Het zal ook niet zo zijn (update)

Omdat mogelijk toekomstige baas mij afgelopen woensdag een salarisvoorstel zou doen en ik maar niks hoorde, heb ik gisteren aan het einde van de dag een mailtje gestuurd. Vanavond tijdens het eten ging de telefoon, het was mogelijk toekomstige baas.
De reden waarom er nog geen voorstel ligt is omdat 1 van de 2 mensen die daarover moeten beslissen ziek thuis in bed ligt.
Mogelijk toekomstige baas hoopt dat desbetreffende persoon maandag weer aanwezig is zodat dan spijkers met koppen kunnen worden geslagen.
Ik heb nog nooit op een normale manier een baan gekregen maar dit slaat werkelijk alles, een tweede kandidaat die uit het niets opduikt, een telefoon die crasht en nu een ziek directielid.

Help vooral mee om te bedenken wat er nu nog meer "fout" zal kunnen gaan. Dan kan ik mij daar op voorbereiden.

Jaarlijkse pannenkoekendag

Vandaag is het 30 november en is het jaarlijkse pannenkoekendag in Huize Stuiterbolletje. In prinipe is het de enige dag in het jaar dat er pannenkoeken gebakken worden of Man moet ineens bedenken dat hij pannenkoeken voor zijn verjaardag wil. Dan maak ik een uitzondering en sta ik 2x achter het fornuis.

Zelf heb ik een hekel aan pannenkoeken. Ik heb er dan ook geen prettige herinneringen aan. Na de eerste hartinfarct van mijn vader besloot mijn moeder dat het geen gek idee was om in haar eigen levensonderhoud te kunnen voorzien en ging ze naar de Sociale Academie. Broer en ik waren nog te jong om zonder oppas de dag door te komen dus kregen we een oppasoma.

De bedoeling was dat Oppasoma (ik heb tot aan haar dood contact met haar gehad) ons van warm eten zou voorzien. Helaas kwam haar manier van koken niet overeen met hoe Broer en ik het gewend waren dus het idee was aardig, de uitvoering niet. Uiteindelijk werd besloten dat we op die dag pannenkoeken zouden eten. Dus elke maandag (tenminste in mijn herinnering) aten we tussen de middag pannenkoeken. Al snel waren veel vriendinnetjes jaloers want hun leek dat ook wel wat. Ik weet inmiddels uit ervaring dat het lang niet zo leuk en lekker was als het klonk en 6 jaar is ook wel een hele lange periode om 1x per week pannenkoeken te eten. Ze waren dik, ze hadden klontjes en ik vraag me nog steeds regelmatig af of ze, door hun dikte, wel echt gaar waren. Mijn afkeer tegen pannenkoeken was geboren.

Man is echter heel erg verzot op pannenkoeken. Ik kan hem geen groter plezier doen dan met een grote kom beslag achter het fornuis te gaan staan of voor te stellen naar een pannenkoekenrestaurant te gaan. Buurvrouw houdt ook veel van pannenkoeken maar voor Buurman hoeft het ook niet. Dus als ik pannenkoeken bakte en er bleef over, dan gingen die naar Buurvrouw die er erg blij mee was.

Een paar jaar geleden was Buurvrouw jarig en kon ik geen cadeautje verzinnen. Ineens schoten de pannenkoeken door mijn hoofd en nu is het inmiddels traditie. Buurvrouw krijgt op haar verjaardag pannenkoeken als cadeautje. En omdat het niet de moeite loont beslag te maken voor 3 tot 4 pannenkoeken heeft Man ook altijd geluk. Buurvrouw de helft en Man de andere helft. Iedereen blij en ik ben er voor een jaar weer vanaf.

