Iets met bom en barsten

Het waren weer 2 hectische weken op het werk. Holding en andere aandeelhouder hebben ruzie gekregen en zijn druk bezig met het slijpen van de messen en het gooien met modder. Omdat wij een deel van onze spullen in opslag bij de tweede aandeelhouder hadden staan, waren mijn collega's de hele week druk bezig met het verslepen van spullen en stapelen op ons eigen terrein.
De werken die we voor tweede aandeelhouder uitvoerden, mochten niet meer uitgevoerd worden waardoor we ineens mensen op andere plekken moesten inzetten (gelukkig was dat door het mooie weer van de afgelopen weken geen probleem).

Baas werd ook in het modder gooien betrokken doordat de holding hem een patser noemde (natuurlijk niet rechtstreeks, zoiets gaat altijd via-via). De holding was ook niet blij dat Baas nog steeds contact onderhield/onderhoudt met de tweede aandeelhouder. Als de cijfers over het eerste halfjaar besproken zouden worden, zou de holding verder kijken. Baas heeft dat opgevat als een verkapte ontslagaanzegging (over de cijfers heeft Baas al iets langer problemen met de holding) en is met zijn adviseurs om de tafel gaan zitten.

De situatie is op dit moment als volgt: Holding wil wel verder op de ingeslagen weg maar niet in het tempo waarin Baas bezig is. Baas wil (en kan) niet een stapje minder hard lopen omdat de trein die hij in beweging heeft gezet net op stoom begint te komen. Daarom heeft Baas besloten voor eigen rekening, met back-up van een oud-werkgever, verder te gaan.

Wat heeft dat voor gevolgen voor mij?
Baas en Holding hebben elkaar al een week lang niet echt gesproken, officieel weten geen van beiden van de plannen van de ander. Via-via denk ik dat ze alles al wel weten, Baas in ieder geval. Dus mijn eerste punt van aandacht is dat ik op mijn werk op mijn woorden moet passen. Als er iets is wat ik de afgelopen maanden heb geleerd, is dat het roddelcircuit perfect functioneert.
Daarnaast heeft Baas aangegeven dat hij graag wil dat ik voor hem blijf werken. Ik zal dus, naast mijn dagelijkse werk, bezig zijn met de voorbereidingen van het nieuwe bedrijf van Baas. Die voorbereidingen kunnen diverse zaken beslaan, financiële ondersteuning, organisatorische ondersteuning, secretariële ondersteuning en mentale ondersteuning. Ik hoef dus niet bang te zijn dat ik mijn tijd niet doorkom.
Voor iemand die van pionieren en van uitdagingen houdt, had ik het niet  beter kunnen treffen.

Er is echter een groot nadeel: mijn reistijd verdubbelt van een half uur naar een uur en de te rijden kilometers gaan van 20 naar ongeveer 60 (enkele reis). Ik zal heel eerlijk zijn dat ik daar enorm tegenop zie. Ik zie mij elke avond al tegen 18.00 uur thuis komen, dan nog eten in elkaar moeten draaien en dan tegen 19.30 uur pas tijd hebben voor de andere dingen die ook gedaan moeten worden. Omdat ik er ook vroeger uit moet, zal ik echt rond 21.30 uur moeten beginnen met de "slaap-rituelen" zodat ik rond 22.00 uur het licht uit kan doen.
Hoewel de kans groot is dat ik veel energie uit mijn werk zal halen, voelt 2 uur per dag "vrije" tijd wel als heel erg weinig.

Voorlopig heb ik tegen Baas gezegd dat hij op mijn kan rekenen en gaan Man en ik met Coach om de tafel om te kijken of de afspraken over huishoudelijke taken hier in huis anders kunnen. Ik hoop dat ik daardoor iets meer lucht krijg zodat ik een leuke baan niet hoef te laten lopen.

