En nog even een kleine computer-update. Ik heb mijn pc vanmorgen afgeleverd bij een reparatiebedrijf en zijn gaan met zeer gespecialiseerde software kijken of er nog bestanden te redden zijn. Ze denken dat het zo'n 5 tot 10 dagen zal gaan duren voordat de pc weer terug is.
Dat was wel even slikken, want 5 tot 10 dagen is een lange tijd. Maar een groot deel van je bestanden kwijt zijn is ook geen pretje. Daarom heb ik de pc toch maar achter gelaten.
Het zal mij benieuwen.
woensdag 15 juni 2011
Patronen ontdekken
Vorige week donderdag was ik voor gesprek en training bij het revalidatiecentrum en dat was behoorlijk pittig en confronterend. Omdat ik een jarenlange "training" achter de rug heb om lichamelijke signalen te negerenen en zelfs om ze op den duur niet meer te herkennen, is het voor mij erg moeilijk om aan te geven of een fysieke training te zwaar is (geweest). Tijd om daar verandering in te brengen.
De eerste opdracht die ik kreeg was het bijhouden van een activiteitenlijst. Alles wat ik op een dag doe moet ik opschrijven, met tijden erbij en daarbij een indicatie geven van hoe moe ik ben. Bijvoorbeeld:
07.15 wakker geworden moeheid 2
07.15-08.00 ontbijten moeheid 3
08.00-09.00 mails bekeken moeheid 2
En dat de hele dag door.
Ik vind het erg confronterend. Het maakt je bewust van al die kleine dingetjes die je op een dag doet en die je eigenlijk gewoon privé wilt houden. En hoewel ik weet dat tijd verdoen met lummelen een heel nuttig iets is, voelt het alsof dat niet in mijn overzicht thuis hoort. Alsof er, doordat ik tijd verlummel, een negatief etiket op mij geplakt wordt. Dat is natuurlijk onzin. Puur objectief bekeken zal niemand op het centrum een oordeel vellen over hoe ik mijn tijd en dagen besteedt. En hoe uitgebreider ik het overzicht invul, des te beter kunnen zij mij helpen met hoe ik mijn dagen het beste in kan delen, inclusief niet productieve uren. Maar het valt niet mee om je hele ziel en zaligheid zo op te schrijven.
Het overzicht van vrijdag tot en met dinsdagmorgen heeft in ieder geval al tot 1 aanpassing in mijn leven geleidt. Ik word elke nacht wakker omdat ik naar de wc moet. Soms lukt het me om daarna weer in slaap te vallen en soms lukt dat ook niet. Daardoor heb ik wel eens zeer korte nachten. Vanaf gisteren mag ik 's avonds geen 2 bekers thee meer drinken, maar niet meer dan 1. En ik moet het formaat van mijn beker 's avonds aanpassen.
Ik drink mijn thee uit een kom van minstens 300ml inhoud. 6 Kommen op een dag is meer dan genoeg om aan de dagelijkse verplichte hoeveelheid van 2 liter vocht per dag te komen. Voor 's avonds is dat vanaf nu verboden. Geen 2 bekers thee meer en geen kom.
De tweede opdracht was afgelopen donderdag tijdens de indoortraining. Bij elke oefening werd ik stevig aan de tand gevoeld hoe dat voelde, of ik nog meer kon doen, en indien ja waarom en indien nee waarom niet. De trainer zat me zo op de huid dat ik op een gegeven ogenblik brak. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik was blij dat er op dat moment geen andere gebruikers in de fitnessruimte waren. En ik ben heel blij dat ik deze week geen indoortraining heb. Een zo'n training vond ik wel confronterend genoeg.
Maar bij elk patroon wat ontdekt wordt, kom ik steeds een stapje verder in het ontdekken van mijn lichamelijke grenzen en mogelijkheden. Op dit moment schiet door mijn hoofd dat je eerst moet afbreken voordat je weer op kunt bouwen. Want als de basis niet goed is, blijft het gebouw wankel. Dat neemt niet weg dat het van mij wel iets minder confronterend zou mogen zijn.