Van alles en nog wat

Allereerst hartelijk bedankt voor de felicitaties. Voor mijzelf voelt het nog niet als echt. Het ging allemaal zo raar dat ik er pas in geloof als ik een handtekening heb gezet. Inmiddels begin ik te snappen hoe mogelijk toekomstige baas in elkaar zit, namelijk dat zijn daadkracht en voortvarendheid niet overeenkomen met hoe het in de werkelijkheid gaat. Het verbaast me dan ook niet dat ik gisteren geen salarisvoorstel heb gekregen. Ik hoop alleen niet dat het inhoudt dat er weer een kink in de kabel is gekomen.
Iemand schreef dat het niet gemakkelijk is om werk te vinden als je boven de 45 bent. Dat was waar ik vanuit ging bij mijn zoektocht naar een baan: crisis, vrouw, ouder dan 45 en een gat van 2 jaar op mijn CV. Daar bovenop de luxe dat ik in mijn hele werkzame leven nog nooit een normale sollicitatieprocedure heb doorlopen. Ik werd altijd benaderd of ik ergens wilde komen werken. Mijn laatste baan ging zelfs via de onderhoudsmonteur van de CV-ketel. Ik had geen idee wat er bij het zoeken en vinden van een baan komt kijken, behalve dat je heel veel moet netwerken. Ik besef dan ook dat ik heel veel geluk heb gehad (als alles tenminste doorgaat). Aan de andere kant kom ik in een branche terecht die zeer crisisgevoelig is. Het hangt van de inzet van mogelijk toekomstige baas af of ik lang een baan heb of niet.
Een groot voordeel voor mij is dat ik iets kan waar veel vraag naar is maar waaraan ik een bloedhekel heb om het te doen. Als het water echt tot aan mijn lippen zou staan, kan ik altijd een bordje in de tuin zetten, visitekaartjes laten maken en mijn netwerk in gang zetten. Ik heb hooguit een kleine bijscholing nodig om mijn kennis weer actueel te krijgen. Ik zal er alleen niet gelukkig van worden maar als de financiële nood hoog zou zijn, is dat misschien bijzaak.

De feestdagen naderen en ik zie overal weer die leuke huisjes opduiken. Ik ben niet van de frutsels en versieringen. Het wordt nooit zo mooi als het plaatje in mijn hoofd of tijdschrift eruit ziet. Ik snap technisch helemaal hoe ik het moet doen maar op ontwerpgebied schiet ik schromelijk tekort. Een voordeel is wel dat ik minder tijd kwijt ben met schoonmaken (als ik dat al doe). Maar die verlichte kersthuisjes (evenals volledig aangeklede modeltrein-landschappen) hebben wel een enorme aantrekkingskracht op mij, zeker als de winkel zijn best heeft gedaan een vitrine te maken met boompjes, sneeuw en een ijsvloer. Dan zie ik al helemaal voor me hoe ik elk jaar thuis op een tafel een mooi wintertafereel maak om de donkere dagen in december gezelliger te maken. Alleen zijn die kersthuisjes wel heel erg duur en voor een leuk geheel heb je wel een aantal nodig. Nu stond laatst in een damesblad een site van iemand die workshops geeft in het maken van kersthuisjes, kersthuis.com. De foto's van de huisjes die op de site staan, zijn echt hartstikke leuk.

Het eerste wat ik zag toen ik op de site keek, was dat je een boek kunt bestellen waarin staat hoe je zelf een kersthuis kunt maken. Dat is veel goedkoper dan huisjes kopen en waarschijnlijk ook nog eens leuker om te doen ook. En dan begint het al helemaal te kriebelen bij mij. Ik weet dat ik technisch genoeg ben om het basishuis volledig aan te passen aan andere uitvoeringen. Het verzinnen van een andere gevel, een ander raam of zelfs een ander model is voor mij niet moeilijk als ik eenmaal de basis in mijn vingers heb. Wat voor mij wel moeilijk is, is ervoor zorgen dat het huisje met verf en details ook echt een leuk huisje wordt. De kans is groot dat het (natuurlijk en zoals altijd) net niet wordt hoe ik het voor ogen zie. Wat het er niet beter op maakt, is dat mijn hele omgeving mijn creaties meestal wel heel geslaagd vindt. Het zit dus vooral in mijn eigen hoofd. En nu twijfel ik of ik het boek aan zal schaffen en met de feestdagen ga zitten fröbelen aan een kersthuis of dat ik het toch maar zal laten.

Over het OCPD/Asperger-verhaal kom ik binnenkort nog terug. Net zoals ik ook een tijdje geleden geschreven heb dat ik uit zou leggen wat ik in mijn relatie met Man af heb moeten leren. Er is 1 ding dat ik op dat gebied wel even recht moet zetten.
Enige tijd geleden heb ik geschreven over waarom ik (voor voorlopig) bij Man bleef. Dat was vooral een financiële reden. Iemand reageerde daarop met dat het in zijn/haar beleving niet de echte reden was waarom ik bleef waar ik zat. Op dat moment kon ik geen andere reden bedenken. Dat was een verkeerde inschatting van mijn kant. Onlangs is in een gesprek met Coach namelijk duidelijk geworden dat ik, ondanks alles en hoe moeilijk het soms ook is, nog steeds heel veel van Man hou. Ik weet niet of dat voor de toekomst voldoende is, maar voor voorlopig is da( genoeg.

Net zover als vorige week

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik in mijn hoofd haalde dat mogelijk toekomstige baas van zijn telefoon was beroofd. Dat bleek niet het geval, de telefoon was gecrasht en het geheugen bleek permanent beschadigd dus hij was alle nummers en voicemails kwijt. Mijn CV met telefoonnummers lag bij het moederbedrijf, hij kon mij niet bereiken. Toch maar goed dat ik zondagnacht besloot een mail naar hem te sturen met daarin ook mijn telefoonnummer.