"Dom bezig"

Ik draai nu zo'n 46 jaar op deze wereld mee en ik zou, als ik een beetje opgelet zou hebben, nu wel kunnen weten wat voor mij de beste manieren zijn om mijn leven te leiden. Net zoals ik van huis uit een wandelaar ben, ben ik ook van huis uit een schrijver. Dus dan is het wel "erg dom" dat ik in een hectische periode van mijn leven niet achter de computer kruip om al schrijvend orde in de chaos aan te brengen. Maar goed, uiteindelijk is het kwartje gevallen en ga ik proberen het schrijven in dit blog weer op de rit te krijgen. Dinsdag heb ik een oogmeting en ik hoop dat ik met een nieuwe bril ook minder het gevoel heb dat mijn ogen van vermoeidheid uit mijn kassen puilen.

Onder het motto "zo de wind waait, staat mijn hoedje" ben ik nog regelmatig de speelbal van mijn baas en de holding of van baas of holding alleen, want ieder op zich is ook heel goed om regelmatig van inzicht of mening te veranderen. Het blijft lastig dat er nog steeds niemand is die tijd heeft om zaken uit te leggen en daardoor gaat er regelmatig iets fout wat met 5min uitleg niet had hoeven te gebeuren.
Het scheelt een stuk dat ik nu over een eigen laptop beschik (het heeft 4 weken geduurd maar het is gelukt!) en ik heb van de holding toestemming gekregen om in het factureringsprogramma te werken. Alleen loopt die samenwerking nog niet helemaal soepel, de ene keer had ik iets niet mogen doen terwijl ik het de andere keer juist wel had moeten doen. Op zich niet erg, ware het niet dat de manier waarop een en ander gecommuniceerd wordt behoorlijk te wensen overlaat.
Gemiddeld 1x in de 2 weken staat de boel weer eens op scherp waarna baas dreigt voor zichzelf te gaan beginnen. Inmiddels is duidelijk dat hij dan echt 100% van plan is mij als rechterhand mee te nemen, dus ik hoef niet bang te zijn dat ik mijn baan kwijt raak. Nu ik de afgelopen 2 weken ineens meer dan tijd te kort kom en niet uit mijn neus zit te eten uit verveling, is het werken op zich ook een stuk aantrekkelijker geworden. Het idee van zzp-en heb ik nog niet helemaal laten varen. Baas is erg flexibel en ik weet zeker dat het hem niks kan schelen of ik via een uitzendbureau werk of als zzp-er. Hij zal er ook geen moeite mee hebben als ik vanaf de bouwkeet als zzp-er voor meerdere opdrachtgevers tegelijk werk. Maar voor voorlopig laat ik alles maar even zoals het is. Komende week is weer zo'n week van slikken of stikken, dat eerst maar even afwachten.

Man heeft zijn training "persoonlijke effectiviteit" afgerond waardoor we nu weer ruimte hebben om samen met Coach aan het verbeteren van de relatie te werken. Ik blijf het lastig vinden dat ik echt overal om moet vragen omdat Man geen oog heeft voor mijn emotionele behoeften, maar door te vragen wordt mijn leven wel een heel stuk gemakkelijker. Op zijn manier houdt Man van mij en daarom wil hij echt wel bijna alles voor mij doen. Het is niet altijd een succes maar over het algemeen gaat het goed, krijg ik het iets gemakkelijker, ben daardoor minder gestrest en kan daardoor ook weer meer autistisch gedrag van Man op een aardige manier handelen.
Man blijft het moeilijk vinden te voelen en zeggen wat hij wil, dat zal ook nog wel voor de nodige problemen zorgen. De laatste keer dat non-verbaal bleek dat Man graag iets wilde, wat hij verbaal glashard ontkende was (gelukkig) toen Coach er was. Toen was er voor Man geen ontkomen aan en moest hij wel toegeven dat hij in de zomervakantie liever alleen op vakantie wilde gaan. Ik ben soort van flexibel en vind het niet erg om ook alleen op stap te gaan, dus van mij mag ie. Het blijft wel sneu dat Man bijna nooit krijgt wat hij wil omdat hij het niet voelt en/of niet durft te zeggen terwijl het heel vaak voor mij geen enkel probleem is om hem te geven wat hij graag wil. Op mijn lijstje van "dingen om beter in mijn vel te zitten" staat het zoeken van lotgenotencontact. Ik ben ervan overtuigd dat er vast meer vrouwen zijn die een partner met Asperger hebben.

