Tot verbazing van sommige werknemers biedt de Dienst Uitvoering Onderwijs (Duo) haar 2000 personeelsleden binnenkort een cursus tegen hoogtevrees en claustrofobie aan. De rijksdienst betrekt komend voorjaar een nieuw kantoorpand van 24 verdiepingen hoog. Omdat de Duo-medewerkers allemaal een werkplek krijgen op de bovenste 16 verdiepingen wordt onderzocht of er behoefte bestaat aan een cursus tegen hoogtevrees en ruimtevrees.
Woordvoerster Thea Jonkman van Duo zegt dat chefs momenteel onderzoeken hoe groot de behoefte aan dergelijke cursussen is. Jonkman kent zelf een collega die vanwege hoogtevrees de afgelopen jaren er steeds in slaagde op de begane grond een werkplek te vinden. In de nieuwbouw worden de eerste acht verdiepingen echter ingenomen door de belastingdienst.
(bron: dvhn.nl)
Man kwam hier gisteren mee aan zetten, hij had dit verhaal op de radio gehoord. Vandaag stond het op de site (en zal het ook wel in de krant staan). Op de site kunnen mensen ook reageren en 1 reactie luidde: doe maar niet want anders gaan ze de hele dag voor het raam staan om van het uitzicht te genieten. En dan zit ik mij af te vragen of ik de enige ben die dit kennelijk heel anders ziet dan de rest van de wereld.
Ik vind het namelijk raar dat een werkgever een gebouw laat bouwen waarvan de kans bestaat dat zijn medewerkers zich in dat gebouw niet prettig zullen voelen. Als extra informatie: het is een zogenaamd open en transparant gebouw met glas van plafond tot vloer. Dus als je de ruimte binnen komt, kijk je direct naar buiten zonder het veilige gevoel dat een borstwering geeft. Persoonlijk heb ik geen last van hoogtevrees en ik hou ervan om naar buiten te kijken en voor het raam te staan. Maar het idee dat ik vlak bij het raam op de 20-ste verdieping mijn bureau zou hebben en elke keer als ik naar buiten kijk in een "afgrond" kijk, vind ik zelfs niet aantrekkelijk.
En wat voor architect ben je, als je niet rekening houdt met de menselijke maat en de menselijke beleving en design en uiterlijk boven de mensen stelt voor wie je aan het ontwerpen bent.
Maar kennelijk zie ik het verkeerd. En eerlijk gezegd hoop ik dat van harte. Want ik weet niet wat het met een werknemer doet (met of zonder cursus hoogtevrees/ruimtevrees) als die dag in dag uit met een vaag vervelend gevoel zijn werk zit te doen omdat het gebouw waarin hij werkt hem geen veilig gevoel biedt.
donderdag 10 februari 2011
woensdag 9 februari 2011
Schulden
Gisteren las ik de post van Frugal Trenches (http://notesfromthefrugaltrenches.com/2011/02/08/) over schulden. En ik besloot er eens een nachtje over te slapen.
FT schrijft dat er naast financiële schulden ook andere schulden zijn die allemaal terug te voeren zijn op "tijdschuld". Niet goed voor jezelf zorgen, geen aandacht geven aan mensen en zaken die dat nodig hebben en dergelijke zijn uiteindelijk allemaal terug te voeren op hoe iemand met zijn tijd omgaat. En ze besluit dat ze een volledig schuldenvrij leven wil hebben, ik bewonder haar voor haar streven maar denk niet dat dit een haalbaar iets zal zijn.
Na 1 dag nadenken, ga ik mijn hersenspinsels over dit onderwerp hier neer zetten. Ik sta aan alle kanten open voor meedenkers, tegendenkers en suggesties.
Anders dan een financiële schuld (kijk naar je banksaldo, de leningen en dergelijke en je weet hoe je er voor staat), is bij een tijdschuld meer sprake van een morele schuld. Er zitten niet meer dan 24 uur in een dag en daarvan is, over het algemeen, zo'n 8 uur al verzegd omdat een mens toch slaap nodig heeft. Een groot deel van de mensen werkt 8 uur per dag, inclusief woon/werkverkeer minimaal 9 uur niet beschikbaar voor andere zaken. Na slapen en werk blijft er dan nog 7 uur over om "uit te geven".
