Daar sta je dan met je goede gedrag.
Omdat het niet gezond voor chins is om nylon klitteband te eten, heb ik hun aanbouw van een stuk vinyl voorzien. En als extra mededeling: dat is meer werk voor mij dan een opvouwbare nylon bodem met opstaand randje.
Let ik eventjes niet op, zie ik een vouw over het hoofd en vervolgens zit er een gat in het vinyl van 2cm2. En dat binnen anderhalf uur!!.
Ik heb nog niet ontdekt wie dit op zijn of haar geweten heeft, maar ik denk dat het Emanzo is geweest. Door de buitenren krijgen ze in ieder geval meer beweging en dat helpt tegen verstopping. Nu maar hopen dat er geen blijvende gevolgen zijn ontstaan.
Toen ik aan chinchilla's begon, is mij vooral duidelijk gemaakt dat chins behoorlijk stressgevoelige beestjes zijn. Dus hoe minder stress, des te beter voor hun gezondheid. De afgelopen dagen had ik een dagtaak aan het stressvrij houden van mijn chins.
De chins staan boven in mijn ruimte. Ten eerste omdat het mijn chins zijn en ten tweede omdat Man allergisch is voor beestjes. Dat heeft tot gevolg dat de kooi deels onder het scheve dak staat en dat het nogal warm kan worden. De afgelopen week kwam de temperatuur geregeld tot de 25C, eigenlijk veel te warm voor die beestjes. Maar ik durfde ook geen ramen tegen elkaar open te zetten want ze zijn gevoelig voor tocht. Uiteindelijk wel ramen tegen elkaar open gezet maar met alle gordijnen dicht en een witte doek voor het dakraam gemaakt om de zon zoveel mogelijk buiten te houden. Ze hebben het tot nu toe overleefd, maar we moeten het wel goed in de gaten houden voor als de zomer echt gaat beginnen. Bovendien was het soms wel erg donker en dat was niet handig voor als ik achter de computer bezig moest.
Vervolgens moest het toch echt een keer gebeuren. Omdat chins zo stressgevoelig zijn, is hun gewicht de eerste indicatie dat ze niet lekker in hun vel zitten. Het is het beste om ze om de 4 weken te wegen. Als er dan een dalende trend in hun gewicht zit, is er iets aan de hand. In al die tijd dat ik ze heb, en dat is meer dan 8 week, waren ze nog nooit op de weegschaal geweest.
Er waren echt wel zeer goede redenen waarom ze nog niet gewogen waren. Eerst moesten ze wennen aan een nieuwe woonomgeving, vervolgens moesten ze wennen aan mij. Als ik ze zou kunnen aaien in de kooi, zouden ze opgepakt kunnen worden en dat zou een goed moment zijn om ze op de weegschaal te zetten. Vervolgens lieten ze zich natuurlijk van geen meter aaien en was de volgende reden geboren om ze niet te wegen: het vangen zou teveel stress opleveren en dat was niet gezond voor ze.
Uiteindelijk waren de redenen op en het wegen kon echt niet meer uitgesteld worden. Man er maar bijgehaald. Hij is, hoewel op een heel andere manier dan ik, toch iets doortastender dan ik ben. Het idee was simpel: alle 3 de chins vangen, in een boodschappenkratje doen en vervolgens vanuit het boodschappenkratje 1 voor 1 in de beslagkom op de weegschaal. En dan natuurlijk ook nog mooie foto's maken van de chins op de weegschaal :-).
De praktijk bleek, zoals zo vaak, weerbarstiger en ik weet nog steeds niet wie het meest in paniek was. Ik of de chins. Man is in ieder geval gepromoveerd tot "opperhoofd chins vangen". Hij viste de chins zonder noemenswaardige moeite uit de kooi en deed ze in het boodschappenkratje. Alleen wouden ze daar niet in blijven zitten en zodoende moest ik 3 deels angstige en deels nieuwsgierige chins in bedwang houden die aan alle kanten ruimte roken om op avontuur te gaan. Ik raakte volledig in paniek en zat te huilen boven het kratje en Man wist in eerste instantie niet wat hij nu het eerst moest doen: mij troosten of de chins weer terug in de kooi zetten. Uiteindelijk koos hij voor de chins en dat haalde de druk iets van de ketel.