Nu ik dit jaar alleen op vakantie ga, wil ik proberen een start te maken van een fietstocht richting Rome. Ik ben verplicht bouwvak (een GROOT nadeel van het hebben van werk) en nu mijn voeten nog steeds dienst weigeren, ben ik van plan op in 3 vakanties naar Rome te fietsen. Vorige week heb ik dan ook weer mijn reisblog "heropend".

Ik hoop jullie vanaf nu weer wat regelmatiger op de hoogte te houden van het reilen en zeilen hier. Door mijn werk krijg ik genoeg inspiratie, hoewel ik daar nooit om verlegen heb gezeten. Zodra mijn energie nog weer toeneemt, zal ik ook weer regelmatig bij iedereen buurten.

Het leeft nog (soort van)

Even een kort berichtje van deze kant. Door een enorme samenloop van zaken, ben ik zo vreselijk moe dat bloggen er volledig bij inschiet. Hierbij een korte update van 3 weken werken.

Het werk gaat net zo hectisch en/of chaotisch als de sollicitatieprocedure (of is zelfs nog erger). Baas laat elke dag weten dat het belachelijk is dat ze me niet een maand eerder hebben aangenomen omdat hij nu amper tijd heeft om mij in te werken. Gelukkig ben ik niet heel erg dom (wel blond), dus ik leer snel maar ik kan niet veel leren van een baas die vooral onderweg is.

De holding is er nog niet in geslaagd om in 3 weken een laptop voor mij te regelen. Als Baas geen tijd heeft om tussen zijn afspraken door langs de bouwkeet te rijden om mij zijn laptop te geven, zit de kans erin dat ik 's morgens een telefoontje krijg dat het weinig zin heeft die dag aan het werk te gaan. Op dit moment worden mijn werktijden dus erg door Baas bepaald want als hij wel tijd heeft om op kantoor (in de bouwkeet) te zijn, dan moet ik er ook zijn. Anders is er nog minder tijd om mij in te werken.

Daarnaast is Baas druk bezig datgene te doen waarvoor hij is aangenomen: het binnenhalen van grote projecten. Dit gaat echter sneller dan in eerste instantie gedacht waardoor de kans bestaat dat de aandeelhouders hun hakken in het zand zetten. Het is dus elke dag weer spannend bij wie ik vanaf dat moment in dienst ben. Baas is niet van plan de trein die hij in gang heeft gezet te laten lopen en als de aandeelhouders dwars liggen, begint hij voor zichzelf en dan ga ik met hem mee. Zoals het nu lijkt gaan de aandeelhouders schoorvoetend akkoord en in dat geval krijg ik over een week of 2 een tweede baas erbij. Aankomende donderdag is het erop of eronder (tenminste als ik het goed begrepen heb).

Doordat er nu al een tweede persoon bij komt, is het idee van langzaam opbouwen en dat ik een deel van de materialen onder mij zal krijgen een gepasseerd station. Als alle plannen van Baas doorgaan, zitten er echter voor mij wel kansen op financieel gebied. Maar volgens Baas kan ik niet voor 2 personen duizendpoot zijn en ook de financiën erbij doen. In dat geval zal ik moeten kiezen en een gok nemen. Het kan zijn dat ik pas over een half jaar voor die keuze sta maar het kan ook over een maand al zover zijn.

