijd even leuk en gezellig is. Tot nu toe heb ik mij daar altijd vaag over uitgelaten omdat ik niet wil dat bekenden die mijn blog lezen Man ineens met andere ogen gaan bekijken. Daarnaast vind ik het moeilijk om voor mezelf en de buitenwereld toe te geven dat onze relatie niet is zoals een relatie (volgens de gemiddelde mens en gemiddelde norm) eruit hoort te zien. Ik kon echter mijn ogen niet sluiten voor het feit dat de positieve energie die ik bij thuiskomst van mijn wandeltocht had in 1 week volledig verdwenen was en alleen vanwege de situatie thuis. En ik had het gevoel dat ik nergens met mijn verhaal heen kon. Doordat ik de buitenwereld ten aanzien van Man niet wil beïnvloeden, ontneem ik mijzelf de mogelijkheid om mijn ei kwijt te raken en steun te vinden en krijgen. Steun en een uitlaatklep die ik broodnodig heb.
Vandaag maak ik aan de vaagheid een einde en kies ik, in ieder geval hier, voor openheid over wat er met Man aan de hand is en heb ik hierbij voor mijzelf een plek gecreëerd om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik kies wat dat betreft nu even voor mijzelf en ik hoop dat met respect naar Man te doen. Hij heeft nu eenmaal die stoornis en ik ga er vanuit dat hij daar ook niet voor gekozen heeft. Inmiddels ben ik bezig de fout van 3 jaar geleden te herstellen. In 2009 kregen Man en ik via het ziekenhuis de diagnose en daar heb ik het bij laten zitten. Het was beter geweest als ik toen gedaan heb wat ik nu aan het doen ben, namelijk lezen wat die stoornis inhoudt en zoeken naar verhalen van mensen die een partner hebben met die stoornis. Wat ik tot nu toe boven tafel heb gekregen is niet echt hoopvol voor wat betreft een gezamenlijke toekomst in 1 huis, als er al überhaupt een relatie met zo'n iemand mogelijk is.
Man heeft last van OCPD een obsessive compulsive personality disorder (obsessief compulsief persoonlijkheidsstoornis). Op de site van de Y.ah.oo-groep OCPD staat de volgende omschrijving:
Obsessive-Compulsive Personality Disorder
American Description
Diagnostic Criteria
A pervasive pattern of preoccupation with orderliness, perfectionism, and mental and interpersonal control, at the expense of flexibility, openness, and efficiency, beginning by early adulthood and present in a variety of contexts, as indicated by four (or more) of the following:
1. is preoccupied with details, rules, lists, order, organization, or schedules to the extent that the major point of the activity is lost
2. shows perfectionism that interferes with task completion (e.g., is unable to complete a project because his or her own overly strict standards are not met)
3. is excessively devoted to work and productivity to the exclusion of leisure activities and friendships (not accounted for by obvious economic necessity)
4. is overconscientious, scrupulous, and inflexible about matters of morality, ethics, or values (not accounted for by cultural or religious identification)
5. is unable to discard worn-out or worthless objects even when they have no sentimental value
6. is reluctant to delegate tasks or to work with others unless they submit to exactly his or her way of doing things
7. adopts a miserly spending style toward both self and others; money is viewed as something to be hoarded for future catastrophes
8. shows rigidity and stubbornness
American Description
Diagnostic Criteria
A pervasive pattern of preoccupation with orderliness, perfectionism, and mental and interpersonal control, at the expense of flexibility, openness, and efficiency, beginning by early adulthood and present in a variety of contexts, as indicated by four (or more) of the following:
1. is preoccupied with details, rules, lists, order, organization, or schedules to the extent that the major point of the activity is lost
2. shows perfectionism that interferes with task completion (e.g., is unable to complete a project because his or her own overly strict standards are not met)
3. is excessively devoted to work and productivity to the exclusion of leisure activities and friendships (not accounted for by obvious economic necessity)
4. is overconscientious, scrupulous, and inflexible about matters of morality, ethics, or values (not accounted for by cultural or religious identification)
5. is unable to discard worn-out or worthless objects even when they have no sentimental value
6. is reluctant to delegate tasks or to work with others unless they submit to exactly his or her way of doing things
7. adopts a miserly spending style toward both self and others; money is viewed as something to be hoarded for future catastrophes
8. shows rigidity and stubbornness
Ga daar als partner maar eens aan staan. Verder bestaat het vermoeden van licht autistische trekjes maar de deskundigen zijn er niet over uit of die trekjes op zichzelf staan of onderdeel zijn van de OCPD. Het heeft in voor dit moment in ieder geval tot gevolg dat hij weinig belangstelling heeft voor mij.