Bij het uitgeven van geld kun je vaak nog keuzes maken die geen gevolgen voor anderen hebben, niemand heeft er last van (tenminste zo zou het moeten zijn) als jij al je spullen en kleding bij de kringloop koopt en alle boodschappen bij de prijsvechter haalt. Bij het uitgeven van tijd, ligt dit volgens mij anders.
Net als geld kun je tijd maar 1x uitgeven, een uur besteedt aan bloggen kan niet meer teruggedraaid worden en aan iets anders worden besteed. Maar het is hier dat volgens mij de morele component van tijdschuld om de hoek komt kijken: de manier waarop iemand zijn tijd indeelt heeft, in tegenstelling tot het uitgeven van geld, wel gevolgen voor anderen. Tijd die ik besteed aan het schrijven van dit blog, kan ik bijvoorbeeld niet gebruiken om naar de financiën te kijken. Hierdoor ontstaat een moreel conflict tussen willen/nodig hebben en moeten. Ik vind het leuk om te bloggen en bloggen biedt me houvast en structuur als het leven wat sneller loopt dan ik bij kan benen. Aan de andere kant ben ik sinds gisteravond zowel Man als een vriendin geld schuldig en dat moeten ze zo snel mogelijk terug hebben.
Hetzelfde kan gelden voor een verjaardag. Je hebt er eigenlijk helemaal geen zin in, maar je weet dat je je vriendin een heel groot plezier doet door wel te komen. Ook die tijd kun je maar 1x uitgeven, kies je dan voor jezelf en je (terechte) behoefte om een avond lekker op de bank te hangen met een breiwerkje voor de tv of voor je vriendin?
Hieruit blijkt dat de prioriteiten voor hoe je je tijd indeelt, per dag kunnen verschillen. De ene keer kan je na een werkdag nog vol energie zitten en je tijd besteden door gezellig met vriendinnen naar de bioscoop te gaan, terwijl je een andere dag zo moe bent, dat je het liefst om 20.00 uur je bed al in kruipt. En als je in de bioscoop zit, kun je je ook nog "schuldig" voelen dat je jezelf een fijne avond bezorgt terwijl je partner alleen thuis zit en jullie al een tijdje geen tijd voor elkaar hebben gemaakt.
Ik ben het met FT eens, dat het zinvol is om goed na te denken wat voor jou belangrijk is in het leven en daar je tijd ook zoveel mogelijk op in moet delen. Maar er blijven ten eerste altijd zaken die gewoon moeten (en dus aan onze beschikbare tijd knabbelen) en ten tweede zullen de morele conflicten over het gebruik van de beschikbare tijd altijd aanwezig zijn. Daarom denk ik dat het niet mogelijk zal zijn op het gebied van tijd schuldenvrij door het leven te gaan. Ik weet ook niet of dat erg is. Het feit dat je je schuldig voelt over iets waar je tijd aan hebt besteedt, kan juist een stimulans zijn om het de volgende keer beter/anders te doen. Inderdaad met het risico dat ook dat weer een schuldgevoel op kan leveren, omdat elke situatie om andere prioriteiten vraagt.
FT schrijft dat er naast financiële schulden ook andere schulden zijn die allemaal terug te voeren zijn op "tijdschuld". Niet goed voor jezelf zorgen, geen aandacht geven aan mensen en zaken die dat nodig hebben en dergelijke zijn uiteindelijk allemaal terug te voeren op hoe iemand met zijn tijd omgaat. En ze besluit dat ze een volledig schuldenvrij leven wil hebben, ik bewonder haar voor haar streven maar denk niet dat dit een haalbaar iets zal zijn.
Na 1 dag nadenken, ga ik mijn hersenspinsels over dit onderwerp hier neer zetten. Ik sta aan alle kanten open voor meedenkers, tegendenkers en suggesties.
Anders dan een financiële schuld (kijk naar je banksaldo, de leningen en dergelijke en je weet hoe je er voor staat), is bij een tijdschuld meer sprake van een morele schuld. Er zitten niet meer dan 24 uur in een dag en daarvan is, over het algemeen, zo'n 8 uur al verzegd omdat een mens toch slaap nodig heeft. Een groot deel van de mensen werkt 8 uur per dag, inclusief woon/werkverkeer minimaal 9 uur niet beschikbaar voor andere zaken. Na slapen en werk blijft er dan nog 7 uur over om "uit te geven".