Daarnaast zijn er nog de aanpassingen die doorgevoerd moeten worden in ons huishouden, het helpen van Man met een training "persoonlijke effectiviteit" (hij moet als autistisch persoon oefenen in non-verbale communicatie) en de vergaderingen die ik bij moet wonen en die allemaal ineens in 1 week op de agenda stonden. De sportarts stuurde mij door naar een fysiotherapeut voor een echt enorm pijnlijke behandeling (nog 3x te gaan) En dan zul je ook altijd zien dat de weekenden na de eerste werkweken vol afspraken stonden die ik niet kon afzeggen. Man wil heel graag helpen maar kan mij niet de steun geven die ik nodig heb omdat die vooral op emotioneel vlak ligt. Daarom doet hij zijn best om alles extra goed te doen waardoor er nog meer chaos ontstaat dan ik aan kan.

Alles bij elkaar is het erg vermoeiend en mijn hoofd draait overuren. Daardoor slaap ik ook minder dan anders en dat helpt ook niet mee om een fit en fris gevoel te hebben. Ik weet dat dit tijdelijk is, over een paar maanden snap ik meer wat er van mij verwacht wordt, heb ik het huishouden weer op de rit en zal ik ook beter slapen. Nog even doorzetten en dan komt het vanzelf weer goed. Tot die tijd kan het dus zijn dat ik mij hier minder laat zien maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan jullie denk.

Omgaan met deadlines

Allereerst bedankt voor de felicitaties. De twijfel is nog steeds aanwezig en daar is vrijdag een soort van faalangst bijgekomen. Baas is op mijn eerste werkdag in geen velden of wegen te bekennen en daarom kreeg ik vrijdagmorgen instructies over wat ik maandag moet gaan doen. Toen leek het heel logisch maar nu ik daar een paar dagen over na heb kunnen denken, ben ik daar niet meer zo zeker van. Er zal niks anders opzitten dan springen en hopen dat het zwembad vol water blijkt te zitten.

De afgelopen dagen heb ik nagedacht over de opmerkingen van LLMM naar aanleiding van mijn verhaal over types die gestructureerd hun werkzaamheden plannen en types die pas in actie komen als het er echt op aankomt. Het artikel waarin dit onderscheid werd uitgelegd stond nog maar zeer recent in de krant en oplossingen werden niet echt aangedragen. Maar ik denk wel dat er een aantal dingen zijn die kunnen helpen als je een "deadline"-type bent.

Om te beginnen kun je mentaal het nodige voor elkaar krijgen. Als je weet dat je tot het "deadline"-type behoort, schiet je er weinig mee op om jezelf elke avond op de kop te geven omdat je "weer" niet gedaan hebt wat je, als je tot het andere type zou behoren, had moeten doen. Accepteren dat je bent zoals je bent, is dus een belangrijke stap vooruit. Dan gaat er geen nutteloze energie verloren met het proberen te voldoen aan eisen waar je toch niet aan kunt beantwoorden. Die tijd en energie kun je beter besteden aan leukere dingen.
Hetzelfde geldt ook na het klaren van de klus. Beter jezelf de hemel in prijzen dat het je weer gelukt is de boel voor elkaar te krijgen dan tegen jezelf te zeggen: het is weer gelukt maar dit wil ik nooit meer. De kans dat je het ooit op een andere manier gaat doen is vrijwel nihil, dus probeer er aan te wennen en hou er rekening mee. Gun jezelf als beloning voor het halen van de deadline een paar dagen freewheelen om jezelf weer op te laden en te ontspannen na de enorme inspanning die je hebt geleverd.

Afhankelijk van hoe goed je jezelf voor de gek kan houden, kun je tussendoelen stellen. Voor scholieren en studenten was dat de tip die in het artikel werd gegeven. De docent geeft tussendoelen die gehaald moeten worden waardoor het niet allemaal op het eind moet gebeuren. Het idee van mini-deadlines klinkt mij redelijk in de oren maar voor mij persoonlijk moet er dan wel een andere persoon zijn aan wie ik dan verantwoording af moet leggen als ik het niet gedaan heb. Anders lijkt het teveel op planmatig gestructureerd werken waar ik dus niet geschikt voor ben. Ik kan bijvoorbeeld  tegen mezelf zeggen dat ik elke maand 4 hoofdstukken Duitse taal moet doen maar zonder een stok achter de deur wordt het hem niet.  Die stok moet komen in de vorm van iemand anders die ik teleurstel omdat ik niet gedaan heb wat ik heb beloofd en/of geld wat ik anders nodeloos over de balk loop te smijten. Die andere persoon moet wel het lef hebben om je aan te spreken op het niet nakomen van de gemaakte afspraken.