Vervolgens heeft Man de chins 1 voor 1 uit de kooi gehaald en van daaruit op de weegschaal gezet. Ik kreeg toen voor het eerst de mogelijkheid om de chins te aaien, terwijl Man ze stevig vasthield. Na afloop kregen ze alledrie tegen de schrik een chinchilla-snoepje maar ze waren te boos en geschrokken om het direct aan te nemen. Het was duidelijk, ik had wat goed te maken.
Er bestonden al langer plannen om de chins van een aanbouw aan de kooi te voorzien. Die plannen hebben we dezelfde dag maar uitgevoerd. Alle benodigdheden gekocht (+ extra dingen omdat ik me zo schuldig voelde) en de aanbouw aan de kooi bevestigd. Gelukkig waren ze er erg blij mee. Had ik het toch weer een beetje goed gemaakt. De foto's bij deze post zijn van de buitenren die ze gekregen hebben.
Alleen denken ze dat klitteband gezond voor ze is (het is een groene bodem ;-) ) en dat moeten we niet hebben. Vanavond gaan we een variatie met vinyl proberen.
Maar toch, als ik ze dan zo overdag lekker op hun plankje zie slapen, zit ik me toch een heel klein beetje af te vragen wie nu niet goed tegen stress kan. Dat zien we over 4 weken, als we de chins weer moeten wegen.
Vanmorgen was het zover, het gesprek met de huisarts. Ik zag er enorm tegenop en zat echt met een enorme knoop in mijn maag in de auto richting huisartsenpraktijk.
De huisarts was blij met de brief die ik geschreven had en vond het jammer dat ik mij bij hem niet echt op zijn gemak voelde. Eigenlijk was dat het enige wat er verder over gezegd werd (zowel door hem als door mij), met aan het einde van het "gesprek" de conclusie dat we aan elkaar moeten wennen.
We hebben over de verwijzing voor een soort van belastbaarheidsonderzoek gesproken. Het eerste bureau wat ik op dat gebied gevonden had, had volgens mijn huisarts niet volgens de regels gehandeld. Dus daar wou hij geen verwijsbrief voor schrijven. Gelukkig had ik via mijn broer nog een ander bureau gevonden, en mijn huisarts heeft toegezegd dat hij de verwijzing in orde gaat maken. Dat was 1 van de dingen die ik geregeld wilde hebben.
Daarna hebben we het gehad over de vitamine B12-injecties en of die al enig effect hadden. Het was mijn bedoeling om na vijf weken lang 2x per week een injectie, terug te gaan naar 1x per week voor een langere periode. Tijdens ons laatste gesprek had de huisarts het over 1x per twee maand. Hij ging akkoord met nog nader te bepalen periode van 1x per week. En ik mocht aangeven welke onderdelen ik tijdens de nog uit te voeren bloedtest (ook nog) getest wilde hebben.
Uiteindelijk heb ik gekregen wat ik wou, op een vriendelijke manier. Ik ben daar ook echt heel erg blij mee. Maar terugkijkend vind ik niet dat er sprake was van een gesprek. Waarom ik dat gevoel heb, kan ik niet echt uitleggen, het is gewoon een gevoel. En dat vind ik jammer. Want hierdoor is nog niet een begin van een band ontstaan die ik wel nodig heb om met mijn huisarts op een prettige manier te kunnen samenwerken.
Over ongeveer 9 weken sta ik weer bij hem op de stoep. Ik ben erg benieuwd hoe dat dan zal gaan en hoe erg ik er dan tegen op zie.
Schoonpa heeft een boot en omdat Man ook van varen houdt, was het plan voor Pasen niet moeilijk te verzinnen: op pad met de boot en ondertussen ergens aanleggen om te picknicken.
Omdat Man mij in 2007 geprobeerd heeft te verzuipen op het meer, is mijn vertrouwen in zijn stuurmanskunsten niet zo groot, dus ik zou na de sluis op de boot stappen. Dat scheelde varen over het beruchte meer. Met wat verkeerd rijden, is het me gelukt de sluis te vinden en stapte ik aan boord. Na zo'n 3 kwartier varen, kwamen we langs een aanlegplaats met schaduw en hebben we heerlijk gegeten.
Er is een halve uienquiche opgegaan, zonder kapot gesprongen vullingen. Dus met die rijst zal het misschien toch wel goed komen. Toch denk ik dat het lekkerder zou zijn geweest als de bodem wel voorgebakken was. Volgende keer waag ik wel weer een poging. De frikadelbroodjes van Trudy vielen goed in de smaak. En verder een hoop andere lekkere dingen. Schoonpa had kennelijk nog nooit van zijn leven een quiche gegeten en wist niet goed wat hij ermee aan moest. Het is dus tijd voor een heropvoedingscursus.
