In reactie op mijn vorige post, schreef Valhalla: "wat vind je niets trouwens?". Daarop heb ik de post nog eens goed doorgelezen en ik vind niets van mijzelf.
Ik ben gewoon ik, niet meer niet minder. Ik vind niet dat ik bijzondere eigenschappen of talenten heb. Niet iets wat eruit springt en dat mij typeert. Behalve dan dat ik een maf mens ben met het hart op de juiste plaats. En sinds een dag energetisch lichaamswerk kan ik er van maken dat ik een STERK maf mens ben met het hart op de juiste plaats.
Maar net zoals het doel: ik wil gewoon een leuke baan die geld oplevert niet een werkbaar doel is voor een loopbaantraject, is het zijn van een sterk maf mens ook niet concreet genoeg om mee aan de slag te kunnen. Een potentiële werkgever zal het worst zijn of ik een sterk maf mens ben. Hij wil weten of ik doelgericht ben, of ik kan inspireren en of ik gevoel voor details heb (afhankelijk van de functieomschrijving). Vandaar de opdracht om uit 3 lijsten die kwalificaties te halen die op mij van toepassing zijn.
Gisteren, na een halve zak chips, een halve zak drop en 2 flesjes sinaasappelsap, had ik de lijsten tot de helft terug gebracht. Vanmorgen heb ik ze weer een stukje verder ingekort, maar ik ben nog lang niet zover dat ik van elke categorie een top 3 kan samenstellen. Omdat ik ook aan anderen heb moeten vragen dezelfde lijsten over mij in te vullen, heb ik in mijn mailbox nu al 4 lijsten staan. Ik zal heel eerlijk zijn dat ik er stiekem over heb lopen denken om die lijsten te bekijken, een samenvatting te maken en daar dan mijn eigen top 3-s uit samen te stellen ;-). Alleen schiet ik daar niet veel mee op. En aangezien ik dit loopbaantraject doe om er achter te komen wat voor werk het beste bij mij past, heeft het weinig zin om mijzelf voor de gek te houden. Maar het is een enorm zware bevalling. Gelukkig heb ik een goed gevulde voorraadkast :-). Ik hoop de categorie "capaciteiten en talenten" vandaag tot 3 te hebben teruggebracht. Daarna nog 2 categoriën te gaan.
PS: De foto van mijn "nieuwe" auto komt zo snel mogelijk. Omdat ons garagepad op het noorden ligt is de auto nu nog aan het opdrogen. Bovendien staat hij iets te ver naar achteren om er een leuke foto van te maken.
woensdag 23 maart 2011
dinsdag 22 maart 2011
Een dag van gaan en komen (en meer)
Dus bij deze: dag lieve auto, dank je wel voor alle mooie herinneringen (en pinkt een traantje weg).
En dan wordt het tijd dat we overgaan tot de orde van de dag. Door alle toestanden van de afgelopen 2 weken is er een hoop regelwerk blijven liggen en daar moet hoognodig een begin mee worden gemaakt.
De wandeltrainingen worden steeds zwaarder (is ook de bedoeling natuurlijk), en daardoor moet ik mijn hele ochtendrtoutine omgooien. In het begin ging ik direct na het wakker worden de deur uit. Om niet helemaal op een lege maag onderweg te zijn, snaaide ik een mueslireep of een paar yoghurt-rijstwafels uit de kast. Bij thuiskomst was het tijd voor mijn ontbijt en het bijlezen van blogs en het forum waar ik ook regelmatig op zit. Vaak schreef ik dan ook mijn eigen blog. Vervolgens kregen de chins eten en werd hun kooi onderhanden genomen en kon mijn dag verder beginnen.
Maar tegenwoordig ben ik toch al snel gemiddeld een uur onderweg, soms zelfs op de toppen van toegestane hartslag. En dat gaat niet zonder ontbijt. Vandaag mijn eerste experiment om het anders te doen. Direct na het wakker worden een bak yoghurt met flakes naar binnen gewerkt en ondertussen de chins van eten en keutelvrije plankjes voorzien. Daarna wandelen en vervolgens met thee achter de computer kruipen. De training was beter vol te houden, maar ik vind het verder nog niks. Het zal wel een kwestie van wennen zijn.
En nu ik het toch over het wandelen heb, ik begin het te missen als ik het niet kan doen (ik vind het echt vreselijk om dat te moeten bekennen). En ik heb mij definitief ingeschreven voor de tocht die ik eind september wil gaan lopen. Alleen ben ik verstandig geweest en heb ik mij voor zaterdag opgegeven voor de afstand van 42km en op zondag doe ik 16km. Twee dagen achter elkaar de maximale afstand was toch wel teveel van het goede. Bovendien heb ik op deze manier een doel voor volgend jaar, want dan wil ik natuurlijk wel de maximale afstand lopen :-).
Mijn loopbaantraject is, ondanks al het gedoe van de afgelopen weken, gewoon door blijven lopen en ik zit tegen de opdracht aan te hikken die ik maandag klaar moet hebben. Als ik straks geen uitvluchten meer kan verzinnen, zal ik mij aan de opdrachten van het loopbaantraject zetten. De opdracht van deze keer is om uit diverse lijsten met woorden, die woorden aan te geven die ik het meest op mij van toepassing vind. Vervolgens daar een top 3 uit halen en die voorzien van voorbeelden waaruit blijkt dat ik dat echt ben. Over het algemeen vind ik niet iets van mijzelf, ik ben gewoon ik. Maar met het uitzoeken van deze woorden, ben ik er nog niet. Ik moet dezelfde opdracht ook aan anderen voorleggen en daarna kijken of wat ik van mijzelf vind, overeenkomt met wat anderen van mij vinden. En als het niet overeenkomt, aangeven waarom ik denk dat het niet overeenkomt.