De eerste opdracht die ik kreeg was het bijhouden van een activiteitenlijst. Alles wat ik op een dag doe moet ik opschrijven, met tijden erbij en daarbij een indicatie geven van hoe moe ik ben. Bijvoorbeeld:
07.15 wakker geworden moeheid 2
07.15-08.00 ontbijten moeheid 3
08.00-09.00 mails bekeken moeheid 2
En dat de hele dag door.
Ik vind het erg confronterend. Het maakt je bewust van al die kleine dingetjes die je op een dag doet en die je eigenlijk gewoon privé wilt houden. En hoewel ik weet dat tijd verdoen met lummelen een heel nuttig iets is, voelt het alsof dat niet in mijn overzicht thuis hoort. Alsof er, doordat ik tijd verlummel, een negatief etiket op mij geplakt wordt. Dat is natuurlijk onzin. Puur objectief bekeken zal niemand op het centrum een oordeel vellen over hoe ik mijn tijd en dagen besteedt. En hoe uitgebreider ik het overzicht invul, des te beter kunnen zij mij helpen met hoe ik mijn dagen het beste in kan delen, inclusief niet productieve uren. Maar het valt niet mee om je hele ziel en zaligheid zo op te schrijven.
Het overzicht van vrijdag tot en met dinsdagmorgen heeft in ieder geval al tot 1 aanpassing in mijn leven geleidt. Ik word elke nacht wakker omdat ik naar de wc moet. Soms lukt het me om daarna weer in slaap te vallen en soms lukt dat ook niet. Daardoor heb ik wel eens zeer korte nachten. Vanaf gisteren mag ik 's avonds geen 2 bekers thee meer drinken, maar niet meer dan 1. En ik moet het formaat van mijn beker 's avonds aanpassen.
Ik drink mijn thee uit een kom van minstens 300ml inhoud. 6 Kommen op een dag is meer dan genoeg om aan de dagelijkse verplichte hoeveelheid van 2 liter vocht per dag te komen. Voor 's avonds is dat vanaf nu verboden. Geen 2 bekers thee meer en geen kom.
De tweede opdracht was afgelopen donderdag tijdens de indoortraining. Bij elke oefening werd ik stevig aan de tand gevoeld hoe dat voelde, of ik nog meer kon doen, en indien ja waarom en indien nee waarom niet. De trainer zat me zo op de huid dat ik op een gegeven ogenblik brak. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik was blij dat er op dat moment geen andere gebruikers in de fitnessruimte waren. En ik ben heel blij dat ik deze week geen indoortraining heb. Een zo'n training vond ik wel confronterend genoeg.
Maar bij elk patroon wat ontdekt wordt, kom ik steeds een stapje verder in het ontdekken van mijn lichamelijke grenzen en mogelijkheden. Op dit moment schiet door mijn hoofd dat je eerst moet afbreken voordat je weer op kunt bouwen. Want als de basis niet goed is, blijft het gebouw wankel. Dat neemt niet weg dat het van mij wel iets minder confronterend zou mogen zijn.
zaterdag 11 juni 2011
Dat kon er ook nog wel bij
In de reeds genoemde mail werd mij om een aantal gegevens gevraagd. Die gegevens moesten op een stick worden gezet. Geen enkel probleem. Alleen daarna ging het mis :-(.
Na het avondeten via verkenner de benodigde bestanden geselecteerd en naar de stick gekopieerd. Vervolgens via verkenner gekeken of de bestanden op de stick waren gekomen. Daar leek het wel op, maar vervolgens kreeg ik wel heel erg de indruk dat niet alleen de benodigde bestanden op de stick terecht waren gekomen maar al mijn documenten. En dat was natuurlijk niet de bedoeling. Een paar keer heen en weer geklikt om echt zeker te zijn. Ik kon er weinig anders van maken dat inderdaad al mijn documenten op de stick stonden, dus verwijderen.
