Ingrediënten voor een NIET gezellig etentje:
- een lijst met onderwerpen waar je niet over mag praten
- minstens 2 mensen die door die onderwerpen waar niet over gesproken mag worden, behoorlijk gestresst zijn.
- 3/4 van de aanwezigen vinden dat het echt heel erg gezellig moet worden want dat hebben ze wel verdiend (hangt samen met de voorgaande 2 punten)
- 2 oude mensen die eigenlijk niet meer op een menswaardige manier aan het eten deel kunnen nemen, maar niemand die ze tegen zichzelf beschermen
Jammer dat mensen niet snappen dat dit juist het tegengestelde effect bereikt.
Maar het toetje (pardon, dessert) was heel erg lekker.
En het tweede wat mij al een tijdje verbaast:
Nieuwjaarsrolletjes met slagroom. Natuurlijk is zelfgeklopte slagroom het lekkerst, maar als je snel kunt eten is zo'n spuitbus ook acceptabel. Helaas hebben de A-merken besloten de spuitmond te veranderen. Dat levert mooiere toefen slagroom op maar die spuitmond is nu niet meer geschikt voor het vullen van nieuwjaarsrolletjes. De regionale media (kranten, tv, radio) besteden er uitgebreid aandacht aan en komen zelfs met oplossingen om het probleem te verhelpen, zoals het verknippen van een ballon (alleen jammer van het rubbersmaakje). De huismerken hebben nog wel de oude spuitmond dus geschikt voor het vullen van de rolletjes.
Waar ik dan niet bij kan: zet de plaatselijke supermarkt de dozen met nieuwjaarsrolletjes en de spuitslagroom die niet geschikt is om die rolletjes te vullen in 1 verkoopmand. Als er al een mogelijkheid zou zijn om de verkoop van het huismerk te stimuleren, dan was het deze gelegenheid wel: met ons huismerk vult u de rolletjes als vanouds!
Ben trouwens wel benieuwd hoe al die mensen dat morgen gaan doen als ze tot de ontdekking komen dat ze spuitslagroom met een verkeerde spuitmond hebben gekocht. Een verborgen camera had me wel heel leuk geleken :-)
Ik wens iedereen een gezond en gelukkig 2011 waarin dromen en wensen gestalte krijgen
De stichting waar ik penningmeester van ben, kon helaas de huur van de ruimte niet meer opbrengen, waardoor we deze week bezig zijn geweest met het leeghalen en schoonmaken van het kantoor.
Met pijn in ons hart hebben we vandaag de sleutels ingeleverd. Gelukkig konden we in hetzelfde gebouw als medehuurder, goedkoper een ruimte krijgen. Dus we gaan niet helemaal dakloos het nieuwe jaar in.
Leeg symboliseert afsluiting van een periode. De kerstlekkernijen (koekjes, chocolaatjes, suikerbrood en oude kaas) zijn inmiddels ook op, daarmee naderen de feestdagen ook het einde en ontstaat ruimte in de koelkast en voorraadkast voor nieuwe dingen. Door leegte ontstaat de mogelijkheid voor iets nieuws, een nieuw kantoor, een nieuw jaar, een nieuwe start. Zo bezien hoeft leegte niet slecht te zijn.
Mijn eerste ervaring met breien was tijdens de handwerklessen op de lagere school. Het leren omzomen van geblokte placemets, het haken van een boekenlegger en het leren van de diverse handnaaisteken door middel van een borduurwerk gingen mij behoorlijk goed af. Ik had een oma die de mooiste kleding voor mijn barbies breide, dus ik was vol enthousiasme dat ik zou leren breien. We kregen 2 metaalkleurige pennen en katoenen wol (ik wou helemaal geen oranje wol) en kregen de opdracht een lapje te breien van 25 steken breed en 50 ribbels hoog. Vol goede moed ging ik aan de slag, ook met de bedoeling om met mijn breikunsten mijn oma te overtuigen dat ik best kon leren hoe ik barbiekleertjes moest maken.
Ik breide in die paar uur dat de les duurde dat het een lieve lust was om uiteindelijk met lege handen te eindigen. Aan het eind van de les bleek dat ik inmiddels geen 25 steken maar 40 op mijn pen had staan. Van corrigeren hadden ze toen nog nooit gehoord, dus dat was rigoreus uithalen en de volgende week opnieuw beginnen. De week daarna onder begeleiding van een hulpmoeder, weer begonnen met 25 steken maar weer geëindigd met 35. Zelfde verhaal, uithalen en opnieuw beginnen. Het is nooit meer goed gekomen tussen mij, de oranje wol en het breien van 25 steken en 50 ribbels. Van het lapje werd een (op zich heel leuk) visje gemaakt, compleet met vilten oogjes, een grappige staart en een rugvin. Dat ik uiteindelijk met een visje thuis ben gekomen had ik vooral te danken aan een hulpmoeder die medelijden had met mijn verwoede pogingen. Ik heb toen maar geen poging gedaan indruk te maken op mijn oma.