Bij het uitgeven van geld kun je vaak nog keuzes maken die geen gevolgen voor anderen hebben, niemand heeft er last van (tenminste zo zou het moeten zijn) als jij al je spullen en kleding bij de kringloop koopt en alle boodschappen bij de prijsvechter haalt. Bij het uitgeven van tijd, ligt dit volgens mij anders.
Net als geld kun je tijd maar 1x uitgeven, een uur besteedt aan bloggen kan niet meer teruggedraaid worden en aan iets anders worden besteed. Maar het is hier dat volgens mij de morele component van tijdschuld om de hoek komt kijken: de manier waarop iemand zijn tijd indeelt heeft, in tegenstelling tot het uitgeven van geld, wel gevolgen voor anderen. Tijd die ik besteed aan het schrijven van dit blog, kan ik bijvoorbeeld niet gebruiken om naar de financiën te kijken. Hierdoor ontstaat een moreel conflict tussen willen/nodig hebben en moeten. Ik vind het leuk om te bloggen en bloggen biedt me houvast en structuur als het leven wat sneller loopt dan ik bij kan benen. Aan de andere kant ben ik sinds gisteravond zowel Man als een vriendin geld schuldig en dat moeten ze zo snel mogelijk terug hebben.
Hetzelfde kan gelden voor een verjaardag. Je hebt er eigenlijk helemaal geen zin in, maar je weet dat je je vriendin een heel groot plezier doet door wel te komen. Ook die tijd kun je maar 1x uitgeven, kies je dan voor jezelf en je (terechte) behoefte om een avond lekker op de bank te hangen met een breiwerkje voor de tv of voor je vriendin?
Hieruit blijkt dat de prioriteiten voor hoe je je tijd indeelt, per dag kunnen verschillen. De ene keer kan je na een werkdag nog vol energie zitten en je tijd besteden door gezellig met vriendinnen naar de bioscoop te gaan, terwijl je een andere dag zo moe bent, dat je het liefst om 20.00 uur je bed al in kruipt. En als je in de bioscoop zit, kun je je ook nog "schuldig" voelen dat je jezelf een fijne avond bezorgt terwijl je partner alleen thuis zit en jullie al een tijdje geen tijd voor elkaar hebben gemaakt.
Ik ben het met FT eens, dat het zinvol is om goed na te denken wat voor jou belangrijk is in het leven en daar je tijd ook zoveel mogelijk op in moet delen. Maar er blijven ten eerste altijd zaken die gewoon moeten (en dus aan onze beschikbare tijd knabbelen) en ten tweede zullen de morele conflicten over het gebruik van de beschikbare tijd altijd aanwezig zijn. Daarom denk ik dat het niet mogelijk zal zijn op het gebied van tijd schuldenvrij door het leven te gaan. Ik weet ook niet of dat erg is. Het feit dat je je schuldig voelt over iets waar je tijd aan hebt besteedt, kan juist een stimulans zijn om het de volgende keer beter/anders te doen. Inderdaad met het risico dat ook dat weer een schuldgevoel op kan leveren, omdat elke situatie om andere prioriteiten vraagt.
maandag 7 februari 2011
Warme truiendag
Ik had vandaag kunnen schrijven over de vlaag van verstandsverbijstering die mij gisteren overviel. Ik had vandaag ook kunnen schrijven over hoe inspirerend bezoek kan zijn als je samen ideeën kunt verzinnen en hoe dat nieuwe energie kan geven.
Ik had vandaag ook kunnen schrijven over de oproep die Mevrouw Snoeshaan op haar blog heeft gedaan om iemand die het zwaar heeft een hart onder de riem te steken (voor haar blog: zie de lijst met blogs die ik volg).
Ik kies er echter voor om aandacht te besteden aan een site die ik sinds gisteren ontdekt heb. Ik ga hem straks nog even toevoegen aan de lijst met blogs die ik volg: www.lowtechmagazine.be
Dat ik hiervoor kies, wil trouwens niet zeggen dat ik bovenstaande onderwerpen niet interessant genoeg vind om over te schrijven. Maar om geen lange post te maken, moet ik (helaas) een keuze maken.