Dat was fout nummer één. Fout nummer 2 was dat ik het voor een deel nogal rigoreus aanpakte: ctrl-a en daarna shft-del. Dan zijn de bestanden namelijk echt weg en staan ze niet in de prullenbak. Een ander deel ging via ctrl-a en daarna verwijderen. Die kwamen wel in de prullenbak terecht.
Opeens had ik het gevoel dat hier iets niet goed ging en heb ik heel hard help geroepen. Man kwam direct aangesneld. Wat in de prullenbak terecht was gekomen, kon terug gezet worden. Maar de rest was niet vindbaar. Man ging achter de laptop zoeken naar hoe we de overige bestanden terug zouden kunnen krijgen. De bestanden die op de stick terecht waren gekomen, stonden niet meer op mijn pc en in overleg besloten we dat we die bestanden weer op de pc konden zetten. Dat was fout nummer drie!
Nu was de harde schijf voor een klein deel overschreven en daardoor bleken alle herstelprogramma's niet meer te werken. Gisternacht tegen 23.30 uur moesten we bekennen dat herstel echt niet meer mogelijk was en dat ik een deel van mijn bestanden kwijt ben.
Ik zal heel eerlijk toegeven dat ik nog niet goed heb durven kijken wat er wel en niet meer aanwezig is. Ik weet in ieder geval wel dat alle bestanden uit de tijd dat ik als zelfstandige werkte nog aanwezig zijn, dus ook mijn klantenbestand (handig voor je weet maar nooit). Wat 100% zeker verdwenen is zijn de antwoorden op de 3 hoofdstukken voor mijn loopbaanadvies (die kan ik gelukkig bij mijn loopbaanadviseur wel weer opvragen) en onze financiële administratie over 2011.
Man kwam vanmorgen met een cd-rom aan met als tekst: back-up pc Stuiterbol van 11 juni 2009. Dus er is "maar" 2 jaar weg. Laat ik dat dan maar als troost zien.
Na het avondeten via verkenner de benodigde bestanden geselecteerd en naar de stick gekopieerd. Vervolgens via verkenner gekeken of de bestanden op de stick waren gekomen. Daar leek het wel op, maar vervolgens kreeg ik wel heel erg de indruk dat niet alleen de benodigde bestanden op de stick terecht waren gekomen maar al mijn documenten. En dat was natuurlijk niet de bedoeling. Een paar keer heen en weer geklikt om echt zeker te zijn. Ik kon er weinig anders van maken dat inderdaad al mijn documenten op de stick stonden, dus verwijderen.
Dat was fout nummer één. Fout nummer 2 was dat ik het voor een deel nogal rigoreus aanpakte: ctrl-a en daarna shft-del. Dan zijn de bestanden namelijk echt weg en staan ze niet in de prullenbak. Een ander deel ging via ctrl-a en daarna verwijderen. Die kwamen wel in de prullenbak terecht.
Opeens had ik het gevoel dat hier iets niet goed ging en heb ik heel hard help geroepen. Man kwam direct aangesneld. Wat in de prullenbak terecht was gekomen, kon terug gezet worden. Maar de rest was niet vindbaar. Man ging achter de laptop zoeken naar hoe we de overige bestanden terug zouden kunnen krijgen. De bestanden die op de stick terecht waren gekomen, stonden niet meer op mijn pc en in overleg besloten we dat we die bestanden weer op de pc konden zetten. Dat was fout nummer drie!
Nu was de harde schijf voor een klein deel overschreven en daardoor bleken alle herstelprogramma's niet meer te werken. Gisternacht tegen 23.30 uur moesten we bekennen dat herstel echt niet meer mogelijk was en dat ik een deel van mijn bestanden kwijt ben.
