Afgelopen zaterdagavond is de tante van Man overleden. Ze had kanker, zou sowieso niet meer beter worden, was ver in de 80, geestelijk nog helemaal goed, en is uiteindelijk vredig in haar slaap overleden. Ondertussen ligt mijn schoonmoeder al 2 weken in het ziekenhuis, waardoor schoonvader dit soort situaties in zijn eentje moet doorstaan en verwerken (naast de zorgen die hij al heeft).
Omdat Man toch een zeker inlevingsvermogen mist, ben ik nu dus druk aan het sturen en regelen om deze week voor iedereen zo aangenaam mogelijk te maken (voor zover dat kan in een situatie als deze).
Het kan dus zijn, dat ik mij niet zo vaak laat zien als dat iedereen van mij gewent is.
Maar ik weet wel dat als ik zou kunnen regelen dat ik zo dood zou mogen gaan als die tante, ik er direct voor zou tekenen.
Labels
administratie
amnesty
asperger
auto
beesten
bestuur
bewegen
breien
budgeteren
buiten
computerspelletje
doelen
duits
duurzaam
eten
frans
gedicht
gezondheid
gistvrij
internet
kabouter
kantoren
koken
mantelzorg
muziek
naaien
OCPD
ondernemerschap
opruimen
overdenkingen
pinnen
relatie
stamboom
stichting
stuiterbolletje
top2000
uiterlijk
verbazing
vermoeidheid
vogels voeren
werk zoeken
wijzer worden
maandag 28 februari 2011
zaterdag 26 februari 2011
Kwarktaart maar dan anders
Gisteren ging ik naar een vriendin, cryptogrammen oplossen. In mijn eentje lukt het niet goed en met z'n tweeën komen we een heel eind. We koken daarbij om beurten en deze keer was het mijn beurt om het eten te verzorgen. Dat is nog niet altijd even gemakkelijk, want het moet zoveel mogelijk voorbereid meegenomen worden (we eten altijd laat) en vervoersbestendig verpakt kunnen worden.
Ik vind het heel leuk om koekjes en taarten te maken, maar omdat huize Stuiterbol maar uit 2 personen bestaat, moet je daarna wel erg veel taart of koekjes eten. Dus zolang ik niet zeker weet of de te maken taart in te vriezen is, sta ik niet al te vaak in de keuken. Voor vrijdag zocht ik een nagerecht en kwam daarbij deze kwarktaart tegen. Omdat mijn vriendin en ik altijd laat eten, leek mij dit wel een goede oplossing: nagerecht en iets voor bij de koffie ineen. Man zag het ook helemaal zitten en zat al te hopen dat er flink veel over zou blijven.
Ik heb wel eens vaker een kwarktaart gemaakt, maar deze moest in de oven en dat was voor mij een nieuwe ervaring. Verder was het niet anders dan anders: een bodem maken van koekjes met boter (in dit geval biscuitjes met een chocoladelaagje), vruchtjes erover (in dit geval frambozen uit de vriezer) en dan de kwarklaag erover schenken (kwark, vanillesuiker, eieren en gewone suiker). Daarna 40min in de oven en af laten koelen. Hij was minder luchtig dan ik gedacht had, maar ik vond de gebakken variant veel lekkerder dan de koude variant. Dus dit recept mag van mij blijven.
Inmiddels zijn er zo'n 7 stukken opgegeten. Man kon gisteren toen ik tegen 23.30 uur thuiskwam, niet wachten en heeft direct een extra groot stuk opnomen. De laatste 3 stukken liggen in alu-folie te wachten en die neemt Man mee als hij morgen bij schoonmoeder op ziekenbezoek gaat. Kunnen ze daar met z'n drieën lekker genieten en even aan iets anders denken dan aan het ziekenhuis.
Nu weet ik echter nog niet of deze taart vriezerbestendig is. Man staat nu al met een big smile in de keuken, blij met de wetenschap dat ik deze taart dus nog een keer moet maken. De vreterd :-).