Zondag kreeg ik via mijn moeder te horen dat mijn oom ongeneeslijk ziek is. De rest van de zondag zag ik er vreselijk tegenop dat ik maandag mijn tante moest bellen. Ik heb dat zondag regelmatig tegen Man gezegd. 's Avonds wenst hij me nog sterkte met het telefoontje voor maandag maar tot op heden is het nog niet in zijn hoofd opgekomen te vragen hoe het telefoontje ging en wat mijn tante gezegd heeft. Er zijn momenten dat ik mij heel eenzaam en alleen voel.
Maar ik heb nu in ieder geval een plek waar ik kan "huilen", schelden en wijs kan wezen. Dank je wel blog!
Maar ik heb nu in ieder geval een plek waar ik kan "huilen", schelden en wijs kan wezen. Dank je wel blog!
zondag 15 april 2012
Druk
De voorbereidingen voor de laatste trainingsweek en de tocht zijn in volle gang. Het zijn geen grote zaken meer die moeten gebeuren maar een grote lijst met kleine dingen maakt dat het alsnog veel tijd kost. En dan helpt het niet dat ik na de laatste behandeling van de fysio bijna scheel zie van de hoofdpijn en mijn pré-overgangshormonen de boel nog eens extra op scherp zetten. Kortom, ik heb mij wel eens lekkerder gevoeld.
Naast druk in de zin van veel te doen, voel ik de laatste tijd ook steeds meer een soort van sociale druk. Doordat ik steeds vaker een week van jullie blogs mis, kost het me steeds meer moeite om bij te blijven. En daardoor vind ik dat ik niet meer zo kan reageren als ik anders altijd deed/doe. Ik ben, gevoelsmatig, niet meer de steeds meelevende Stuiter die ik een tijd geleden was. Niet omdat ik dat niet meer wil maar omdat ik er op dit moment geen tijd voor heb.
Na 3 dagen op bed en de bank te hebben doorgebracht, heb ik besloten dat dit voor voorlopig hier mijn laatste bericht is. Ik had gehoopt dit blog en al jullie blogs tot aan mijn vertrek op de voor mij normale manier te kunnen onderhouden. Maar dat blijkt helaas niet mogelijk. Ik vind het erg verdrietig maar het is niet anders.
Over de voorbereiding van mijn tocht zal ik, zoveel mogelijk, blijven schrijven op mijn andere blog. Man en ik zijn druk bezig om te kijken hoe ik iedereen ook tijdens de tocht regelmatig via dit blog op de hoogte kunnen houden. Dus als je wilt weten hoe het mij vergaat tijdens mijn voettocht, kijk dan voor al op Stuiterbolletje op reis
En hoewel dit geen definitief afscheid is, wil ik iedereen toch bedanken voor de meelevende, lieve, motiverende en grappige reacties die ik sinds de start van mijn blog heb mogen ontvangen.