Via hèt consumindertijdschrift van Nederland, werd ik op het bestaan van deze site geattendeerd en ik heb vol verbazing en verwondering rond geneusd. De Belgische journalist, Kris de Decker, die deze site heeft opgericht en onderhoudt, heeft mij op een grappige manier aan het denken gezet.
Het eerste artikel was ik op de site las ging over "warme truiendag". Afgelopen vrijdag was het "warme truiendag". "Warme truiendag" is een dag om energiebesparing en duurzaamheid onder de aandacht te brengen. Ik had er wel van gehoord, maar wist niet dat het afgelopen vrijdag al zover was. Het idee is om in plaats van de verwarming hoger te zetten, een trui aan te trekken om warm te blijven. In zijn artikel schrijft hij dat ondanks de komst van hoogrendement-ketels de verbruikte energie voor verwarming niet gedaald is, maar eigenlijk gestegen. Dat komt omdat door de mogelijkheden van het centrale verwarmingssysteem ook de comfort-eisen van de mensen zijn verhoogd. In 1970 bleek de gemiddelde temperatuur in huis in de winter zo tegen de 13C, 40 jaar later is dat opgelopen tot 21C tot 25C. Er wordt veel geld gestopt in het isoleren van het huis, maar je kunt ook investeren in het isoleren van jezelf. Als je jezelf goed isoleert, hoeft de verwarming niet zo hoog en verdien je de investering aan isolatiemateriaal voor jezelf binnen de kortste keren terug. Je kunt jezelf isoleren door een warme trui aan te trekken. Maar voor al die mensen die gewend zijn om in een t-shirt op de bank naar de tv te kijken, is dat natuurlijk verre van comfortabel. Bovendien staat dat minder elegant. Daarom komt hij met de toepassing van thermisch ondergoed. Dat is speciaal gemaakt om het menselijk lichaam warm te houden. Het volgt de rondingen van het lichaam, heeft bijna geen volume dus je kunt je gewone kleren er zo overheen dragen en niemand kan zien dat je thermisch ondergoed draagt. Vervolgens gaat hij in op de diverse voor- en nadelen van bepaalde materialen en dergelijke en waar je op moet letten als je thermisch ondergoed aan wilt schaffen. Niet elke soort is geschikt om in huis te dragen.
Ik werd helemaal vrolijk van dat artikel. Een onorthodoxe manier om tegen iets aan te kijken. Voor de resterende winter ga ik niet meer halsoverkop naar de winkel rennen om thermisch ondergoed aan te schaffen. Maar voor de komende winter ga ik er zeker over nadenken. Ik weet alleen nog niet goed hoe ik dat dan moet doen als ik onverwacht visite ga krijgen of als ik onverwacht de deur uit moet om ergens heen te gaan. In het eerste geval kan ik natuurlijk moeilijk die visite in de "kou" laten zitten, maar dan krijg ik het wel heel erg warm. En in het tweede geval kom ik ergens waar de verwarming zo hoog staat, dat ik vast acuut ter plekke van mijn stokje ga. Gelukkig heb ik nog zo'n 8 maanden om daarvoor een oplossing te vinden. Ik en mijn thermisch ondergoedproject gaan daar wel uitkomen :-)
Ik had vandaag ook kunnen schrijven over de oproep die Mevrouw Snoeshaan op haar blog heeft gedaan om iemand die het zwaar heeft een hart onder de riem te steken (voor haar blog: zie de lijst met blogs die ik volg).
Ik kies er echter voor om aandacht te besteden aan een site die ik sinds gisteren ontdekt heb. Ik ga hem straks nog even toevoegen aan de lijst met blogs die ik volg: www.lowtechmagazine.be
Dat ik hiervoor kies, wil trouwens niet zeggen dat ik bovenstaande onderwerpen niet interessant genoeg vind om over te schrijven. Maar om geen lange post te maken, moet ik (helaas) een keuze maken.
Via hèt consumindertijdschrift van Nederland, werd ik op het bestaan van deze site geattendeerd en ik heb vol verbazing en verwondering rond geneusd. De Belgische journalist, Kris de Decker, die deze site heeft opgericht en onderhoudt, heeft mij op een grappige manier aan het denken gezet.