En probeer realistisch te zijn in de tijd die je nodig hebt om je deadline te halen. Ik kan mij nog goed de paniek herinneren tijdens een klus op mijn werk. Ik moest vrijdag iets voor elkaar hebben en toen ik de opdracht kreeg had ik nog zeeën van tijd. Op woensdag, 2 dagen voordat het klaar moest zijn, ben ik begonnen en toen bleek dat ik eigenlijk al te laat was. Met veel kunst en vliegwerk heb ik de boel voor elkaar gekregen, maar het was nipt en geen pretje. Dus als je denkt dat je 3 dagen nodig hebt, tel er dan voor de zekerheid minimaal 1 dag bij.

Dit zijn mijn overdenkingen naar aanleiding van hoe je je leven een beetje gemakkelijker kunt maken als je een "deadline"-type bent. Ik weet nog maar sinds kort dat ik tot dit type behoor en dat ik er beter maar het beste van kan maken dan te proberen mijzelf te lopen veranderen in iemand ie ik niet ben. Dus al deze overwegingen en tips moeten nog in de praktijk worden uitgetest om te zien of ze daadwerkelijk zullen werken. Ik sta open voor meer suggesties.

Ja gezegd

Ik vind het doodeng maar ik heb ja gezegd tegen de baan. Mijn gevoel twijfelt nog steeds of ik er goed aan heb gedaan maar ik heb de verstandelijke argumenten de doorslag laten geven. En natuurlijk is het ook waar wat een vriendin mailde: een proeftijd geldt voor 2 kanten dus jij kunt ook nee zeggen. Zo had ik het nog niet bekeken maar het is wel waar. Bovendien word ik ingehuurd door een uitzendbureau dus dan zit ik waarschijnlijk niet eens aan een opzegtermijn vast.

Maandag  ga ik beginnen en daardoor heb ik het ineens heel erg druk. Allerlei dingen die al tijden zijn blijven liggen moeten nu toch echt geregeld/af voordat ik aan het werk ga. Mijn opleiding Duits die ik in november besteld heb en waar ik nog niks aan heb gedaan, staat te popelen om opgepakt te worden. Mijn leefruimte boven moet toch echt vandaag onder handen genomen worden, evenals het bestellen van eten voor de beestjes want straks heb ik niet gemakkelijk meer tijd om even langs de dierenwinkel te rijden. En de apotheek moet ook voor maandag geregeld zijn.

Enige tijd geleden stond er een wetenschappelijk artikel in de krant. Er schijnen mensen te zijn die van nature heel planmatig en gestructureerd door het leven gaan. Zij plannen hun studie in hapklare brokken, liggen nooit achter en hoeven zich nooit in de stress te werken als een tentamen nadert. Er zijn ook mensen die elke keer een verwoede poging doen hun leven zo gestructureerd en planmatig in te richten maar die elke keer last-minute de boel voor elkaar moeten krijgen. Er is jaren gedacht dat deze laatste groep mensen lui en laks waren zonder hart voor de zaak hadden. Onlangs is vastgesteld dat dit echter een speciaal type mensen is die dus op een andere manier moeten studeren en werken.
Dit artikel was voor mij een eye-opener. Ik ben dus een speciaal type mens die het beste functioneert onder te halen deadlines, zelfs als ik daarvoor de hele nacht aan het werk moet. En ik ben dus niet dom als het mij niet lukt om mij aan een planning te houden zonder dat daar een dringende noodzaak tegenover staat. Dus nu ik maandag een deadline heb staan, stroomt de energie door mijn lijf om flink aan de slag te gaan. Ik leef weer.