Maar voorlopig kan ik nog wel even wat bezigheden verzinnen, dus dat gaat helemaal goed komen ;-).
Ik wens iedereen verder een hele fijne dag.
zondag 20 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 5 en slot!!)
Vrijdagavond zijn Man en ik, soort van halsoverkop, dus nog naar de dealer gegaan om de voors en tegens van een kleine auto te bekijken. Het maakt daarbij dus echt wel uit of je een dealer om de hoek of een dealer op de autoboulevard bezoekt. Deze man was heel erg behulpzaam en nam alle tijd voor ons, zelfs toen er andere klanten in de showroom kwamen. En ook werden we voorzien van thee en koffie :-).
Het bezoek bleek niet voor niets te zijn. Het werd al snel duidelijk dat kleine auto's voor mij echt te klein zijn. Dus einde zoektocht naar een nieuwe kleine auto. En er stond een redelijk geschikte grotere auto als occasion, die ik voor een acceptabele prijs mee kon nemen. Ik wist dus, dat als ik op de grote occasionshow geen auto zou vinden, er hier een auto in de showroom stond. Mijn enige bezwaar tegen die auto was dat het een enorm sportieve uitvoering was, voorzien van de meest moderne snufjes. Met andere woorden: een mooie auto maar "niet ik".
Zaterdagochtend met een knoop in mijn maag van de spanning, samen met Man richting occasionshow. Auto's kosten een hoop geld en het is toch wel eng of je wel met de juiste koop terug komt. Onderweg op de snelweg alle auto's bekeken en beoordeeld op geschikt of ongeschikt. Pa zou zelf naar de occasionshow komen en we hadden daar om 11.00 uur afgesproken. We waren er een kwartier te vroeg en vanwege de zenuwen moest ik heel erg nodig naar de wc. Ik heb toen met Man afgesproken dat hij op Pa zou wachten en dat ik naar de wc zou gaan en alvast onze eigen garage zou zoeken.
Na mijn bezoek aan de wc liep ik de hal binnen en de moed zonk me in de schoenen. Zo enorm veel auto's in alle soorten, maten, kleuren en prijzen. Hoe zou ik in vredesnaam hier een leuke auto kunnen vinden? Met een beetje hulp uiteindelijk mijn garage gevonden en mijn garagehouder aangesproken: "Ik heb altijd het gevoel gehad dat als mijn auto het begeeft, dat jij dan de perfecte auto voor mij hebt staan." "Klopt", zei hij. "Wat denk je van deze?". En hij liet me een zwarte auto zien, iets groter dan de kleinste auto's die te koop zijn, maar toch niet zo groot als de auto die ik gisteren bij de dealer gezien had. Een verstelbare achterbank zodat ik ook makkelijk wat grotere dingen mee kan nemen, een lekkere binnenruimte zodat je er redelijk met 4 personen in zou kunnen, en (maar dat hoort erbij) een enorme hoeveelheid snufjes die ze 15 jaar geleden nog moesten uitvinden. De prijs was iets meer dan ik in mijn hoofd had, maar het was duidelijk dat deze auto het meer dan waard was. Bovendien kreeg ik geen half jaar garantie maar 2 jaar omdat de garagehouder blij was dat de auto bij hem in onderhoud bleef.
Kortom: binnen 1 minuut had ik mijn auto al gevonden en toen moesten Pa en Man nog binnen komen.
Zodra ik Pa en Man spotte, heb ik ze opgehaald en naar "mijn" auto gebracht. "Wat vinden jullie van deze?". Beiden vonden het een mooie auto, maar hadden allebei wel het gevoel dat ik misschien toch nog even verder op de show rond moest kijken. Terwijl wij nog met de garagehouder aan het praten waren (en ja, voorzien van thee en koffie) en andere auto's van deze stand aan het bekijken waren, zag ik in mijn ooghoeken een ander stel wel zeer geïnteresseerd naar "mijn" auto kijken. Ik had het niet meer van de zenuwen. Onze garagehouder had dan wel toegezegd dat wij rustig een uurtje alle andere auto's mochten bekijken en dat de auto er dan nog wel zou staan, maar dat voelde voor mij wel als heel erg eng. Dus helaas voor Pa en Man, heb ik toen direct de knoop doorgehakt en gezegd dat ik de auto kocht. En inderdaad, geen minuut te laat, want die andere mensen waren ook al druk bezig te onderhandelen.
We hebben nog even op de show rondgekeken, ik was wel heel erg blij dat ik via mijn garage een auto had gekocht en dat ik niet al die verschillende auto's met elkaar moest vergelijken. Na het rondkijken, terug naar de stand van mijn garage om daar een bos bloemen in ontvangst te nemen. Maandag kan ik bellen om te overleggen wanneer de auto voor mij klaar staat en als het echt onverantwoord wordt dat ik in mijn huidige auto rondrijd, staat er een leenauto voor mij klaar.
Mijn gevoel dat de perfecte auto voor mij klaar zou staan als die van mij het zou begeven, heeft mij niet bedrogen. En dan ben je binnen 1 minuut klaar. Ik zit me nu alleen af te vragen of ik deze keuze ook zonder al dat voorwerk gemaakt zou hebben. Dat had namelijk wel een hoop stress gescheeld ;-).
Het bezoek bleek niet voor niets te zijn. Het werd al snel duidelijk dat kleine auto's voor mij echt te klein zijn. Dus einde zoektocht naar een nieuwe kleine auto. En er stond een redelijk geschikte grotere auto als occasion, die ik voor een acceptabele prijs mee kon nemen. Ik wist dus, dat als ik op de grote occasionshow geen auto zou vinden, er hier een auto in de showroom stond. Mijn enige bezwaar tegen die auto was dat het een enorm sportieve uitvoering was, voorzien van de meest moderne snufjes. Met andere woorden: een mooie auto maar "niet ik".