Het eerste artikel was ik op de site las ging over "warme truiendag". Afgelopen vrijdag was het "warme truiendag". "Warme truiendag" is een dag om energiebesparing en duurzaamheid onder de aandacht te brengen. Ik had er wel van gehoord, maar wist niet dat het afgelopen vrijdag al zover was. Het idee is om in plaats van de verwarming hoger te zetten, een trui aan te trekken om warm te blijven. In zijn artikel schrijft hij dat ondanks de komst van hoogrendement-ketels de verbruikte energie voor verwarming niet gedaald is, maar eigenlijk gestegen. Dat komt omdat door de mogelijkheden van het centrale verwarmingssysteem ook de comfort-eisen van de mensen zijn verhoogd. In 1970 bleek de gemiddelde temperatuur in huis in de winter zo tegen de 13C, 40 jaar later is dat opgelopen tot 21C tot 25C. Er wordt veel geld gestopt in het isoleren van het huis, maar je kunt ook investeren in het isoleren van jezelf. Als je jezelf goed isoleert, hoeft de verwarming niet zo hoog en verdien je de investering aan isolatiemateriaal voor jezelf binnen de kortste keren terug. Je kunt jezelf isoleren door een warme trui aan te trekken. Maar voor al die mensen die gewend zijn om in een t-shirt op de bank naar de tv te kijken, is dat natuurlijk verre van comfortabel. Bovendien staat dat minder elegant. Daarom komt hij met de toepassing van thermisch ondergoed. Dat is speciaal gemaakt om het menselijk lichaam warm te houden. Het volgt de rondingen van het lichaam, heeft bijna geen volume dus je kunt je gewone kleren er zo overheen dragen en niemand kan zien dat je thermisch ondergoed draagt. Vervolgens gaat hij in op de diverse voor- en nadelen van bepaalde materialen en dergelijke en waar je op moet letten als je thermisch ondergoed aan wilt schaffen. Niet elke soort is geschikt om in huis te dragen.
Ik werd helemaal vrolijk van dat artikel. Een onorthodoxe manier om tegen iets aan te kijken. Voor de resterende winter ga ik niet meer halsoverkop naar de winkel rennen om thermisch ondergoed aan te schaffen. Maar voor de komende winter ga ik er zeker over nadenken. Ik weet alleen nog niet goed hoe ik dat dan moet doen als ik onverwacht visite ga krijgen of als ik onverwacht de deur uit moet om ergens heen te gaan. In het eerste geval kan ik natuurlijk moeilijk die visite in de "kou" laten zitten, maar dan krijg ik het wel heel erg warm. En in het tweede geval kom ik ergens waar de verwarming zo hoog staat, dat ik vast acuut ter plekke van mijn stokje ga. Gelukkig heb ik nog zo'n 8 maanden om daarvoor een oplossing te vinden. Ik en mijn thermisch ondergoedproject gaan daar wel uitkomen :-)
zondag 6 februari 2011
Schorseneren en plastic broodzakken
Voor degenen die nog nooit schorseneren klaar gemaakt hebben: trek bij het schoonmaken vooral iets van handschoenen aan. Ze scheiden tijdens het schoonmaken een kleverige substantie af die je niet makkelijk van je handen krijgt. Bij gebrek aan handschoenen gebruik ik plastic broodzakken.
Waarom plastic broodzakken? Omdat ik eigenlijk vind dat ik plastic zo veel mogelijk moet hergebruiken. Dus alle plastic broodzakken worden op onze met magneetverf geverfde deuren gehangen. Alleen jongen mijn broodzakken sneller dan dat ik ze kan verwerken. Vanwege de gist eet ik zelf nauwelijks brood, maar Man eet minstens 6 plakken per dag. Er zitten ± 20 plakken in 1 brood dus hij produceert minimaal 2 zakken per week. Alles wat van een beschermlaagje moet worden voorzien om te voorkomen dat het uitdroogt, slof wordt of iets dergelijks wordt in een broodzak gestopt. Maar dan nog lukt het niet hard om de stapel broodzakken te verminderen.
Op dit moment hangen er 9, er gaan vanavond dus 2 af en er komt (Man is net begonnen met het maken van de lunch) nu al weer 1 bij.