Ik vind het heel leuk om koekjes en taarten te maken, maar omdat huize Stuiterbol maar uit 2 personen bestaat, moet je daarna wel erg veel taart of koekjes eten. Dus zolang ik niet zeker weet of de te maken taart in te vriezen is, sta ik niet al te vaak in de keuken. Voor vrijdag zocht ik een nagerecht en kwam daarbij deze kwarktaart tegen. Omdat mijn vriendin en ik altijd laat eten, leek mij dit wel een goede oplossing: nagerecht en iets voor bij de koffie ineen. Man zag het ook helemaal zitten en zat al te hopen dat er flink veel over zou blijven.
Ik heb wel eens vaker een kwarktaart gemaakt, maar deze moest in de oven en dat was voor mij een nieuwe ervaring. Verder was het niet anders dan anders: een bodem maken van koekjes met boter (in dit geval biscuitjes met een chocoladelaagje), vruchtjes erover (in dit geval frambozen uit de vriezer) en dan de kwarklaag erover schenken (kwark, vanillesuiker, eieren en gewone suiker). Daarna 40min in de oven en af laten koelen. Hij was minder luchtig dan ik gedacht had, maar ik vond de gebakken variant veel lekkerder dan de koude variant. Dus dit recept mag van mij blijven.
Inmiddels zijn er zo'n 7 stukken opgegeten. Man kon gisteren toen ik tegen 23.30 uur thuiskwam, niet wachten en heeft direct een extra groot stuk opnomen. De laatste 3 stukken liggen in alu-folie te wachten en die neemt Man mee als hij morgen bij schoonmoeder op ziekenbezoek gaat. Kunnen ze daar met z'n drieën lekker genieten en even aan iets anders denken dan aan het ziekenhuis.
Nu weet ik echter nog niet of deze taart vriezerbestendig is. Man staat nu al met een big smile in de keuken, blij met de wetenschap dat ik deze taart dus nog een keer moet maken. De vreterd :-).
vrijdag 25 februari 2011
Dit is heel eng (deel 2)
Als er iets is wat ik door het bloggen leer, is dat je nooit zorgvuldig genoeg kunt formuleren. Ik dacht woensdagavond echt dat ik alle elementen en overwegingen voor iedereen duidelijk op een rijtje had gezet, maar ik bleek toch een behoorlijk cruciaal element vergeten te zijn. Inmiddels heb ik het uitzendbureau gebeld en mijn overwegingen voorgelegd. Ik zet in deze blog de voors en tegens op een rijtje, in de hoop dat ik mij nog genuanceerder uitdruk dan de vorige keer.
De voors van deze functie:
- het gaat om een franstalige baan
- er zitten groeikansen in op commercieel gebied
- die groeikansen leveren misschien de mogelijkheid op om regelmatig naar het buitenland te gaan
- ik leer werken met het meest gebruikte computerprogramma voor de logistiek
- het geeft financieel natuurlijk heel veel lucht
De tegens van deze functie:
- het is MBO+-niveau; dat houdt voor mij waarschijnlijk in dat ik de eerste 3 maanden dolblij word van alle nieuwe dingen die ik ga leren en de (maximaal) 6 maanden daarna mijn werk volledig optimaal heb ingedeeld waarna het grote vervelen kan gaan beginnen (ik heb dit tot nu toe in al mijn banen meegemaakt en je wilt niet weten hoe vervelend ik kan zijn als ik me verveel ;-) )
- het gaat om een vaste baan, voor 6 maanden zou ik er geen enkel probleem mee hebben om een functie ruim onder mijn niveau te accepteren, maar in dit geval rekent een werkgever op mij voor zijn bedrijfscontinuïteit en ik heb daardoor de verantwoordelijkheid om goed na te denken of dit de ideale functie voor mij zal zijn
- ik sta aan het begin van een loopbaantraject waarvan ik geen idee heb in welke richting het zich gaat ontwikkelen, totdat daar duidelijkheid in gekomen is, heb ik er moeite mee om vaste functies te accepteren; ik wil flexibel met de ontdekkingen in het loopbaantraject om kunnen gaan, zonder voor langere tijd gebonden te zijn aan werkgevers
- het is niet naast de deur, de reistijd enkele reis is minimaal 45min., wat neerkomt op 1,5 uur reistijd per dag, later eten dan dat we tot nu toe gewend zijn, minder avond over voor dingen die ook moeten gebeuren of die gewoon leuk zijn
- het is een fulltime baan en ik weet op dit moment niet of ik wel een fulltime baan zou willen (over een paar weken kom ik op deze laatste reden vast nog wel een keer terug)
Ik heb met het uitzendbureau gebeld en daarbij de eerste 3 bezwaren uitgelegd. De medewerker (een andere dan de vorige keer) kon zich mijn bezwaren goed indenken en snapte mijn twijfel. In september werkte ik, via een uitzendbureau, op de Franse administratie van een bedrijf dat uiteindelijk failliet ging. Ik ben nu aan het kijken waar mijn toenmalige franstalige ex-collega's terecht zijn gekomen. Ik ben ervan overtuigd dat zij zich beter thuis zullen voelen in die functie dan ik en ik zou ze van harte gunnen dat ze weer een leuke baan vinden. Bovendien laat ik hierdoor ook een goede indruk bij het uitzendbureau achter :-).
