Even snel tussen het eten koken, eten en de deur uitrennen door.
Na vanmiddag weer als een "bezetene" achter de breimachine gezeten te hebben, heb ik tegen 16.00 uur besloten de omslagdoek van de machine af te halen. Eerlijke reden: het kwam me mijn neus uit. Maar dat ga ik natuurlijk niet toegeven ;-).
Dus ben ik ermee gestopt omdat:
- ik na 7 dagen eten met bord op schoot, nu wel weer eens aan de eettafel wou zitten
- ik vanavond iets wil laten zien en advies wil vragen voor een volgende keer
- het tekort aan lengte in gewone tricot aangebreid kan worden en dan krult de omslagdoek ook niet meer zo
De omslagdoek is op dit moment zo'n 35cm breed en 170cm lang. Ik moet hem nog wassen en opspannen. Ik ga ervan uit dat ik dan in ieder geval een breedte van 50cm ga halen. En dan kijk ik wel of de maten die na het opspannen zijn ontstaan, voldoende zijn.
Na het opspannen plaats ik een foto, en dan ben ik erg benieuwd naar jullie mening en of het zo'n 20 uur werken waard is geweest. Maar voorlopig doe ik even niks meer met de breimachine.
Labels
administratie
amnesty
asperger
auto
beesten
bestuur
bewegen
breien
budgeteren
buiten
computerspelletje
doelen
duits
duurzaam
eten
frans
gedicht
gezondheid
gistvrij
internet
kabouter
kantoren
koken
mantelzorg
muziek
naaien
OCPD
ondernemerschap
opruimen
overdenkingen
pinnen
relatie
stamboom
stichting
stuiterbolletje
top2000
uiterlijk
verbazing
vermoeidheid
vogels voeren
werk zoeken
wijzer worden
maandag 11 april 2011
zondag 10 april 2011
Tegen beter weten in
Deze week heb ik elk stukje vrije tijd dat er was achter de breimachine doorgebracht. Ik heb op dit moment vierkante ogen van het kijken naar de breislede. Ik heb de kleurnuances nu zo vaak langs zien komen dat ik me zit af te vragen of ik de omslagdoek nog wel leuk ga vinden als hij klaar is. Mijn rug doet pijn vanwege het lange zitten en mijn schouders voelen zwaar vanwege het langdurig heen en weer trekken van de breislede.
Inmiddels heb ik ontdekt dat 1 bol wol 1/3e omslagdoek oplevert. Ik ben met de derde en laatste bol bezig. En als ik heel eerlijk ben, weet ik diep in mijn hart dat ik het niet ga halen voor maandagavond. Maar toch......
(hopen kan natuurlijk altijd).
Inmiddels heb ik ontdekt dat 1 bol wol 1/3e omslagdoek oplevert. Ik ben met de derde en laatste bol bezig. En als ik heel eerlijk ben, weet ik diep in mijn hart dat ik het niet ga halen voor maandagavond. Maar toch......
(hopen kan natuurlijk altijd).
vrijdag 8 april 2011
Mislukt
Dit is ongeveer de zooi die 3 chins in 1 nacht uit hun kooi werken (en dan heb ik nog niet onder de kooi geveegd). Het is een mengel van zand, hooi, zaagsel en keutels. Daarnaast nemen ze minstens 3x per dag een zandbad, wat wolkt. En dat zandbad moet elke dag gezeefd worden. Ook dat geeft enorme stofwolken. Het duurt dus nooit lang voordat alles met een dun laagje stof bedekt wordt.
Ik ben lid van een ruilkring en daar kun je alles aanbieden, vragen en verhandelen waar je maar behoefte aan hebt. De principes van de ruilkring probeer ik thuis ook toe te passen. Als ik geen zin in een bepaald klusje heb, vraag ik Man wat ik als tegenprestatie moet leveren, zodat hij het doet. Soms werkt het niet, maar vaak lukt het me wel om onder het klusje uit te komen. Helaas is het deze keer mislukt.