Ik ben niet zo'n fan van schorseneren, de smaak staat niet in verhouding tot de hoeveelheid werk die je ervan hebt. Voor het kwijtraken van een aantal broodzakken zijn ze uitermate geschikt, dus ik zal niet klagen. Maar mochten lezers van mijn blog nog tips hebben om die stapel broodzakken binnen proporties te houden, dan hou ik mij aanbevolen :-)
vrijdag 4 februari 2011
Soms mis ik de zee :-(
Ik lig nog wat te dommelen in mijn bed en met moeite lukt het me mijn ogen net zover te openen dat ik kan zien hoe laat het is. De wekker geeft 5 voor 7 aan. Beneden mij is man bezig met zijn ochtendrituelen zodat hij met een ontbijt achter de kiezen, gewassen en geschoren met een lunchpakket richting werk vertrekt. De chins zijn een beetje onrustig en dat komt door de geluiden die ik om mij heen hoor.
Terwijl ik mij lekker warm in mijn dekbed nestel, luister ik naar de storm die om het huis heen raast en door afvoerpijpen heen blaast. En dan komt er maar 1 gedachte bij mij op: ik wou dat ik nu naar de zee zou kunnen kijken. De branding die met dit weer vol witte schuimkoppen zit, de golven die nu niet kabbelend op het strand rollen maar echt met grote hoge klappen het zand bijna wegslaan. De dreigende lucht aan de horizon, schepen die in de verte moeizaam door het water ploegen. Het zware geluid van de golven en de wind. Wat zou het fijn zijn als ik elke dag mijn wandeltraining bij de zee zou kunnen doen. Dat ik sowieso elke dag de zee zou kunnen zien.
Maar helaas is de echte zee (echte zee is met golven, branding en strand) minstens 2 uur rijden bij mij vandaan. Ik denk dat ik mij nog maar weer omdraai, dan droom ik nog even verder van de zee.
Terwijl ik mij lekker warm in mijn dekbed nestel, luister ik naar de storm die om het huis heen raast en door afvoerpijpen heen blaast. En dan komt er maar 1 gedachte bij mij op: ik wou dat ik nu naar de zee zou kunnen kijken. De branding die met dit weer vol witte schuimkoppen zit, de golven die nu niet kabbelend op het strand rollen maar echt met grote hoge klappen het zand bijna wegslaan. De dreigende lucht aan de horizon, schepen die in de verte moeizaam door het water ploegen. Het zware geluid van de golven en de wind. Wat zou het fijn zijn als ik elke dag mijn wandeltraining bij de zee zou kunnen doen. Dat ik sowieso elke dag de zee zou kunnen zien.
Maar helaas is de echte zee (echte zee is met golven, branding en strand) minstens 2 uur rijden bij mij vandaan. Ik denk dat ik mij nog maar weer omdraai, dan droom ik nog even verder van de zee.
donderdag 3 februari 2011
We zijn weer vriendjes (gelukkig)
Het is in ieder geval een groot contrast met gistermorgen. Toen zat Emanzo boven in de kooi, Omyra halverwege in een hoekje en Eusebio had zich verschanst in het houten schuilhuisje op de bodem. Toen ik gistermiddag aan het einde van de middag thuis kwam hing er al een heel andere sfeer in de kooi en zaten Omyra en Eusebio gezellig tegen elkaar aan op een plankje. Ze waren ook een stuk nieuwsgieriger naar mij dan ze in de voorgaande dagen geweest zijn. De opluchting in huize Stuiterbolletje is bijna tastbaar. Ik ben (op dit moment) in ieder geval erg blij en heb nu weer wat meer vertrouwen in de toekomst.
Gisteren hard gewerkt om allerlei informatie over de stichting/ruilkring boven tafel te halen zodat ik een conceptbrief naar alle deelnemers kon samenstellen. Die ligt nu bij de overige bestuursleden voor akkoord. Ik ben erg benieuwd naar de reacties, vooral omdat steeds duidelijker wordt dat het tussen mij en 1 bestuurslid niet meer goed gaat komen. We verschillen op principiële gronden van elkaar en dat maakt het lastig. Daarnaast heb ik er nog nooit van gehoord dat besturen en vrijwilligerswerk ALTIJD LEUK moet zijn. Sterker nog: besturen is bijna nooit leuk. Je bent negen van de tien keer keihard aan het werk zonder dat je er waardering voor krijgt, je hebt het altijd gedaan als mensen met dingen geconfronteerd worden die ze niet leuk vinden (ookal heb je iedereen al een half jaar daarop voorbereid) en als je hulp nodig hebt, geeft niemand thuis. Dit zo overdenkend is het eigenlijk een wonder dat mensen überhaupt nog de bereidheid hebben om in een bestuur te stappen ;-). Er is ook niet voor niets een tekort aan bestuurders en vrijwilligers.