Maandag heb ik een gesprek met mijn loopbaanadviseur en mocht die er anders tegenaan kijken dan ik op dit moment doe, dan kan ik altijd het uitzendbureau weer bellen. Ze zoeken al meer dan 3 maanden, dus die vacature loopt niet weg.
De voors van deze functie:
- het gaat om een franstalige baan
- er zitten groeikansen in op commercieel gebied
- die groeikansen leveren misschien de mogelijkheid op om regelmatig naar het buitenland te gaan
- ik leer werken met het meest gebruikte computerprogramma voor de logistiek
- het geeft financieel natuurlijk heel veel lucht
De tegens van deze functie:
- het is MBO+-niveau; dat houdt voor mij waarschijnlijk in dat ik de eerste 3 maanden dolblij word van alle nieuwe dingen die ik ga leren en de (maximaal) 6 maanden daarna mijn werk volledig optimaal heb ingedeeld waarna het grote vervelen kan gaan beginnen (ik heb dit tot nu toe in al mijn banen meegemaakt en je wilt niet weten hoe vervelend ik kan zijn als ik me verveel ;-) )
- het gaat om een vaste baan, voor 6 maanden zou ik er geen enkel probleem mee hebben om een functie ruim onder mijn niveau te accepteren, maar in dit geval rekent een werkgever op mij voor zijn bedrijfscontinuïteit en ik heb daardoor de verantwoordelijkheid om goed na te denken of dit de ideale functie voor mij zal zijn
- ik sta aan het begin van een loopbaantraject waarvan ik geen idee heb in welke richting het zich gaat ontwikkelen, totdat daar duidelijkheid in gekomen is, heb ik er moeite mee om vaste functies te accepteren; ik wil flexibel met de ontdekkingen in het loopbaantraject om kunnen gaan, zonder voor langere tijd gebonden te zijn aan werkgevers
- het is niet naast de deur, de reistijd enkele reis is minimaal 45min., wat neerkomt op 1,5 uur reistijd per dag, later eten dan dat we tot nu toe gewend zijn, minder avond over voor dingen die ook moeten gebeuren of die gewoon leuk zijn
- het is een fulltime baan en ik weet op dit moment niet of ik wel een fulltime baan zou willen (over een paar weken kom ik op deze laatste reden vast nog wel een keer terug)
Ik heb met het uitzendbureau gebeld en daarbij de eerste 3 bezwaren uitgelegd. De medewerker (een andere dan de vorige keer) kon zich mijn bezwaren goed indenken en snapte mijn twijfel. In september werkte ik, via een uitzendbureau, op de Franse administratie van een bedrijf dat uiteindelijk failliet ging. Ik ben nu aan het kijken waar mijn toenmalige franstalige ex-collega's terecht zijn gekomen. Ik ben ervan overtuigd dat zij zich beter thuis zullen voelen in die functie dan ik en ik zou ze van harte gunnen dat ze weer een leuke baan vinden. Bovendien laat ik hierdoor ook een goede indruk bij het uitzendbureau achter :-).
Maandag heb ik een gesprek met mijn loopbaanadviseur en mocht die er anders tegenaan kijken dan ik op dit moment doe, dan kan ik altijd het uitzendbureau weer bellen. Ze zoeken al meer dan 3 maanden, dus die vacature loopt niet weg.
woensdag 23 februari 2011
Dit gaat heel eng worden
Het maken van de huiswerkopdrachten voor het loopbaantraject is zwaarder dan ik dacht. Het leidt tot inzichten die ik nog niet ontdekt had en die mij een compleet ander beeld van mijzelf geven dan ik tot nu toe had.
