Het betere "jatwerk"

Vorige week las ik het blog van Mevrouw Op de bank
Zij had van haar man een heel leuk cadeautje gekregen. Af en toe ben ik hebberig en ik wou dat ook. Vrijdag tijdens het doen van de boodschappen de bijbehorende pot pindakaas gekocht en daarna Man lief aangekeken: Kijk eens wat voor iets leuks ik op internet gezien heb! Zaterdagmorgen liep Man bij mijn opstaan al met planken door de tuin richting garage en een paar uur later had ik er ook 1, opgehangen en wel. De vogels hebben dezelfde dag hun luxe voedergelegenheid gevonden en inmiddels is de pot pindakaas al half leeg. Vanuit de keukentafel heb ik er perfect zicht op.
Man van Mevrouw Op de bank: namens de vogels bij ons in de tuin, hartelijk bedankt voor het lieve cadeautje aan uw vrouw.

Bijna zeker

Vanmorgen parkeerde ik mijn autootje bij de bouwkeet voor mijn sollicitatiegesprek. Bij binnenkomst zaten zo'n 5 mannen aan een tafel aan de koffie. Ik nam met mogelijk toekomstige baas aan een witte plastic tuintafel plaats die in een ruimte ernaast was neergezet. 2,5 uur later stond ik weer buiten en was het vooral mogelijk toekomstige baas die aan het woord was geweest. Eigenlijk had hij vorige week na het telefoongesprek al besloten dat ik de perfecte kandidaat was en ging het er nu vooral om of ik het in een bouwkeet met in totaal 2 mannen zag zitten. Met mij erbij zijn we met z'n drieën dus ik heb geen idee wie die overige mannen waren die aan de tafel zaten toen ik binnenkwam.

Mogelijk toekomstige baas heeft grote plannen met het bedrijf wat hoognodig geprofessionaliseerd moet worden en wat moet groeien. Hij is ervan overtuigd dat ik de juiste persoon ben om die groei mee te realiseren en uiteindelijk is het de bedoeling dat er zoveel groei komt dat ik mijn eigen "bedrijfje" binnen het bedrijf ga krijgen. Met andere woorden, er zal een moment komen dat ik voor een onderdeel van het bedrijf baas zal zijn. Voor zover er nog twijfels waren of ik mij na een jaar of 3 zou vervelen, dan was dat wel weggenomen. Dus afgezien van een gebrek aan collega's en het werken aan een plastic tuintafel, zie ik het wel zitten.

Woensdagmorgen heeft mogelijk toekomstige baas een gesprek met zijn baas en dan wil hij mijn aanstelling erdoor jagen met een passend salaris. Hij voorziet daarin geen problemen en hij verwacht dat ik komende maandag kan beginnen. Hij doet niet moeilijk over vrij vragen als mijn inzet optimaal is. Dus ik kan rustig nog dingen voor mijn tante regelen als dat nodig zou zijn en de week vakantie met mijn verjaardag was ook geen probleem.
Maandag beginnen geeft mij de mogelijkheid mijn huishouden om te bouwen naar een "we werken allebei fulltime"-situatie en de nodige aankopen te doen. Een werktas zou bijvoorbeeld wel heel erg handig zijn.

Twijfels zijn er nog steeds. Voor deze baan moest direct beslist worden terwijl ik best wat vergelijkingsmateriaal had willen hebben. Aan de andere kant past dit ook wel heel erg bij mij. Feitelijk ben ik eigen baas en beslis ik zelf hoe ik mijn werk indeel en ben ik niet aan strakke regels en protocollen gebonden. Woensdag heb ik een gesprek met mijn loopbaanadviseur en dan gaan we het allemaal even op een rijtje zetten. En natuurlijk krijg ik woensdag een telefoontje van mijn mogelijk toekomstige baas en krijg ik mijn salarisvoorstel te horen en of ik defiitief maandag mag beginnen.