Zaterdagochtend met een knoop in mijn maag van de spanning, samen met Man richting occasionshow. Auto's kosten een hoop geld en het is toch wel eng of je wel met de juiste koop terug komt. Onderweg op de snelweg alle auto's bekeken en beoordeeld op geschikt of ongeschikt. Pa zou zelf naar de occasionshow komen en we hadden daar om 11.00 uur afgesproken. We waren er een kwartier te vroeg en vanwege de zenuwen moest ik heel erg nodig naar de wc. Ik heb toen met Man afgesproken dat hij op Pa zou wachten en dat ik naar de wc zou gaan en alvast onze eigen garage zou zoeken.
Na mijn bezoek aan de wc liep ik de hal binnen en de moed zonk me in de schoenen. Zo enorm veel auto's in alle soorten, maten, kleuren en prijzen. Hoe zou ik in vredesnaam hier een leuke auto kunnen vinden? Met een beetje hulp uiteindelijk mijn garage gevonden en mijn garagehouder aangesproken: "Ik heb altijd het gevoel gehad dat als mijn auto het begeeft, dat jij dan de perfecte auto voor mij hebt staan." "Klopt", zei hij. "Wat denk je van deze?". En hij liet me een zwarte auto zien, iets groter dan de kleinste auto's die te koop zijn, maar toch niet zo groot als de auto die ik gisteren bij de dealer gezien had. Een verstelbare achterbank zodat ik ook makkelijk wat grotere dingen mee kan nemen, een lekkere binnenruimte zodat je er redelijk met 4 personen in zou kunnen, en (maar dat hoort erbij) een enorme hoeveelheid snufjes die ze 15 jaar geleden nog moesten uitvinden. De prijs was iets meer dan ik in mijn hoofd had, maar het was duidelijk dat deze auto het meer dan waard was. Bovendien kreeg ik geen half jaar garantie maar 2 jaar omdat de garagehouder blij was dat de auto bij hem in onderhoud bleef.
Kortom: binnen 1 minuut had ik mijn auto al gevonden en toen moesten Pa en Man nog binnen komen.
Zodra ik Pa en Man spotte, heb ik ze opgehaald en naar "mijn" auto gebracht. "Wat vinden jullie van deze?". Beiden vonden het een mooie auto, maar hadden allebei wel het gevoel dat ik misschien toch nog even verder op de show rond moest kijken. Terwijl wij nog met de garagehouder aan het praten waren (en ja, voorzien van thee en koffie) en andere auto's van deze stand aan het bekijken waren, zag ik in mijn ooghoeken een ander stel wel zeer geïnteresseerd naar "mijn" auto kijken. Ik had het niet meer van de zenuwen. Onze garagehouder had dan wel toegezegd dat wij rustig een uurtje alle andere auto's mochten bekijken en dat de auto er dan nog wel zou staan, maar dat voelde voor mij wel als heel erg eng. Dus helaas voor Pa en Man, heb ik toen direct de knoop doorgehakt en gezegd dat ik de auto kocht. En inderdaad, geen minuut te laat, want die andere mensen waren ook al druk bezig te onderhandelen.
We hebben nog even op de show rondgekeken, ik was wel heel erg blij dat ik via mijn garage een auto had gekocht en dat ik niet al die verschillende auto's met elkaar moest vergelijken. Na het rondkijken, terug naar de stand van mijn garage om daar een bos bloemen in ontvangst te nemen. Maandag kan ik bellen om te overleggen wanneer de auto voor mij klaar staat en als het echt onverantwoord wordt dat ik in mijn huidige auto rondrijd, staat er een leenauto voor mij klaar.
Mijn gevoel dat de perfecte auto voor mij klaar zou staan als die van mij het zou begeven, heeft mij niet bedrogen. En dan ben je binnen 1 minuut klaar. Ik zit me nu alleen af te vragen of ik deze keuze ook zonder al dat voorwerk gemaakt zou hebben. Dat had namelijk wel een hoop stress gescheeld ;-).
vrijdag 18 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 4)
Met al die emoties in mijn hoofd, ben ik gisteren richting autoboulevard getogen. Doel: het kijken naar een nieuwe kleine auto, zo eentje zonder BPM en wegenbelasting.
Inmiddels was ik overstelpt met raadgevingen van mensen die altijd precies schijnen te weten wat je wel en niet moet zeggen als je bij zo'n dealer binnen stapt. Ik word daar altijd hypernerveus van, want ik weet dat namelijk nooit. Ik ben gewoon eerlijk en ga er vanuit dat mensen daar geen misbruik van maken. Mochten ze dat wel doen, dan zullen zij degene zijn die zich er schuldig over voelen (of niet). En als ik uiteindelijk het gevoel heb dat ik belazerd ben, dan zal ik iedereen afraden om naar die garage te gaan. Ik ga er vanuit dat ze hun goede naam niet te grabbel willen gooien.
Omdat ik niet zo heel veel in mijn auto meer durf te rijden, heb ik de auto aan het begin van de autoboulevard geparkeerd en ben daarna lopend alle dealers af gegaan.
Bij sommige merken was de leeftijd van mijn auto een pluspunt vanwege een extra inruilactie op oude auto's. Er was ook een dealer die niet bereid was iets voor mijn auto te geven. Maar verder bleek iedereen wel bereid om iets van de prijs af te doen.
Ook de bereidheid om te kijken hoe ze zo snel mogelijk mij van een nieuwe auto te voorzien was groot. De meeste dealers boden aan om op het moment van bestelling stad en land af te bellen om te zien of een andere garage het uitgekozen type in de juiste kleur op voorraad had staan, of om de importeur te bellen om te vragen wat het snelst geleverd zou kunnen worden.