Naast druk in de zin van veel te doen, voel ik de laatste tijd ook steeds meer een soort van sociale druk. Doordat ik steeds vaker een week van jullie blogs mis, kost het me steeds meer moeite om bij te blijven. En daardoor vind ik dat ik niet meer zo kan reageren als ik anders altijd deed/doe. Ik ben, gevoelsmatig, niet meer de steeds meelevende Stuiter die ik een tijd geleden was. Niet omdat ik dat niet meer wil maar omdat ik er op dit moment geen tijd voor heb.
Na 3 dagen op bed en de bank te hebben doorgebracht, heb ik besloten dat dit voor voorlopig hier mijn laatste bericht is. Ik had gehoopt dit blog en al jullie blogs tot aan mijn vertrek op de voor mij normale manier te kunnen onderhouden. Maar dat blijkt helaas niet mogelijk. Ik vind het erg verdrietig maar het is niet anders.
Over de voorbereiding van mijn tocht zal ik, zoveel mogelijk, blijven schrijven op mijn andere blog. Man en ik zijn druk bezig om te kijken hoe ik iedereen ook tijdens de tocht regelmatig via dit blog op de hoogte kunnen houden. Dus als je wilt weten hoe het mij vergaat tijdens mijn voettocht, kijk dan voor al op Stuiterbolletje op reis
En hoewel dit geen definitief afscheid is, wil ik iedereen toch bedanken voor de meelevende, lieve, motiverende en grappige reacties die ik sinds de start van mijn blog heb mogen ontvangen.
woensdag 11 april 2012
De etterbakjes!
Het is de nacht van maandag op dinsdag. Ik lig in mijn bed en hoor de chins door het hok razen. Ze hebben een closetrol gekregen en ik ga er, half in slaap, vanuit dat ze met z'n drieën er aan willen knagen maar dat er niet genoeg ruimte is om er alle drie bij te kunnen. Ze vechten het maar lekker uit, ik draai me om en slaap weer verder.
Dinsdagmorgen zit de witte chin in de kruik en hij doet zielig. Normaal gesproken zit hij nooit in de kruik, dus dat is wel heel bijzonder. Bovendien is hij de meest actieve en meest nieuwsgierige van de drie, dus zielig doen past niet echt bij hem. Als ik tegen hem praat, probeert hij eerst verder in de kruik te kruipen maar hij besluit toch om naar beneden te gaan om daar in elkaar gedoken in een hoekje te kruipen. In mijn ogen is het beestje aan het doodgaan, dat kan bijna niet anders.
Tegen het middaguur ligt hij op een plankje, volledig uitgeteld. Als hij zich beweegt, merk ik dat zijn linkerachterpootje niet meebeweegt. Hij is op de een of andere manier gewond geraakt aan zijn poot. Het is dus niet zo dat hij met het andere mannetje gevochten heeft over het leiderschap en dat hij zijn nieuwe positie niet kan of wil accepteren. Dat vervult mij met een gevoel van opluchting maar lost het probleem van zijn pootje niet op.
De dierenarts is nog een uur met middagpauze, Man heeft geen tijd om uit zijn werk naar huis te komen om de chins te vangen (ik raak van het vangen zo in de stress en paniek dat iedereen gestoord wordt) en ik zit tegen het plafond van de zenuwen. Chins zijn zeer stressgevoelig en het is een van de meest voorkomende doodsoorzaken. Na een telefoontje met de dierenarts is er 's avonds nog een plekje, gelukkig. Vervolgens ben ik in de stress omdat het niet een in chins gespecialiseerde dierenarts is, iets wat volgens de opvang absoluut noodzakelijk zou zijn.
Man is op tijd thuis, snel eten, chins vangen en richting dierenarts. Ze zeggen dat je voor een bezoek aan de dierenarts alle chins mee moet nemen omdat anders de kans bestaat dat ze elkaar bij terugkeer niet meer accepteren. Bij de dierenarts gedraagt de witte chin zich voorbeeldig. Hij lijkt geen pijn aan zijn pootje te hebben, hij strekt zijn pootje (wat hij thuis voor geen meter deed) en is alleen bezig om zo snel mogelijk uit de handen van de dierenarts te komen. Kortom, niks aan de hand. Volgens de dierenarts is het voor de volgende keer beter om alleen de zieke chin mee te nemen, dat geeft voor de andere chins minder stress en een paar uur zonder elkaar gaat wel goed. Het is anders als het voor meerdere dagen zou zijn.