Inmiddels heb ik het breien behoorlijk onder de knie gekregen. Bij mijn eerste project, een trui, ging het nog mis en had ik op een gegeven ogenblik weer meer steken dan nodig. Alleen kon ik het op mijn manier oplossen: pennen eruit trekken, een flink eind afhalen en van daaruit weer verder. Helaas kwam ik, toen het pand klaar was, tot de ontdekking dat je steken ook net verkeerd op de pen terug kon zetten. Dus op het achterpand liep een mooie zichtbare lijn tot waar ik mijn pand had uitgehaald ;-).
Ik kwam tot de ontdekking dat ik in staat was ingewikkelde motieven te begrijpen, ik leerde, na een behoorlijk aantal mislukte pogingen, hoe ik kon meerderen zonder dat dat direct allerlei gaatjes opleverde, ik leerde proeflapjes breien en daarna hele patronen te verrekenen en ik bleek zelfs in staat sokken te breien :-). Er was echter 1 ding wat ik nooit onder de knie kreeg: een project afmaken in een acceptabele tijd. Meestal duren mijn breiprojecten meer dan een jaar met vaak tot gevolg dat de wol niet meer bij de dan overgebleven kleren past, het model niet meer leuk is of dat je een jaar lang tegen een eenzame sok aan zit te kijken omdat zijn broertje maar niet klaar komt.
Maar mijn laatste project lijkt redelijk voorspoedig te gaan en geeft moed voor de toekomst.
Inmiddels kan ik melden dat beide wanten tot boven aan toe klaar zijn en dat ik aan 1 want inmiddels een duim heb zitten. Er zijn bij het maken van die duim wel wat gaten zichtbaar dus ik wacht met smart op de thuiskomst van de buurvrouw. Zij heeft meer ervaring dan ik en zal dus wel weten wat ik er aan kan doen (lang leve buurvrouwen :-) ). En dat zou erop neer komen dat ik in 1 maand (yes) zowel een warme wollen muts als 2 wanten af heb gekregen. Een prestatie waar ik best trots op ben.
Maar ondanks alles wat ik inmiddels op breigebied voor elkaar heb gekregen zit dat visje van jaren geleden mij nog steeds dwars. Het knaagt aan mijn zelfvertrouwen en ik blijf chronisch mijn steken tellen. Er gaat echter een tijd komen waarop ik voorgoed met dat visje afgerekend heb. Zeker weten.
Vanmorgen kon ik wel huilen van ellende maar nu lukt het me om om mijzelf te glimlachen. Ik ga vooruit :-).
Zoals vanmorgen aangekondigd, zou ik nog even laten weten wat ik afgelopen week heb gedaan. De makkelijkste taken, het opzeggen van de creditcard en het navragen van de verzekering waren redelijk snel gedaan.
Het inschrijven bij de uitzendbureaus was wat ingewikkelder. Waar is de tijd gebleven dat je gewoon naar een filiaal kon lopen en je ter plekke in kon schrijven als je maar een kopie van je paspoort en je CV bij je had (er zijn momenten dat ik mij heel oud voel :-( ). Maar als ik geen fouten heb gemaakt, sta ik nu bij 3 uitzendbureaus ingeschreven en 1 liep steeds vast dus die moet ik later nog eens proberen. Het is mij ook opgevallen dat er wel heel erg veel uitzendbureaus zij en niet allemaal zijn duidelijk in de doelgroep die ze bedienen. Kennelijk geldt voor uitzendbureau's ook het principe van mond-op-mond-reclame. Alleen jammer dat ik niet in het mond-op-mond-circuit zit en het wiel dus zelf moet uitvinden.
Omdat ik nu eenmaal bezig was met het bekijken van vacatures, de sites van de uitzendbureaus direct maar even doorgekeken op vacatures. Er was 1 uitzendbureau wat een vacature had waar ik geschikt voor zou zijn (bleek na een telefoontje voor informatie) alleen lukte het mij niet om de intercedent uit de leggen dat de afstand naar het desbetreffende bedrijf misschien wel ver was, maar dat als ik aan de noordkant de stad binnen kwam en dan in zuid moest werken ik net zo lang, of misschien zelfs wel langer, onderweg zou zijn. Hij zou met de opdrachtgever overleggen en mij terug bellen. Ik heb mijn mobiele telefoon 1x over horen gaan en gemist, maar ik kon niet zien of het dat uitzendbureau was.