Ik zal heel eerlijk toegeven dat ik nog niet goed heb durven kijken wat er wel en niet meer aanwezig is. Ik weet in ieder geval wel dat alle bestanden uit de tijd dat ik als zelfstandige werkte nog aanwezig zijn, dus ook mijn klantenbestand (handig voor je weet maar nooit). Wat 100% zeker verdwenen is zijn de antwoorden op de 3 hoofdstukken voor mijn loopbaanadvies (die kan ik gelukkig bij mijn loopbaanadviseur wel weer opvragen) en onze financiële administratie over 2011.
Man kwam vanmorgen met een cd-rom aan met als tekst: back-up pc Stuiterbol van 11 juni 2009. Dus er is "maar" 2 jaar weg. Laat ik dat dan maar als troost zien.
vrijdag 10 juni 2011
Een mail ontvangen
Vanmorgen opende ik mijn mailbox en ik bleek een mail ontvangen te hebben die nogal wat impact had. Ik had graag over die mail en het effect die deze mail op mij heeft willen bloggen. Het zou mij erg helpen om mijn gevoelens hierover duidelijker te krijgen. Maar de mail is verzonden door minstens 2 mensen die mijn blog (regelmatig) lezen. En dan is het toch minder handig om mijn overdenkingen hier te plaatsen.
Deze mail beheerst op dit moment echter wel zo mijn gedachten dat ik niet in staat ben aan iets anders en over iets anders na te denken.
Zodra ik mij weer aan andere zaken kan wijden, meld ik mij weer.
Deze mail beheerst op dit moment echter wel zo mijn gedachten dat ik niet in staat ben aan iets anders en over iets anders na te denken.
Zodra ik mij weer aan andere zaken kan wijden, meld ik mij weer.
dinsdag 7 juni 2011
Het ontstaan van een tijdrovende en frustrerende gewoonte
Om te beginnen, dank jullie wel voor de motiverende reacties op mijn blog van zondag. Dat geeft de burger moed, zeker omdat de training bij het centrum vandaag voor geen meter wou. En dan helpt het ook niet als je door een misverstand een afspraak verkeerd in de agenda hebt gezet. Als alles goed gaat, wordt donderdag besloten of het "beweegrantsoen" in stand wordt gehouden. Ik hou jullie op de hoogte, maar nu wat anders.
Er is een tijd geweest dat ik geprobeerd heb al zelfstandige een inkomen bij elkaar te vergaren. Dat is om verschillende redenen niet het succes geworden wat ik in mijn hoofd had en uiteindelijk ben ik er in september 2010 defintief mee gestopt.
In die tijd begon ik mijn dag met het opstarten van mijn computer om mijn mails te controleren en vervolgens stond ik mijzelf toe een spelletje te spelen. Freecel en spider waren mijn favorieten.
Ik hou van het spelen van computerspelletjes. Ik ben dan ook de trotse bezitter van zo'n leuke uitklapbare handheld-console en ik verheug me elk jaar weer op mijn verjaardag zodat ik aan Man een nieuw spelletje kan vragen. Vervolgens ben ik de rest van die dag voor niemand meer aanspreekbaar. Het eten komt te laat op tafel, bedtijd bestaat niet meer en als het niet lukt, heb ik een humeur om op te schieten. Ik heb een aantal spelletjes die ik dus niet (meer) speel, om de doodeenvoudige reden dat het mijn functioneren en mijn menselijkheid aantast.
In de tijd dat ik als zelfstandige aan het werk was, had ik die spelcomputer nog niet en moest ik het dus doen met de genoemde kaartspelletjes. Het zal nu vast niemand meer verbazen dat het niet bij 1 spelletje bleef. En voordat ik het wist, was mijn dag al half om met spelletjes spelen en was al het andere werk blijven liggen. Het was duidelijk dat dit niet op ging schieten, vandaar dat ik mijzelf maar een limiet stelde: zowel freecel en spider mocht ik net zolang spelen totdat ik beiden 3x gewonnen had. Daarna moest ik iets anders gaan doen.
Ik kreeg een baan, ontdekte een forum, kreeg een spelcomputer en mijn behoefte aan spelletjes spelen op de computer verdween. Maar kennelijk was de chaos in mijn hoofd na alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden dermate groot dat ik mijzelf ineens weer achter de computer bevond met de kaartspelletjes op het scherm.