Inmiddels heb ik een patroon ontdekt in mijn arbeidsverleden. Waar ik er tot afgelopen zondag (of eigenlijk maandagmorgen) van overtuigd was dat ik zelf baas was geweest over mijn werk tot nu toe, moest ik toegeven dat het in de praktijk toch anders bleek te liggen. Tot nu toe heb ik al mijn banen geaccepteerd omdat het financieel handig was, omdat "men" dat van mij verwachtte, omdat ik mij "vereerd" voelde omdat ik gevraagd was, omdat het een handig opstapje leek naar een meer passende baan die uiteindelijk nooit kwam, omdat de baan gewoon langs kwam. Er zat dus geen weldoordacht plan achter, laat staan dat ik er serieus over nagedacht had of het werk wat mij werd aangeboden en de manier waarop dat werk gedaan moest worden wel bij mij pasten. Met als gevolg dat ik, soms al redelijk snel en soms na een tijdje, elke keer tot de ontdekking moest komen dat deze baan het toch niet was. Gelukkig ben ik dan wel weer zoveel baas van mijn eigen leven om dan te besluiten dat ik niet langer in een vervelende werksfeer wil zitten en mijn ontslag indien. Natuurlijk vol vertrouwen dat het goed gaat komen en dat ik deze keer echt eerst ga kijken naar wat ik dan zou willen doen. Totdat er weer een baan langs komt en ik om 1 van bovenstaande redenen weer in dezelfde valkuil stap.
En net op het moment dat ik dit allemaal uit zit te vogelen, belt het uitzendbureau met de mogelijkheid van een vaste baan.Een baan die natuurlijk de financiële situatie hier in huis behoorlijk zou verbeteren (nummer 1). Daarnaast zitten er leuke aspecten aan die baan en zou het (daar komt nummer 2) een mooie opstap kunnen zijn naar meer. Maar het is ook beneden mijn kunnen en niveau en ik loop de kans dat ik binnen een jaar weer diep ellendig op de bank zit omdat ik niet meer blij ben met mijn baan. Omdat deze baan een eis heeft, waar tot nu toe nog niemand aan heeft kunnen voldoen en ik wel, is de kans redelijk groot dat ik aangenomen zal worden.
Ik heb het uitzendbureau gezegd dat deze baan op dit moment en in deze vorm niet in mijn leven past. Het uitzendbureau kon zich dat best indenken en heeft me wat bedenktijd gegeven. Aan het einde van deze week moet ik van mij laten horen en zeggen of ik interesse heb.
Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik het heel eng vind om een baan te weigeren, ook al kan ik helemaal beredeneren dat het op de lange termijn niet passend werk voor mij zal zijn. Maar het voelt alsof ik het ongeluk over mij af ga roepen als ik een kans op een baan laat lopen. Alsof ik, door deze baan af te wijzen, mijn recht op een leuke, bij mij passende baan voor altijd heb verspeeld.
Aan de andere kant moet ik door dit inzicht toegeven dat Man mij al drie keer gered heeft door het niet erg te vinden de inkomensachteruitgang, die ontstond als ik mijn baan opzegde, op te vangen. Iets waar ik hem zeer dankbaar voor ben. Hij verdient het, dat ik niet nog een keer dezelfde fout maak.
Inmiddels heb ik een patroon ontdekt in mijn arbeidsverleden. Waar ik er tot afgelopen zondag (of eigenlijk maandagmorgen) van overtuigd was dat ik zelf baas was geweest over mijn werk tot nu toe, moest ik toegeven dat het in de praktijk toch anders bleek te liggen. Tot nu toe heb ik al mijn banen geaccepteerd omdat het financieel handig was, omdat "men" dat van mij verwachtte, omdat ik mij "vereerd" voelde omdat ik gevraagd was, omdat het een handig opstapje leek naar een meer passende baan die uiteindelijk nooit kwam, omdat de baan gewoon langs kwam. Er zat dus geen weldoordacht plan achter, laat staan dat ik er serieus over nagedacht had of het werk wat mij werd aangeboden en de manier waarop dat werk gedaan moest worden wel bij mij pasten. Met als gevolg dat ik, soms al redelijk snel en soms na een tijdje, elke keer tot de ontdekking moest komen dat deze baan het toch niet was. Gelukkig ben ik dan wel weer zoveel baas van mijn eigen leven om dan te besluiten dat ik niet langer in een vervelende werksfeer wil zitten en mijn ontslag indien. Natuurlijk vol vertrouwen dat het goed gaat komen en dat ik deze keer echt eerst ga kijken naar wat ik dan zou willen doen. Totdat er weer een baan langs komt en ik om 1 van bovenstaande redenen weer in dezelfde valkuil stap.
