Geradbraakt maar het was wel gaaf!

Het is nu zondagmorgen rond 09.30 uur en ik doe een dappere poging mijn hoofd rechtop te houden en mijn ogen open. Dat valt niet mee na maar zo'n 5 uur slaap en als ik denk aan de dag die voor mij ligt, zakt de moed me wel een beetje in de schoenen. Maar als ik denk aan het feest van gisteravond gaan mijn ogen weer helemaal stralen, dus het afzien van vandaag wordt wel meer dan goed gemaakt.

Ik was jong in de tijd dat de discotheken steeds groter en groter werden. Alleen heb ik er hooguit 2x een disco van binnen gezien. Wil dat zeggen dat ik in mijn tienerjaren "zielig" elk weekend thuis zat? Integendeel. Op school werd ik gepest omdat ik anders was en geen zin had om mij aan te passen maar er waren zat plekken waar mijn anders zijn gewaardeerd werd, zelfs essentieel was. Eén van die plekken was de dansschool.

Mijn ouders vonden het verplicht bij de opvoeding horen dat mijn broer en ik dansles kregen. Als oudste van de 2 beet ik de spits af. Uit protest heb ik 10 van de 15 lessen volgehouden dat ik er niks aan vond maar vanaf de eerste les was ik verkocht. Het dansen heb ik 7 jaar volgehouden, inclusief af en toe een danswedstrijd. Dus in het weekend was ik op de dansschool te vinden, samen met een groep leeftijdsgenoten die ook wegzwijmelden bij mooie slowfox-muziek. Heel soms gingen we wel eens ergens anders heen maar niemand had echt de behoefte om wekelijks naar een disco te gaan.
Het fenomeen disco is mij dus redelijk onbekend maar gisteravond heb ik een beetje ervaren hoe het zou zijn geweest (hoewel dat natuurlijk nooit te vergelijken is omdat ik nu een heel andere leeftijd heb dan toen).

Twee keer per jaar organiseert de sportschool een disco-avond met een voormalig top-dj van een ooit gerenomeerde discotheek, die nu allang het loodje heeft gelegd. Elke keer ben ik van plan om heen te gaan en elke keer komt er wat tussen maar deze keer is het gelukt. Een vriendin van mij houdt ook van dansen en die had wel zin om mee te gaan. En het was gaaf!!! Het dansen op muziek uit de jaren 60 en 70 was echt lekker en ontspannen. Ik kreeg nu op een andere manier contact met een aantal bekenden van de sportlessen en er waren zelfs bekenden uit onze straat.
Het begon om 21.30 uur en mijn vriendin en ik zijn tegen 00.30 uur weggegaan. Het is lang geleden dat ik het zo laat heb gemaakt. Ik heb mijn vriendin naar huis gereden en was zelf tegen 01.30 uur thuis. Omdat ik het in bed niet warm kon krijgen, ben ik pas tegen 03.15 uur in slaap gevallen en nu zit ik dus geradbraakt achter de pc. Ik zal nog wel een paar dagen de gevolgen van deze avond stappen merken maar hoelang het ook duurt voordat ik weer hersteld ben, het is het meer dan waard geweest.

Recepten aanpassen

Ik ben opgegroeid met het feit dat 100gr onbereid vlees per persoon per dag voldoende is. Dat komt neer op 75gr bereid vlees. Als je geen vlees wilt eten dan kun je die 100gr onbereid vlees vervangen door 2 eieren, 50gr kaas, 100gr tofu, 75gr gare peulvruchten of 40gr noten. Voor een evenwichtige voeding is dat meer dan voldoende.
Kom ik een recept tegen wat mij aanstaat, dan reken ik altijd even uit hoeveel vlees of vleesvervanging gebruikt wordt. Als dat meer dan de benodigde hoeveelheid is, dan pas ik het recept aan. Als bijvoorbeeld in een recept voor 4 personen 400gr gehakt en 150gr kaas wordt gebruikt (= voor 7 personen vlees of vleesvervanging) dan kijk ik naar de rest van het recept en laat ik of het gehakt weg of ik verminder de kaas. Beter voor mijn gezondheid en beter voor mijn portemonee.