Het was minstens 3 jaar geleden dat ik voor het laatst zo fanatiek achter de computer had gezeten, maar de regel "per spelletje 3x uitkomen en dan stoppen" zit nog steeds in mijn systeem ingebakken.
Alleen heb ik wel de indruk dat de computer mij expres niet uit laat komen. Bij spider ben ik soms wel een half uur bezig om 1x uit te komen. Freecel gaat wat gemakkelijker. En zodoende zit ik regelmatig weer uren achter de computer of de laptop, kom soms te laat op bed want ik moet en ik zal 3x per spelletje uitkomen.
Soms zit ik me af te vragen of gewoonten ooit zullen slijten.
Er is een tijd geweest dat ik geprobeerd heb al zelfstandige een inkomen bij elkaar te vergaren. Dat is om verschillende redenen niet het succes geworden wat ik in mijn hoofd had en uiteindelijk ben ik er in september 2010 defintief mee gestopt.
In die tijd begon ik mijn dag met het opstarten van mijn computer om mijn mails te controleren en vervolgens stond ik mijzelf toe een spelletje te spelen. Freecel en spider waren mijn favorieten.
Ik hou van het spelen van computerspelletjes. Ik ben dan ook de trotse bezitter van zo'n leuke uitklapbare handheld-console en ik verheug me elk jaar weer op mijn verjaardag zodat ik aan Man een nieuw spelletje kan vragen. Vervolgens ben ik de rest van die dag voor niemand meer aanspreekbaar. Het eten komt te laat op tafel, bedtijd bestaat niet meer en als het niet lukt, heb ik een humeur om op te schieten. Ik heb een aantal spelletjes die ik dus niet (meer) speel, om de doodeenvoudige reden dat het mijn functioneren en mijn menselijkheid aantast.
In de tijd dat ik als zelfstandige aan het werk was, had ik die spelcomputer nog niet en moest ik het dus doen met de genoemde kaartspelletjes. Het zal nu vast niemand meer verbazen dat het niet bij 1 spelletje bleef. En voordat ik het wist, was mijn dag al half om met spelletjes spelen en was al het andere werk blijven liggen. Het was duidelijk dat dit niet op ging schieten, vandaar dat ik mijzelf maar een limiet stelde: zowel freecel en spider mocht ik net zolang spelen totdat ik beiden 3x gewonnen had. Daarna moest ik iets anders gaan doen.
Ik kreeg een baan, ontdekte een forum, kreeg een spelcomputer en mijn behoefte aan spelletjes spelen op de computer verdween. Maar kennelijk was de chaos in mijn hoofd na alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden dermate groot dat ik mijzelf ineens weer achter de computer bevond met de kaartspelletjes op het scherm.
Het was minstens 3 jaar geleden dat ik voor het laatst zo fanatiek achter de computer had gezeten, maar de regel "per spelletje 3x uitkomen en dan stoppen" zit nog steeds in mijn systeem ingebakken.
Alleen heb ik wel de indruk dat de computer mij expres niet uit laat komen. Bij spider ben ik soms wel een half uur bezig om 1x uit te komen. Freecel gaat wat gemakkelijker. En zodoende zit ik regelmatig weer uren achter de computer of de laptop, kom soms te laat op bed want ik moet en ik zal 3x per spelletje uitkomen.
Soms zit ik me af te vragen of gewoonten ooit zullen slijten.
zondag 5 juni 2011
Stevig bewegen
Het revalidatiecentrum heeft mij op "beweegrantsoen" gezet. Ze zaten zich af te vragen of 5 dagen per week minimaal 1 uur behoorlijk stevig wandelen en een uur zumba voor mij niet teveel van het goede was. Dus nu mag ik nog maar 4x per week bewegen: 1x krachttraining in het centrum, 1x outdoortraining in het centrum, 1x zumba en in het weekend 1x stevig wandelen.