En net op het moment dat ik dit allemaal uit zit te vogelen, belt het uitzendbureau met de mogelijkheid van een vaste baan.Een baan die natuurlijk de financiële situatie hier in huis behoorlijk zou verbeteren (nummer 1). Daarnaast zitten er leuke aspecten aan die baan en zou het (daar komt nummer 2) een mooie opstap kunnen zijn naar meer. Maar het is ook beneden mijn kunnen en niveau en ik loop de kans dat ik binnen een jaar weer diep ellendig op de bank zit omdat ik niet meer blij ben met mijn baan. Omdat deze baan een eis heeft, waar tot nu toe nog niemand aan heeft kunnen voldoen en ik wel, is de kans redelijk groot dat ik aangenomen zal worden.
Ik heb het uitzendbureau gezegd dat deze baan op dit moment en in deze vorm niet in mijn leven past. Het uitzendbureau kon zich dat best indenken en heeft me wat bedenktijd gegeven. Aan het einde van deze week moet ik van mij laten horen en zeggen of ik interesse heb.
Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik het heel eng vind om een baan te weigeren, ook al kan ik helemaal beredeneren dat het op de lange termijn niet passend werk voor mij zal zijn. Maar het voelt alsof ik het ongeluk over mij af ga roepen als ik een kans op een baan laat lopen. Alsof ik, door deze baan af te wijzen, mijn recht op een leuke, bij mij passende baan voor altijd heb verspeeld.
Aan de andere kant moet ik door dit inzicht toegeven dat Man mij al drie keer gered heeft door het niet erg te vinden de inkomensachteruitgang, die ontstond als ik mijn baan opzegde, op te vangen. Iets waar ik hem zeer dankbaar voor ben. Hij verdient het, dat ik niet nog een keer dezelfde fout maak.
maandag 21 februari 2011
Het raadsel van de krimpende hoeslakens
Er zijn veel redenen te verzinnen waarom ik moeite heb met de steeds groeiende matrasmaten en daarbij behorende bedframe maten. Daar zal ik vast nog wel eens een keer een blog over schrijven. Er zit echter ook een groot voordeel aan, namelijk de afmetingen van hoeslakens :-).
Je kunt tegenwoordig hoeslakens kopen van 90x210, hoewel 90x200 meer standaard is. De afmeting 90x210 heeft mijn voorkeur. Hoewel mijn matras 80x200 is, heb ik niet de indruk dat een hoeslaken van 90x210 als een vod om mijn matras hangt, in tegendeel zelfs. En hij is ook lekker makkelijk om het matras te wurmen. Naar mijn mening past zo'n hoeslaken perfect om mijn matras en hij blijft ook nog eens netjes op zijn plek terwijl ik in bed lig te draaien.
Maar na het wassen lijkt het wel alsof mijn hoeslakens op een spectaculaire manier zijn gekrompen. Daarbij maakt het niet uit of het om een tricot, katoenen of flanellen hoeslaken gaat en dan heb ik ze ook nog niet eens op 90C gewassen (zoals wel zou mogen). Na het wassen haal ik de breedte vaak nog wel, maar de lengte wordt een stuk moeilijker.
Inmiddels trek ik de hoeken van het hoeslaken maar minimaal om het matras heen om zoveel mogelijk lengte over te houden. Na het omdoen van het hoeslaken staat mijn matras bol en moet ik er eerst op gaan liggen om mijn matras weer in de juiste vorm te krijgen.
En dan zit ik me toch af te vragen of ik kaboutertjes in mijn wasmachine heb wonen, die zo'n 10cm van mijn hoeslaken hebben opgegeten.