Twijfels

Afgelopen dinsdag belde mijn loopbaanadviseur met de mededeling dat hij woensdag een gesprek had bij een bedrijf en of ik eventueel bij dat bedrijf zou willen werken. Na een blik op de site van dat bedrijf zag ik dat wel zitten. Woensdag, na afloop van dat gesprek, belde mijn loopbaandaviseur op. Van de mogelijke kandidaten was ik eigenlijk de enige die deze baan aan zou kunnen. Ik kreeg extra informatie en het werd steeds leuker. Mijn telefoontje om een afspraak voor een sollicitatiegesprek werd verwacht, dus gebeld en een afspraak voor maandagmorgen gemaakt. Het telefoongesprek met mijn mogelijk toekomstige baas was prettig en humorvol. Ik zag het helemaal zitten, behalve dan het salarisgedoe.

Ondertussen blijf ik trouw aan de gemaakte afspraak met mijn loopbaandaviseur: hoeveel kans je ook maakt om ergens aangenomen te worden, totdat het zeker is moet je gewoon door blijven zoeken. Dus kwam donderdag een telefoontje van een uitzendbureau of ik geïnteresseerd zou zijn om voor een groot bedrijf de afdeling Frankrijk, Luxemburg en België te komen versterken. En vrijdag kreeg ik een telefoontje van een ander uitzendbureau of ze me anoniem mochten voordragen bij een bedrijf waarvan ze zeker wisten dat ik mij daar erg prettig zou voelen maar alles ging voorlopig nog onder strikte geheimhouding.

De aanvankelijke euforie en enthousiasme voor de baan waar ik maandag op gesprek mag, sloeg een beetje om naar: is dit een verstandige keuze? Uitgaande van crisis, is het natuurlijk een soort van luxe-probleem dat ik mogelijk in de race ben voor 3 banen. Alle 3 mogelijkheden hebben hun voors en tegens. En dat was het begin van het onstaan van de twijfels. Zaterdag op weg naar een etentje bij vrienden, zijn Man en ik langs mijn potentiële werkplek gereden. Oké, het was aan het einde van de middag en vies mistig weer, maar ik kreeg accuut de neiging om, net als vroeger de kladderkatjes, met bussen verf te smijten om de boel op te vrolijken. Is dit een plek waar ik, waarschijnlijk voor een groot deel in mijn eentje, mijn werk wil doen? Daarbij lijkt het bedrijf qua bezetting veel kleiner dan ik had gedacht. En toen sloeg de twijferl in alle hevigheid toe.

Het is in het algemeen al heel moeilijk om werk te vinden en als ik parttime zou willen werken, dan kan ik het helemaal schudden. Ik moet dus fulltime gaan werken en ik neem daardoor, qua gezondheid, een enorme gok. Fulltime werk in een baan die mij op het lijf geschreven is, zal minder energie vragen dan een baan die deels bij mij past.
Voor wat betreft de baan waar ik maandag op gesprek ga, weet ik uit ervaring dat de branche en het werk wat van mij verwacht wordt, perfect bij mij passen. Het telefoongesprek met mijn mogelijke baas voelde goed en wat ik over hem gehoord heb via mijn loopbaanadviseur, maakt dat ik denk dat ik wel respect voor hem kan hebben (voor mij een absolute voorwaarde om voor iemand te kunnen werken). Maar ik weet ook dat ik na hooguit 3 jaar het daar wel gezien heb en dat er geen mogelijkheden zijn om binnen het bedrijf verder te groeien. En ik weet niet of ik gelukkig ga worden in een grauwe, grijze bouwkeet. Aan de andere kant ben ik voor deze baan uitgenodigd voor een gesprek en bij die andere mogelijkheden is nog niks zeker. Nee zeggen kan dus inhouden dat ik uiteindelijk met lege handen sta. Allemaal zaken die ik maandag moet gaan bespreken in het gesprek. Maar ik vind het wel heel erg moeilijk.

Waarom zo geheimzinnig?