Enigszins opgelucht gaan Man en ik weer naar huis, consultkosten lichter. Het was de bedoeling om komende vrijdag de chins in hun hok beneden te zetten maar om stress te verminderen gaan ze bij thuiskomst in hun tweede hok. En tot mijn stomme verbazing springt de witte chin op 4 poten door het hok heen en rent hij minstens een uur van boven naar beneden.
Nu is het woensdagmorgen en zit de witte chin mij nieuwsgierig aan te kijken, alsof ik mij druk heb gemaakt om niks. Er is maar een conclusie mogelijk: niet de chins zijn stressgevoelig maar ik.
Dinsdagmorgen zit de witte chin in de kruik en hij doet zielig. Normaal gesproken zit hij nooit in de kruik, dus dat is wel heel bijzonder. Bovendien is hij de meest actieve en meest nieuwsgierige van de drie, dus zielig doen past niet echt bij hem. Als ik tegen hem praat, probeert hij eerst verder in de kruik te kruipen maar hij besluit toch om naar beneden te gaan om daar in elkaar gedoken in een hoekje te kruipen. In mijn ogen is het beestje aan het doodgaan, dat kan bijna niet anders.
Tegen het middaguur ligt hij op een plankje, volledig uitgeteld. Als hij zich beweegt, merk ik dat zijn linkerachterpootje niet meebeweegt. Hij is op de een of andere manier gewond geraakt aan zijn poot. Het is dus niet zo dat hij met het andere mannetje gevochten heeft over het leiderschap en dat hij zijn nieuwe positie niet kan of wil accepteren. Dat vervult mij met een gevoel van opluchting maar lost het probleem van zijn pootje niet op.
De dierenarts is nog een uur met middagpauze, Man heeft geen tijd om uit zijn werk naar huis te komen om de chins te vangen (ik raak van het vangen zo in de stress en paniek dat iedereen gestoord wordt) en ik zit tegen het plafond van de zenuwen. Chins zijn zeer stressgevoelig en het is een van de meest voorkomende doodsoorzaken. Na een telefoontje met de dierenarts is er 's avonds nog een plekje, gelukkig. Vervolgens ben ik in de stress omdat het niet een in chins gespecialiseerde dierenarts is, iets wat volgens de opvang absoluut noodzakelijk zou zijn.
Man is op tijd thuis, snel eten, chins vangen en richting dierenarts. Ze zeggen dat je voor een bezoek aan de dierenarts alle chins mee moet nemen omdat anders de kans bestaat dat ze elkaar bij terugkeer niet meer accepteren. Bij de dierenarts gedraagt de witte chin zich voorbeeldig. Hij lijkt geen pijn aan zijn pootje te hebben, hij strekt zijn pootje (wat hij thuis voor geen meter deed) en is alleen bezig om zo snel mogelijk uit de handen van de dierenarts te komen. Kortom, niks aan de hand. Volgens de dierenarts is het voor de volgende keer beter om alleen de zieke chin mee te nemen, dat geeft voor de andere chins minder stress en een paar uur zonder elkaar gaat wel goed. Het is anders als het voor meerdere dagen zou zijn.
Enigszins opgelucht gaan Man en ik weer naar huis, consultkosten lichter. Het was de bedoeling om komende vrijdag de chins in hun hok beneden te zetten maar om stress te verminderen gaan ze bij thuiskomst in hun tweede hok. En tot mijn stomme verbazing springt de witte chin op 4 poten door het hok heen en rent hij minstens een uur van boven naar beneden.