Je kunt tegenwoordig hoeslakens kopen van 90x210, hoewel 90x200 meer standaard is. De afmeting 90x210 heeft mijn voorkeur. Hoewel mijn matras 80x200 is, heb ik niet de indruk dat een hoeslaken van 90x210 als een vod om mijn matras hangt, in tegendeel zelfs. En hij is ook lekker makkelijk om het matras te wurmen. Naar mijn mening past zo'n hoeslaken perfect om mijn matras en hij blijft ook nog eens netjes op zijn plek terwijl ik in bed lig te draaien.
Maar na het wassen lijkt het wel alsof mijn hoeslakens op een spectaculaire manier zijn gekrompen. Daarbij maakt het niet uit of het om een tricot, katoenen of flanellen hoeslaken gaat en dan heb ik ze ook nog niet eens op 90C gewassen (zoals wel zou mogen). Na het wassen haal ik de breedte vaak nog wel, maar de lengte wordt een stuk moeilijker.
Inmiddels trek ik de hoeken van het hoeslaken maar minimaal om het matras heen om zoveel mogelijk lengte over te houden. Na het omdoen van het hoeslaken staat mijn matras bol en moet ik er eerst op gaan liggen om mijn matras weer in de juiste vorm te krijgen.
En dan zit ik me toch af te vragen of ik kaboutertjes in mijn wasmachine heb wonen, die zo'n 10cm van mijn hoeslaken hebben opgegeten.
zaterdag 19 februari 2011
Kou, wandelen en zwanen
Overal zie ik op blogs en fora foto's verschijnen van de aankomende lente. Daar is bij ons nog niet veel van te merken. De vijver bij ons in de tuin (zie foto) is al de hele week bedekt met een laag ijs. En de bomen wekken niet de indruk dat ze binnenkort vol met blaadjes zitten. Kortom, bij ons is het nog behoorlijk koud en dat motiveert niet om mijn wandeltraining vol te houden.
Het was heel verleidelijk om in het kader rust voor mijn lichaam de wandeltraining uit mijn dagelijkse routine te halen. Ik hou niet van bewegen om het bewegen (als ik functioneel van A naar B moet, heb ik er geen enkele moeite mee) en ben wat dat betreft echt liever lui dan moe. In die zin is het voor mijn doen al een hele prestatie dat ik mijn trainingsschema al 6 weken vol houd. Uiteindelijk ben ik verstandig geweest (blèh) en besloten mijn trainingen te blijven doen, eventueel in aangepaste vorm. Als je lichamelijk moe bent, dan is het goed om je conditie niet nog verder te laten verslechteren en het is het enige moment van de dag dat ik mijn neus buiten de deur steek (de dagelijkse gang naar de brievenbus niet meegerekend). Je neus buiten de deur steken levert vitamine D op en dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben aan het einde van mijn eerste schema, morgen is de grote test, en daarom hoefde ik maar 30min. Dan is het met die kou wel heel erg verleidelijk om te denken: zoek het maar uit, vandaag ga ik niet. Maar ik ben toch gegaan, vanavond zal ik daar wel tevreden over zijn.
Bij ons in het dorp waren niet veel echte rondjes om te lopen. Het is al gauw de ene helft van de tijd heen en daarna omdraaien en weer terug lopen. Maar nu een boer een betonpad heeft gekregen om makkelijker bij zijn land te komen en wandelaars daar ook gebruik van mogen maken is er een extra rondje bijgekomen. Daarnaast blijkt er een kerkepad heropend te zijn en dat maakt de mogelijkheden voor rondjes weer wat groter. Alleen is dat pad niet verhard, waardoor je soms behoorlijk loopt te soppen. Inmiddels heb ik redelijk in de gaten hoeveel tijd welk rondje kost. Dus als ik een rondje van 30min in een bepaald tempo moet lopen, hoef ik niet na te denken waar ik langs ga. Maar dan moet het natuurlijk wel meezitten.
Ik kon vandaag niet het rondje lopen wat ik wou lopen want er waren 6 zwanen die mijn pad blokkeerden. Als klein kind heb ik enorm ontzag gekregen voor die beesten. Ze zien er mooi uit, maar kunnen echt felle, gemene krengen zijn. Geen haar op mijn hoofd dus die er aan dacht om tussen die beesten door mijn weg te vervolgen. Nu maar hopen dat ze hun nesten ergens anders gaan maken, want het zou wel erg vervelend zijn als ik, door hun aanwezigheid, geen rondjes meer zou kunnen lopen.