Ik ben weer in de race voor een baan en deze keer ben ik, weer als enige kandidaat, zover dat ik "op zicht" mag komen. Maandagmorgen is het zover en als het klikt kan het best zo zijn dat de rest van die dag als eerste werkdag geldt. Anders wordt het donderdag.
Dat houdt ook in dat de kans groot is dat het eerste gesprek ook al salarisonderhandelingen met zich meebrengt. En dat is waar het ingewikkeld wordt.

Bij de vorige baankans was het bedrijf van mijn broer de bemiddelaar. Meestal is het zo dat de bemiddelaar voor zijn bemiddeling 2 tot 3 keer het bedongen salaris in rekening brengt. Mijn broer zou dus op grond van mijn bedongen salaris een factuur sturen. Normaal gesproken ga ik met de " salarisvraag" naar mijn broer maar dat zou nu niet mogelijk zijn geweest. Dan is namelijk sprake van een heel rare belangenverstrengeling. Gelukkig heb ik een loopbaanasviseur en had ik met hem die vraag kunnen bespreken. Ik heb voor die baan trouwens nog steeds geen definitief nee.
Bij deze baan is het mijn loopbaanadviseur die de bemiddelaar is, dus nu verdient hij eraan als ik die baan krijg. Hier geldt dezelfde mogelijke belangenverstrengeling, zijn verdiensten zijn afhankelijk van mijn bedongen salaris, dus houdt mijn loopbaanasviseur zich op dit moment op de vlakte als ik vraag naar een salarisindicatie. Omdat het gaat om een vacature die het liefste een week geleden al vervuld had moeten zijn en ik per direct beschikbaar ben, moet ik bij het eerste gesprek, indien nodig, een salarisindicatie paraat hebben. Een mail naar mijn broer leverde het volgende antwoord op: neem maar het bedrag wat je bij je laatste werkgever verdiende. Hè??

Voor zover het de lezers van dit blog nog niet duidelijk is, hoeveel ik verdien maakt mij eigenlijk niet zoveel uit en het heeft mij ook nog nooit geboeid. Zolang het gevoelsmatig in verhouding staat tot mijn arbeidsvreugde en mijn capaciteiten ben ik heel tevreden. Soms vind ik de secundaire arbeidsvoorwaarden en werkomgeving zelfs belangrijker dan hoeveel geld ik verdien. En onthouden hoeveel ik ooit ergens verdiend heb, vind ik nog zinlozer. In die zin is de salarisvraag de meest vervelende vraag die ik krijgen kan.
Maar als mijn broer zegt dat ik aan de hand van wat ik bij mijn vorige baas verdiende een reëel bedrag ga noemen, dan ga ik op zoek naar hoeveel dat was. Loonstroken heb ik niet meer, die gaan na ontvangst van de jaaropgave direct de prullenbak in. Daarnaast werkte ik niet elke week hetzelfde aantal uren, dus proberen van een nettobedrag een brutobedrag te maken zou geen goed beeld opleveren. Gelukkig bedacht ik ineens dat ik een tijdje terug in een doos mijn contract tegen was gekomen. En ja, daar stond een salaris op. Een kleine rekensom om van 13 perioden naar 12 maanden te komen en ik had een bedrag. Dit bedrag heb ik doorgemaild naar mijn broer voor controle en nu maar wachten op zijn antwoord.

Elke keer als ik hulp vraag voor een salarisindicatie wordt er geheimzinnig gedaan. Niemand heeft het lef om een bedrag te roepen, of 2 bedragen waarbinnen je dan uit zou moeten komen, zelf niet de deskundigen die dagelijks in de banenbranche werken. Soms verlang ik naar de tijd dat een baas tijdens het gesprek zei wat het salaris was en waar je akkoord mee kon gaan of niet (met een kleine onderhandelingsmarge). Het leven zou er een stuk eenvoudiger door worden.

PS: ik besef dat ik nu zelf ook geen bedrag noem. Dat doe ik niet omdat ik dat niet zou willen maar een salaris is afhankelijk van de functie en branche. Omdat ik (in ieder geval nu) nog niks over het soort werk en branche kan vertellen heeft het noemen van een bedrag geen enkele zin.

