Morgen gaan we weer verder met het regelwerk voor de crematie, dus vandaag heb ik even wat tijd om te bloggen.
Enige tijd geleden had ik een foto geplaatst van een muntplantje wat het bij ons op het aanrecht, niet zo naar zijn zin had. Gelukkig was het minder erg dan ik in eerste instantie dacht, als het plantje het niet zou redden. En helaas moet ik melden dat dit muntplantje het niet gered heeft.
Mijn gevoel zei me dat het een buitenplantje was en dat het plantje zich veel prettiger zou voelen als het een plekje in de tuin kreeg. De vorst leek op zijn retour dus heb ik het plantje, in zijn eigen pot, buiten in een bak gezet. Het idee was om in de bak een gat te graven en daar het plantje in te zetten. Alleen waren de tuinschepjes nergens te vinden. Met het idee, daar vraag ik Man wel naar als hij thuis komt en dan doe ik het morgen, heb ik het plantje buiten laten staan. En dat had ik dus niet moeten doen.
Dezelfde nacht vroor het ineens en het bleef daarna vriezen. Ik was te laat om het plantje van de ondergang te redden. Nu het weer vandaag aangenaam genoeg is om de neus buiten de deur te steken, heb ik het plantje nog eens goed bekeken. En nee, er is geen redden meer aan. De foto is overigens ook duidelijk genoeg.
Na de crematie wordt het tijd voor weer wat vrolijker berichten, dus dan komen de plantjes aan de beurt die het wel goed doen.
Afgelopen maandag werd de uitslag bekend van de onderzoeken die mijn schoonmoeder had ondergaan. Daar kwam uit dat het allemaal prima te behandelen zou zijn en dat er gekeken zou worden naar een verpleeghuis met revalidatie-afdeling waar ze aan haar herstel zou kunnen werken.
Toen dat bekend werd (ik was er niet bij), schijnt mijn schoonmoeder gezegdt te hebben dat hierbij haar doodvonnis was getekend. En vanmorgen kwam het telefoontje dat ze overleden is.
Dus zo'n 1,5 week later zullen we weer in het crematorium staan, met dezelfde familieleden als afgelopen donderdag. Ik hoop dat haar broer, die zo'n 12 jaar ouder is, het verlies van zowel zijn vrouw als zijn schoonzus in zo'n korte tijd, aan kan. Want ik heb er geen behoefte aan om op zeer korte tijd voor de 3e keer naar het crematorium te moeten.
Als de rust weergekeerd is, meld ik mij wel weer. Kan ik mooi mijn zinnen verzetten met het bijlezen van al jullie verhalen.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik een "doelen-post" gemaakt heb. Hoewel ik het bij anderen altijd leuk vind om te lezen wat ze zich voornemen en of ze het dan ook klaarkrijgen, heb ik bij mijzelf het gevoel dat het de saaiste posts zijn die ik schrijf.
Maar gisteravond merkte ik dat ik aan het malen was om een overzicht te krijgen van alles wat binnen afzienbare tijd moet gebeuren. Dus tijd om de boel maar weer eens op een rijtje te zetten.
In willekeurige volgorde:
- Uitzoeken hoe ik de laatste gegevens in de belastingaangifte moet verwerken en aangifte versturen.
- De jaarrekening 2010 van de stichting afmaken (is al bijna klaar, maar nog even de puntjes op de i zetten). 14 maart hebben we vergadering en dan moet het klaar zijn. Daarna kan ik het boekhoudpakket afsluiten en met 2011 beginnen.
- Het maken van de omslagdoek op de breimachine. En nee, ik ben nog niet vergeten dat ik beloofd heb om een beschrijving op mijn blog te zetten (ik voel me helemaal niet schuldig :-( ).
- De laatste hand leggen aan de administratie die ik via de ruilkring heb beloofd te doen; 1 bankafschrift, reiskosten en 1 giro-afschrift (als die tenminste boven tafel komt)
- Het repareren van een sjaal, ook via de ruilkring geregeld.
- Het bijwerken van onze eigen administratie
- 1 hoofdstuk Franse les, via de ruilkring heb ik iemand gevonden die Frans gestudeerd heeft en die graag als stok wil fungeren.
- Het afmaken van het eerste bestand met gegevens voor mijn vriendin.
- Het uitdelen van awards.
- Er liggen nog 6 mails op antwoord te wachten (en ik heb er vanmorgen al 15 gehad).
- Mijn ruimte schoonmaken en planten water geven; 1x in de 8 weken is niet genoeg meer. De chins maken er echt een zootje van en elke dag hun zand zeven zorgt voor een enorme stuifbende. En ja, ik heb in mijn hoofd zitten dat ik hoognodig moet bloggen over hoe het na 5 weken met ze gaat.