Vandaag duidelijkheid (eindelijk)

Afgelopen donderdag kreeg ik eerst telefoon van Mogelijk toekomstige baas en daarna van de holding. Gisteravond had ik een gesprek bij de holding. Het gesprek verliep naar mijn mening wel goed maar je weet nooit hoe je op de ander over bent gekomen. De 2 mensen binnen de holding die de beslissing nemen over mijn aanstelling gaan vanmorgen om de tafel zitten en vanavond krijg ik te horen of ik de baan heb of niet. Ik zou dus op dit moment heel blij moeten zijn, alleen ben ik dat niet. De twijfel is afgelopen donderdag begonnen en is na het gesprek van gisteravond niet verdwenen.

Het gesprek van gisteravond was heel verhelderend. Ik had al het vermoeden dat Mogelijk toekomstige baas meer toezegde dan waar hij toe gerechtigd is. Dat zit in de aard van het beestje en is ook 1 van de redenen waarom hij goed is in wat hij doet, namelijk klanten werven en verkopen. Het gevolg is wel dat hij regelmatig mensen voor een voldongen feit stelt die daar niet (altijd) blij mee zijn. Zo ben ik erachter gekomen dat hij zonder overleg met de holding op zoek is gegaan naar een assistente wat resulteerde in een holding die de hakken in het zand zette. Hetzelfde voor een deel van mijn taakomschrijving. Hij vindt wat en handelt in plaats van eerst te overleggen met direct betrokkenen. Met name degene binnen de holding waar ik het meest mee te maken krijg, ligt dan zeer dwars (naast het feit dat die man sowieso een nurks iemand is). Als ik deze baan krijg zal ik dus zeer goed op moeten letten dat ik niet "gesandwiched" wordt tussen Mogelijk toekomstige baas en de holding want die kans is zeer groot aanwezig.

Het tweede wat mij doet twijfelen ligt in het verlengde van het eerste. Mogelijk toekomstige baas heeft grootse plannen met het bedrijf en ik ben er van overtuigd dat hij is staat is om die te realiseren. Ik heb na het gesprek van gisteren echter mijn vraagtekens of de holding in staat is Mogelijk toekomstige baas de ruimte te geven diehij daarvoor nodig heeft. Het contrast tussen de werkwijze van Mogelijk toekomstige baas en holding (gecalculeerde risico's nemen versus afwachten en er 7 weken over slapen) is groot. Eén van de redenen waarom deze baan voor mij zo aantrekkelijk was, is gelegen in het feit dat er carrièremogelijkheden zijn als de plannen van Mogelijk toekomstige baas doorgaan. Mogelijk toekomstige baas moet van zeer goede huize komen om bij de holding voor elkaar te krijgen wat hij voor ogen heeft. Ik weet niet of hem dat gaat lukken en daarmee vallen of staan mijn mogelijkheden om na 2 jaar deze baan nog steeds leuk te vinden en door te groeien.

Het laatste punt waar ik pas donderdag mee geconfronteerd werd en wat tijdens het gesprek misschien nog wel heftiger bleek te zijn was het aantal te werken uren. In januari had ik een gesprek met Mogelijk toekomstige baas en daarbij heeft hij aangegeven dat ik 32 uur per week, verdeeld over 5 dagen zou komen te werken. Tijdens het telefoongesprek van afgelopen donderdag werd door hem gesproken over een flexibel contract van 24 tot 40 uur per week. Gisteren kreeg ik de indruk dat die 24 uur misschien nog aan de hoge kant is. Op zich heb ik daar wel begrip voor. In de periode van half november tot ongeveer begin maart ligt het werk praktisch stil terwijl het in de zomermaanden spitsroeden lopen is. In dat geval klinkt een flexibel contract niet onlogisch. Aan de andere kant ben ik op zoek naar financiële onafhankelijkheid en of ik met 24 uur (of nog minder) werk per week voldoende kan verdienen om op eigen benen te staan als ik het hier thuis niet meer trek, weet ik niet.
Over het salaris lijkt niet veel te onderhandelen zijn. Ze sturen mijn CV en werkomschrijving naar het uitzendbureau, die doen een voorstel en dan is het slikken of stikken.