Hoe meer ik op deze manier naar recepten kijk, des te meer het mij opvalt dat steeds meer recepten meer dan de noodzakelijke hoeveelheid vlees of vleesvervanging bevatten. En wat ook opvalt is dat de hoeveelheid groente per persoon nooit aan de 200gr per persoon voldoet. Net als in kookboeken van 50 jaar geleden is 100gr per persoon de norm. En dat terwijl er al jaren campagne wordt gevoerd om ons aan het eten van meer groente te krijgen.Kennelijk gaan de receptenmakers ervan uit dat de ontbrekende 100gr groente wel op een andere manier binnenkomt maar ik moet zelf de eerste persoon nog tegenkomen die naast zijn/haar boterhammen met kaas ook nog 100gr salade in een bakje van huis heeft meegenomen.

Als ik dus een recept tegenkom wat mij lekker lijkt, pas ik het op 2 zaken aan, vlees en/of vleesvervanging en de hoeveelheid groente. Het vlees wordt verminderd en de groente wordt verdubbeld. Over het algemeen levert dat redelijk eetbare maaltijden op maar niet altijd. Soms haal ik door mijn aanpassingen niet de benodigde stevigheid of liggen de verhoudingen tussen de hoeveelheid pasta, groente en vleesvervanging ineens heel erg scheef. Het zijn in ieder geval wel volle borden want die 200gr groente is vaak erg volumineus.

Ben ik de enige die op deze manier naar recepten kijkt? En is er een site met recepten waarbij ik niet alles naar normale, voorgeschreven, hoeveelheden hoef aan te passen?

Wie weet er meer van?

Ik ben niet goed in zoeken op internet en ik ben ook niet op de hoogte van de huidige pensioenregelgeving. Daardoor zit ik al een tijdje te zoeken naar het antwoord op een vraag. Ik hoop dat jullie er misschien meer van weten.

Mijn tante krijgt van diverse kanten te horen dat ze, na het overlijden van mijn oom, recht zou hebben op een extra pensioenuitkering van "3x bruto=netto". Als we doorvragen blijkt niemand precies te weten hoe de vork in de steel zit, maar kennelijk heeft iedereen er wel over gehoord. Zelfs de vriend die mij geholpen heeft met de begroting voor 2013 wist dat er zo'n regeling bestond, hoewel ook hij er niet het precieze van afwist.

Ik heb er niet veel zin in om het pensioenfonds te bellen en er naar te vragen zonder dat ik weet waarover ik het heb. Het lijkt er op dit moment namelijk niet op dat er een extra uitkering gaat plaatsvinden. En ik ben bang dat ik met het beruchte kluitje in het riet gestuurd word als ik niet op details weerwoord kan geven. Gezien de huidige financiële situatie bij veel pensioenfondsen kan ik me indenken dat ze niet happig zijn op uitkeringen waar ze onderuit kunnen komen (nee, veel vertrouwen heb ik op dit moment niet in dit soort instanties). Toen mijn vader overleed heeft de SVB mijn broer en mij een extra maand uitkering door de neus geboord waar ik te laat achter kwam.

Dus voordat ik ga bellen, wil ik eerst informatie (het liefst met een betrouwbaar internetadres). Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen.

Huiverig

Tijdens onze "discussie" over de andere auto had Man een aantal dingen gezegd die hij zo nooit had mogen zeggen en die ook nog eens niet waar waren. Naar aanleiding daarvan heb ik een mail naar onze coach gestuurd en zijn antwoord kwam dit weekend binnen met daarin de raad om relatietherapie te volgen, in wat voor vorm dan ook.
Als we dat niet doen gaat het sowieso de verkeerde kant op en als we het wel doen dan is er geen garantie dat we het samen gaan redden. Voor het gevoel er alles aan gedaan te hebben is het in ieder geval wel nuttig. Alleen is het niet de eerste keer dat we gaan proberen samen een gesprek te hebben en dat maakt mij erg huiverig.

De eerste keer was in 2000 (de problemen waren er langer dan de diagnose OCPD). Na zo'n 3 maanden kon ik de gesprekken uittekenen.
T(herapeute): Hoe is het gegaan deze week?
M(an): Goed
Ik: Hij heeft zijn huiswerkopdrachten niet uitgevoerd en daar baal ik van.
T: Waarom heb jij je huiswerkopdrachten niet gedaan?
M: Weet ik niet.
T: En wat doet dat met jou?
Ik: Ik word daar erg verdrietig van en heb het gevoel dat hij mij en de relatie niet serieus neemt.
T: Hoe voelt dat voor jou als je vrouw dat zegt?
M: Dat voelt niet leuk.
T: Wat ga je daar dan aan doen?
M: Ik BELOOF dat ik de volgende keer mijn huiswerkopdrachten zal uitvoeren.
T: Ben je daar blij mee?
Ik: Ja, daar ben ik heel blij mee.
En dan was het uur weer om en de keer daarop ging het gesprek op dezelfde manier. Na 6 maanden had ik er genoeg van en ben ik ermee gestopt. We kwamen geen stap verder en ik was het zat om naar beloften te luisteren die toch niet nagekomen werden, 1 van de redenen om in therapie te gaan.