Ik weet zeker dat Man niet meer bijkomt van het lachen als hij hoort dat ik mij door een stelletje zwanen op de kop laat zitten. Gelukkig leest hij mijn blog niet :-).
Het was heel verleidelijk om in het kader rust voor mijn lichaam de wandeltraining uit mijn dagelijkse routine te halen. Ik hou niet van bewegen om het bewegen (als ik functioneel van A naar B moet, heb ik er geen enkele moeite mee) en ben wat dat betreft echt liever lui dan moe. In die zin is het voor mijn doen al een hele prestatie dat ik mijn trainingsschema al 6 weken vol houd. Uiteindelijk ben ik verstandig geweest (blèh) en besloten mijn trainingen te blijven doen, eventueel in aangepaste vorm. Als je lichamelijk moe bent, dan is het goed om je conditie niet nog verder te laten verslechteren en het is het enige moment van de dag dat ik mijn neus buiten de deur steek (de dagelijkse gang naar de brievenbus niet meegerekend). Je neus buiten de deur steken levert vitamine D op en dat heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben aan het einde van mijn eerste schema, morgen is de grote test, en daarom hoefde ik maar 30min. Dan is het met die kou wel heel erg verleidelijk om te denken: zoek het maar uit, vandaag ga ik niet. Maar ik ben toch gegaan, vanavond zal ik daar wel tevreden over zijn.
Bij ons in het dorp waren niet veel echte rondjes om te lopen. Het is al gauw de ene helft van de tijd heen en daarna omdraaien en weer terug lopen. Maar nu een boer een betonpad heeft gekregen om makkelijker bij zijn land te komen en wandelaars daar ook gebruik van mogen maken is er een extra rondje bijgekomen. Daarnaast blijkt er een kerkepad heropend te zijn en dat maakt de mogelijkheden voor rondjes weer wat groter. Alleen is dat pad niet verhard, waardoor je soms behoorlijk loopt te soppen. Inmiddels heb ik redelijk in de gaten hoeveel tijd welk rondje kost. Dus als ik een rondje van 30min in een bepaald tempo moet lopen, hoef ik niet na te denken waar ik langs ga. Maar dan moet het natuurlijk wel meezitten.
Ik kon vandaag niet het rondje lopen wat ik wou lopen want er waren 6 zwanen die mijn pad blokkeerden. Als klein kind heb ik enorm ontzag gekregen voor die beesten. Ze zien er mooi uit, maar kunnen echt felle, gemene krengen zijn. Geen haar op mijn hoofd dus die er aan dacht om tussen die beesten door mijn weg te vervolgen. Nu maar hopen dat ze hun nesten ergens anders gaan maken, want het zou wel erg vervelend zijn als ik, door hun aanwezigheid, geen rondjes meer zou kunnen lopen.
Ik weet zeker dat Man niet meer bijkomt van het lachen als hij hoort dat ik mij door een stelletje zwanen op de kop laat zitten. Gelukkig leest hij mijn blog niet :-).
vrijdag 18 februari 2011
Beantwoording reacties
Ik zag ineens dat Singlemam nieuwsgierig was naar wat ik die dinsdag gegeten had. Ik heb mijzelf tegoed gedaan aan alle augurkjes die we in huis hadden (nee, ik ben niet zwanger) op een wrap met kaas, tomatenketchup en een gebakken ei. En daar heb ik een bakje met borrelnootjes en een sinaasappel bij gegeten, zonder bestek, achter de laptop en de tv op mijn bedbank.
Toch heel wat anders dan de nasi met kool die op het menu stond, braaf op te eten aan de keukentafel.
Verder hebben mensen gereageerd op mijn post van gisteren over het gedrag van Man. Als ik over Man en onze problemen schrijf dan lees ik altijd de post aan hem voor. Meestal kan hij zich er wel in vinden, maar deze keer was hij wat minder blij. Daar kan ik me ergens wel iets bij indenken. Hij is bang dat mensen ons herkennen en door mijn blog anders tegen hem aan gaan kijken en daardoor anders gaan behandelen. Bovendien schrijf ik natuurlijk over mijn kant van het verhaal, om de doodeenvoudige reden dat dat de enige kant is waar ik iets over te zeggen heb. En dat doe ik op mijn manier, en dat komt niet altijd overeen met hoe hij het ziet.