Ik hou niet van schoonmaken (erfelijk belast, zullen we maar zeggen). Dus toen ik weer eens 3 uur bezig was geweest (oké, ik zal eerlijk toegeven dat ik er 6 weken niks aan gedaan had) om de boel boven schoon te krijgen, besloot ik het erop te wagen. Man heeft een hekel aan strijken, dus het was aan hem om te bedenken hoeveel overhemden ik moest strijken zodat hij af en toe een stofdoek en een dweil door mijn deel van het huis haalt.
Gisteren heb ik er maar eens naar gevraagd. Het was inmiddels weer zo'n 3 weken geleden dat ik de boel op de kop had gezet, en ik zag de stof al weer overal de kop op steken. Helaas kreeg ik gisteren te horen dat er geen deal in zat. Man vindt strijken niet leuk, maar schoonmaken nog minder leuk. Dus hij streek liever zelf.
Balen voor mij want nu moet ik zelf blijven schoonmaken, maar aan de andere kant ook een lichtpuntje: Man heeft voor het eerst sinds tijden aangegeven dat hij iets niet leuk vindt om te doen. Zonder voorbehouden en omwegen. Ik ben trots op hem.
Ik ben lid van een ruilkring en daar kun je alles aanbieden, vragen en verhandelen waar je maar behoefte aan hebt. De principes van de ruilkring probeer ik thuis ook toe te passen. Als ik geen zin in een bepaald klusje heb, vraag ik Man wat ik als tegenprestatie moet leveren, zodat hij het doet. Soms werkt het niet, maar vaak lukt het me wel om onder het klusje uit te komen. Helaas is het deze keer mislukt.
Ik hou niet van schoonmaken (erfelijk belast, zullen we maar zeggen). Dus toen ik weer eens 3 uur bezig was geweest (oké, ik zal eerlijk toegeven dat ik er 6 weken niks aan gedaan had) om de boel boven schoon te krijgen, besloot ik het erop te wagen. Man heeft een hekel aan strijken, dus het was aan hem om te bedenken hoeveel overhemden ik moest strijken zodat hij af en toe een stofdoek en een dweil door mijn deel van het huis haalt.
Gisteren heb ik er maar eens naar gevraagd. Het was inmiddels weer zo'n 3 weken geleden dat ik de boel op de kop had gezet, en ik zag de stof al weer overal de kop op steken. Helaas kreeg ik gisteren te horen dat er geen deal in zat. Man vindt strijken niet leuk, maar schoonmaken nog minder leuk. Dus hij streek liever zelf.
Balen voor mij want nu moet ik zelf blijven schoonmaken, maar aan de andere kant ook een lichtpuntje: Man heeft voor het eerst sinds tijden aangegeven dat hij iets niet leuk vindt om te doen. Zonder voorbehouden en omwegen. Ik ben trots op hem.
donderdag 7 april 2011
Appels
Er is ooit eens vastgesteld dat mijn maag en darmen niet zo heel goed tegen appels kunnen. Een conclusie waar ik heel blij mee was, want ik had toch wel een weerstand tegen die dingen. Hoe mooi ze ook in de supermarkt uitgestald liggen, ze trekken me niet om er 1 te pakken en daar lekker mijn tanden in te zetten. Toch at ik ze braaf, want appels zijn nu eenmaal gezond fruit en makkelijk mee te nemen. Maar sinds die ontdekking eet ik ze zo minimaal mogelijk (alleen in de vorm van taart en gevulde appelkoek), en ben ik overgestapt op peren. Via mijn fruittas ben ik al heel wat smakelijke perenrassen tegengekomen en ik sta versteld van de variaties die er in peren te krijgen zijn.
Maar het gaat hier over appels, niet over peren. Appels zijn namelijk een erg goedkoop vulmiddel als het om producten met vruchten gaat. Pak een willekeurig pak dubbelsap of iets dergelijks uit het schap van de supermarkt en de kans is groot dat er appel in zit. Ook al staat op het pak cranberry-citroen. En dan niet voor een beetje, maar voor 75% of iets dergelijks. Aangevuld met 5% citroen, 1% cranberry en natuurlijke aroma's.
Bosvruchtenkoekjes: idem. Sinaasappellimonadesiroop: idem. En dan wordt het boodschappen doen ineens een stuk lastiger.