Aan de andere kant kun je door bestuurswerk enorm veel leren. Je kunt bepaalde capaciteiten ontwikkelen, dingen uitproberen (kijken of je iets wel of niet leuk vind om te doen), ontdekkingen over jezelf doen (nooit geweten dat ik dat in mij had) en de voldoening als je iets voor elkaar krijgt is vaak de frustratie in de aanloop- en uitvoeringsfase meer dan waard. De mensen met wie je het bestuur vormt en mee samenwerkt kunnen het besturen ook tot een leuke activiteit maken. En zolang de baten zwaarder wegen dan de lasten, zijn er mensen die in een bestuur blijven zitten. Eigenlijk hebben die wel een heel groot applaus verdient, nu ik er zo over nadenk :-) (en ja, ik dus ook).
Afhankelijk van de reacties op mijn conceptbrief, besluit ik of ik met het besturen doorga of niet. Ik hou mijn mail vandaag dus scherp in de gaten.
Ja, ik schrijf "mijn mail". Het heeft onze provider behaagd de boel weer in de lucht te brengen. En dan zit je twee weken te stressen over wat voor mail je misschien allemaal zou missen, blijkt dat dus reuze mee te vallen. Ik hoop dat ik deze les onthoud voor als het weer een keer gebeurd.
Dan ga ik nu de vredige chins wreed uit hun dommelslaapje halen om ze van een schoon hok te voorzien en door al die bestuursstress zijn er ook een hoop dingen in huis blijven liggen. Nu ik even een dag tijd heb, ga ik ook mijn huis maar even opruimen, de boel ordenen en de financiën bijwerken.
woensdag 2 februari 2011
Niet zo schattig meer
Gisteravond een heftige bestuursvergadering. De lucht is nog niet geklaard maar de neuzen staan in ieder geval weer 1 kant op en dat is wel fijn. Maar ja, ik kan daar toch niet goed tegen dus mijn vermoeidheid is na een bijna slapeloze nacht er niet beter van geworden.
Afgelopen nacht er ook nog een paar keer uit geweest omdat de chins een enorm kabaal aan het maken waren. Tegen de tijd dat je dan voor de kooi staat en iets van licht hebt om ze te ontdekken (grijze chins zijn in het donker niet echt zichtbaar), zitten ze onschuldig op hun plankje voor zich uit te kijken alsof er niks aan de hand is. Maar er was wel wat aan de hand.
Elke morgen moeten de keuteltjes die ze in de loop van de nacht op de plankjes achter laten verwijderd worden, het voer bijgevuld en het zandbad gezeefd. En terwijl ik daarmee bezig was, kwam ik grijze plukken haar tegen :-(. Daar is maar 1 oorzaak voor aan te wijzen: ze hebben gevochten. Paniek.
Het was direct heel duidelijk dat Eusebio het slachtoffer was. Hij zat vanmorgen bijna helemaal achterin de kruik en de kruik lag vol met keuteltjes en er was in geplast. Normaal zijn chins heel schoon en zouden ze nooit plassen op de plek waar ze een veilig heenkomen zoeken. Dus het bewijs was wel duidelijk. Gezien de samenstelling van de groep: 2 mannetjes en 1 vrouwtje was de dader ook heel duidelijk: Emanzo. Ik helemaal in de stress en tranen Man bellen zodat ik mijn eerste verhaal kwijt kon en vervolgens wachten totdat het een fatsoenlijke tijd was om de opvang te bellen. Ellen van Vida Nueva wist niet wat te hoorde want zoiets had ze nog nooit meegemaakt. Tijdens het gesprek kwamen diverse mogelijke oorzaken langs en misschien is het wel een combinatie van al die oorzaken. Chins zijn nu eenmaal heel gevoelige beestjes en het kan zijn dat Eusebio niet van verhuizen houdt. Daarnaast is het mogelijk dat Omyra bronstig is en dat Emanzo na alles verhuisstress even duidelijk wou maken dat hij nog steeds de baas is. Iets onwaarschijnlijker is dat Eusebio na de verhuizing de machtsverhouding wou aanvechten. Maar alles is mogelijk.