Vanwege vrije dagen door hemelvaart bestond de voorgeschreven beweging uit 1x krachttraining en 2x stevig wandelen.
Het weer was mooi, Man was vrij en dus was er niks op tegen om vrijdag voor 1 dag mee te doen aan de wandel4daagse. 20km was een mooie afstand en het zou een goede graadmeter zijn om te zien hoe het met mijn tempo stond. Met mijn tempo stond het belabberd maar mijn conditie bleek ten opzichte van 2 jaar geleden behoorlijk verbeterd te zijn. Dat was een fijne opsteker.
Maar het zinde me niet dat ik, ondanks mijn 5 maanden training, niet boven de 5km per uur uit kwam. Tijd voor revanche, dus vandaag weer richting wandel4daagse vertrokken om weer 20km te gaan lopen. Vandaag bracht ik het er beter vanaf. Mijn gemiddelde tempo lag rond de 5,7km per uur en ik had niet het gevoel dat ik mij over de kop had gelopen. Er is nog hoop dat ik in september die 42km ga halen.
En ondertussen maak je op zo'n evenement van alles mee:
- een man van in de 70 die met rollator en al over mulle zandpaden loopt en op die manier 4 dagen lang 10km voor elkaar krijgt
- een echtpaar dat niet uit de streek komt, niet meedoet aan de 4daagse en vol verbazing constateert dat ze die dag niet de enige mensen in het bos zijn
- een drietal mannen die stoer lopen te doen met filmende telefoontoestellen en vervolgens 1 toestel in een weiland met woedende kippen laat vallen waardoor er voor de eigenaar niets anders op zat om over het hek tussen de kippen zijn toestel te veroveren
- Lekker hoorrrr!!!, de man die al jaren lang hetzelfde roept om zijn verse fruit aan te prijzen, en het is ook lekker om na 5km in het zonnetje van verse aardbeien, verse ananas of verse kersen te genieten
- ik kan sneller lopen dan dat Man en Schoonpa via omwegen met de auto kunnen rijden (ze hebben mij vandaag bij de lunch opgewacht en bij de finish weer)
- al die honden die in het warme weer 20km met hun baasjes meelopen
- de bandjes in de starttent die niet allemaal even tekstvast zijn
- al die mensen die midden in het bos besluiten dat het juist op dat moment echt heel noodzakelijk is om tante Cora, oom Piet, zus Klaziena en weet ik wie al niet meer mobiel te bellen
- de eeuwige discussies over de bewegwijzering van de route
- de verschillen tussen 10, 20, 30 en 40km-lopers, na enige oefening haal je ze er zo uit
- het pannenkoeken-eten na afloop (voor de 3e keer) en daardoor had Schoonpa ook een uitje
Volgend jaar loop ik vast weer mee en dan ga ik voor de 30km. Dat moet dan een fluitje van een cent zijn.
Vanwege vrije dagen door hemelvaart bestond de voorgeschreven beweging uit 1x krachttraining en 2x stevig wandelen.
Het weer was mooi, Man was vrij en dus was er niks op tegen om vrijdag voor 1 dag mee te doen aan de wandel4daagse. 20km was een mooie afstand en het zou een goede graadmeter zijn om te zien hoe het met mijn tempo stond. Met mijn tempo stond het belabberd maar mijn conditie bleek ten opzichte van 2 jaar geleden behoorlijk verbeterd te zijn. Dat was een fijne opsteker.
Maar het zinde me niet dat ik, ondanks mijn 5 maanden training, niet boven de 5km per uur uit kwam. Tijd voor revanche, dus vandaag weer richting wandel4daagse vertrokken om weer 20km te gaan lopen. Vandaag bracht ik het er beter vanaf. Mijn gemiddelde tempo lag rond de 5,7km per uur en ik had niet het gevoel dat ik mij over de kop had gelopen. Er is nog hoop dat ik in september die 42km ga halen.