Er waren 2 supermarkten die sinaasappellimonadesiroop verkochten zonder appel, 1 prijsvechter en 1 dure. En gisteren kwam ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat de prijsvechter de limonadesiropen in andere blikken had gestopt en (helaas) daarbij ook de samenstelling van de siropen had aangepast. Nu zit ook hier in de sinaasappellimonadesiroop appel. Ik had geen tijd om alsnog door te rijden naar de dure supermarkt. Maar ik vrees het ergste.
Gelukkig hadden ze nog een soort van roosvicee zonder appel, dus we zitten hier nog niet zonder limonadesiroop. Maar leuk is anders.
Maar het gaat hier over appels, niet over peren. Appels zijn namelijk een erg goedkoop vulmiddel als het om producten met vruchten gaat. Pak een willekeurig pak dubbelsap of iets dergelijks uit het schap van de supermarkt en de kans is groot dat er appel in zit. Ook al staat op het pak cranberry-citroen. En dan niet voor een beetje, maar voor 75% of iets dergelijks. Aangevuld met 5% citroen, 1% cranberry en natuurlijke aroma's.
Bosvruchtenkoekjes: idem. Sinaasappellimonadesiroop: idem. En dan wordt het boodschappen doen ineens een stuk lastiger.
Er waren 2 supermarkten die sinaasappellimonadesiroop verkochten zonder appel, 1 prijsvechter en 1 dure. En gisteren kwam ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat de prijsvechter de limonadesiropen in andere blikken had gestopt en (helaas) daarbij ook de samenstelling van de siropen had aangepast. Nu zit ook hier in de sinaasappellimonadesiroop appel. Ik had geen tijd om alsnog door te rijden naar de dure supermarkt. Maar ik vrees het ergste.
Gelukkig hadden ze nog een soort van roosvicee zonder appel, dus we zitten hier nog niet zonder limonadesiroop. Maar leuk is anders.
dinsdag 5 april 2011
Toch wel veel werk
Ik had al een paar keer geblogd over de omslagdoek die ik op de breimachine wilde maken. De omschrijving had ik in januari tijdens de breimachinebijeenkomst gekregen. Komende maandag hebben we weer bijeenkomst en het leek me wel wat om iedereen te laten zien wat voor moois ik heb gemaakt.
Hoewel het al een aardig stuk lijkt, is de omslagdoek in werkelijkheid nog maar zo'n 35cm lang. Het was de bedoeling dat hij zo'n 70 cm breed zou moeten worden, maar ik mag blij zijn als het uiteindelijk 60cm wordt. De totale lengte moet tegen de 2m worden, dus ik heb nog zo'n 170cm te gaan. Zou op zich geen probleem moeten zijn, ware het niet dat het geen moeilijk maar wel zeer bewerkelijk patroon is.
Ik heb over deze 35cm 4(!) uur gedaan. Ik moet nog 170cm = 170:35=4,8x4 uur = ± 20 uur breien om de lengte te krijgen die ik hebben wil. Dat is een halve werkweek die ik voor maandagavond in moet plannen. Ik ga dan nu ook maar snel afsluiten. Dan haal ik vandaag nog 1,5 uur want morgen overdag wordt hem niet.
NB: je kijkt op de foto trouwens naar de achterkant van het breiwerk.
Hoewel het al een aardig stuk lijkt, is de omslagdoek in werkelijkheid nog maar zo'n 35cm lang. Het was de bedoeling dat hij zo'n 70 cm breed zou moeten worden, maar ik mag blij zijn als het uiteindelijk 60cm wordt. De totale lengte moet tegen de 2m worden, dus ik heb nog zo'n 170cm te gaan. Zou op zich geen probleem moeten zijn, ware het niet dat het geen moeilijk maar wel zeer bewerkelijk patroon is.
Ik heb over deze 35cm 4(!) uur gedaan. Ik moet nog 170cm = 170:35=4,8x4 uur = ± 20 uur breien om de lengte te krijgen die ik hebben wil. Dat is een halve werkweek die ik voor maandagavond in moet plannen. Ik ga dan nu ook maar snel afsluiten. Dan haal ik vandaag nog 1,5 uur want morgen overdag wordt hem niet.