Verder had het UWV mij de wekelijkse vacaturekrant toegestuurd en daar stond ook een leuke functie in. 's Middags met de contactpersoon gebeld en die vroeg mij een motivatie en mijn CV op te sturen (het was een vacature bij een technisch bedrijf en ik voel mij in een technisch bedrijf als een vis in het water, daar zijn er niet veel van :-) ). Dinsdag kreeg ik een mail van deze contactpersoon dat zij mijn CV en motivatie doorgestuurd hadden naar het beherende uitzendbureau (ook al weer een bureau waar ik nog nooit van gehoord had) en die belden woensdag met het verzoek namens de opdrachtgever of ik mijn diploma's kon scannen en mailen. Natuurlijk deed het scanprogramma het niet, maar Man was handig genoeg om het toch voor elkaar te krijgen.
En mijn broer belde dinsdagavond over een leuke vacature waarbij een zeer goede kennis van de Franse taal een voorwaarde was. Hij was zo aardig de vacature te scannen en te mailen zodat ik woensdagmorgen het bedrijf kon bellen voor informatie. Dat was een fijn gesprek maar ook twijfel aan mijn kant of ik mij niet binnen een jaar in die functie zou gaan vervelen. Dat zou zowel voor mij als voor het bedrijf niet handig zijn (en dat is nog zacht uitgedrukt).
De vacature die mijn moeder had gestuurd bleek niet in de buurt te zijn. En verhuizen is op dit moment even geen optie, maar dat had ik toen nog niet beslist. De contactpersoon was niet aanwezig en die zou gevraagd worden of ze mij terug wou bellen. We zijn inmiddels een week verder en ik heb nog steeds niets gehoord.
Dus toen was het woensdagavond en zat ik mij af te vragen of ik nu wel of niet achter dat uitzendbureau aan moest bellen, zat mijn hoofd te stressen of ik wel of niet een sollicitatiebrief moest schrijven voor de vacature die mijn broer mij gestuurd had. En tot overmaat van ramp kwam ik, na bezoek aan de site van dat onbekende uitzendbureau wat om de scan van mijn diploma's had gevraagd tot de ontdekking dat de vacature-omschrijving van het UWV niet overeenkwam met de omschrijving op de site van het uitzendbureau :-(. Met name een uitstekende beheersing van de Duitse taal kan ik niet waarmaken (redelijk tot goed is echt het hoogst haalbare) maar ik had inmiddels al wel achterhaald om welk bedrijf het zou gaan en daar zou ik echt wel willen werken. Met als ingangsdatum van de vacature 01-01-2011.
Ik overdrijf als ik zeg dat de paniek toesloeg, maar veel zit ik er niet naast. En dat is het moment dat mijn hoofd er van tussen gaat en ik als een stresskip door het leven ga. Mijn hoofd kan dan 100x zeggen dat er in de week tussen kerst en nieuwjaar geen gesprekken plaats zullen vinden, mijn gevoel ziet dat toch heel anders. En dus raak ik in de stress als ik mijn mobiele telefoon niet bij me heb, twijfel ik of mijn mail met de scans wel aan is gekomen, raak ik in paniek als ik geen ontvangstbevestiging van mijn sollicitatie bij dat andere bedrijf heb ontvangen en blijf ik mijzelf afvragen of ik nu wel of niet contact op moet nemen met het uitzendbureau wat vond dat ik te ver weg zou wonen.
Langzaamaan begint de realiteitszin weer tot mij door te dringen en loop ik niet meer als een kip zonder kop door het huis. Ik begin te beseffen dat ik geen slaaf ben van de wensen van een bedrijf en dat ik ook mijn eigen agenda heb. En ik zit weer eens vol verbazing naar mijzelf te kijken dat ik mijzelf weer eens zo in de stress heb gejaagd. Maar eens, ooit zal mij dit niet meer overkomen. Voor alle vacatures vragen ze iemand die flexibel en stressbestendig is, en dat moet ik natuurlijk wel waarmaken ;-).
PS: het zal vast niemand verbazen dat ik in deze stemming geen Franse taallessen heb gedaan. In januari gaan we vol goede moed verder.
Eveline vroeg in een reactie of ik al wat traffic op mijn blog had. Dat roept kennelijk heel wat bij mij op, zodat ik vannacht niet al te best geslapen heb (hoewel dat niet de enige reden is).