Zal ik het nog een keer proberen?

Bij alle sollicitaties tot nu toe is een goede spreek- en schrijfvaardigheid in het Engels en Duits een vereiste. Ik heb nooit geweten dat er bij ons in Noord-Nederland zoveel op Duitsland georiënteerde bedrijven zitten. Er zijn zelfs bedrijven die 3-talig werkzaam zijn, dan komt het Frans er ook bij. Tijdens mijn tocht kreeg ik van diverse kanten complimenten voor mijn Franse en Duitse spreekvaardigheid dus ik weet dat ik mij, qua taalvaardigheid, wel door een mogelijke sollicitatie heen bluf. Toch voelt het niet helemaal lekker en dan met name mijn schrijfvaardigheid.

Ik was van plan om langzaamaan mijn in 2010 gestarte opleiding Frans weer op te pakken zodat ik in juni volgend jaar mijn eerste diploma kan halen. Dat heb ik ook netjes op mijn CV vermeld. Vanmorgen heb ik besloten mijn opleiding Frans tijdelijk in de ijskast te zetten en mij te storten op een spoedcursus Zakelijk Duits. Met 3 jaar Duits op het VWO, in combinatie met een goed ontwikkeld taalgevoel, kom ik een heel eind maar om nu te zeggen dat ik mij zeker voel als ik het Duits (of Frans) een brief moet schrijven, nee.
Ik stel zelfs het schrijven van mails naar mensen die ik onderweg op mijn tocht ontmoet heb uit omdat ik mij onzeker voel over mijn gebruik van de Duitse (en Franse) taal. Dat is jammer omdat ik op die manier leuke contacten misloop.

Om verder over mijn schrijfangst in een vreemde taal heen te komen, zat ik ineens te denken aan vroeger. Ik ben ooit 2x voor een jaar lid geweest van een internationale penvrienden organisatie. Even gezocht op internet en ze bestaan nog steeds. Het is natuurlijk een hele goede oefening om regelmatig in die talen te schrijven die ik moet leren en omdat via een penvriendin te doen, maakt het een stuk aangenamer. In tegenstelling tot de vorige 2 keren, ben ik een stuk volwassener en heb ik meer levenservaring. Ik zal bijvoorbeeld niet meer kiezen voor een gemengde lijst met adressen maar nu alleen nog maar voor "vriendinnen" gaan. Aan de andere kant blijft de onzekerheid of ik in staat ben mijzelf schriftelijk uit te drukken in een voor mij vreemde taal en of ik wel interessant genoeg ben om op regelmatige basis mee te schrijven.

Het principe is heel simpel. Je meldt je aan en je krijgt, op basis van de door jou aangeven voorkeuren, een lijst met 14 namen waar je een brief heen kunt sturen. In het jaar van deelname komt jouw naam ook 14 keer op een lijst naar iemand anders te staan. Je bepaalt zelf naar wie je een brief schrijft en hoe je op een ontvangen brief reageert. Verder is het eigenlijk net zo als in het gewone leven. Je komt mensen tegen met wie het klikt en daar loop je dan een stukje van je leven mee op en als het niet klikt dan scheiden de wegen zich direct weer. Ik weet nog van de vorige keren dat het heel spannend is om naar de brievenbus te gaan om te zien of er een buitenlandse brief in ligt. Maar mijn schrijfangst maakt de drempel wel hoog. Misschien is het net als met de sokken en moet het in mijn ogen te perfect zijn.

Dit past meer bij mij

Kennelijk ben ik niet de enige die (af en toe) moeite heeft met de huidige digitale wereld. En voordat ik capaciteiten toegedicht krijg die ik niet heb: ik ben goed in het leren van het trucje en zolang de manier waarop ik het trucje toe moet passen niet wijzigd, kom ik een heel eind. PS: de foto's hadden onderaan de tekst gemoeten en er niet tussenin!!