Zolang het bij plukken haar blijft en de chins niet met gebroken vingertjes, gaten in de oren en bloedende neuzen in de kooi rondlopen zit er op dit moment weinig anders op dan de boel te laten voor wat het is. En hopen dat ze zo snel mogelijk aan de nieuwe situatie wennen en oude of nieuwe machtsverhoudingen vaststellen. Wat voor mij moelijk is, is dat ik ondanks dat mijn hart uitgaat naar Eusebio, Emanzo als leider van de groep als eerste moet blijven benaderen en daarna pas naar Omyra of Eusebio mag kijken. En nog moeilijker: mijn gevoel van ik vind jou even niet erg aardig daarbij uit moet schakelen.
Ik ben blij dat het werk bij mijn oude baas er op zit. Het was heel duidelijk dat als je om een bepaalde reden weg gaat, dat je dan beter niet terug kunt komen. Maar ik heb meegeholpen het grootste gedeelte van de klus te klaren en die voldoening is het wel waard geweest.
Afgelopen nacht er ook nog een paar keer uit geweest omdat de chins een enorm kabaal aan het maken waren. Tegen de tijd dat je dan voor de kooi staat en iets van licht hebt om ze te ontdekken (grijze chins zijn in het donker niet echt zichtbaar), zitten ze onschuldig op hun plankje voor zich uit te kijken alsof er niks aan de hand is. Maar er was wel wat aan de hand.
Elke morgen moeten de keuteltjes die ze in de loop van de nacht op de plankjes achter laten verwijderd worden, het voer bijgevuld en het zandbad gezeefd. En terwijl ik daarmee bezig was, kwam ik grijze plukken haar tegen :-(. Daar is maar 1 oorzaak voor aan te wijzen: ze hebben gevochten. Paniek.
Het was direct heel duidelijk dat Eusebio het slachtoffer was. Hij zat vanmorgen bijna helemaal achterin de kruik en de kruik lag vol met keuteltjes en er was in geplast. Normaal zijn chins heel schoon en zouden ze nooit plassen op de plek waar ze een veilig heenkomen zoeken. Dus het bewijs was wel duidelijk. Gezien de samenstelling van de groep: 2 mannetjes en 1 vrouwtje was de dader ook heel duidelijk: Emanzo. Ik helemaal in de stress en tranen Man bellen zodat ik mijn eerste verhaal kwijt kon en vervolgens wachten totdat het een fatsoenlijke tijd was om de opvang te bellen. Ellen van Vida Nueva wist niet wat te hoorde want zoiets had ze nog nooit meegemaakt. Tijdens het gesprek kwamen diverse mogelijke oorzaken langs en misschien is het wel een combinatie van al die oorzaken. Chins zijn nu eenmaal heel gevoelige beestjes en het kan zijn dat Eusebio niet van verhuizen houdt. Daarnaast is het mogelijk dat Omyra bronstig is en dat Emanzo na alles verhuisstress even duidelijk wou maken dat hij nog steeds de baas is. Iets onwaarschijnlijker is dat Eusebio na de verhuizing de machtsverhouding wou aanvechten. Maar alles is mogelijk.
Zolang het bij plukken haar blijft en de chins niet met gebroken vingertjes, gaten in de oren en bloedende neuzen in de kooi rondlopen zit er op dit moment weinig anders op dan de boel te laten voor wat het is. En hopen dat ze zo snel mogelijk aan de nieuwe situatie wennen en oude of nieuwe machtsverhoudingen vaststellen. Wat voor mij moelijk is, is dat ik ondanks dat mijn hart uitgaat naar Eusebio, Emanzo als leider van de groep als eerste moet blijven benaderen en daarna pas naar Omyra of Eusebio mag kijken. En nog moeilijker: mijn gevoel van ik vind jou even niet erg aardig daarbij uit moet schakelen.
Ik ben blij dat het werk bij mijn oude baas er op zit. Het was heel duidelijk dat als je om een bepaalde reden weg gaat, dat je dan beter niet terug kunt komen. Maar ik heb meegeholpen het grootste gedeelte van de klus te klaren en die voldoening is het wel waard geweest.
Abonneren op:
Posts (Atom)