- Kokosmakronen bakken als tractatie voor als ik morgen bij een goede vriend ga eten.
- Voor volgende week tijd inplannen voor het aanpassen van de beha's die ik gemaakt heb. Komende donderdag ga ik langs om te zien wat er aangepast moet worden.
- Ruimte maken voor mijn bestelde stoeltje. Levertijd zou 3 maanden zijn, maar het zijn er 2 geworden. Donderdag wordt hij gebracht :-).
- Het maken van de huiswerkopdracht voor het loopbaantraject. Ik ben er al mee bezig geweest, moet een aantal opdrachten nog even overlezen of ik echt alles goed verwoord heb en ik moet mijn doel nog aanpassen. Man en ik zijn daar een hele zaterdagmiddag mee bezig geweest maar ik kom er gewoon niet uit. Ik wil gewoon leuk werk wat bij mij past en wat ook nog geld oplevert. Maar ik snap dat deze omschrijving als doel niet zo geschikt is ;-)
Mijn beschikbare tijd deze week is vandaag, morgenvroeg 2 uurtjes, woensdagmorgen 2 uurtjes, donderdag 4 uurtjes en vrijdag. Eigenlijk is er maar 1 ding wat nu in mijn hoofd op komt: HELP!!!!
Het is weer tijd voor de jaarlijkse belastingaangifte. En dat houdt in Huize Stuiterbol een hoop verscheurwerk in. Ik ben namelijk niet zo bewaarderig (Man wel :-( ).
Het verzamelprincipe is bij ons heel simpel: alles wat niet automatisch betaald wordt, gaat in een doos met als opschrift "financiën lopend jaar". Daarnaast komen alle toegezonden jaaropgaven in die doos terecht. Tenzij we iets kwijt of nodig zijn, wordt er verder niks met die doos gedaan, totdat het moment daar is.
Als ik tijd heb om de aangifte te doen, gaat de doos op de kop en gooi ik alles weg wat niet meer relevant is. Met als gevolg dat ik een grote stapel verscheurde papieren op de grond heb liggen, een bijna lege doos weer in de kast terecht komt, en ik op mijn bureau de benodigde papieren voor de aangifte heb liggen. Aangifte van het jaar daarvoor erbij en dan zit het er eigenlijk ook meestal zo in. Alleen dit jaar niet. Er ligt nog een klein uitzoekklusje.
Eind 2009 kwamen we tot onze schrik tot de ontdekking dat wij een aflossingsvrije hypotheek hadden. Kennelijk was er bij het oversluiten van de hypotheek voor de eerste verbouwing in 2005 iets niet helemaal goed gegaan. Dit kon helaas niet meer ongedaan maken en daarom hebben wij in 2010 een kapitaalverzekering afgesloten om als aflossing van de hypotheek te gebruiken. Deze kapitaalverzekering moet ik ergens in box 1 invullen, maar ik heb nog niet in de gaten waar :-(. Maar daar ga ik nog wel achter komen.
En een fijne verrassing. Doordat ik 2 verschillende werkgevers en 3 maanden UWV heb gehad, blijk ik geld terug te krijgen. Toch maar goed dat ik eigenwijs ben en altijd ook zelf aangifte doe, ook al stuurt de belastingdienst mij geen aangiftebiljet.
Nu ik zo in de administratieve flow zit, profiteer ik daar nog even van door ook de administratie 2010 van de stichting op orde te brengen.
Zij: Het lijkt erop dat de buurjongen weer een andere auto heeft.
Hij: Volgens mij is het de oude auto die hij eerst had.
Zij: Dan is zijn auto niet goed gerepareerd.
Hij: Ik wist niet eens dat er iets mee aan de hand was, wat was het probleem?
Zij: Iets met een riem die, als hij bij andere auto's kapot gaat, einde van de auto betekend. (denkt: toch knap dat ik dat onthouden heb :-) ).
Hij: Oh, een kapotte tandriem bij de nokkenas.
Zij: ????.
Het blijft moeilijk elkaar te begrijpen ;-).
Het kan zijn dat mensen nu denken dat ik over een maf mens ga schrijven, die ik tegen ben gekomen. En in zekere zin is dat ook waar. Ik schrijf over een maf mens, maar ik ben er niet een tegen gekomen. Het gaat namelijk over mijzelf :-).