Ik heb er over zitten denken om dan niet meer over de problemen hier te bloggen. Het zou vervelend zijn als mijn blog tot nog grotere problemen in de relatie zou leiden. Aan de andere kant is het zo dat ik niet veel uitlaatkleppen heb. Mijn vrienden zijn ook zijn vrienden geworden en ik zou het echt heel vervelend vinden als zij ineens anders naar Man zouden kijken. Dus daar wil ik zo min mogelijk in details treden. Naast onze coach en een forum, heb ik verder niet veel mogelijkheden om mij te uiten. Bovendien zijn de ontvangen reacties echt heel nuttig voor mij geweest. Nu ik ervoor open sta om dit stuk aan te pakken (dat is natuurlijk een eerste vereiste) kan ik ook meer de mening van een ander binnen laten. Ik heb echt bijna dubbel gelegen van het lachen om de constatering dat hier sprake is van "kinderachtig gedrag". Man kon het minder waarderen ;-). En eerlijk gezegd weet ik niet of ik dat een maand geleden zou had kunnen zien. Dus mijn allerhartelijkste dank.
Het maakt dat ik het voor voorlopig weer even vol kan houden. Man is voor kerst doorverwezen naar een andere behandelingsinstantie, die zouden een wachtlijst hebben van 10 weken tot de intake. Dat blijkt niet waar te zijn. Hij kan er pas eind april terecht. Lang leve de bezuinigingen in de zorg (maar niet heus). Tot die tijd kan ik niet anders helpen dan kritisch naar mijzelf en mijn gedrag te kijken en te veranderen wat ik kan, zowel voor mijzelf als voor hem. Wat kan liefde en houden van soms vreselijk ingewikkeld zijn.
Toch heel wat anders dan de nasi met kool die op het menu stond, braaf op te eten aan de keukentafel.
Verder hebben mensen gereageerd op mijn post van gisteren over het gedrag van Man. Als ik over Man en onze problemen schrijf dan lees ik altijd de post aan hem voor. Meestal kan hij zich er wel in vinden, maar deze keer was hij wat minder blij. Daar kan ik me ergens wel iets bij indenken. Hij is bang dat mensen ons herkennen en door mijn blog anders tegen hem aan gaan kijken en daardoor anders gaan behandelen. Bovendien schrijf ik natuurlijk over mijn kant van het verhaal, om de doodeenvoudige reden dat dat de enige kant is waar ik iets over te zeggen heb. En dat doe ik op mijn manier, en dat komt niet altijd overeen met hoe hij het ziet.
Ik heb er over zitten denken om dan niet meer over de problemen hier te bloggen. Het zou vervelend zijn als mijn blog tot nog grotere problemen in de relatie zou leiden. Aan de andere kant is het zo dat ik niet veel uitlaatkleppen heb. Mijn vrienden zijn ook zijn vrienden geworden en ik zou het echt heel vervelend vinden als zij ineens anders naar Man zouden kijken. Dus daar wil ik zo min mogelijk in details treden. Naast onze coach en een forum, heb ik verder niet veel mogelijkheden om mij te uiten. Bovendien zijn de ontvangen reacties echt heel nuttig voor mij geweest. Nu ik ervoor open sta om dit stuk aan te pakken (dat is natuurlijk een eerste vereiste) kan ik ook meer de mening van een ander binnen laten. Ik heb echt bijna dubbel gelegen van het lachen om de constatering dat hier sprake is van "kinderachtig gedrag". Man kon het minder waarderen ;-). En eerlijk gezegd weet ik niet of ik dat een maand geleden zou had kunnen zien. Dus mijn allerhartelijkste dank.
Het maakt dat ik het voor voorlopig weer even vol kan houden. Man is voor kerst doorverwezen naar een andere behandelingsinstantie, die zouden een wachtlijst hebben van 10 weken tot de intake. Dat blijkt niet waar te zijn. Hij kan er pas eind april terecht. Lang leve de bezuinigingen in de zorg (maar niet heus). Tot die tijd kan ik niet anders helpen dan kritisch naar mijzelf en mijn gedrag te kijken en te veranderen wat ik kan, zowel voor mijzelf als voor hem. Wat kan liefde en houden van soms vreselijk ingewikkeld zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)