Nu is het woensdagmorgen en zit de witte chin mij nieuwsgierig aan te kijken, alsof ik mij druk heb gemaakt om niks. Er is maar een conclusie mogelijk: niet de chins zijn stressgevoelig maar ik.
vrijdag 6 april 2012
Nog 5 weken
Allereerst hartelijk bedankt voor de reacties over scheermesjes. De papiertjes heb ik niet kunnen vinden, dat was wel jammer. Ik ga ervan uit dat shampoo net zo goed zal werken als douchegel en wie weet kom ik als een volleerd mesjesgebruiker terug.
Over precies 5 weken vertrekken Man en ik naar de camping of het huisje (afhankelijk van het weer) om ons laatste weekend samen te hebben. Op maandag brengt Man mij naar het beginpunt van mijn tocht (eindpunt van het eerste deel) en zwaait hij mij uit.
Het was mijn bedoeling om de laatste maand voor vertrek geen ingewikkelde dingen meer te hoeven doen, een lege agenda te hebben en mijn hoofd leeg te maken voor de reis. Een leuk idee maar het werkt in de praktijk toch anders (of ik pak het niet helemaal goed aan, dat kan natuurlijk ook).
Kennelijk wekt het idee dat ik ongeveer een half jaar niet thuis ben bij een heleboel mensen de behoefte op om "afscheid" te nemen. Vrienden die ik normaal ook maar 1 tot 2x per jaar zie, vinden dat nu ineens veel te weinig. En ik doe er in zekere zin zelf ook aan mee, door een lijst te maken met mensen die ik voor vertrek toch nog even wil zien en spreken.Naast de voorbereidingen die nog gedaan moeten worden, is dat toch een extra invulling van mijn agenda die ik niet voorzien had.
Daarnaast is het heel raar om mensen die ik regelmatig zie voor een lange tijd, voor het laatst te zien. Deze week was voor mij de laatste bijeenkomst van het Franse converstatiegroepje. Op zijn vroegst in december zal ik er weer komen, als het dan nog bestaat. Woensdag had ik nog een gesprek met onze coach en ook dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn geweest voor vertrek. Nog 2x naar de sportschool en dan houdt het daar ook op.
Het is een rare mengeling van afscheid nemen en daar best een beetje verdrietig over zijn en de leuke spanning van het nieuwe onbekende wat eraan zit te komen.
Mijn agenda loopt dus nog steeds vol wat niet de bedoeling was en mijn hoofd wordt niet leeg omdat alle emoties van nieuw en afscheid door elkaar heen lopen. Vanavond weer een afscheid, deze keer van mijn oom en tante. Straks nog even een abonnement opzeggen en het huisje regelen voor de laatste trainingsweek
En ondertussen nadert de datum van vertrek. Het voelt alsof ik in twee werelden leef en dat is een raar gevoel.
Over precies 5 weken vertrekken Man en ik naar de camping of het huisje (afhankelijk van het weer) om ons laatste weekend samen te hebben. Op maandag brengt Man mij naar het beginpunt van mijn tocht (eindpunt van het eerste deel) en zwaait hij mij uit.
Het was mijn bedoeling om de laatste maand voor vertrek geen ingewikkelde dingen meer te hoeven doen, een lege agenda te hebben en mijn hoofd leeg te maken voor de reis. Een leuk idee maar het werkt in de praktijk toch anders (of ik pak het niet helemaal goed aan, dat kan natuurlijk ook).
Kennelijk wekt het idee dat ik ongeveer een half jaar niet thuis ben bij een heleboel mensen de behoefte op om "afscheid" te nemen. Vrienden die ik normaal ook maar 1 tot 2x per jaar zie, vinden dat nu ineens veel te weinig. En ik doe er in zekere zin zelf ook aan mee, door een lijst te maken met mensen die ik voor vertrek toch nog even wil zien en spreken.Naast de voorbereidingen die nog gedaan moeten worden, is dat toch een extra invulling van mijn agenda die ik niet voorzien had.