Singlemam heeft mij een award voor mijn blog gegeven en dat was omdat ik "een maf mens ben en het hart op de juiste plaats heeft". Ik zal heel eerlijk bekennen dat ik bij deze omschrijving van mijzelf wel eventjes moet slikken. Maf heeft natuurlijk een heel andere klank dan geweldig, aardig, fantastisch, meevoelend en dergelijke. Maar uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ze gewoon gelijk heeft. Ik ben maf en ik heb inderdaad mijn hart op de juiste plaats. Dus draag ik sinds gisteren deze beschrijving van mij met ere en ben ik er trots op. Alleen helpt het dan niet dat mijn broer bijna dubbel lag van het lachen, toen ik hem dit vertelde.
Ik kom binnenkort nog op de award terug. Er zitten voorwaarden aan het accepteren van een award en die moet ik eerst voor elkaar hebben. De awards waren al een tijdje rond in blogland en de meeste blogs die ik volg, hebben er al 1 gehad.
Het is wel een goede aanleiding om eens verslag te doen van de enorm ingewikkelde manier die ik heb verzonnen om blogs bij te houden. Ja, ja, als iets simpel kan, moet je het vooral ingewikkeld maken.
Er zijn in principe 2 manieren om mensen te volgen. Je meldt je bij het desbetreffende blog aan als volger of je zet het desbetreffende blog in de lijst met blogs die je volgt. In principe zou dit natuurlijk ruim voldoende moeten zijn, maar toch vind ik het niet helemaal werken. Ik heb er namelijk behoefte aan om een blog "in de wacht" te zetten.
Ik hou niet bij, bij wie ik in het blogoverzicht sta. Dus het zou mij helemaal niet opvallen als ik ergens tussen sta en daarna ineens verwijderd zou worden. Maar het voelt wel heel onaardig voor de betrokkene als ik dat op mijn eigen blog wel zou doen. Daarom was ik blij met de ontdekking van de "werkbalk favorieten". Een blog wat mij aanspreekt wordt eerst een tijdje in die werkbalk geparkeerd en vervolgens bijna dagelijks bekeken. Als ik dan na een maand nog steeds enthousiast ben, verhuist het desbetreffende blog naar de lijst van blogs die ik volg.
Ik heb net even geteld en op dit moment heb ik 7 blogs in de wacht staan. Ik hoop op die manier te voorkomen dat ik mensen uit mijn lijst moet verwijderen. Het kan natuurlijk altijd gebeuren dat levens van anderen die je op dit moment aanspreken, op een gegeven ogenblik niet meer bij je passen. Net zoals vriendinnen die op een gegeven ogenblik een andere koers gaan varen, waardoor het niet meer samen gaat. Maar door een blog voor een periode in de wacht te zetten, kan ik wel beter beoordelen of de eerste indruk na een tijdje nog steeds goed voelt. En dat is het extra werk wel waard.
PS: De crematie is inmiddels achter de rug en het is gelukt om eindelijk in het ziekenhuis bij schoonma op bezoek te gaan. Nu hopen dat de rust voor voorlopig is weer gekeerd.
Soms wrijf ik met mijn handen over mijn gezicht en dan voel ik het. Een beginnend stug haartje. Hoe het kan weet ik niet, want ieder mens heeft haren op zijn gezicht, maar sommige haren zijn harder, dikker, stugger en donkerder dan de rest. Op het moment dat je ze voelt, zijn ze vaak nog te kort om makkelijk met een pincet eruit te trekken, of om ze überhaupt in de spiegel te kunnen zien.
Vanaf dat moment begint het grote friemelen. Je weet dat het haartje er zit, je voelt hem bijna zitten en dan kun je haast niet anders dan constant voelen of hij groeit en waar hij dan precies zit. Voor de spiegel doe ik dan een verwoede poging om het haartje te verwijderen. Ik bestudeer minitieus mij gezicht en zodra ik denk dat ik hem gevonden heb, trek ik mijn huid strak en dan is het haartje ineens weer onzichtbaar geworden.
Ik wil mij natuurlijk niet laten kennen en pak desondanks toch mijn pincet en doe een verwoede poging om het haartje te pakken te krijgen. Als het tegenzit (en dat is vaak het geval, maar dat kan ook aan mij liggen) zit ik er regelmatig naast en heb ik daarna een huid vol met rode plekjes, al dan niet bloedend. Het nadeel van bloedende plekjes, is dat er dan een korstje ontstaat waardoor je het haartje nog minder makkelijk kunt vinden. En hoogst irritant: je weet dat dat stomme haartje er nog steeds zit.
Maar vandaag had ik geluk. Deze keer was het haartje mij niet de baas en zijn broertje kreeg ik ook te pakken. Ik had eerlijk gezegd ook niet veel keuze. Ik kan tijdens de crematie niet de hele tijd aan mijn gezicht zitten te friemelen vanwege stomme haartjes.
Nu nog een manier ontdekken om te voorkomen dat ze mij weer het leven zuur maken.
PS: dank jullie wel voor het medeleven.