NB: je kijkt op de foto trouwens naar de achterkant van het breiwerk.
maandag 4 april 2011
Lief
Hoewel ik probeer zo nuchter mogelijk met de gestelde diagnose om te gaan, zijn er momenten dat het mij aanvliegt. Het lijkt erop dat de vervolgbehandeling die mijn huisarts voorstelt, niet de behandeling is die ik zou moeten krijgen. Na 5 weken lang 2 injecties per week, stelt hij voor om daarna 1x per 2 maanden te injecteren. Maar omdat mijn klachten al 30 jaar aanwezig zijn, moet hij minstens 1 jaar lang een behandeling van 1 injectie per week voorschrijven (en misschien wel 2 jaar). Omdat de communicatie tussen huisarts en mij niet vlekkeloos verloopt, zie ik nu al als een berg tegen het komende gesprek op.
Afgelopen vrijdag lag ik dus te stuiteren in mijn bed en stond ik tegen 23.30 uur koud en zielig in de keuken. Waarop Man met de opmerking kwam: zal ik vanavond bij jou komen slapen. Zo gezegd, zo gedaan en zo kwam het dat we voor het eerst sinds anderhalf jaar weer eens samen in 1 bed sliepen. En dat was een hele fijne ervaring, zowel het inslapen (fijn dat iemand je een aai over de bol kan geven en je kan troosten) als het wakker worden. Het geeft daarnaast de bevestiging dat Man en ik het echt wel samen gaan redden. Het zal misschien een tijdje duren, maar we komen er wel.
Man had echter wel de pech dat ik deze ervaring zo bijzonder vond, dat hij de avond erop gewoon weer in zijn eigen bed moest slapen. En sinds zaterdagavond is mijn bed dus weer teruggebracht naar een 1 persoonsversie. Maar wel met een mooie en dankbare herinnering in mijn hart.
Afgelopen vrijdag lag ik dus te stuiteren in mijn bed en stond ik tegen 23.30 uur koud en zielig in de keuken. Waarop Man met de opmerking kwam: zal ik vanavond bij jou komen slapen. Zo gezegd, zo gedaan en zo kwam het dat we voor het eerst sinds anderhalf jaar weer eens samen in 1 bed sliepen. En dat was een hele fijne ervaring, zowel het inslapen (fijn dat iemand je een aai over de bol kan geven en je kan troosten) als het wakker worden. Het geeft daarnaast de bevestiging dat Man en ik het echt wel samen gaan redden. Het zal misschien een tijdje duren, maar we komen er wel.
Man had echter wel de pech dat ik deze ervaring zo bijzonder vond, dat hij de avond erop gewoon weer in zijn eigen bed moest slapen. En sinds zaterdagavond is mijn bed dus weer teruggebracht naar een 1 persoonsversie. Maar wel met een mooie en dankbare herinnering in mijn hart.
zaterdag 2 april 2011
Apparatenstress
In het kader van energiebesparing heb ik een tijd geleden zo'n stekkerdoos met schakelaar gekocht. Daar stop je dan alle apparaten in en na gebruik schakel je de stekkerdoos uit en daarmee voorkom je sluipverbruik van energie. Klinkt heel milieuvriendelijk en het leek mij een goede investering. Als ik in bed lag, kon ik namelijk de lichtjes van de printer en de computer zien branden.
Maar er werkte iets niet helemaal zoals zou moeten. Als ik de schakelaar van de stekkerdoos omzette, gingen inderdaad alle lichtjes uit. En ik was trots dat ik mijn steentje aan energiebesparing bij droeg. Alleen bleek mijn pc het minder leuk te vinden. Want sinds mijn pc in de stekkerdoos zat, waren er problemen met opstarten. Er ontstonden hele rituelen om het opstarten zo soepel mogelijk te laten verlopen.
Eerst de schakelaar van de stekkerdoos omzetten. Wachten totdat alle lampjes het deden en de printer uitgerateld was. Vervolgens erom denken dat het beeldscherm pas werd aangezet nadat de pc in werking was gesteld. De pc aanzetten en direct standby staan voor het beeldscherm. Zonder beeldscherm hoorde je de opstartpiepjes niet en was het moeilijker te weten of de pc wel of niet opstartte. Als de pc niet opstartte, dan bleef hij hangen op de ventilator. Die maakte dan behoorlijk veel herrie en er zat dan niks anders op dan de aan/uitknop een minuut ingedrukt te houden zodat de pc weer uitging. Minstens 5 minuten wachten en dan weer opnieuw proberen. Meestal pakte hij de tweede keer wel. Maar het leverde een hoop stress op.