Ik ben nog een beginneling op het gebied van het bloggen. Mijn eerste kennismaking met een blog is het blog van Eveline (www.groenegedachten.blogspot.com) en via haar blog het blog van Frugal Trenches (www.notesfromthefrugaltrenches.com). Via het blog van Frugal Trenches ontdekte ik dat ik niet de enige was die op een bepaalde manier tegen het leven aankijkt. En langzaamaan begon ik dit blog-gebeuren leuk te vinden. Maar wat zou ik aan de wereld mee te delen hebben wat de moeite waard zou zijn?
Ik ben een vrouw die (soms wanhopig) probeert haar relatie op de rit te houden (heb ik nog niet over geblogd), die een baan probeert te vinden (daar ben ik niet de enige in), die een enorm ongezonde houding tegenover geld heeft (heb ik nog niet over geblogd), die zich soms over rare en grappige dingen zit te verbazen (kan ik meer over bloggen) en die de wereldpolitiek niet echt volgt omdat ik mijn handen al vol heb aan mijn eigen kleine wereld.
Om mijzelf uit het moeras te trekken waarin ik terecht was gekomen, ben ik mijn blog begonnen. En ik ben nog steeds bezig om mijn blog vorm te geven, zodat het uiteindelijk een afspiegeling zal zijn van mijn persoonlijkheid, die zowel serieus, reflecterend maar ook grappig en enthousiast is.
Vanaf het moment dat ik met mijn blog ben begonnen, voelde ik de spanning tussen voor mezelf een blog starten wat mij zou kunnen helpen en de behoefte dat in ieder geval 1 iemand af en toe mijn blog zou bekijken. Het is leuk om voor jezelf te schrijven, maar natuurlijk is het nog leuker als je gezien wordt, en het wordt nog leuker als mensen dan ook nog eens waarderen wat je doet. Soms ben ik bang dat die behoefte om gezien te worden groter is dan de behoefte om mijzelf te helpen. En dan ben ik blij met 21 pageviews (hoewel ik denk dat die vooral door het label Top2000 zijn ontstaan ;-) ), 2 volgers en inmiddels 2 reacties :-).
Maar dan zit er toch nog steeds dat stemmetje: daar behoor je het niet voor te doen, het zou niet uit moeten maken. Kortom: ik ben er nog niet uit.
Ik kom vanavond nog terug op de doelen van vorige week.
Sinds gisteren kijken we naar de Top2000 via de laptop. Leuk om te zien hoe de verschillende DJ's hun werk doen. In de studio staat achterin, tussen de twee bureau's, ook een grote witte pluchen hond en sinds vandaag (zondag) staat op het tafeltje achter de DJ een trofee met een witte hondepoot.
Vorig jaar hadden ze in de studio ook een witte hond die op een gegeven ogenblik een poot miste. En nu blijf ik mij, steeds als ik die witte hond nu in de studio zie staan, afvragen of dit dezelfde hond is als vorig jaar. (en ja er zijn andere dingen die je jezelf af kan vragen ;-) ).
Verder natuurlijk genieten van alle leuke muziek die langs komt :-)
Vandaag zaten ze er weer: de kraaien (of in ieder geval grote zwarte vogels die een hoop herrie kunnen maken).
Als je goed kijkt, kun je er een paar van zien zitten in de boom, de rest vloog snel op toen ik naar de deur liep om ze op te foto te zetten.
Ze zitten in de boom en op de schutting te wachten totdat de kleine vogels (mussen, roodborstjes, pimpelmezen, koolmezen en vast nog andere vogels die ik niet thuis kan brengen) hun buikjes volvreten bij de silo's die in de boom vlakbij hangen. Vol hoop dat er iets op de grond gaat vallen.
Vorig jaar hadden we onbeschermde voermogelijkheden in de tuin en helaas moesten we toen constateren dat de kraaien en eksters alles opaten en de kleine vogeltjes geen kans kregen. Daarom hebben we nu over alle voergelegenheden, zowel in de boom als op de grond een traliewerk zitten. We hebben daarbij expres rekening gehouden met merels en lijsters zodat die wel bij de voertafel konden komen. Inmiddels hebben de vogels onze tuin gevonden en eten ze met dit weer naar hartelust ons arm aan pinda's, vetbollen en zaad.
Maar toch, als ik dan die kraaien, eksters en soms duiven zie zitten wachten, dan voel ik me heel gemeen en zie ik ze denken: zij zijn klein en wij zijn groot en dat is niet eerlijk, oh nee.