Het verschil zat hem vooral in de bereidheid mij van een tijdelijke auto te voorzien, als het onverantwoord zou zijn om in mijn auto door te rijden. Bijna iedereen kon mij uiterlijk volgende week vrijdag van een nieuw vervoersmiddel voorzien, maar er waren maar 2 die mij een leenauto aanboden. En die was dan ook nog gratis in gebruik :-).
In tegenstelling tot 4 jaar geleden, waren de meeste dealers ook direct bereid om mij te woord te staan. Een groot pluspunt.
Verder waren er 2 dealers die mij wat te drinken aanboden, dat vond ik een beetje magertjes.
In totaal heb ik iets meer dan 4 uur op de autoboulevard rondgelopen en 4 offertes meegekregen. De kleine auto's zitten goed, ze lijken makkelijk te bedienen, met 4 personen kun je er redelijk ruim in zitten, maar... de kofferbak is zo vreselijk klein :-(.
Als ik met dezelfde spullen naar Frankrijk zou gaan als in 2009, dan is het zeer twijfelachtig of ik het wel allemaal mee zou kunnen nemen. Een bezoekje aan de meubelgigant zal niet resulteren in het meenemen van de uitgekozen zelfbouwpakketten om de doodeenvoudige reden dat ze dan niet in mijn auto passen.
Hoewel ik heus wel kan beredeneren dat dit uitzonderlijke situaties zijn geweest, voelt het als een enorme beperking. Bovendien weet ik nog steeds niet hoe mijn toekomst er qua werk uit zal komen te zien, en het zou erg vervelend zijn als ik mijn auto na een half jaar al weer moet verkopen omdat ik hem niet kan gebruiken voor mijn werk (als dat nodig mocht zijn).
Aan de andere kant: ze zijn wel lekker klein. De net iets grotere varianten voelen naast zo'n kleine auto wel als heel erg groot aan. Hoewel ze niet veel groter zijn dan de auto waar ik nu in rijd. Met mijn verstand kan ik dat wel beredeneren, maar gevoelsmatig ligt bij een slag groter daar dan weer een enorme drempel. Het voelt alsof ik mij in een slagschip op de weg moet begeven.
In een naburig dorp staat een garage en die hebben vanavond koopavond. Zij hebben ter bezichtiging een kleine auto staan en in de showroom hebben ze ook een slag groter. Ik denk dat Man en ik daar vanavond maar even moeten gaan kijken. Dan weet Man ook beter waar ik het over heb en dan kunnen we morgen tijdens de occasionshow beter met elkaar overleggen. En vanavond Pa natuurlijk nog even bijpraten over de bevindingen tot nu toe.
Nooit geweten dat het kopen van een auto zo lastig zou zijn ;-).
Na het bezoek aan de occasionshow zal ik mijn bevindingen wel weer melden. Wordt vervolgd.
Inmiddels was ik overstelpt met raadgevingen van mensen die altijd precies schijnen te weten wat je wel en niet moet zeggen als je bij zo'n dealer binnen stapt. Ik word daar altijd hypernerveus van, want ik weet dat namelijk nooit. Ik ben gewoon eerlijk en ga er vanuit dat mensen daar geen misbruik van maken. Mochten ze dat wel doen, dan zullen zij degene zijn die zich er schuldig over voelen (of niet). En als ik uiteindelijk het gevoel heb dat ik belazerd ben, dan zal ik iedereen afraden om naar die garage te gaan. Ik ga er vanuit dat ze hun goede naam niet te grabbel willen gooien.
Omdat ik niet zo heel veel in mijn auto meer durf te rijden, heb ik de auto aan het begin van de autoboulevard geparkeerd en ben daarna lopend alle dealers af gegaan.
Bij sommige merken was de leeftijd van mijn auto een pluspunt vanwege een extra inruilactie op oude auto's. Er was ook een dealer die niet bereid was iets voor mijn auto te geven. Maar verder bleek iedereen wel bereid om iets van de prijs af te doen.
Ook de bereidheid om te kijken hoe ze zo snel mogelijk mij van een nieuwe auto te voorzien was groot. De meeste dealers boden aan om op het moment van bestelling stad en land af te bellen om te zien of een andere garage het uitgekozen type in de juiste kleur op voorraad had staan, of om de importeur te bellen om te vragen wat het snelst geleverd zou kunnen worden.
Het verschil zat hem vooral in de bereidheid mij van een tijdelijke auto te voorzien, als het onverantwoord zou zijn om in mijn auto door te rijden. Bijna iedereen kon mij uiterlijk volgende week vrijdag van een nieuw vervoersmiddel voorzien, maar er waren maar 2 die mij een leenauto aanboden. En die was dan ook nog gratis in gebruik :-).
In tegenstelling tot 4 jaar geleden, waren de meeste dealers ook direct bereid om mij te woord te staan. Een groot pluspunt.
Verder waren er 2 dealers die mij wat te drinken aanboden, dat vond ik een beetje magertjes.
In totaal heb ik iets meer dan 4 uur op de autoboulevard rondgelopen en 4 offertes meegekregen. De kleine auto's zitten goed, ze lijken makkelijk te bedienen, met 4 personen kun je er redelijk ruim in zitten, maar... de kofferbak is zo vreselijk klein :-(.
Als ik met dezelfde spullen naar Frankrijk zou gaan als in 2009, dan is het zeer twijfelachtig of ik het wel allemaal mee zou kunnen nemen. Een bezoekje aan de meubelgigant zal niet resulteren in het meenemen van de uitgekozen zelfbouwpakketten om de doodeenvoudige reden dat ze dan niet in mijn auto passen.