En ondertussen maak je op zo'n evenement van alles mee:
- een man van in de 70 die met rollator en al over mulle zandpaden loopt en op die manier 4 dagen lang 10km voor elkaar krijgt
- een echtpaar dat niet uit de streek komt, niet meedoet aan de 4daagse en vol verbazing constateert dat ze die dag niet de enige mensen in het bos zijn
- een drietal mannen die stoer lopen te doen met filmende telefoontoestellen en vervolgens 1 toestel in een weiland met woedende kippen laat vallen waardoor er voor de eigenaar niets anders op zat om over het hek tussen de kippen zijn toestel te veroveren
- Lekker hoorrrr!!!, de man die al jaren lang hetzelfde roept om zijn verse fruit aan te prijzen, en het is ook lekker om na 5km in het zonnetje van verse aardbeien, verse ananas of verse kersen te genieten
- ik kan sneller lopen dan dat Man en Schoonpa via omwegen met de auto kunnen rijden (ze hebben mij vandaag bij de lunch opgewacht en bij de finish weer)
- al die honden die in het warme weer 20km met hun baasjes meelopen
- de bandjes in de starttent die niet allemaal even tekstvast zijn
- al die mensen die midden in het bos besluiten dat het juist op dat moment echt heel noodzakelijk is om tante Cora, oom Piet, zus Klaziena en weet ik wie al niet meer mobiel te bellen
- de eeuwige discussies over de bewegwijzering van de route
- de verschillen tussen 10, 20, 30 en 40km-lopers, na enige oefening haal je ze er zo uit
- het pannenkoeken-eten na afloop (voor de 3e keer) en daardoor had Schoonpa ook een uitje
Volgend jaar loop ik vast weer mee en dan ga ik voor de 30km. Dat moet dan een fluitje van een cent zijn.
donderdag 2 juni 2011
Juffrouw Smotch
Ik hou best van mooie kleren en heb dan ook een favoriete winkel waar ik altijd mijn kleren koop. En elke keer als ik nieuwe kleren heb gekocht (inmiddels al wel zo'n 3/4 jaar geleden), neem ik mij voor om er heel zuinig op te zijn. Ik draag die kleren alleen naar speciale gelegenheden of naar het werk. Op andere dagen loop ik in spullen met vale prints of vlekken rond. Goed genoeg om mee over straat te kunnen als dat nodig is, maar daar houdt het dan ook wel mee op.
Nu is inmiddels ook wel duidelijk dat ik een spontaan, enthousiast mens ben wat nog wel eens de neiging heeft om te doen wat in haar hoofd opkomt en later naar de gevolgen te kijken. Zo kan ik, met nieuwe kleren aan, spontaan aan het knippen van glasvezel-isolatiemateriaal slaan omdat ik daarmee vrienden kan helpen die, op het moment dat ik langs kom, aan het klussen zijn. Hetzelfde geldt voor verven, door modderpoelen heen lopen of wat dan ook. En voor dat ik het in de gaten heb, zit er in mijn kleren een vlek. En als de vlekken niet door spontane acties ontstaan, dan is het koken van eten wel de boosdoener of dat ik met het eten zelf heb lopen kliederen. Elke vlek wordt vol verbazing aangekeken, terwijl mijn hersenen op volle toeren draaien hoe ik die in vredesnaam in mijn kleren heb gekregen. Vaak ontdek ik ze pas op het moment dat de kleren al gewassen zijn, ik ze nietsvermoedend aangetrokken heb en onderweg ben naar een afspraak.
Gisteren was het weer eens zo ver. Ik was bij de assistente voor mijn wekelijkse injectie en zag tot mijn grote schrik ineens zo'n 15 vetachtige vlekken in mijn vestje zitten. Afgelopen weekend had ik dat vestje nog gewassen en was mij niks opgevallen. Ik heb geen idee hoe die vlekken in mijn vestje gekomen zijn, maar het zal wel van het eten koken zijn. Omdat het vestje inmiddels gewassen is, zal het niet eenvoudig zijn om de vlekken er alsnog uit te krijgen.