Daarnaast is het heel raar om mensen die ik regelmatig zie voor een lange tijd, voor het laatst te zien. Deze week was voor mij de laatste bijeenkomst van het Franse converstatiegroepje. Op zijn vroegst in december zal ik er weer komen, als het dan nog bestaat. Woensdag had ik nog een gesprek met onze coach en ook dat zal waarschijnlijk de laatste keer zijn geweest voor vertrek. Nog 2x naar de sportschool en dan houdt het daar ook op.
Het is een rare mengeling van afscheid nemen en daar best een beetje verdrietig over zijn en de leuke spanning van het nieuwe onbekende wat eraan zit te komen.
Mijn agenda loopt dus nog steeds vol wat niet de bedoeling was en mijn hoofd wordt niet leeg omdat alle emoties van nieuw en afscheid door elkaar heen lopen. Vanavond weer een afscheid, deze keer van mijn oom en tante. Straks nog even een abonnement opzeggen en het huisje regelen voor de laatste trainingsweek
En ondertussen nadert de datum van vertrek. Het voelt alsof ik in twee werelden leef en dat is een raar gevoel.
vrijdag 30 maart 2012
Een vrouwending
Ik herinner mij nog als de dag van gisteren de eerste keer dat ik mijn oksels ging ontharen. Er werd bij mijn moeder een oud scheerapparaat uit te kast gehaald, zo een met een grommend gaas in plaats van koppen. Vervolgens werd de tondeuse uitgeklapt en werd ik, na enige uitleg, aan mijn lot overgelaten. Het voelde niet prettig maar het resultaat was redelijk toonbaar. Gelukkig was het in die tijd niet echt noodzakelijk om (bijna) volledig haarloos door het leven te gaan en benen stonden nog niet op de lijst van lichaamsdelen die haarvrij moesten zijn.
Toen ik op mijzelf ging wonen moest ik (oh, oh wat erg :-) ) het scheerapparaat thuis achterlaten. Vervolgens duurde het jaren voordat ik mij ging verdiepen in een manier om mijn oksels haarvrij te krijgen. In die tijd was de markt voor ontharingsapparaten voor vrouwen inmiddels ontstaan. Ik heb veel voorlichting in de winkels gekregen (gek genoeg altijd door mannen) en het leek mij allemaal niks. Mijn blijdschap toen ik het bestaan van ontharingscrème ontdekte was dan ook groot.
Ik weet dat aan het gebruik van crème zekere nadelen kleven. Het is een relatief nieuwe verworvenheid en wat de effecten op de huid op lange termijn zullen zijn is tot op heden onbekend. Maar ik vind het wel gemakkelijk en omdat het ontharen van mijn oksels niet tot mijn dagelijkse bezigheden behoort (1x in de 6/8 weken komt meer in de buurt) wil ik dat risico wel lopen. En mijn benen hoef ik van mijzelf niet te doen. Alleen is zo'n tube crème relatief gezien wel zwaar, zeker als ik hem voor mijn reis hooguit 3 tot 4 keer nodig ga hebben en elke gram minder is mooi meegenomen.
Wat tijdens mijn tocht veel praktischer is, is het kopen van een scheermesje en dat na gebruik gewoon weg te gooien. Minder zwaar dan crème, makkelijker onderweg aan te schaffen en ik hoef het niet mee te nemen op mijn rug. Alleen roept zo'n mesje alle vervelende herinneringen aan dat oude scheerapparaat in mij naar boven. En ik heb geen idee hoe je zo'n mesje moet gebruiken. Als ik er bijvoorbeeld ook een grote bus scheergel bij moet kopen, schiet ik er niet veel mee op.
Dus bij deze de vraag: hoe gebruik je zo'n scheermesje en wat zijn de voordelen en de nadelen? En zijn er eventueel nog andere mogelijkheden die niet veel wegen? Wie het weet mag het zeggen.