Hoewel ik heus wel kan beredeneren dat dit uitzonderlijke situaties zijn geweest, voelt het als een enorme beperking. Bovendien weet ik nog steeds niet hoe mijn toekomst er qua werk uit zal komen te zien, en het zou erg vervelend zijn als ik mijn auto na een half jaar al weer moet verkopen omdat ik hem niet kan gebruiken voor mijn werk (als dat nodig mocht zijn).
Aan de andere kant: ze zijn wel lekker klein. De net iets grotere varianten voelen naast zo'n kleine auto wel als heel erg groot aan. Hoewel ze niet veel groter zijn dan de auto waar ik nu in rijd. Met mijn verstand kan ik dat wel beredeneren, maar gevoelsmatig ligt bij een slag groter daar dan weer een enorme drempel. Het voelt alsof ik mij in een slagschip op de weg moet begeven.
In een naburig dorp staat een garage en die hebben vanavond koopavond. Zij hebben ter bezichtiging een kleine auto staan en in de showroom hebben ze ook een slag groter. Ik denk dat Man en ik daar vanavond maar even moeten gaan kijken. Dan weet Man ook beter waar ik het over heb en dan kunnen we morgen tijdens de occasionshow beter met elkaar overleggen. En vanavond Pa natuurlijk nog even bijpraten over de bevindingen tot nu toe.
Nooit geweten dat het kopen van een auto zo lastig zou zijn ;-).
Na het bezoek aan de occasionshow zal ik mijn bevindingen wel weer melden. Wordt vervolgd.
Vrouw zoekt auto (deel 3)
Laat ik beginnen met een correctie. Ik schreef dat ik mijn auto bijna 3 jaar had gehad. Kennelijk dringt het nog niet echt tot mij door dat het inmiddels 2011 is, dus dat ik mijn auto bijna 4 jaar heb gehad. Mijn auto heeft een belangrijke rol in mijn leven gespeeld en heeft recht op juiste weergave van de feiten.
De ontvangen reacties op mijn post van gisteren geven zo'n beetje al mijn twijfels en overwegingen weer ten aanzien van de aankoop van een andere auto. Kennelijk ben ik niet de enige, en dat is best prettig om te weten. Vandaag ga ik beginnen met uitleggen wat het effect van het hebben van een auto op mij heeft gehad en daardoor ook op de relatie.
In 2000 ben ik in het dorp (hoewel ik het een gehucht noem) komen wonen waar ik nu woon. Wij hebben geen enkele voorziening in het dorp. De dichtsbijzijnde supermarkt is 5km verderop, evenals wat andere winkels. De dichtsbijzijnde grote stad is zo'n 20km verderop. We heben wel 2x per uur een busverbinding met die stad. Maar je loopt natuurlijk altijd tegen niet lekker lopende vervolgaansluitingen aan.
In 2000 hadden we 1 auto en die was ingebruik bij Man. Hij moet namelijk elke dag in totaal 90km rijden aan woon-werkverkeer. Tijdens de niet koude en gladde maanden reed ik op mijn bromscooter van en naar mijn werk. In de andere maanden bracht Man mij naar het station 5km verderop en ging ik met de trein en vanaf het aankomststation lopend naar mijn werk. Daar werd ik dan aan het einde van de dag door Man weer vandaan geplukt om naar huis te gaan. De dagelijkse boodschappen, bezoekjes aan de dierenarts en dergelijke moesten altijd strak worden gepland omdat we niet snel even iets op kunnen halen als we iets vergeten zijn. Maar we wisten niet beter en 1 auto was voordeliger en minder belastend voor het milieu.
In 2001 kregen we van schoonouders een auto erbij. Daar hebben we een jaar gebruik van gemaakt. Nog steeds ging ik op de bromscooter naar het werk, maar het hebben van een auto naast de deur maakte het volgen van hobbylessen, het zorgen voor een dementerende oma, het doen van de dagelijkse boodschappen en het runnen van het huishouden in het algemeen wel een stuk gemakkelijker. Alleen was het financieel niet mogelijk om in 2003 de auto aan te houden, toen ik mijn baan opzei (tenminste, dat was wat ik toen dacht). Dus begin 2003 ging de tweede auto de deur uit.
Tot en met begin 2007 hebben we het met 1 auto gedaan en dat was niet altijd een onverdeeld succes. Vooral niet omdat de auto een perfecte manier voor Man was om zijn ongenoegen over dingen te laten blijken. Want soms had ik de auto nodig, terwijl hij hem eigenlijk niet af wou staan. Bovendien durfde ik doordeweeks niet makkelijk om de auto te vragen, want dat hield in dat Man 1,5 uur in de bus zat om op zijn werk te komen en dus ook 1,5 uur voor de terugweg. Hoewel ik dat niet doorhad, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik in mijn vrijheid en doen en laten beperkt werd. In maart 2007 kreeg Man vanwege detachering bij een project voor tijdelijk een leaseauto van zijn baas. Dat was goedkoper dan een km-vergoeding. En, minsten zo belangrijk: ik kreeg een auto bij de deur :-).
Ik zal heel eerlijk bekennen dat mijn humeur met sprongen vooruit ging. Niet dat ik elke dag in de auto reed, maar het idee alleen al dat ik kon gaan en staan waar en wanneer ik wou, maakte het wonen in het dorp waar ik woonde een stuk aangenamer. Bovendien leverde dat ook zeeën van gezamenlijke vrije tijd op. We hoefden nu niet meer samen boodschappen te doen, ik ging gewoon wanneer het mij uitkwam. Intussen leefden we al een tijdje van 1 inkomen en bleek een tweede auto financieel haalbaar. En in juni 2007 deed mijn auto zijn intrede in Huize Stuiterbolletje.