Het was niet gelukt kandidate 2 nog vorige week op gesprek te laten komen, ze kwam gistermiddag. Ik mocht nog even langer in spanning zitten. Na dat gesprek stond mogelijk toekomstige baas voor de volgende keuze:
Kandidate 2: goede kennis van de branche, geschikt voor het werk wat nu gedaan moet worden maar niet de capaciteiten om door te groeien (daar kun je tegen die tijd een ander voor zoeken), gebonden aan vaste werktijden.
Ik: absoluut geen branchekennis, overgekwalificeerd voor het werk wat nu gedaan moet worden maar wel de capaciteiten om het bedrijf te laten groeien, flexibel in werktijden.
Uiteindelijk hebben de werktijden de doorslag gegeven en heeft mogelijk toekomstige baas voor mij gekozen.
Net als vorige week om deze tijd zit ik nu te wachten op een salarisvoorstel, werktijden en dergelijke en als dat rond is mag ik met ingang van 1 januari aan de slag. Kennelijk is er ineens niet zoveel haast meer. Eerst nog zo snel mogelijk aan de slag en nu "pas" 1 januari. Ik ben er nog niet maar het ziet er in ieder geval wel positief uit. Mogelijk toekomstige baas wil mij, ik wil mogelijk toekomstige baas en nu moet het moederbedrijf ervoor zorgen dat dat ook gaat lukken.

Nu dit hele baangedoe weer duidelijk is, kan ik mij bezig houden met iets anders wat ook de afgelopen 3 weken speelde (ik snap niet waarom alles constant tegelijk moet komen). In 2009 is bij Man de diagnose OCPD gesteld en nu, 3 jaar verder, beginnen de deskundigen te twijfelen of die diagnose wel correct is. Ze zitten nu toch meer te denken aan Asperger. Iets wat Coach en ik 3 jaar geleden al hadden geroepen. Op aanraden van Coach heb ik het boek "Een Aspergerrelatie" van Gisela en Chistopher Slater-Walker gelezen en de siuaties uit het boek zouden grappig zijn als de werkelijkheid niet zo triest was. Omdat Man zeer langzaam leest, lees ik het boek per 2 hoofdstukken aan Man voor en hij herkent er veel in. Hij herkent er meer in dan in de artikelen die er over OCPD zijn verschenen.
Ik weet niet waarom ik me zo druk maak over het opgeplakte etiketje. Of het nu Asperger is of OCPD, het gedrag van Man zal er niet door veranderen. Ik zal nog steeds regelmatig van frustratie tegen het plafond zitten. Maar op de een of andere manier voelt Asperger beter dan OCPD, misschien omdat daar meer over bekend is en ik daardoor het gevoel heb er niet alleen voor te staan.

Dit is heel raar

Afgelopen woensdag had mogelijk toekomstige baas gezegd dat hij uiterlijk vrijdag zou laten weten of ik de baan gekregen had want hij wilde dat er maandag iemand ging beginnen. De spanning steeg tot bijna ondraaglijke hoogte en ik vraag me nog steeds af of ik wel leuk gezelschap voor mijn vriendin was. Een vriendin wilde wel een jas van mij overnemen in ruil voor een etentje, en dat etentje was vrijdag. Voor mij was het in ieder geval fijn dat ik tegen iemand aan kon "zeuren" en dat ik niet in mijn eentje naar de telefoon zat te staren.
Tegen 17.45 uur, in overleg met Vriendin, gebeld en een berichtje op de voicemail achter gelaten. Verder geen bericht meer ontvangen en niks meer gehoord.

Zowel mijn loopbaandviseur als ik hadden de indruk dat mogelijk toekomstige baas een integer iemand is die voor moeilijke gesprekken niet wegloopt. Als hij niet voor mij zou kiezen maar voor die andere vrouw dan ben ik ervan overtuigd dat hij mij dat gewoon zou zeggen in plaats van niks meer van zich te laten horen. Er moet dus iets anders aan de hand zijn of loopbaanadviseur en ik hebben ons enorm vergist. Ik wil best toegeven dat ik mij in mensen kan vergissen (ik heb de neiging om mensen het voordeel van de twijfel te geven) maar ik geloof wel dat mijn loopbaanadviseur een goede mensenkennis heeft.