Na het eten op de waterkaart gekeken en ontdekt dat we een rondje konden varen om weer bij de sluis te komen. Ik op de achterbank van de boot en de mannen achter het stuur. En zo heb ik mij al breiend naar de sluis laten varen. De terugweg met de auto ging stukken sneller dan de heenweg, nu ik wist waar ik langs moest en zodoende was ik net op tijd thuis voor een paar spannende snookerwedstrijden.
Man kwam later. Die moest nog 3 kwartier wachten voordat ze door de sluis konden, en toen nog het meer over. Daarna besloten de mannen dat er nog eten genoeg was, dus hebben ze in de haven nog lekker gegeten van alle dingen die ik had gemaakt en meegenomen.
Ik heb mij 's avonds lekker in slaap laten wiegen door het deinende gevoel dat ik altijd krijg als ik op een boot heb gevaren.
Morgen gaan we met schoonpa picknicken en voor vandaag staan de voorbereidingen op het programma. Vanmorgen eerst de laatste training van het schema gedaan (10km in 1.49.10, langzamer dan gehoopt maar wel binnen 2 uur). En toen was er nog voldoende tijd over om een quiche met echt deeg te maken.
Normaal gesproken kies ik voor de gemakkelijke weg en haal een aantal plakken bladerdeeg uit de vriezer. In geval van nood zou dat altijd nog wel kunnen. Maar ik vond het wel dapper om een deeg te maken van zout, bloem, boter en een beetje water. En dat ging buiten verwachting heel voorspoedig. Het deeg daarna, volgens de omschrijving, 10min in de vriezer gelegd. Het uitrollen tot 5cm buiten de vorm en vervolgens in de vorm draperen liep ook van een leien dakje. Een uur laten koelen in de koelkast was ook geen enkel probleem. Dus ik begon al zeer trots op mijzelf te worden. Dat was dom!!
Het ging mis bij het "blindbakken". In de recepten werd nergens met een woord gerept over het soort vorm wat je moet gebruiken als je een quiche bakt. Ik heb alleen maar springvormen en ben er vanuit gegaan dat dat de vorm is om een quiche in te bakken. Ietwat verkeerd gedacht, zo bleek. Het overtollige deeg netjes afgesneden langs de rand van de vorm en een leuk versierseltje aangebracht. Vervolgens folie met rijst in de vorm gedaan en de vorm in de oven gezet.
Halverwege de baktijd werd duidelijk dat ik een enorme vergissing had begaan. Omdat de rand van het deeg niet over de vorm heen hing, zakte de zijkanten van de taartbodem in wording in. De bodem direct uit de oven gehaald en toen begon de ellende.
Om de taartbodem eetbaar te houden, moesten alle rijstkorrels uit de bodem gehaald worden. Door de inzakkende wanden zaten de rijstkorrels niet alleen op de bodem, maar ook aan de binnenkant van de wanden. En omdat alles net uit de oven kwam, was zowel vorm als bodem heet. Met veel gepiel lukte het Man en mij om het overgrote deel van de rijstkorrels te verwijderen. Maar niet alles is eruit gegaan.
Omdat de bodem vanwege de warmte nog redelijk te vervormen was, hebben we de wanden van de taartbodem zo veel mogelijk weer omhoog gedrukt. En gelukkig bleven ze staan. De vulling erin gegooid en vervolgens de quiche gewoon in de oven afgebakken. Het geheel ziet er toch heel eetbaar uit. Alleen als ik morgen of overmorgen blog over een spoedbezoek aan de tandarts, is het met die rijstkorrels toch niet helemaal goed gekomen.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben best tevreden met dit weer, maar voor de natuur en het gebruik van water in het algemeen is deze zeer lange periode van droogte heel erg slecht.
De zwaluwen kunnen geen nest bouwen omdat de klei te droog is, de salamanders kunnen zich niet meer verschuilen in de diepten van de vijver, om de simpele reden dat er geen diepten meer zijn. En dit zijn dan voorbeelden uit onze tuin.
Op grotere schaal zijn de boeren nu al hun sprinklerinstallaties aan het gebruiken om er voor te zorgen dat "wij" van eten kunnen worden voorzien, terwijl de slootwaterstanden extreem laag zijn en het grondwaterpeil op sommige plaatsen ook al daalt.