Met enig schuldgevoel over de milieuvervuiling die ik met de aanschaf van een tweede auto teweeg bracht, heb ik een zeer goede vriend van mijn vader gebeld. Hij heeft een autoschadebedrijf en ik had hem ooit beloofd dat hij mijn eerste auto mocht leveren. Een afspraak gemaakt en zonder proefrit en te weten hoeveel de auto zou kosten, besloten dat dit de auto voor mij was. Ik was heel trots toen ik het kenteken op mijn naam liet zetten :-).
Sindsdien zijn mijn auto en ik een hechte twee-eenheid. Ik heb mijn onafhankelijkheid en vrijheid te danken aan mijn auto. Toen de auto van Man niet door de APK heen kwam en we met de klapcaravan naar vrienden in Frankrijk zouden, is achter mijn kleine auto een trekhaak gezet en heeft hij ons moeiteloos door de heuvels en bergen daar gebracht waar we wezen wouden. Het zal voor de medeweggebruikers wel een raar gezicht zijn geweest want de klapcaravan was hoger dan de auto die trok.
In 2009, toen ik het gedoe rondom de relatie even helemaal zat was, ben ik in mijn eentje naar diezelfde vrienden gereden, 1100km heen en 1100km terug (de terugweg in 1 dag). Ik was na afloop gesloopt, maar zo vreselijk trots dat ik en auto die prestatie voor elkaar hadden gekregen. Op de heenweg had ik ook nog, op verzoek, 2 zakken snelcement meegenomen.
En in 2010 was mijn auto mijn steun en toeverlaat toen ik mijn ruimte boven in moest richten. Het was soms passen en meten maar het is elke keer weer gelukt om de zelfbouwpakketten in mijn kleine autootje te krijgen. En alle overige dingen die ik voor mijn eigen plekje nodig had.
Mijn auto is dus een deel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat is iets wat natuurlijk bij een andere auto moet groeien. Maar het maakt het voor mij wel erg moeilijk om mijn auto te laten gaan. En ook om te beslissen wat voor auto ik nu het beste kan nemen.
Maar daarover gaat deel 4.
De ontvangen reacties op mijn post van gisteren geven zo'n beetje al mijn twijfels en overwegingen weer ten aanzien van de aankoop van een andere auto. Kennelijk ben ik niet de enige, en dat is best prettig om te weten. Vandaag ga ik beginnen met uitleggen wat het effect van het hebben van een auto op mij heeft gehad en daardoor ook op de relatie.
In 2000 ben ik in het dorp (hoewel ik het een gehucht noem) komen wonen waar ik nu woon. Wij hebben geen enkele voorziening in het dorp. De dichtsbijzijnde supermarkt is 5km verderop, evenals wat andere winkels. De dichtsbijzijnde grote stad is zo'n 20km verderop. We heben wel 2x per uur een busverbinding met die stad. Maar je loopt natuurlijk altijd tegen niet lekker lopende vervolgaansluitingen aan.
In 2000 hadden we 1 auto en die was ingebruik bij Man. Hij moet namelijk elke dag in totaal 90km rijden aan woon-werkverkeer. Tijdens de niet koude en gladde maanden reed ik op mijn bromscooter van en naar mijn werk. In de andere maanden bracht Man mij naar het station 5km verderop en ging ik met de trein en vanaf het aankomststation lopend naar mijn werk. Daar werd ik dan aan het einde van de dag door Man weer vandaan geplukt om naar huis te gaan. De dagelijkse boodschappen, bezoekjes aan de dierenarts en dergelijke moesten altijd strak worden gepland omdat we niet snel even iets op kunnen halen als we iets vergeten zijn. Maar we wisten niet beter en 1 auto was voordeliger en minder belastend voor het milieu.
In 2001 kregen we van schoonouders een auto erbij. Daar hebben we een jaar gebruik van gemaakt. Nog steeds ging ik op de bromscooter naar het werk, maar het hebben van een auto naast de deur maakte het volgen van hobbylessen, het zorgen voor een dementerende oma, het doen van de dagelijkse boodschappen en het runnen van het huishouden in het algemeen wel een stuk gemakkelijker. Alleen was het financieel niet mogelijk om in 2003 de auto aan te houden, toen ik mijn baan opzei (tenminste, dat was wat ik toen dacht). Dus begin 2003 ging de tweede auto de deur uit.
Tot en met begin 2007 hebben we het met 1 auto gedaan en dat was niet altijd een onverdeeld succes. Vooral niet omdat de auto een perfecte manier voor Man was om zijn ongenoegen over dingen te laten blijken. Want soms had ik de auto nodig, terwijl hij hem eigenlijk niet af wou staan. Bovendien durfde ik doordeweeks niet makkelijk om de auto te vragen, want dat hield in dat Man 1,5 uur in de bus zat om op zijn werk te komen en dus ook 1,5 uur voor de terugweg. Hoewel ik dat niet doorhad, kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik in mijn vrijheid en doen en laten beperkt werd. In maart 2007 kreeg Man vanwege detachering bij een project voor tijdelijk een leaseauto van zijn baas. Dat was goedkoper dan een km-vergoeding. En, minsten zo belangrijk: ik kreeg een auto bij de deur :-).
Ik zal heel eerlijk bekennen dat mijn humeur met sprongen vooruit ging. Niet dat ik elke dag in de auto reed, maar het idee alleen al dat ik kon gaan en staan waar en wanneer ik wou, maakte het wonen in het dorp waar ik woonde een stuk aangenamer. Bovendien leverde dat ook zeeën van gezamenlijke vrije tijd op. We hoefden nu niet meer samen boodschappen te doen, ik ging gewoon wanneer het mij uitkwam. Intussen leefden we al een tijdje van 1 inkomen en bleek een tweede auto financieel haalbaar. En in juni 2007 deed mijn auto zijn intrede in Huize Stuiterbolletje.