Uiteindelijk mijn pc weer op het gewone stopcontact aangesloten, en sinds die tijd geen problemen meer gehad. Alleen blijf ik sinds die tijd toch gespannen of de pc het wel doet. En dat maakt dat ik liever achter de laptop van Man zit in plaats van mijn eigen pc op te starten. Hoewel er, sinds de problemen met internet die we hebben gehad, ook een argwaan tegen de laptop is ontstaan. Mail die ik verzonden heb via de webmail op de laptop wil nog wel eens niet aankomen. Dus daarvoor heb ik dan weer mijn pc nodig.
Het is niet prettig als je het gevoel hebt dat je niet op de techniek meer kunt vertrouwen. En het plaatst voor grote dilemma's. Bloggen wil uitstekend op de laptop, maar foto's plaatsen kan weer niet, want mijn foto's moeten niet op de laptop van Man terecht komen. Dus foto's moeten via mijn eigen pc geplaatst worden. En daar blijft weer de angst dat hij niet op zal starten. Inmiddels heb ik een heleboel foto's met leuke verhalen (onder andere van mijn "nieuwe" auto), maar de angst of mijn pc wel opstart overheerst.
Is dit nu het klassieke voorbeeld van vrouw en techniek?
Maar er werkte iets niet helemaal zoals zou moeten. Als ik de schakelaar van de stekkerdoos omzette, gingen inderdaad alle lichtjes uit. En ik was trots dat ik mijn steentje aan energiebesparing bij droeg. Alleen bleek mijn pc het minder leuk te vinden. Want sinds mijn pc in de stekkerdoos zat, waren er problemen met opstarten. Er ontstonden hele rituelen om het opstarten zo soepel mogelijk te laten verlopen.
Eerst de schakelaar van de stekkerdoos omzetten. Wachten totdat alle lampjes het deden en de printer uitgerateld was. Vervolgens erom denken dat het beeldscherm pas werd aangezet nadat de pc in werking was gesteld. De pc aanzetten en direct standby staan voor het beeldscherm. Zonder beeldscherm hoorde je de opstartpiepjes niet en was het moeilijker te weten of de pc wel of niet opstartte. Als de pc niet opstartte, dan bleef hij hangen op de ventilator. Die maakte dan behoorlijk veel herrie en er zat dan niks anders op dan de aan/uitknop een minuut ingedrukt te houden zodat de pc weer uitging. Minstens 5 minuten wachten en dan weer opnieuw proberen. Meestal pakte hij de tweede keer wel. Maar het leverde een hoop stress op.
Uiteindelijk mijn pc weer op het gewone stopcontact aangesloten, en sinds die tijd geen problemen meer gehad. Alleen blijf ik sinds die tijd toch gespannen of de pc het wel doet. En dat maakt dat ik liever achter de laptop van Man zit in plaats van mijn eigen pc op te starten. Hoewel er, sinds de problemen met internet die we hebben gehad, ook een argwaan tegen de laptop is ontstaan. Mail die ik verzonden heb via de webmail op de laptop wil nog wel eens niet aankomen. Dus daarvoor heb ik dan weer mijn pc nodig.
Het is niet prettig als je het gevoel hebt dat je niet op de techniek meer kunt vertrouwen. En het plaatst voor grote dilemma's. Bloggen wil uitstekend op de laptop, maar foto's plaatsen kan weer niet, want mijn foto's moeten niet op de laptop van Man terecht komen. Dus foto's moeten via mijn eigen pc geplaatst worden. En daar blijft weer de angst dat hij niet op zal starten. Inmiddels heb ik een heleboel foto's met leuke verhalen (onder andere van mijn "nieuwe" auto), maar de angst of mijn pc wel opstart overheerst.
Is dit nu het klassieke voorbeeld van vrouw en techniek?
Abonneren op:
Posts (Atom)