Op dit moment weet ik het niet meer. Ik weet dat ik enorm veel van Mogelijk toekomstige baas kan leren en dat ik met de ervaring die ik in deze baan op doe, een zeer goede start als zzp-er kan maken. Ik weet ook dat een werksituatie met een overenthousiaste baas anders is dan als ik, zoals nu, langs de zijlijn toe sta te kijken. 
Met mijn verstand kan ik ook beredeneren dat ik bij een echt dienstverband (zodra ik niet meer via het uitzendbureau hoef te werken) uren kan sparen voor magere perioden. Op die manier zou ik dan een terugval in inkomen kunnen compenseren. 
En natuurlijk is dit een kans die ik niet moet laten lopen. Ik ben ouder dan 45 jaar, vrouw en heb inmiddels een gat op mijn CV van 2,5 jaar. Ik besef wel degelijk dat ik mij nu een hele mooie kans wordt geboden.

Hoe was dat ook alweer in het liedje? "It's a classical dilemma between the head and the heart".

KKKKKKoud

Afgelopen week was de week waarin in principe meer duidelijkheid zou komen over de baan (waarover een andere keer meer) en van de spanning kwam ik niet veel verder dan voor de tv hangen. Na anderhalve dag tv-hangen kwam het inzicht dat ik dan net zo goed het tv kijken met iets nuttigs zou kunnen combineren, dus werd een breiproject uit de kast gehaald. Ik schoot lekker op tot gisteravond, 1 van de gebruikte wolsoorten was op. Omdat de wol minstens 4 jaar gelegen gekocht was, zat er voor vandaag niet veel anders op dan naar de stad te gaan en hopen dat er een alternatief in de juiste kleur beschikbaar zou zijn.

Het weerpraatje van het journaal had het erover dat de lente er echt aan zat te komen en toen ik vrijdag mijn neus buiten de deur stak, voelde het aangenaam aan. Misschien dat ik daarom het  nieuwe ijs op de vijver negeerde en besloot de elektrische fiets te nemen voor een retourtje stad (van huis tot winkel 16km). Een beetje lichaamsbeweging leek mij een goed idee. Bovendien kan ik op deze manier wennen aan het idee dat ik vanwege mijn voeten misschien wel vaker de fiets moet pakken.

Ik fiets op de elektrische fiets nooit met maximale ondersteuning. Ik heb een elektrische fiets omdat mijn basissnelheid op een "normale" fiets met 21 versnellingen heel erg laag ligt. Op een goede dag haal ik 15km/u maar normaal gesproken ligt het nog lager. Dan doe je over 16km wel heel erg lang. Ik stel de ondersteuning zo in dat ik met dezelfde inspanning die ik op de normale fiets lever, rond de 20km/u rij.
Daarnaast geeft een elektrische fiets mij een gevoel van veiligheid. Nadat ik een keer van de fiets ben gesleurd en in elkaar ben geslagen omdat iemand meende recht te hebben op mijn tas (ik dacht daar toch wat anders over), voelde ik mij op een gewone fiets niet echt veilig meer en stapte ik elke keer hyperventilerend van de fiets. Als ik mij op de elektrische fiets onveilig voel, gooi ik de turbo erop en ben ik zo uit het zicht verdwenen.

De fiets uit de garage gehaald, banden opgepompt en het stof van bijna een jaar stil staan eraf gepoetst. In 2 uur was ik uit en thuis met 3 nieuwe bolletjes wol. Ik was tot op het bot verkleumd en het lukt me maar niet om weer warm te worden. Het was toch een stuk kouder dan ik dacht. Maar ik vind het toch wel een stoere actie.