Met enig schuldgevoel over de milieuvervuiling die ik met de aanschaf van een tweede auto teweeg bracht, heb ik een zeer goede vriend van mijn vader gebeld. Hij heeft een autoschadebedrijf en ik had hem ooit beloofd dat hij mijn eerste auto mocht leveren. Een afspraak gemaakt en zonder proefrit en te weten hoeveel de auto zou kosten, besloten dat dit de auto voor mij was. Ik was heel trots toen ik het kenteken op mijn naam liet zetten :-).
Sindsdien zijn mijn auto en ik een hechte twee-eenheid. Ik heb mijn onafhankelijkheid en vrijheid te danken aan mijn auto. Toen de auto van Man niet door de APK heen kwam en we met de klapcaravan naar vrienden in Frankrijk zouden, is achter mijn kleine auto een trekhaak gezet en heeft hij ons moeiteloos door de heuvels en bergen daar gebracht waar we wezen wouden. Het zal voor de medeweggebruikers wel een raar gezicht zijn geweest want de klapcaravan was hoger dan de auto die trok.
In 2009, toen ik het gedoe rondom de relatie even helemaal zat was, ben ik in mijn eentje naar diezelfde vrienden gereden, 1100km heen en 1100km terug (de terugweg in 1 dag). Ik was na afloop gesloopt, maar zo vreselijk trots dat ik en auto die prestatie voor elkaar hadden gekregen. Op de heenweg had ik ook nog, op verzoek, 2 zakken snelcement meegenomen.
En in 2010 was mijn auto mijn steun en toeverlaat toen ik mijn ruimte boven in moest richten. Het was soms passen en meten maar het is elke keer weer gelukt om de zelfbouwpakketten in mijn kleine autootje te krijgen. En alle overige dingen die ik voor mijn eigen plekje nodig had.
Mijn auto is dus een deel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat is iets wat natuurlijk bij een andere auto moet groeien. Maar het maakt het voor mij wel erg moeilijk om mijn auto te laten gaan. En ook om te beslissen wat voor auto ik nu het beste kan nemen.
Maar daarover gaat deel 4.
donderdag 17 maart 2011
Vrouw zoekt auto (deel 2)
Nu de occasionshow geregeld was, werd het tijd om het budget vast te stellen. Mijn huidige auto heb ik voor € 2750,00 gekocht en ik heb er best veel plezier van gehad. Maar de leeftijd van de auto was niet handig. In 2 beurten ben ik bijna net zoveel kwijt geweest aan onderhoud dan dat ik voor de auto heb betaald. Mijn volgende auto moet een iets nieuwe exemplaar worden.
Omdat ik midden in een loopbaantraject zit en geen idee heb of ik mijn werkzame leven in loondienst of als zelfstandige door ga brengen, moet het ook een representatief exemplaar zijn. Ik hoef niet direct een dikke bak onder mijn kont (heb ik nu ook niet), maar het moet wel een auto zijn die bij potentiële opdrachtgevers een gevoel van vertrouwen opwekt. Het zegt natuurlijk wel iets over jezelf als je in een eend aan komt tuffen of in een hybride auto.
Ook niet onbelangrijk, de grootte van de auto. 15 Jaar geleden viel mijn auto in de categorie kleine auto's. De kleine auto's van nu zijn waarschijnlijk kleiner dan mijn auto is. En ik zal dus moeten besluiten denken hoeveel ruimte ik nodig heb. Is 1x per week een boodschappenkratje genoeg of wil ik er ook spontaan een weekendje weg mee kunnen en moet er dan een koffer mee?
Na overleg met Man besloten dat ik voor € 5000,00 tot € 7500,00 wel een acceptabel exemplaar op de kop zou moeten kunnen tikken. En dan maar zien of ik nog iets voor mijn auto terug zou kunnen krijgen. Vervolgens deden we een rare ontdekking. Op de site van mijn garage stond een leuke kleine auto voor € 6950,00, 2 jaar oud en zo'n 50.000 op de teller. Toevallig had ik net die week ervoor een reclame gehoord dat zijn broertje van een ander merk, als nieuwprijs € 7700,00 had. Dus voor € 700,00 meer zou ik een nieuwe auto kunnen kopen met alle voordelen die daaraan vast zouden zitten.
En nu mag ik mij dus gaan vermaken met de keuze uit een kleine auto maar dan nieuw of de net iets grotere variant tweedehands. Om tijdens de occasionshow goed beslagen ten ijs te komen, zit er dus niet veel anders op dan mij vandaag te gaan vermaken op de autoboulevard :-). Toen ik 3 jaar geleden op zoek was naar mijn eerste auto, waren de dealers niet erg bereid om mij te woord te staan. Het zal mij benieuwen of het nu anders gaat.
Kortom, wordt vervolgd met deel 3.
Omdat ik midden in een loopbaantraject zit en geen idee heb of ik mijn werkzame leven in loondienst of als zelfstandige door ga brengen, moet het ook een representatief exemplaar zijn. Ik hoef niet direct een dikke bak onder mijn kont (heb ik nu ook niet), maar het moet wel een auto zijn die bij potentiële opdrachtgevers een gevoel van vertrouwen opwekt. Het zegt natuurlijk wel iets over jezelf als je in een eend aan komt tuffen of in een hybride auto.
Ook niet onbelangrijk, de grootte van de auto. 15 Jaar geleden viel mijn auto in de categorie kleine auto's. De kleine auto's van nu zijn waarschijnlijk kleiner dan mijn auto is. En ik zal dus moeten besluiten denken hoeveel ruimte ik nodig heb. Is 1x per week een boodschappenkratje genoeg of wil ik er ook spontaan een weekendje weg mee kunnen en moet er dan een koffer mee?