Net als ik, is mijn moeder ook geen schoonmaakwonder. Dus ik kan haar niet opbellen met een grote HELP!. Wat nu? En ineens zag ik het schoteltje liggen wat ik nog naar de buurvrouw terug moest brengen. Mijn buurvrouw is iets meer dan 10 jaar ouder dan ik, en nog van de ouderwetse stempel. Als zij geen oplossing zou weten, dan was die er ook niet.
Zo'n anderhalf uur later stond ik weer in de keuken met een bakje met vloeibare ossegalzeep. Gebruiksaanwijzing: spul op de vlek smeren, 10 minuten laten intrekken, even boenen, uitspoelen en daarna het vestje wassen. Ik ga het van het weekend proberen.
En dan kijk ik direct of het werkt op chocoladevlekken. Die zag ik gisteren ineens in mijn lichtgrijze broek zitten. Geen idee hoe die nu weer in mijn kleren zijn gekomen.
Ik sta open voor meer suggesties en tips. Want het zou wel heel erg fijn zijn dat mijn nieuwe kleren wat langer voor nieuw en netjes door kunnen gaan dan nu.
Nu is inmiddels ook wel duidelijk dat ik een spontaan, enthousiast mens ben wat nog wel eens de neiging heeft om te doen wat in haar hoofd opkomt en later naar de gevolgen te kijken. Zo kan ik, met nieuwe kleren aan, spontaan aan het knippen van glasvezel-isolatiemateriaal slaan omdat ik daarmee vrienden kan helpen die, op het moment dat ik langs kom, aan het klussen zijn. Hetzelfde geldt voor verven, door modderpoelen heen lopen of wat dan ook. En voor dat ik het in de gaten heb, zit er in mijn kleren een vlek. En als de vlekken niet door spontane acties ontstaan, dan is het koken van eten wel de boosdoener of dat ik met het eten zelf heb lopen kliederen. Elke vlek wordt vol verbazing aangekeken, terwijl mijn hersenen op volle toeren draaien hoe ik die in vredesnaam in mijn kleren heb gekregen. Vaak ontdek ik ze pas op het moment dat de kleren al gewassen zijn, ik ze nietsvermoedend aangetrokken heb en onderweg ben naar een afspraak.
Gisteren was het weer eens zo ver. Ik was bij de assistente voor mijn wekelijkse injectie en zag tot mijn grote schrik ineens zo'n 15 vetachtige vlekken in mijn vestje zitten. Afgelopen weekend had ik dat vestje nog gewassen en was mij niks opgevallen. Ik heb geen idee hoe die vlekken in mijn vestje gekomen zijn, maar het zal wel van het eten koken zijn. Omdat het vestje inmiddels gewassen is, zal het niet eenvoudig zijn om de vlekken er alsnog uit te krijgen.
Net als ik, is mijn moeder ook geen schoonmaakwonder. Dus ik kan haar niet opbellen met een grote HELP!. Wat nu? En ineens zag ik het schoteltje liggen wat ik nog naar de buurvrouw terug moest brengen. Mijn buurvrouw is iets meer dan 10 jaar ouder dan ik, en nog van de ouderwetse stempel. Als zij geen oplossing zou weten, dan was die er ook niet.
Zo'n anderhalf uur later stond ik weer in de keuken met een bakje met vloeibare ossegalzeep. Gebruiksaanwijzing: spul op de vlek smeren, 10 minuten laten intrekken, even boenen, uitspoelen en daarna het vestje wassen. Ik ga het van het weekend proberen.
En dan kijk ik direct of het werkt op chocoladevlekken. Die zag ik gisteren ineens in mijn lichtgrijze broek zitten. Geen idee hoe die nu weer in mijn kleren zijn gekomen.
Ik sta open voor meer suggesties en tips. Want het zou wel heel erg fijn zijn dat mijn nieuwe kleren wat langer voor nieuw en netjes door kunnen gaan dan nu.
Abonneren op:
Posts (Atom)