Door het erg warme weer worden nu al insecten waargenomen terwijl de bijbehorende vogels die ze eten, nog niet terug zijn van hun overwinteringsplek. Gevolg: vogels die straks geen eten hebben voor hun jongen en insecten die een plaag worden.
Sinds 2006 is waterverbruik een issue in huize Stuiterbol. Ik moest toen snel een handwasje draaien en besloot het water op te vangen wat uit de douche komt voordat het warm is. Tot mijn grote verbazing bleek dat zo'n 6 tot 7 liter te zijn. Goed DRINKwater wat bij elke douchebeurt gewoon door het riool verdween. Dat zou me niet nog een keer overkomen. Er werden direct 2 emmers gepakt en vanaf dat moment werd bij elke douchebeurt het water opgevangen. Man en ik gaan niet elke dag onder de douche (en ja, we hebben een timer), maar om en om. We hebben dus elke dag een nieuwe emmer met water.
Dit water wordt op de dag zelf gebruikt voor het maken van thee en eten. Om het een dag later nog voor eten en drinken te gebruiken, vind ik dan toch een beetje discutabel. Maar er zijn genoeg andere mogelijkheden voor te verzinnen. Je kunt het bijmengen bij het warme water als je water nodig hebt om iets schoon te maken. Het kan in de wasmachine voordat je de was erin doet (onze voorlader kan 7 liter water hebben, voordat hij overstroomt). Je kunt er de planten mee water geven en we zullen het vast voor nog meer dingen gebruiken. Het water dat gebruikt wordt voor het schoonmaken van groente (in een teiltje) gooien we in de tuin bij de plantjes die het het hardst nodig hebben.
Om nog meer DRINKwater te besparen, heeft Man 2 tanks in de grond onder de oprit geplaatst. Deze tanks zijn via een filter aangesloten op de afvoer van het dak en via een pomp in de trapkast, aangesloten op de wc en de wasmachine. Het systeem werkt perfect en de was wordt niet minder schoon. Alleen moeten we wel regen hebben om de tanks van water te voorzien. Dus op dit moment kunnen we niet anders dan gewoon water te gebruiken.
En waar mogelijk gebruiken we water uit de regenton.
Ik zou niet weten wat ik nog meer zou kunnen doen om DRINKwater te besparen. Nu het zo droog is, heb ik Man verboden om planten te verpoten. Ik weet niet of ze dat in die droogte gaan overleven en het kost extra water om ze in leven te houden.
Maar mochten anderen tips en trucs hebben op het gebied van waterbesparing, dan hoor ik het graag.
Vrijdag zat ik nog te "klagen" dat ik mijn leven terug wou en dat ik het weekend mij bezig zou houden met het inventariseren van mijn achterstanden. Zaterdagmorgen besloot ik het anders aan te pakken. Het leven is gewoon even heftig geweest de laatste tijd, en op de stress die het besturen van de stichting met zich meebracht na, heb ik daar ook niks over te zeggen gehad. Nu kon ik, zoals ik wel vaker doe, mijzelf een flinke schop onder de kont geven en streng voor mijzelf zijn. Het was echter de vraag of ik mij daar beter door zou voelen. Vandaar dat ik voor een andere aanpak koos.
Ik besloot om gewoon te beginnen en vooral bij te houden wat ik allemaal voor elkaar kreeg. Misschien deed ik wel meer dan dat ik mij van te voren realiseerde. En een overzicht van alles wat ik gedaan had, zou vast motiverender zijn dan een lijst van alles wat nog moet gebeuren.
De zaterdag vloog voorbij en ik zag heel langzaamaan de keukentafel weer uit de chaos te voorschijn komen. Met name het maken van de huiswerkopdrachten voor het loopbaantraject haalde een enorme druk van mijn schouders. Maar ook de financiën werden bijgewerkt, een sjaal gerepareerd en een aantal mails verzonden. Ik kreeg de smaak te pakken, dus maandagmiddag op dezelfde manier weer verder gegaan. Ook boven begon de werktafel uit de chaos te verschijnen. Mijn humeur ging met sprongen vooruit.
Vandaag heb ik mij vooral bezig gehouden met het werk dat ik voor de stichting moest doen. Op 2 dingen na, ben ik nu bij. Daarnaast liggen er nog een paar zaken om af te handelen, zoals het aanpassen van de beha die ik onlangs gemaakt heb. Maar de meeste zaken die ik voor anderen moet doen, zijn nu wel zo'n beetje gedaan.
Raar, dat ik niet eerder door had dat het eigenlijk zo simpel was: gewoon beginnen en lief zijn voor jezelf.