De tweede poging was in 2008/2009, ook voordat de diagnose gesteld was. Deze gesprekken waren samen met onze coach. Hij is geen getraind relatietherapeut maar is wel in staat Man te bereiken. In tegenstelling tot de eerste keer waren het nu gesprekken van 2 uur. De eerste anderhalf uur ging de aandacht naar Man en alle trukjes die hij gebruikte om maar niet te hoeven zeggen wat hij voelt. Op zich nuttig, maar ik leer snel dus na 3 gesprekken had ik wel door hoe het bij Man werkt en zat ik er vooral voor Piet Snot bij. Het laatste half uur kwam ik dan ook nog eens aan bod (als ik mazzel had). Soms voelde het voor mij als een 2 uur durende verwijtenparade waar ik mij niet tegen kon en mocht verweren omdat Man zich anders terug zou trekken en we helemaal niks meer zouden schieten.

En nu moeten we nadenken over poging 3. Onze coach denkt dat hij inmiddels individueel zoveel met ons bereikt heeft dat het mogelijk moet zijn om het samen te proberen. Toen ik probeerde dit met Man te bespreken duurde het weer minstens een uur voordat hij zijn mening gaf en heb ik tot die tijd naar stom gebazel zitten luisteren. Ik ben bang dat dat een geduld vraagt waarover ik niet beschik. Op zich moet ik natuurlijk heel blij zijn dat Man uiteindelijk zijn mening heeft gegeven (ja,ja ik weet het wel) maar de manier waarop is wel heel erg zwaar en vermoeiend.
Als we nog een keer relatietherapie gaan doen, dan is wel duidelijk dat de vorm heel belangrijk is. Voordat we daar een keuze in gemaakt hebben, zijn we vast een heleboel uren met gebazel verder. Vandaar, huiverig.

Niet gelijk, toch een paar?

Niet gelijk, toch een paar?

Voor een nieuw project heb ik mijn sokkenbreinaalden nodig. Ik brei mijn sokken op een rondbreinaald, met uitzondering van de hak en de teen. Die doe ik met 5 pennen. Ik vind het onzin om nieuwe naalden te kopen dus moesten de sokken die op de pennen zaten af.

Het broertje van de sok waar ik mee bezig was, was al klaar dus gisteren was ik de trotse eigenaar van mijn 3e gebreide paar sokken (2 paar voor mijzelf en 1 paar voor Man). Om vervolgens mijzelf af te vragen of het erg is dat ze niet gelijk zijn.

Ik wist van te voren dat dit paar niet gelijk zou zijn omdat het niet met de wol uit zou komen en daar is deze sokkenwol ook niet voor bedoeld. Ik dacht dat ik er wel mee kon leven dat de sokken niet gelijk zouden zijn maar nu ze af zijn, heb ik daar meer moeite mee dan gedacht. En dan reken ik de "meetfout" waardoor de sokken niet gelijke lang zijn geworden niet mee. Mijn bedoeling was om jullie te vragen of jullie vonden dat dit een bij elkaar passend paar sokken is of niet.

Terwijl ik nadacht over een titel voor dit bericht, schoot ineens door mijn hoofd dat de vraag van deze titel ook van toepassing is op mijn relatie met Man. Hierdoor werd de vraag of sprake is van een bij elkaar passend paar ineens in een ander kader gezet. Zijn Man en ik een paar, ondanks alle verschillen die er tussen ons zijn? Als ik al niet in staat ben om ongelijke sokken te accepteren, hou ik dan toch nog teveel vast aan het perfecte plaatje van hoe een relatie zou moeten zijn? Zeker omdat een relatie veel wezenlijker is dan een paar sokken.
Dit weekend stelde onze coach voor om toch nog een keer relatietherapie te proberen om te zien of onze communicatieproblemen (deels) te verhelpen zijn. Als voorbereiding zal ik beginnen met het dragen van een ongelijk paar sokken. Wie weet hoeveel dat gaat helpen.

Ik weet nog niks

De eervolle vermelding gaat naar Lenn. Zij wist te melden dat het dingetje op de foto gebruikt wordt als verzwaring van het gordijn. Ik had nog nooit in mijn leven een "gordijnloodje" met gaatjes gezien en daaroor zat ik er zelf in eerste instantie raar tegenaan te kijken. Inmiddels heb ik het dingetje weer in het gordijn bevestigd.