Toen ik op mijzelf ging wonen moest ik (oh, oh wat erg :-) ) het scheerapparaat thuis achterlaten. Vervolgens duurde het jaren voordat ik mij ging verdiepen in een manier om mijn oksels haarvrij te krijgen. In die tijd was de markt voor ontharingsapparaten voor vrouwen inmiddels ontstaan. Ik heb veel voorlichting in de winkels gekregen (gek genoeg altijd door mannen) en het leek mij allemaal niks. Mijn blijdschap toen ik het bestaan van ontharingscrème ontdekte was dan ook groot.
Ik weet dat aan het gebruik van crème zekere nadelen kleven. Het is een relatief nieuwe verworvenheid en wat de effecten op de huid op lange termijn zullen zijn is tot op heden onbekend. Maar ik vind het wel gemakkelijk en omdat het ontharen van mijn oksels niet tot mijn dagelijkse bezigheden behoort (1x in de 6/8 weken komt meer in de buurt) wil ik dat risico wel lopen. En mijn benen hoef ik van mijzelf niet te doen. Alleen is zo'n tube crème relatief gezien wel zwaar, zeker als ik hem voor mijn reis hooguit 3 tot 4 keer nodig ga hebben en elke gram minder is mooi meegenomen.
Wat tijdens mijn tocht veel praktischer is, is het kopen van een scheermesje en dat na gebruik gewoon weg te gooien. Minder zwaar dan crème, makkelijker onderweg aan te schaffen en ik hoef het niet mee te nemen op mijn rug. Alleen roept zo'n mesje alle vervelende herinneringen aan dat oude scheerapparaat in mij naar boven. En ik heb geen idee hoe je zo'n mesje moet gebruiken. Als ik er bijvoorbeeld ook een grote bus scheergel bij moet kopen, schiet ik er niet veel mee op.
Dus bij deze de vraag: hoe gebruik je zo'n scheermesje en wat zijn de voordelen en de nadelen? En zijn er eventueel nog andere mogelijkheden die niet veel wegen? Wie het weet mag het zeggen.
dinsdag 27 maart 2012
Weer thuis
Ik ben niet erg creatief want deze titel blijk ik al eens eerder te hebben gebruikt. Maar het dekt nu eenmaal de lading dus heb ik heb maar laten staan.
De chins zijn weer terug in hun kooi boven en lijken de tijdelijke verhuizing goed te hebben doorstaan.
Man had, zoals na de eerste keer te verwachten viel, geen boodschappen en was gedaan. Maar ik was er nu op voorbereid dus deze keer vreet het minder energie.
En net als de vorige keer voel ik me een beetje ontheemd. Zoveel dagen lopen in je eentje doet kennelijk iets met je waardoor de echte wereld, de wereld thuis, er ineens veel minder toe doet. Kennelijk bevalt het me wel in mijn eentje. Bovendien was het weer veel te mooi om te moeten stoppen.
Nog 3 weken en dan mag ik weer een weekje wandelen en in totaal nog 7 weken "wachten". Met dit weer kan het mij niet snel genoeg gaan.
De chins zijn weer terug in hun kooi boven en lijken de tijdelijke verhuizing goed te hebben doorstaan.
Man had, zoals na de eerste keer te verwachten viel, geen boodschappen en was gedaan. Maar ik was er nu op voorbereid dus deze keer vreet het minder energie.
En net als de vorige keer voel ik me een beetje ontheemd. Zoveel dagen lopen in je eentje doet kennelijk iets met je waardoor de echte wereld, de wereld thuis, er ineens veel minder toe doet. Kennelijk bevalt het me wel in mijn eentje. Bovendien was het weer veel te mooi om te moeten stoppen.
Nog 3 weken en dan mag ik weer een weekje wandelen en in totaal nog 7 weken "wachten". Met dit weer kan het mij niet snel genoeg gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)