Dus ik pieker mij suf wat de reden kan zijn waarom mogelijk toekomstige baas niets meer van zich heeft laten horen en dan is een grote portie fantasie geen handige eigenschap. In het meest gunstige geval is hij van zijn telefoon beroofd en in het meest ongunstige geval is hij met de auto in de sloot beland en ligt hij nu in het ziekehuis. De praktijk zal vast anders zijn en dan zal ik vast vinden dat hij mij, uit fatsoen, even een sms-je had moeten sturen. Ik weet wel dat ik op dit moment dat hele baanzoekgebeuren meer dan spuugzat ben.

Nog langer wachten (update)

Hierbij de sollicitatie-update. De vergadering die vanmorgen plaats zou vinden en waarbij mijn aanstelling besproken zou worden, was naar de middag verplaatst vandaar dat het zo lang duurde voordat ik een reactie kreeg.

Mogelijk toekomstige baas heeft erdoor gekregen dat hij iemand aan mag nemen. Dat is het positieve nieuws. Wat minder is, is dat zijn baas vergeten was te melden dat iemand binnen het bedrijf voorrangsbehandeling zou krijgen. Deze vrouw is daar onlangs ontslagen wegens te weinig werk en haar was beloofd dat, als er binnen het concern een plek vrij zou komen, dat zij dan op gesprek mocht. Mogelijk toekomstige baas is dus verplicht met haar een gesprek te voeren. Hij heeft daarbij als voorwaarde gesteld dat dat gesprek deze week plaats moet vinden zodat de zaak uiterlijk vrijdag afgerond is en iemand maandag kan beginnen.
Als ik mazzel heb, reageert die vrouw niet op tijd op het verzoek contact op te nemen met mogelijk toekomstige baas. En als ze dat wel doet, dan hoop ik heel erg dat ze niet aan mij kan tippen. Als ze wel aan mij kan tippen, heb ik een probleem want dan is mogelijk toekomstige baas verplicht haar aan te nemen en vis ik naast het net.

Ik weet dus nog steeds niets zeker, behalve dat er iemand aangenomen mag worden. Ik word gek van dat afwachten!!

Even slikken

In deze tassen zitten al mijn winterkleren inclusief schoenen

Op dit moment zit ik van de zenuwen zo'n beetje aan het plafond omdat ik vandaag het telefoontje kan verwachten of ik mag komen of niet. Als ik over een uur nog niks gehoord heb, bel ik zelf. Inmiddels twijfel ik over het gesprek van maandag en ben ik bang dat het weer een wassen neus blijkt te zijn. Maar als het dat niet is, moet ik goed beslagen ten ijs komen en daar horen redelijk representatieve kleren bij. Gezien de werkplek geen mantelpakjes en hakken maar wel netjes.

Persoonlijk ben ik niet zo goed in mijzelf leuk kleden en als mijn kleren heel zijn en zonder al te veel opvallende vlekken, ben ik heel tevreden.En van het gebruik van accessoires heb ik al helemaal geen verstand. Ik ben bang dat deze manier van naar kleding kijken niet leidt tot er representatief uitzien en dat is voor mijn werk wel een vereiste. Gelukkig heb ik een buurvrouw die daar meer kijk op heeft dan ik. Dus gisteravond propte ik al mijn winterkleren en de schoenen die ik deze winter draag (vanwege mijn ontstoken hakken heb ik deze winter 1 paar schoenen en 1 paar lage laarsjes) in de tassen die op de foto staan en liep naar het huis naast ons.

Buurvrouw ziet dingen die ik niet zie, zoals kleine versleten plekken op een corduroybroek van 4 jaar oud en of een shirtje qua kleur flets is of niet. Daarnaast is ze heel goed in het samenstellen van setjes en, ook niet onbelangrijk, ze is in staat zich in mijn stijl van kleden te verplaatsen. Eerst werden de kleren aan een kwaliteitsonderzoek onderworpen. Toen viel al 1,5 zak af als niet geschikt om te dragen naar het werk want te oud, te vaal of de kat had erin gehangen (en die is al een jaar of 3 dood). Vervolgens waren er een aantal kledingstukken die als enkeling buiten de boot vielen bij het samenstellen van setjes omdat de kleur nergens bij paste of dat het misschien toch meer een zomerkledingstuk dan een winterkledingstuk is.

Uiteindelijk bleef voor werk maar 1 tas over en is mijn huiswerk duidelijk. Van mijn eerst verdiende salaris (wanneer dan ook) zal ik snel naar de winkel moeten om mijn kleding aan te vullen. Vooral de hoeveelheid shirtjes laat dik te wensen over. Gelukkig heb ik van Buurvrouw een boodschappenlijstje meegekregen. Maar aan de andere kant heb ik door de stapel kleding "niet meer geschikt voor werk" wel weer een stapeltje reservekleren die ik op een doordeweekse niet-werkdag snel even aan kan trekken. Want die stapel was inmiddels tot een dramatisch minimum geslonken.