Het elektrische gedeeltde van het strijkijzer. In de overdracht van snoer naar zool zit het probleem.

Dit was nog maar het begin. Inmiddels liggen er meer onderdelen op tafel.

Er moest nog ergens een schroefje zijn om verder te kunnen demonteren en die zat bij de vulopening voor het water.



De zool en het waterreservoir die dus van elkaar moeten. Maar het ziet er goed uit voor een 30 jaar oud strijkijzer.

Als tegenstrijdigheid ben ik ondertussen verzot op technische dingen. Zodra er vroeger iets stuk ging, zat ik met schroevendraaiers de boel uit elkaar te halen. In werksituaties was ik altijd degene die stekkerdozen in elkaar draaide, computers aansloot en indien nodig, computers demonteerde. En als student was ik de enige vrouw in het studentenhuis met een degelijke en goed gevulde gereedschapskist. Sterker nog, het gebeurt regelmatig dat ik gereedschap mis omdat Man mijn gereedschap net iets beter vindt dan het zijne (en hij heeft een hele garage vol!).

Ik was dan ook best blij dat er vanmorgen een briefje op tafel lag met de mededeling dat het strijkijzer kapot was. Strijken is toch al niet mijn hobby en het strijkijzer is minstens 30 jaar oud, dus het was te verwachten dat een keer het einde daar zou zijn. Voor reserve hebben we een nog ouder exemplaar dus we zitten niet zonder. Een kapot strijkijzer van die leeftijd mag gesloopt. Lukt het om te ontdekken waarom hij niet meer werkt en is dat te repareren dan is dat mooi meegenomen. Lukt het niet dan is er geen man overboord en gaan we alsnog op zoek naar een vervangend exemplaar.

Inmiddels ligt de tafel bezaaid met schroeven, moeren, ringetjes en andere onderdelen. Behalve een hoop stof, ziet het strijkijzer er nog goed uit voor zijn leeftijd. De kalkaanslag lijkt minimaal te zijn (het is een stoomstrijkijzer). Ik heb al geconstateerd dat het niet aan het snoer ligt. Dat zou ook wel een beetje raar zijn want dat hadden we een paar jaar geleden al vervangen. Er is dus iets wat maakt dat de stroom aan het einde van de stekker niet verder het apparaat in gaat. Dat iets bevindt zich op de zool, onder het waterreservoir. En nu houdt voor voorlopig mijn ontdekking van de stijkijzer op. Ik heb alle schroeven die los konden losgemaakt maar geen enkele blijkt verantwoordelijk te zijn voor de bevestiging van het reservoir op de zool. Op internet heb ik geen plaatjes of filmpjes kunnen vinden over het repareren van een strijkijzer en het demonteren van het reservoir. Misschien dat Man een idee heeft want ik ben inmiddels wel benieuwd wat er verder nog aan dingetjes op en aan het strijkijzer zitten. En mocht een bloglezer een tip hebben hoe ik de boel kan demonteren, dan hou ik mij aanbevolen.

Hierbij een aantal foto's van de demontagewerkzaamheden om wat meer duidelijkheid te verschaffen. En wie weet waarom mijn foto's ineens tussen de tekst staan in plaats van hieronder mag het ook zeggen. Ik had de cursor aan het einde van mijn tekst staan voordat ik op het foto-icoontje klikte.

Zo vreselijk niet mijn manier

Afgelopen maandag had ik een gesprek met de loopbaanadviseur. We hebben toen het voorstel naar het bedrijf wat twijfelt gemaakt en ik kreeg soort van op mijn kop. Hoe leuk een vacature ook is en hoe veel kans ik ook zou maken om die baan te krijgen, het mag geen reden zijn om ondertussen niet verder te zoeken en verder te solliciteren. Eigenlijk wist ik dat wel maar ik ben dan ook bang dat ik mijn droombaan misloop omdat een ander bedrijf dan net even sneller reageert dan het bedrijf met de droombaan.
Tot nu toe heeft het bedrijf met de droombaan helemaal niets van zich laten horen, ook niet op mijn voorstel. Dus dat zal hem wel niet worden en dan was het misschien toch handiger geweest als ik in die week ook nog enthousiast verder had gezocht.