Na overleg met Man besloten dat ik voor € 5000,00 tot € 7500,00 wel een acceptabel exemplaar op de kop zou moeten kunnen tikken. En dan maar zien of ik nog iets voor mijn auto terug zou kunnen krijgen. Vervolgens deden we een rare ontdekking. Op de site van mijn garage stond een leuke kleine auto voor € 6950,00, 2 jaar oud en zo'n 50.000 op de teller. Toevallig had ik net die week ervoor een reclame gehoord dat zijn broertje van een ander merk, als nieuwprijs € 7700,00 had. Dus voor € 700,00 meer zou ik een nieuwe auto kunnen kopen met alle voordelen die daaraan vast zouden zitten.
En nu mag ik mij dus gaan vermaken met de keuze uit een kleine auto maar dan nieuw of de net iets grotere variant tweedehands. Om tijdens de occasionshow goed beslagen ten ijs te komen, zit er dus niet veel anders op dan mij vandaag te gaan vermaken op de autoboulevard :-). Toen ik 3 jaar geleden op zoek was naar mijn eerste auto, waren de dealers niet erg bereid om mij te woord te staan. Het zal mij benieuwen of het nu anders gaat.
Kortom, wordt vervolgd met deel 3.
Vrouw zoekt auto (deel 1)
Om te beginnen mijn hartelijke dank, ook namens Man, voor de lieve, meelevende reacties die jullie op mijn blog hebben achter gelaten. De crematie is achter de rug en we proberen het leven weer op te pakken. Ik had de planning voor de rest van de week al gemaakt, maar het ging weer eens anders.
Mijn auto is na bijna 3 jaar trouwe dienst bij mij op de respectabele leeftijd van 15 jaar gekomen. Dat houdt in dat het niet meer de moeite waard is om er voor zo'n € 700,00 tot € 800,00 een nieuwe brandstoftank onder te zetten. De flotter is doorgeroest en het komt erop neer dat ik nu binnen maximaal 2 weken een andere auto moet zien te regelen. Anders ben ik een kleine milieuramp op wielen en omdat ik brandstof lek op de weg een gevaar voor mijn medeweggebruikers. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.
Ik heb altijd in de veronderstelling verkeerd, dat als mijn auto het loodje zou leggen, mijn garage de perfecte opvolger in de showroom zou hebben staan. Dus elke keer als mijn auto voor beurt en APK naar de garage ging, keek ik of er een leuke auto stond. Indien nee, dan wist ik voor 100% zeker dat mijn auto door de APK heen zou komen. Alleen was de showroom deze keer leeg! Alle auto's waren naar de occasionshow gebracht die de komende dagen gehouden wordt. De boodschap was duidelijk: ik moet naar de occasionshow die zo'n 40km verderop gehouden gaat worden.
Nu heb ik geen verstand van auto's, ze moeten het vooral gewoon doen en er leuk uitzien. Maar (schoon)Pa en Man wel. Bij thuiskomst eerst maar eens Pa gebeld, en overlegd of het nog uitmaakte op welk moment je naar zo'n show ging. De meningen lopen daarover namelijk uiteen. De één zegt dat je er direct de eerste dag heen moet om de beste keuze te hebben, de ander zegt dat je op zondag heen moet omdat de dealers dan bereid zijn om meer te onderhandelen. Volgens Pa maakte het niet uit en het leek hem wel gezellig om met z'n drieën naar de occasionshow te gaan. Ik moest maar een leuke auto uitzoeken en dan keken hij en Man wel of het technisch in orde was. Dus zaterdag ga ik kijken of tussen de 480 auto's iets leuks zit.
En om te voorkomen dat dit een te lange post wordt, volgt in deel 2 het verdere vervolg.
Mijn auto is na bijna 3 jaar trouwe dienst bij mij op de respectabele leeftijd van 15 jaar gekomen. Dat houdt in dat het niet meer de moeite waard is om er voor zo'n € 700,00 tot € 800,00 een nieuwe brandstoftank onder te zetten. De flotter is doorgeroest en het komt erop neer dat ik nu binnen maximaal 2 weken een andere auto moet zien te regelen. Anders ben ik een kleine milieuramp op wielen en omdat ik brandstof lek op de weg een gevaar voor mijn medeweggebruikers. En dat moeten we natuurlijk niet hebben.
Ik heb altijd in de veronderstelling verkeerd, dat als mijn auto het loodje zou leggen, mijn garage de perfecte opvolger in de showroom zou hebben staan. Dus elke keer als mijn auto voor beurt en APK naar de garage ging, keek ik of er een leuke auto stond. Indien nee, dan wist ik voor 100% zeker dat mijn auto door de APK heen zou komen. Alleen was de showroom deze keer leeg! Alle auto's waren naar de occasionshow gebracht die de komende dagen gehouden wordt. De boodschap was duidelijk: ik moet naar de occasionshow die zo'n 40km verderop gehouden gaat worden.
Nu heb ik geen verstand van auto's, ze moeten het vooral gewoon doen en er leuk uitzien. Maar (schoon)Pa en Man wel. Bij thuiskomst eerst maar eens Pa gebeld, en overlegd of het nog uitmaakte op welk moment je naar zo'n show ging. De meningen lopen daarover namelijk uiteen. De één zegt dat je er direct de eerste dag heen moet om de beste keuze te hebben, de ander zegt dat je op zondag heen moet omdat de dealers dan bereid zijn om meer te onderhandelen. Volgens Pa maakte het niet uit en het leek hem wel gezellig om met z'n drieën naar de occasionshow te gaan. Ik moest maar een leuke auto uitzoeken en dan keken hij en Man wel of het technisch in orde was. Dus zaterdag ga ik kijken of tussen de 480 auto's iets leuks zit.
En om te voorkomen dat dit een te lange post wordt, volgt in deel 2 het verdere vervolg.
Abonneren op:
Posts (Atom)