Afgelopen vrijdagmiddag was het gesprek tussen de collega van mijn broer en het bedrijf dat de vacature open had staan. Vrijdag hoorde ik niets en de hele zaterdag ook niet. Ik zat inmiddels tegen het plafond van de stress en wist niet of het een goed teken was dat ik niks gehoord had of niet. Ik wist dat ik de collega van mijn broer zaterdagavond op een verjaardag bij mijn broer zou zien, dus dat ik uiterlijk zaterdagavond bijgepraat zou worden.

De uitkomst van het gesprek van vrijdag is dat het op dit moment nog onduidelijk is. Het gaat om een nieuw te creëeren functie en de eerste poging van het bedrijf om die functie vorm te geven is gestrand omdat de persoon die ze aangenomen hadden niet voldoende werk naar zich toetrok. Dus het management zit zich af te vragen of ze nog een poging gaan wagen of dat ze een technicus aannemen en dan toch zelf de algemene taken blijven doen. Collega, Broer en ik vinden dat natuurlijk het domste wat ze kunnen doen, dus we blijven naar manieren zoeken om mij daar op gesprek te krijgen. Collega en Broer zijn van mening dat ik voldoende capaciteiten heb om het management over te halen het met mij te proberen als ik eenmaal op gesprek ben.  Maar dan moet dat gesprek er natuurlijk wel komen.

Het positieve is dat mijn CV niet direct als ongeschikt in de prullenbak is verdwenen. Dus er is nog hoop. Maandag hoor ik waarschijnlijk meer en dan heb ik ook mijn zeer gewaagde voorstel nader uitgewerkt. Als zij iemand willen die van aanpakken weet en initiatief toont, dan kunnen ze dat krijgen. Soms moet je buiten gebaande paden treden om te krijgen wat je wilt.

Ik stuiter niet meer zo erg als in het begin van de week, waarschijnlijk ook omdat ik met mijn, nog nader uit te werken, voorstel zelf de touwtjes voor een deel in handen neem. En dat voelt wel lekker.

Het dingetje

Ra, ra, waarvoor is dit?

Het positieve houdt nog een poosje aan. Terwijl ik al stuiterend deze dag wachtend door wou brengen, kreeg ik een telefoontje van mijn tante. Ze had post gekregen van een aantal instanties en het lijkt erop dat een deel van haar problemen voor een groot deel of misschien zelfs wel helemaal zijn opgelost. Over maximaal 4 weken weten we meer. Maar het klinkt hoopvol en scheelt een hoop gedoe.

Vanochtend was mijn weegschaal mij ook erg goed gezind. Van de 10 kilo die ik er sinds mijn terugkomst bij had gegeten ben ik inmiddels 2 kilo kwijt. Ik ben er nog niet maar mijn broeken kunnen weer dicht zonder al teveel kunstgrepen en dat is toch wel prettig.

De laatste keer dat ik nette kleding voor een werksituatie heb gekocht, is zo'n 3 jaar geleden geweest dus voor eventuele sollicitatiegesprekken moet er echt iets nieuws komen. Alleen is maar alleen en je ziet dan soms dingen over het hoofd. Gelukkig bleek de buurvrouw morgenmiddag tijd en zin te hebben om met mij naar de stad te gaan. Dus als ik te horen krijg dat ik op gesprek mag komen dan zal ik er in ieder geval toonbaar en professioneel uitzien.

Met zoveel goede berichten op 1 dag besloot ik dat dit een perfecte dag was om mij te storten op de meest vreselijkste klus die ik bedenken kan. Het schoonmaken van mijn eigen ruimte. En toen zag ik op de vensterbank het dingetje op de foto, redelijk zwaar metaal, donkergrijs met 2 gaatjes aan de uiteinden. Het is Man zijn taak om de gemeenschappelijke delen in ons huis schoon te houden en soms wil hij nog wel eens een stofzuiger door mijn ruimte halen. Ik weet bijna zeker dat Man dat dingetje op de vensterbank heeft neergelegd.
Het duurde anderhalf uur voordat bij mij het kwartje viel waarvoor het dingetje gebruikt wordt. Als ik zaterdag achter de naaimachine ga zitten om de broek die ik morgen koop in te korten, zal ik er ook voor zorgen dat het dingetje weer op zijn plek komt.

Maar voor een eervolle vermelding: Wie weet waarvoor het dingetje dient, mag het zeggen.