In mijn geval komt dat vooral neer op inschrijven bij diverse banensites, zoeken op internet en solliciteren via internet. En ik merk dat ik daar niet goed in ben. Sterker nog, het is de manier om mij tot bijna paniek te drijven omdat ik geen idee heb wat van mij verlangd wordt en hoe ik dingen in moet vullen. Bovendien ken ik de regels voor online solliciteren niet. Ik snap dan ook niet of ik wel of niet een korte motivatie bij mijn sollicitatie moet doen en wat ik in moet vullen als er om een functiebeschrijving voor mijzelf wordt gevraagd. Het is mij dan niet duidelijk of het gaat om een algemene omschrijving die gevraagd wordt omdat ik mij inschrijf of dat die omschrijving specifiek op de vacature slaat waarop ik aan het solliciteren ben.

Het is in ieder geval wel een goede les in het ontdekken dat internet niet altijd een betrouwbaar medium is en dat niet iedereen even zorgvuldig met gegevens omgaat. Banen die op een verzamelsite van uitzendbureaus staan vermeld hoeven in de praktijk niet meer bij het desbetreffende uitzendbureau open te staan. En ook uitzendbureaus zelf zijn niet altijd even zorgvuldig. Dan staat de vacature nog open op de site terwijl de gesprekken al in een afrondende fase zitten.

Toen ik geboren werd moest de eerste computer volgens mij nog uitgevonden worden en internet bestond toen nog helemaal niet. Nu is internet niet meer weg te denken uit het dagelijkse leven en ook steeds meer vacatures worden via de online-manier vervuld. Ik merk dat dit een manier van werken is die ik moeilijk vind. Het werkt op een manier die ik niet snap of, beter gezegd, waar ik geen gevoel bij heb. Ja, ik kan met een computer werken. Het lukt mij om een brief te maken die qua layout er niet slecht uit ziet. Ik kan een spreadsheet maken die alle berekeningen maakt die ik voor mijn huishoudboekje nodig heb. Maar ik weet ook dat ik lang niet alle mogelijkeden en trucjes in mijn vingers heb die het werken met dat soort programma's een stuk gemakkelijker maken. En dan heb ik het maar niet over het maken van een presentatie op de computer of het beheren van een database. Dat zijn dingen die ik nog nooit heb gedaan en waarvan ik niet zou weten hoe ik het voor elkaar zou moeten krijgen.

Er zijn momenten dat ik mij een halve digibeet voel. En tot op heden kon ik daar best wel mee leven. Mijn vaardigheden op de computer, inclusief het gebruik van internet, waren voldoende voor de dingen die ik nodig had. Ik ben wel eens jaloers op de leuke plaatjes en sites die op blogs voorbij komen of dat mensen de vormgeving van hun blog volledig over de kop gooien en er nog iets mooiers van maken. Dan zou ik willen dat ik ook in staat zou zijn om zulke plaatjes te vinden of te snappen hoe ik mijn blog leuker kan maken. Maar dat jaloerse gevoel is van korte duur omdat ik het dan ook weer niet de moeite waard vind om daar tijd aan te besteden. In die tijd kan ik ook sokken breien, sudoku's maken of andere leuke dingen doen.

Nu begint mijn gebrek aan computerervaring mij behoorlijk in de weg te zitten en ik zou niet weten hoe ik daar verandering in aan kan brengen. Ik ben blij met email, ik ben blij met mijn blog en ik ben blij dat ik niet meer met de hand een brief hoef te schrijven, maar soms zou ik willen dat het allemaal nog op de "oude vertrouwde" manier ging. Niet online-solliciteren maar gewoon bellen en dan (oké, dat dan wel) gewoon een brief met CV per mail versturen.